ตอนที่ 28 บุกวังหลวง

ตอนที่ 28 บุกวังหลวง

วันนี้หิมะไม่ตกเหมือนทุกวัน คล้ายว่ารับรู้วันนี้จะมีเรื่องร้อน ๆ นั่นเพราะว่าท่านประมุขแห่งหุบเขาไป๋หรง ปรากฏกายอยู่ในจวนของหลานสาว และยังได้พบท่านประมุขน้อยอีกด้วย เหล่าชายชุดดำทั้งหลาย เห็นท่านประมุขน้อยเดินมา ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด ต่างก็โค้งศีรษะทำความเคารพ

ตำแหน่งนี้สืบทอดจากท่านยาย มาท่านแม่และมาเป็นนาง ท่านแม่มิรับตำแหน่งท่านประมุข ท่านยายมิรับตำแหน่งท่านประมุข แต่นางพยักหน้า ยินดีรับตำแหน่งนี้ ต่อจากท่านลุงเอง

“ท่านประมุขน้อย พวกเราพร้อมแล้วขอรับ” หนึ่งในชายสวมชุดดำกล่าวขึ้นมา

“ช้าก่อนเจ้าค่ะ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลยเจ้าคะ” ภัยจะมาถึงตัวนางก็หารู้ไม่ เรื่องที่นางทำมันรุนแรง แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น มีอย่างที่ไหนสามัญชนลงโทษเชื้อพระวงศ์ ก็คงจะมีเพียงแค่นางที่อาจหาญทำเรื่องเหนือผู้ใด

“อย่ามัวแต่พูดมาก รีบเดินทาง ประเดี๋ยวจะเข้าวังสาย ส่วนเจ้าลูกเขยตัวดี ฝากเอาไว้ก่อน แค้นนี้ข้าย่อมต้องชำระแน่ ๆ” เจียงจินจูกล่าวน้ำเสียงเหี้ยม เดินจับจูงมือหลานสาวหลานชายขึ้นบนรถม้าที่ใหญ่โตหรูหรานัก ประดับประดาราวกับเป็นเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์เสียอย่างนั้น

ฟางหรงระบายยิ้มให้สามี “ท่านพี่ ขอให้ท่านโชคดีนะเจ้าคะ”

สิ้นเสียงภรรยา แม่ทัพจ้าวเข่าอ่อนทันใด เมื่อทั้งหมดเดินทางเข้าวังหลวง ตัวเขาเองแทบจะลุกขึ้นเดินไม่ไหว ทำให้ท่านพ่อ ท่านแม่ต้องมาดูอาการ “ไอ้หยา ลูกชายข้าถูกเล่นงานเข้าให้เสียแล้ว”

ด้วยเพราะหน้าผากของแม่ทัพหยางบวมบูดขึ้นมาราวกับลูกมะนาว เพียงเพราะถูกแม่ยายถีบตนเองแล้วหัวโหม่งเข้ากับประตู เขาไม่อาจจะสู้แม่ยายได้ และไม่กล้าจะต่อสู้ด้วยเลยจริง ๆ มิใช่อ่อนหัดหวาดกลัว แต่นั่นคือมารดาของภรรยา เขาจะกล้าล่วงเกินได้อย่างไรกัน

“สมน้ำหน้า แม่ยังไม่กล้ามาดูเลย แม่ยายเจ้านี่นะ นาน ๆ จะมาเยือนเสียที เล่นทำเอาจวนแทบแตกแล้ว มีหวังวันนี้ในวังหลวงคงจะมีการนองเลือดเป็นแน่” หลิวซื่อกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบากนัก

“ท่านแม่เช่นนั้น ข้าขอตัวก่อน” แม่ทัพจ้าวก็คิดเช่นนั้น ตัวก่อเรื่องมีใครกันองค์หญิงสามเพียงผู้เดียว

“นี่กลับมาอย่าลืมเอาสมองกลับมาด้วยเล่า” มารดาก่นด่าตามหลัง แอบหัวเราะขบขันกับสามี เพียงแค่สองคน เห็นว่าลูกชายตกที่นั่งลำบากแทนที่จะสงสาร เปล่าเลยสองผู้เฒ่าทำได้เพียงแค่ สมน้ำหน้า!

ขบวนอันยิ่งใหญ่ เกรียงไกรเสียยิ่งกว่าขบวนแม่ทัพกลับเมืองหลวงเสียอีก เหล่าคนชุดดำทั้งหลาย ยืนเรียงรายจะเข้าวังหลวง ทหารด้านหน้าประตูวังตกใจไม่น้อย พวกเขารีบขวางไม่ให้คนกลุ่มนี้เข้าไปด้านใน ด้วยเพราะไม่มีที่มาอย่างแน่ชัด

เจียงจินจูลงมาจากรถม้าคันใหญ่โต นางเดินสีหน้าราบเรียบ ดูเย่อหยิ่งและสูงส่งนัก ทำให้ผู้คนที่เดินไปมา อดแปลกใจกับคนกลุ่มนี้ไม่ได้ ต่างก็หยุดยืนรอดูเรื่องราวต่อไปนี้จะเป็นเช่นไร

“กล้าขัดขวางมิให้เข้าไปข้างในรึ ช่างสามหาวนักเดี๋ยวหัวเจ้าจะหลุดไม่รู้ตัว!” เจียงจินจูยากจะข่มโทสะของตนเองอยู่

“รีบเปิดทางเสีย มิเช่นนั้นวันนี้หัวพวกเจ้าขาดแน่ ๆ” หนึ่งในชายชุดดำกล่าวขึ้นมา “ไม่เห็นหรือว่ามีป้ายหยกอันใด ตาถั่วหรืออย่างไรกัน” เขากล่าวขึ้นมา ทหารที่กีดขวางนั้น แม้อากาศจะหนาวเหน็บ แต่ทว่าสายตาของสตรีนางนี้ทำให้พวกเขาเหงื่อเปียกชื้นตามแผ่นหลังเข้าให้

“อุ้มท่านประมุขน้อยลงมา” คำสั่งคืออุ้ม พวกเขาก็ทำตามอย่างว่าง่าย ฟางหรงเลิกคิ้วขึ้นมองมารดา ก่อนจะก้มหน้าเพราะตนเองนั้นมีความผิดติดตัวอยู่ไม่น้อยนัก

เจียงจินจู หรือท่านยาย จะอุ้มหลานสาวเดินเข้าไปข้างในวังเอง และอย่าคิดเชียวว่า รูปร่างของนางดูบอบบางเช่นนี้ จะกลายเป็นไม้ใกล้ฝั่งให้คนพวกนั้นดูเบานางได้

“ท่านแม่ จะไม่” ฟางหรงยังกล่าวไม่จบ ต้องรีบหุบปากทันที

“เจ้านะ ทำให้ข้าเหลืออด” น้ำเสียงเขียวเข้มกล่าวขึ้นมา เหลือบมองลูกสาวตัวดีจากนั้นส่ายหน้าเบา ๆ ความโหดเหี้ยมเหมือนนางหาได้มีไม่ มีแต่ความอ่อนแอและโง่งมจมอยู่กับความรักจอมปลอมของเจ้าลูกเขยชั่วช้า

ฟางหรงเดินเข้าไปด้วย นางเดินตามแผ่นหลังของมารดา จังหวะนั้นเองเมิ่งอวี้หานเห็นท่านอาจารย์เดินทางมาด้วยตนเอง เขารีบเร่งฝีเท้ามาต้อนรับเป็นอย่างดี ด้านหลังของท่านอาจารย์มีผู้คนเดินตามมาหลายสิบคน จะนับได้อย่างไรไหว ราว ๆ ไม่เกินร้อยคนคาดคะเนด้วยสายตาของตนเอง

“ท่านอาจารย์” เมิ่งอวี้หานยิ้มแฉ่งทันใด

“ไม่ต้องมาปั้นหน้ายิ้ม ดูแลท่านประมุขน้อยอย่างไรให้รับความอัปยศ” เจียงจินจูกล่าวถาม ใบหน้าของนางเรียบเฉย คล้ายว่าไร้สิ่งกลัดกลุ้มหรือกังวลใจ กลิ่นอายชวนสะพรึงกลัวนั่น ปลดปล่อยออกมาไม่หยุดหย่อน

“ท่านยาย คนอัปยศไม่ใช่ข้า แต่เป็นองค์หญิงสาม” ฟางหลินลืมตาขึ้นพูดขึ้นมาอย่างดีใจ แม้จะถูกอุ้มโดยท่านยาย ก็ยังตีสีหน้าราวกับป่วยใกล้จะไปเยือนปรโลกเต็มที ความร้ายกาจของนางถอดแบบใครมา ก็มีท่านยายเป็นตัวอย่างเช่นไรเล่า นางจึงเป็นเด็กเจ้าเล่ห์ถึงเพียงนี้

“นอนนิ่ง ๆ ไปเลย ยายไม่ถามเจ้าห้ามพูด” นางดุเจ้าตัวแสบอยู่ในอ้อมกอดของนาง

ผู้คนในวังหลวงวันนี้ต่างก็ยืนดูกลุ่มใหญ่สวมชุดดำ เดินเป็นระเบียบเข้ามาราวกับกองทัพขนาดย่อม หนึ่งในนั้นเป็นชายสวมหน้ากากสีทอง มองเห็นสตรีที่ตนพึงใจ นางสวมชุดของหุบเขาไป๋หรง ความเป็นมาอย่างไรไม่กระจ่างชัด

“พวกนั้นเป็นคนของหุบเขาไป๋หรง” ไท่จื่อู๋จงหยวนหน้าถอดสี “สำนักพยัคฆ์ขาว ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมที่สุดในยุทธภพ แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาล้างมือแล้วนี่นา เหตุใดจึงมา รึว่า!” เมื่อทบทวนไปมา แน่นอนที่สุดคือเจ้าเด็กน้อยเมื่อวานนี้ มีส่วนเกี่ยวข้องกันแน่นอน เขาไม่อาจจะไปยุ่งเกี่ยวได้ ก็คงต้องอยู่ดูแลการแข่งขันนี้ให้ดี

ฟางหรงถูกมารดาขับไล่ให้ออกไปอยู่ด้านนอก ดังนั้นเองนางจึงเดินตามศิษย์พี่ ไปยังลานประลองของวันนี้ จ้าวหย่งเล่อไม่มีการแข่งขัน ดังนั้นเขาจึงขออยู่กับท่านยาย เพื่อจะฉีกหน้าคนพวกนั้น ดูสิว่าจะทำอันใดเขาและน้องสาวได้กัน

ห้องทรงอักษรเป็นเขตหวงห้าม มิให้ผู้ใดเข้ามาก่อนได้รับอนุญาต แต่ทว่าเจียงจินจูและท่านประมุขใหญ่ ไม่เกรงกลัวใคร หากมีใครขัดขวาง นางเพียงแค่ปัดมือเบา ๆ เท่านั้น ชายคนนั้นถึงขั้นกระอักเลือดออกมาทีเดียว พลังปราณของนางแข็งแกร่งยิ่งนัก ยากจะมีผู้ใดทัดเทียมนาง

นางเป็นบุตรีเจ้าสำนักแห่งหุบเขาไป๋หรง เพราะชมชอบท่านหมอธรรมดาผู้หนึ่ง จึงคิดหาวิถีทางจะออกจากหุบเขานั้นให้ได้ นางยอมสละชีวิตเพื่อแลกกับอิสรภาพ สุดท้ายแล้วผู้คนในหุบเขาไป๋หรงยังน่านับถือเลื่อมใสกว่าผู้คนในเมืองหลวงเสียอีก

“ข้ามาเยือนพี่ชาย คงมิต้องคำนับหรอกกระมัง” นางมองยังพี่ชายที่กล่าวพูด นั่นคือฮ่องเต้แห่งแคว้นอู๋

“ไม่ต้อง ไม่ต้องเชิญเจ้านั่งได้ตามสบาย” อู๋อ้ายเสียนเหงื่อแตกพลั่ก นั่นเพราะเหล่าคนชุดดำแต่ละคนน่าหวาดกลัวเป็นไหน ๆ แม้พวกเขาจะล้างมือแล้ว ขึ้นตรงต่อราชสำนักแล้ว พวกเขาก็ยังน่ากลัวอยู่วันยังค่ำ และยังเป็นผู้ก่อตั้งสนับสนุนให้เขาขึ้นครองราชย์ และยังเป็นผู้โค่นล้มราชบัลลังก์

“เมื่อวานใครกัน ช่างกล้าทำร้าย ร่างกายท่านประมุขน้อย จนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้” เจียงจินจูไม่พูดมากความ วันนี้นางจะต้องได้คนคนนั้นกลับไปลงโทษให้เข็ดหลาบ ทวงความเป็นธรรมให้หลานสาวของนาง

เจียงจินจูวางหลานสาวลงบนเก้าอี้ นางยืนกอดอกประชันหน้ากับไทเฮา เหลือบตามองฮองเฮาที่ตามหลังเข้ามาด้วยอีกคน นางแสยะยิ้มเหี้ยม แผ่กลิ่นอายเย็นเหยียบ ช่างน่าหวาดกลัวนัก ใบหน้าของเรียบเฉย แต่ทว่ากลิ่นอายนี้น่าสะพรึงกลัวอยู่เหนือผู้ใด

“สามหาวนัก พวกเจ้าเป็นใครกัน กล้าดีอย่างไรบุกวังหลวงเช่นนี้ ทหารจับพวกมัน” ไทเฮาพิโรธหนัก ไม่สนผู้ใดทั้งสิ้นในเมื่อนางเป็นไทเฮาของแผ่นดิน ใครกันที่กล้าเหิมเกริมมาเหยียบหน้าถึงถิ่นเช่นนี้

“จะจับพวกข้ารึ ไทเฮาคิดให้หนักสักนิด อู๋อ้ายเสียนขึ้นเป็นฮ่องเต้ได้เพราะใครกัน หากไม่ใช่ข้าสนับสนุนเขา หากไม่ใช่เพราะบิดาข้าสนับสนุนไท่จื่อยามนั้น จะมีฮ่องเต้พระองค์นี้อยู่หรือไม่ ไตร่ตรองให้ถ้วนถี่

ตอนนั้นเป็นใครรับคมหอกคมดาบแทนเขา มิใช่ข้าคนนี้หรอกรึ ตอนนั้นเป็นใครกันซมซานก้มกราบบิดาข้า ขอร้องให้สำนักพยัคฆ์ขาวช่วยสนับสนุนสืบทอดราชบัลลังก์

ท่านเมื่อก่อนเป็นเพียงแค่สนม บัดนี้เป็นไทเฮาสมใจ เชิดหน้าชูคอ คนของข้าล้มตายไปมากมาย เพื่อผู้ใดกัน คิดอ่านอันใดให้รอบคอบเสียหน่อย หากคิดอ่านไม่ได้ ข้าจะจัดหาผู้เหมาะสมขึ้นแทนเอง!”

“เสด็จแม่กลับไปก่อน นี่เป็นเรื่องระหว่างข้ากับจูเอ๋อร์” หวงซ่างออกปากไล่พระมารดา เกรงว่าทุกคนจะพุ่งเป้าไปยังพระมารดาของตนเอง เขากลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากเมื่อวานนี้เขาตัดสินไม่ลำเอียง เรื่องก็คงไม่เป็นเช่นนี้

น้อยครั้งที่จะทำให้เจียงจินจูเดือดดาล ปกติแล้วเขาก็มักจะเห็นนางอ่อนโยนเสมอ นั่นเพราะเขารักนาง แต่นางมิเคยเหลียวแลความรักที่เขามอบให้สักนิด

“ฝ่าบาท ทอดพระเนตรดูซิ นี่หลานสาวของข้า หลานสาวมีตำแหน่งเป็นท่านประมุขน้อย เหตุใดกันจึงมีเรื่องกลั่นแกล้งนางเกิดขึ้น อัปยศยิ่งนัก หากคิดจะให้เรื่องคลี่คลายแล้วละก็ ไปลากสตรีนางนั้นมาคุกเข่าก้มกราบกรานขอร้องท่านประมุขน้อยเสีย มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน!”