ตอนที่ 10 ข้าต้องการท่าน

ตอนที่ 10 ข้าต้องการท่าน

ยามดึกดื่นค่อนคืน ฟางหรงกำลังฝึกฝนวรยุทธ์ที่นางละทิ้งไปตั้งแต่สิบห้าหนาว จวบจนถึงตอนนี้ที่นางไม่เคยจะจับมันอีกครั้งก็ผ่านมาหลายปี ตอนนี้อายุของนางก็ยี่สิบสาม เป็นหม้ายหย่าร้างตั้งแต่สาวสะพรั่งทีเดียว

เดิมทีนางเตรียมพร้อมเป็นภรรยาที่ดีของเขา อะไรที่ไม่ถนัดล้วนก็ต้องฝึกฝน อาหารทั้งคาวและหวาน นางก็ใช้เวลาเป็นปีฝึกฝนและหมั่นปรุง จนทำให้นางทำอาหารได้รสเลิศนัก การเรือนเฉกเช่นเย็บปักถักร้อยนั่น มีหรือดรุณีน้อยเช่นนางจะทำได้กัน

นางค่อย ๆ ลงฝีเข็มจนนิ้วตนเองนั้นถูกเข็มทิ่มแทงจนสะดุ้ง ตกใจออกจะบ่อยครั้ง ล้วนแล้วแต่ทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจเสียด้วยซ้ำไป สุดท้ายสิ่งที่นางทุ่มเทนั้นได้ตอบกลับมาด้วยความชิงชัง และทำให้นางหลั่งน้ำตาออกมาในที่สุด

ทนฝืนเฝ้าดูแลจวนของเขามาหกปี สุดท้ายสิ่งที่ได้ครอบครองมันมีเพียงแค่ความว่างเปล่า นางกอดตัวเองด้วยความอ้างว้างเหน็บหนาว ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่คลอดลูก ๆ ทั้งสอง มิเคยดูแลบำรุงร่างกาย กินน้อยนอนน้อย ทำให้ร่างกายทั้งผ่ายผอมและทรุดโทรม

หากแต่ยามนี้นางเลือกที่จะรักตัวเองให้มากขึ้น และมากขึ้น สิ่งที่นางได้ทอดทิ้งไปตอนนี้กำลังค่อย ๆ จะกลับมา เป็นภรรยาที่ดี ไม่ได้ช่วยให้เขาหันมาสนใจนางสักนิด มีแต่คำพูดเหยียดหยัน เสียดสีทิ่มแทงใจนางครั้งแล้วครั้งเล่า

เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นบนหน้าผากมน แม้ว่าจะมีปุยหิมะร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย อากาศที่แสนจะหนาวเหน็บนั่น ยังสู้ความรู้สึกของนางไม่ได้เสียด้วยซ้ำไป ฝ่ามือเรียวที่แสนหยาบกระด้างนั่นกำลังจับกระบี่ฟาดฟันเข้าให้กับปุยหิมะ

ฟางหรงเคร่งเครียดนัก นางจะไม่ทำให้ลูก ๆ ต้องผิดหวัง หากเข้าตาจนได้ประลองฝีมือกับสามีจริง ๆ นางจะไม่ใจอ่อนเด็ดขาด ฝีเท้ากวาดเป็นวงกลม จากนั้นกระโดดทะยานขึ้นต้นไม้ ทะยานอยู่ในอากาศ กระบี่ตวัดฉวัดเฉวียนออกกระบวนท่าอย่างมั่นคง ไม่มีเงอะงะอีกแล้ว

นางใช้เวลาฝึกฝนเกือบจะรุ่งเช้า เมื่อเห็นว่าควรจะต้องพักผ่อนเพียงเท่านี้ พรุ่งนี้จะเป็นวันขึ้นชิวอิก นางจะต้องส่งของขวัญไปให้มารดา เสร็จแล้วก็จะต้องส่งของบำรุงไปให้อดีตพ่อสามีและแม่สามี

อาชุนเดินออกมาหลังจากไปพักผ่อนจนสบายตัว เมื่อพบเข้าให้กับคุณหนูของนาง จึงมีแต่ความสงสัยอยู่บนใบหน้า “คุณหนู กล่องไม้พวกนี้คืออันใดเจ้าคะ” นางเห็นวางเรียงอยู่หลายกล่องนัก

“สองกล่องนี้ส่งไปให้ท่านพ่อกับท่านแม่” เพราะเรียกจนคุ้นปากแล้ว ก็ไม่นึกว่าจะเรียกเป็นอย่างอื่น แต่ไหนแต่ไรมาพวกท่านทั้งสองเอ็นดูนางมาก

ส่วนสองกล่องนี้ส่งไปให้ท่านแม่ของข้า อีกสามกล่อง ส่งไปยังเรือนของฮูหยินแม่ทัพแดนใต้ และจวนท่านอาหลิวด้วย” ฟางหรงกำชับเป็นอย่างดี จิบชาอุ่น ๆ ดับความหนาวเล็กน้อย หลังจากฝึกฝนแล้วร่างกายของนางก็รู้สึกว่าจะปวดเมื่อยนัก

กำปั้นน้อย ๆ ของนางทุบตรงไหล่ทั้งซ้ายและขวา ใบหน้าของนางก็ยังคงซีดไร้สีเลือดอยู่เหมือนเช่นเคย คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน คล้ายว่ามีเรื่องกังวลใจ “วันนี้ท่านพ่อกับท่านแม่จะส่งสาวใช้มาให้ เช่นนั้นรบกวนให้ท่านน้าอาชุนดูแลด้วยนะเจ้าคะ”

เบี้ยรายเดือนของสาวใช้ที่ส่งมาเป็นบิดาและมารของจ้าวหย่งคังออกให้ จริง ๆ แล้วนางไม่ได้อัตคัดถึงเพียงนั้น ถึงแม้จะไม่ร่ำรวย แต่ก็มีเงินเก็บกินใช้จ่ายอยู่ไม่น้อยนัก

หากจะให้นางอยู่เฉย ๆ เช่นนี้เงินที่เก็บออมเอาไว้ก็คงจะต้องร่อยหรอ เห็นทีว่านางจะต้องทำการค้า หรือไม่ก็อาจจะปักผ้าขาย ของมีเพียงแค่รายได้แค่นี้นางก็พอใจนัก

ยังไม่ทันที่นางจะเดินออกไปไหนเสียด้วยซ้ำ เมื่อพระอาทิตย์กำลังค่อย ๆ โผล่ขึ้นมา พ่อบ้านฝูรีบออกจากจวนมิให้นายน้อยของตนเห็น เขาออกมาทางประตูหลัง กับบ่าวไพร่อีกจำนวนหนึ่ง ขนหีบสมบัติของหลิวซื่อมามอบให้ฮูหยินน้อย ตอบแทนน้ำใจที่พักอยู่จวนข้าง ๆ

ชายอายุมากเดินเข้ามาเรือนด้านหน้าและเดินลัดเลาะไปยังเรือนด้านหลังที่มีขนาดกลางไม่ใหญ่มากนัก หีบสมบัตินี้ในนั้นมีเงินอยู่ไม่น้อย เมื่อก้าวเท้ามาถึงแล้ว “ฮูหยินน้อยขอรับ” คำเรียกขานยังคงเป็นเช่นเดิม

ฟางหรงเดินออกมา เมื่อเห็นว่าพวกเขายกหีบใบใหญ่มาทำไมกัน “พวกท่านยกมาทำไมเจ้าคะ” ฟางหรงไม่เข้าใจนัก สีหน้ายังคงงุนงงอยู่ไม่น้อย มือเรียวจับผ้าคลุมขนจิ้งจอกขาวเอาไว้

“เป็นของรางวัลตอบแทนน้ำใจจากฮูหยินผู้เฒ่าขอรับ” กล่าวจบก็สั่งให้คนงานเปิดหีบขึ้นมา ในนั้นอัดแน่นไปด้วยเครื่องประดับ และยังมีอีกหีบที่อัดแน่นเป็นด้วยตำลึงทอง และตำลึงเงิน อีกหีบเล็ก ๆ เป็นโฉนดที่ดินในเมืองหลวง

ฟางหรงถอยหลังแทบลมจับ อ้าปากค้างเพราะตกใจนัก “ข้ารับไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ มันมากเกินไป” นางไม่อยากติดหนี้บุญคุณใครทั้งนั้น ในเมื่อนางหย่าแล้ว ก็ไม่จำเป็นจะต้องได้รับความช่วยเหลือใด ๆ อีก

“ฮูหยินน้อย รับไว้เถิดขอรับ ท่านผู้เฒ่าทั้งสองรักเอ็นดูฮูหยินน้อยนัก ไม่อยากให้ตกระกำลำบาก อีกอย่าง ขอพวกนี้เดิมที ฮูหยินผู้เฒ่าได้จัดเตรียมเอาไว้ ต้อนรับหลานคนที่สาม แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว ก็เลยยกให้ฮูหยินน้อย ตอบแทนที่ดูแลจวนหลายปีมานี้ขอรับ”

“ก็ได้เจ้าค่ะ เช่นนั้นไหน ๆ ท่านลุงฝูก็มาแล้ว ข้าจะมอบของสองกล่องนี้ให้ท่านพ่อกับท่านแม่ด้วยนะเจ้าคะ”

“ขอรับ” พ่อบ้านฝูนอบน้อมอย่างไรก็ยังเป็นเช่นนั้น

“อ้อ ลืมไปเจ้าค่ะ เดี๋ยวเอาโจ๊กลูกบัวไปให้ด้วย เช้า ๆ เช่นนี้ควรทานของอ่อน ๆ กำชับแม่ครัวเอาไว้ด้วยนะเจ้าคะ ไม่ควรรับเนื้อมาก ๆ เน้นผักและผลไม้” ถึงแม้จะหย่าแล้ว แต่นางก็เคยชิน นางทำโจ๊กเอาไว้หม้อใหญ่ จึงได้ให้อาชุนไปตักใส่เถา

เด็ก ๆ ทั้งสองตื่นแล้ว พวกเขาล้างหน้ากันเองและเริ่มแต่งตัวให้มิดชิดสักเล็กน้อย แม้ในห้องจะดูอบอุ่น แต่ภายนอกก็คงยังหนาวเย็นอยู่มาก พวกเขาเป็นเด็กดีด้วยกันทั้งคู่ พี่น้องเริ่มลงมือประลองกันอยู่ในเรือนนอนของมารดา

พ่อบ้านฝูกลับไปพร้อมกับเถาโจ๊กของโปรดฮูหยินผู้เฒ่า บ่าวไพร่ชุดใหม่กำลังมายืนรอที่สวนด้านหลัง รอพ่อบ้านฝูคัดเลือกคนที่ไว้ใจได้ และยังต้องมีระเบียบวินัยเคร่งครัด มิให้พูดขายนายอย่างเด็ดขาด ใครปากมาก็คงจะต้องขายทิ้งเสีย

บนโต๊ะอาหารสำรับมื้อเช้า มีคนที่มานั่งร่วมโต๊ะด้วยใบหน้าที่เขียวช้ำไปหมด นางเสนอหน้ามาก็เพราะอยากจะให้ไป๋ฟางหรงไม่มีที่ยืนอยู่ในจวนนี้ พ่อบ้านสั่งให้แม่ครัวอุ่นโจ๊กก่อนและค่อยนำไปให้เจ้านายทั้งสอง

“โจ๊กของข้า นึกว่าจะไม่ได้กินเสียแล้ว” หลิวซื่อดีใจนัก ได้กลิ่นหอม ๆ และสีสันเช่นนี้ จะมีใครทำนอกเสียจากจะเป็นลูกสะใภ้ของนาง

“ท่านป้า กลิ่นหอมมาก ๆ มีพอจะให้ข้าสักถ้วยหรือไม่ขอรับ” หลิวมู่ฉวนเพิ่งจะกลับถึงจวนก็เมื่อครู่ เมื่อคืนเขาอยู่ที่หอสุราและก็อยู่กับสตรีน่ารัก ๆ ทั้งคืน

“เจ้านี่นะ หากไม่มีของกินจะโผล่หน้ามาหาข้ารึไม่ แล้วเหตุใดวันนี้ไม่กลับจวนเล่า” หลิวซื่อถามหลานชาย หลิวมู่ฉวนมักไม่ค่อยลงรอยกับบิดาและนั่นก็คือญาติผู้น้องของนาง

“ท่านป้าขอรับ ตอนแรกก็คิดจะกลับ พอดีได้กลิ่นหอม ๆ ก็นึกอยากจะกินบ้าง” มู่ฉวนกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

“โจ๊กถ้วยนี้มีเจ้าของแล้ว หากอยากกินมิสู้ไปขอจวนข้าง ๆ เล่า นางเพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่ ยังสะสวยอีกด้วยนะ” หลิวซื่อกล่าวขึ้น เหลือบมองลูกชายที่ดูเหมือนว่าจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ยังมีนางปีศาจนี่อีก เห็นหน้าแล้วก็นึกอยากจะสาดน้ำร้อนใส่

“ลูกแม่ ไหน ๆ เจ้าก็หย่าแล้ว แม่ว่าเจ้าน่าจะลองไปเกี้ยวสตรีข้างจวนดูหน่อยสิ นางงดงามนัก อีกทั้งยังเพียบพร้อมด้วยนะ ฝีมือทำอาหารล้วนเก่งกาจ งานเรือนก็ดีเลิศ”

จ้าวหย่งคังกำลังครุ่นคิด ได้ยินเสียงของมารดาพูดเช่นนี้บังเกิดความไม่พอใจสักเท่าไหร่ “ท่านแม่ ข้ายังไม่ได้หย่ากับหรงเอ๋อร์ ท่านก็คิดจะหาภรรยาให้ข้าแล้วหรือขอรับ”

“อ้อ เป็นใครกันแน่ ที่เอาผู้หญิงชั้นต่ำเข้ามาในจวนข้า ไม่ใช่เพราะเจ้ารึอย่างไรกัน ทำให้ลูกสะใภ้ข้าหอบหลานทั้งสองของข้าหนีไป แล้วยังจะกล้ามานั่งเสนอหน้าอีก ไสหัวไป” ชายชราตวาดใส่ เห็นหน้าลูกชายก็ทำให้กินข้าวไม่ลง ยิ่งเห็นหน้าของถังม่านชิงก็นึกอยากจะอาเจียนออกมาแล้ว

“ท่านแม่ทัพ พี่สาวหย่าแล้วรึเจ้าค่ะ เช่นนั้นท่านก็รับข้ามาเป็นฮูหยินเอกได้แล้วสินะ” อารามดีใจจนหลงลืมแล้ว นางมีเจตนาใดล้วนถูกเปิดโปงด้วยตนเอง

แม่ทัพจ้าวผินหน้ามองมาสตรีข้างกาย “ตำแหน่งฮูหยินเอกยังคงเป็นของหรงเอ๋อร์” เขาโมโหจึงได้ลุกขึ้นและเดินออกไปสูดอากาศภายนอก เผื่อจะนึกออกได้บ้างว่านางไปอยู่ที่ไหนกันแน่

ถังม่านชิงเดินออกมา สีหน้าบึ้งตึงเดินกระแทกเท้าเข้า แสดงกิริยไม่งามออกมาอย่างโจ่งแจ้ง “ท่านแม่ทัพจะผิดสัญญากับข้าไม่ได้นะ”

“...” จ้าวหย่งคังไม่รู้จะทำเช่นไรดี เขาเป็นคนรัดปมนี้เอาไว้เองก็ควรจะต้องคลายเอง แต่ทว่าเขากลับทำภรรยาหายไป มิหนำซ้ำยังมีลูกอีกสอง ซึ่งเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน ทบทวนเรื่องราวเมื่อคืนที่ได้พูดคุยกับญาติผู้น้อง

“ตลอดระยะเวลาที่พ่อเจ้าทำงานกับข้า และเจ้าก็เป็นผู้ช่วยของเขา จดหมายจากเมืองหลวงเหตุใดข้าจึงไม่เคยได้รับมัน เจ้าบอกข้ามาสิ ขอคำตอบที่น่าฟังเล่า”

“คือว่า...” ถังม่านชิงสีหน้าซีดขึ้นมาทันใด เมื่อครู่นางกำลังโกรธเขา แต่ยามนี้นางกำลังจะถูกเขาจัดการ จดหมายพวกนั้นเป็นนางเองที่เผามันไปกับมือ

“ข้าถามเจ้าไม่ได้ยินหรืออย่างไร ตอบข้ามา เป็นเจ้าใช่หรือไม่ทำลายจดหมายของหรงเอ๋อร์” เสียงตวาดนั่นดังลั่นทำให้ถังม่านชิงผงะถอยหลังด้วยความตกใจ

“เพียงแค่นี้ยังมองไม่ออกอีกหรือพี่ชาย เป็นนางทั้งนั้น” หลิวมู่ฉวนผิวปากอย่างสบายใจ กล่าวน้ำเสียงเนิบ ๆ อย่างคนอารมณ์ดี เขาเดาเรื่องนี้ออกได้ตั้งนานแล้ว

“ถังม่านชิงไสหัวออกไป กลับไปแดนเหนือซะ! อย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้าอีก” เมื่อความจริงเปิดเผย เป็นนางที่เขาเอ็นดูเพราะนางเรียบร้อยและอ่อนหวานยังอ่อนโยนอีก นึกไม่ถึงว่านางจะทำร้ายเขาได้สาหัสเช่นนี้

“ท่านแม่ทัพจะทำกับข้าอย่างนี้ไม่ได้นะ ข้าเสียหาย” ม่านชิงถลึงตาใส่และโต้เถียงอีกด้วยเพราะไม่ยินยอมกลับไปมือเปล่าแน่ ๆ

“เจ้าเสียหายรึ เป็นข้ามากกว่าที่ครอบครัวพังพินาศ เพราะความริษยาของเจ้า และเป็นข้าเองที่โง่หลงความแสนดี แต่ที่ไหนได้ เจ้า มันเป็นสตรีร้ายกาจ แล้วคิดรึว่าข้าจะเอาผู้หญิงเช่นเจ้าอยู่ข้างกายของข้า ไม่มีทาง!” น้ำเสียงเหี้ยมกล่าวขึ้นมา ดวงตาจ้องเขม็งนาง

“เช่นนั้นข้าจะออกหน้าให้สินเจ้าสาวให้ และจะหาสามีให้เจ้าพอใจไหม”

“ข้าไม่ต้องการความหวังดีของท่าน ข้าเพียงแค่ต้องการท่านเท่านั้น ท่านเพียงคนเดียว”

“ถังม่านชิง ข้านึกไม่ถึงว่าเจ้าจะเป็นคนเจ้าเล่ห์ หลอกลวงข้าได้เช่นนี้ ชั่งร้ายกาจนัก ข้ามันตาบอดเอง!”