LOGINไป๋ต้าผางมองไปสองข้างทางที่ทอดยาว เขาต้องเดินทางไกลข้ามมาถึงสองหมู่บ้าน ถึงได้ขายน้ำนี้ออกไปได้
คำกล่าวของม่านหรงนั้นน่าเชื่อถือ เพียงแค่บอกผู้อื่นว่าน้ำนี้ผ่านการกรองมาอย่างดี ทั้งยังต้มด้วยความร้อนอย่างพิถีพิถัน คำพูดเหล่านั้นทำให้คนที่จะซื้อน้ำอุ่นใจ และเห็นถึงความตั้งใจที่จะมอบสิ่งดีๆ ถึงความจริงแล้วพวกเราเพียงแค่โยกน้ำออกมาจากคันโยกนั่น แล้วนำน้ำมาเทใส่ตุ่มก็ตาม
นี่สินะที่เขาเรียกว่ากลยุทธ์!
ไป๋ต้าผางอมยิ้ม แม้แดดยามเที่ยงจะร้อนเหมือนกับถูกแผดเผา แต่ทั้งใจกายของเขาในยามนี้กลับรู้สึกสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ต้าผาง เจ้านี่โชคดีจริงๆ นะ ลูกสาวของเจ้ามีหัวการค้าที่ดี เพียงไม่กี่คำที่นางบอกกล่าว กลับทำให้พ่อบ้านหลงคนนั้นหลงเชื่อได้จนสนิทใจ แต่ถึงเขาจะไม่เชื่อคำลวงนี้ น้ำของเราก็ยังคงมีคุณภาพที่ดี ดีเสียจนข้าเองก็ยังไม่อยากกลับไปกินน้ำในหมู่บ้านนั่นอีกแล้ว”
เหวินหลงยิ้มแย้ม
“ข้าก็ไม่เคยคาดคิดว่าน้ำของม่านหรงจะขายได้”
ต้าผางยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า
“ข้าคิดว่าพวกเราควรนำโอ่งไปขนน้ำในหมู่บ้านมาด้วยนะขอรับ”
โจวเว่ยที่เงียบไปนานกล่าวขึ้น
“ขนน้ำในหมู่บ้านงั้นหรือ”
ต้าผางหันไปทางโจวเว่ยอย่างไม่เข้าใจ
“เรามีน้ำกินน้ำใช้มากพอแล้ว แล้วเรายังจะสนใจน้ำขาวขุ่นรสชาติฝาดเปรี้ยวนั่นไปทำไม”
เหวินหลงส่ายหัว
“ท่านพ่อขอรับ พวกเราบอกคนอื่นๆ ว่านำน้ำมาต้มมากรอง แต่ถ้าไม่มีใครเห็นพวกเรานำน้ำมาเลย แบบนั้นมันก็ต้องมีใครจับสังเกตได้บ้างไม่ใช่หรือ”
“ที่โจวเว่ยมพูดมานั้นมีเหตุผล พวกเราควรไปขนน้ำในหมู่บ้านออกมาด้วย แบบนั้นถึงจะเป็นการยืนยันว่าพวกเรามีความจริงใจ”
ไป๋ต้าผางหันไปยิ้มให้โจวเว่ย เขาเองก็มองข้ามเรื่องนี้ไปเช่นกัน
นั่นสิ หากเราอ้างว่าขายน้ำ แต่เราไม่เคยไปเอาน้ำมาเลย แบบนั้นพวกเขาจะต้องสงสัยเข้าสักวัน
“ลูกพ่อ ความคิดของเจ้าล้ำลึกมาก”
เหวินหลงหัวเราะเสียงดังออกมา ทั้งๆ ที่ก่อนหน้าเขายังตำหนิบุตรชายอยู่เลย
“เหวินหลงเจ้าช่วยแวะร้านขายข้าวสารที่หมู่บ้านด้านหน้าด้วยนะ ข้าว่าจะซื้อข้าวและเครื่องปรุงกลับไปให้ม่านหรงสักหน่อย”
“ได้สิ ข้าเองก็จะดูว่ามีอะไรน่าซื้อกลับไปให้เมียข้าบ้างเช่นกัน”
เหวินหลงยกแขนเสื้อขึ้นมาซับเหงื่อที่ไหลเกือบเข้าตา
“ร้อนมากจริงๆ”
ต้าผางที่นั่งคนละฝั่งกับโจวเว่ยบ่นออกมาก่อนจะหยิบกระบอกน้ำมาดื่มกิน
“ท่านพ่อดื่มน้ำหน่อยเถอะขอรับ”
โจวเว่ยยื่นกระบอกน้ำให้บิดาที่กำลังบังคับเกวียนลาอยู่
“ขอบใจๆ”
เหวินหลงรับเอากระบอกน้ำนั้นมาแล้วเทน้ำราดหัวตัวเองก่อนจะดื่มกิน
“เจ้าทำแบบนั้น มันช่างสิ้นเปลืองจริงๆ”
ต้าผางส่ายหัว
“ก็ข้าร้อนหนิ ร้อนจนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว หากไม่ทำเช่นนี้ผิวของข้าคงแสบดั่งถูกไฟแผดเผา เห้อ… ถ้ามีก้อนเมฆมาบดบังแสงอาทิตย์ซักเล็กน้อยก็คงจะไม่ร้อนถึงเพียงนี้แล้วแท้ๆ”
เหวินหลงหันกลับไปยิ้มร่า ก่อนจะบอกว่าทำเช่นนี้แล้วเย็นสบายตัว ต้าผางเห็นว่าเพื่อนรักมีสีหน้าที่ดีขึ้น เขาจึงยกกระบอกน้ำเทราดหัวตนเองบ้าง พอตัวเปียก ถึงจะมีลมร้อนแดดแรงมากระทบเขาก็รู้สึกว่ามันดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากจริงๆ
โจวเว่ยมองการกระทำของท่านลุงไป๋เล็กน้อย พอเห็นว่าท่านยิ้มออกมาหลังจากที่ราดน้ำใส่ตัว โจวเว่ยก็อดไม่ได้ที่จะทำตาม
ร้อนๆ แบบนี้ได้น้ำมาชะล้างตัวคงจะดีไม่น้อยจริงๆ นั่นแหละ
ทันทีที่น้ำเย็นสบายไหลอาบหัวลงมาที่ตัว โจวเว่ยก็มีสีหน้าดีขึ้นไม่ต่างจากคนอื่นๆ
‘สบายตัวขึ้นมาก จริงๆ ด้วยแฮะ’
โจวเว่ยยกยิ้ม ถึงการเอาน้ำกินมาราดตัวออกจะดูแปลกไปหน่อย แต่ผลลัพธ์กับเหนือความคาดหมายนัก
เกวียนลาเคลื่อนตัวเข้าหมู่บ้านเซิงถง เหวินหลงก็แวะร้านขายข้าวสารตามที่คุยกันไว้
ต้าผางซื้อข้าวสารหนึ่งถุงจำนวนสิบกิโลกรัม หากเป็นเมื่อก่อนข้าวสารน้ำหนักเท่านี้ราคาไม่แพงถึงขั้นนี้ แต่ในยามนี้สิ่งของทุกอย่างกลับล้วนแพงขึ้นเป็นเท่าตัว กระนั้นเขาก็ต้องจำยอมเพื่อปากท้อง
ต้าผางเดินไปหยุดที่เมล็ดพันธุ์ผัก ก่อนหน้าม่านหรงบอกว่าอยากปลูกผัก เขาจึงกัดฟันเลือกเมล็ดผักมาสามอย่าง
เหวินหลงกับบุตรชายซื้อข้าวยี่สิบกิโล และเกลือจำนวนหนึ่ง
เมื่อพวกเขาได้ของที่ต้องการแล้ว เกวียนลาก็ขับเคลื่อนออกจากหมู่บ้านเซิงถงมุ่งตรงไปยังหมู่บ้านตงหยาง ผ่านไปสองชั่วยามกว่าๆ (สี่ชั่วโมงกว่า) สามบุรุษก็ได้กลับมาถึงบ้านด้วยความอิดโรย
“ม่านหรงพ่อของเจ้ากลับมาแล้ว”
เสียงร่าเริงสดใสของหลิวเหยาเอ่ยเรียกบุตรสาวที่กำลังย่างไก่ทั้งตัว
“ไก่สุกพอดีเลยเจ้าค่ะ”
ม่านหรงยกยิ้ม ดูเหมือนว่าพวกเขาจะกลับมาได้ถูกเวลาเสียจริง
ไป๋ม่านหรงยกไก่ตัวอ้วนสามตัวลงมาจากเตา เมื่อเห็นว่าเกวียนลาหยุดลง ม่านหรงก็ให้มารดาส่งมอบไก่หนึ่งตัวให้กับบ้านโจว โจวเหวินหลงยิ้มกว้างเขารับเอาไก่ย่างหอมกรุ่นนั้นมาแล้วส่งให้บุตรชายที่นั่งอยู่ด้านหลัง
โจวเว่ยรู้สึกกระดากปากเล็กน้อยที่จะกล่าวขอบคุณ ก่อนหน้านี้ เขายังต้องการส่วนแบ่งจากการขายน้ำของผู้อื่น พอกลับมาก็ได้รับอาหารอันโอชะ เขาเม้นปากแน่นก่อนจะหันไปทางม่านหรงแล้วก้มหัวขอบคุณอย่างจริงใจ
“ไม่เป็นไรหรอกโจวเว่ย พวกเราบ้านใกล้เรือนเคียง อะไรที่พอช่วยกันได้ข้าก็เต็มใจมอบให้”
หลิวเหยายิ้มหวาน แต่นางหารู้ไม่ว่าโจวเว่ยไม่ได้พูดกับนางเลย
“เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว พวกเจ้ากลับบ้านไปหาข้าวปลากินเถอะ บ่ายแก่ๆ ค่อยมาปรึกษากันว่าจะทำอย่างไรต่อดี”
ต้าผางลงมาจากเกวียนลา แล้วบอกให้เหวินหลงกลับไปพักก่อน
“ตกลง เช่นนั้นเอาไว้ช่วงบ่ายข้าจะมาหาเจ้านะ”
เหวินหลงยิ้มกว้างและขอบคุณสำหรับไก่ย่างตัวโตที่หลิวเหยามอบให้
“เห็นหรือไม่ ม่านหรงกับต้าผางดีกับพวกเราแค่ไหน เห็นแบบนี้แล้วเจ้ายังจะกล้าร้องขอส่วนแบ่งนั้นอีกหรือเปล่า”
เหวินหลงบังคับเกวียนลาเข้าไปด้านในพลางเอ่ยถามโจวเว่ยที่นิ่งเงียบ
“ข้าไม่กล้าแล้วขอรับ”
โจวเว่ยก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด ในเวลาเช่นนี้ไก่หนึ่งตัวมีค่ายิ่งกว่าน้ำหนึ่งโอ่ง แต่บ้านไป๋กลับไม่ลังเลที่จะแบ่งปัน เป็นเขาเองที่คิดไม่ซื่อ
“ท่านพี่การค้าเป็นอย่างไรบ้างหรือเจ้าคะ”
ไป๋หลิวเหยาเดินไปรับเอาถุงข้าวสารจากสามีด้วยความคาดหวัง
“เป็นอย่างที่ม่านหรงว่า น้ำนี้ขายได้ และมีคนต้องการดื่มกินถึงขนาดที่ว่า หากข้านำน้ำไปขายอีก บ้านอี้ก็ยินดีรับซื้อมันไว้ทั้งหมด”
ต้าผางยิ้มกว้างแล้วมองไปทางบุตรสาว
“อ้อ! จริงสิ! จากนี้พ่อคิดว่าจะไปขนน้ำที่หมู่บ้านกลับมาที่เชิงเขาด้วย ไม่เช่นนั้นผู้อื่นก็จะเกิดความคลาแคลงใจ”
ต้าผางเดินไปทางลูกสาวพร้อมกับยื่นเมล็ดพันธุ์ผักให้กับนาง
“ขนน้ำมานั่นเป็นเรื่องที่ดี แต่ข้าคิดว่า พวกเราควรซื้อโอ่งน้ำเพิ่มอีกสักสองโอ่ง เวลาขนน้ำไปขายจะได้สะดวกมากยิ่งขึ้น อีกอย่างเกวียนของบ้านลุงโจวค่อนข้างเล็กไปบ้าง หากทำการต่อเติมอีกเล็กน้อยพวกเราอาจขนย้ายน้ำได้มากขึ้น อื้มใช่… หากติดตั้งหลังคาอีกนิด ในยามที่แดดจ้า พวกท่านก็จะไม่ร้อนกันมากเกินไป”
ม่านหรงรับเอาถุงผ้ามาก่อนจะเปิดมันออกและพบว่าด้านในคือสิ่งที่นางต้องการ
ดวงตาของม่านหรงเปล่งประกายขึ้นมา นี่คือเมล็ดพันธุ์ผักอย่างแน่นอน จากนี้ข้าจะปลูกผักไว้กิน นอกจากไก่แล้วยังมีผัก ดียิ่งๆ
“ต่อเติมเกวียนลา ทำที่กำบังแดด?”
ต้าผางเม้มปากคิดตามที่บุตรสาวบอก หากเพิ่มหลังคาเวลาเที่ยงก็จะไม่ร้อนปานขาดใจ หากมีตุ่มน้ำเพิ่มมาอีกเขาก็จะขายน้ำได้มากขึ้น ต้าผางพยักหน้าหงึกๆ
เอาไว้บ่ายแก่ๆ ค่อยไปพูดเรื่องนี้กับเหวินหลง
“ม่านหรงเจ้าคิดจะให้ค่าแรงบ้านโจวอย่างไร”
“ท่านพ่อกล่าวเช่นนี้ แปลว่าน้ำของวันนี้ได้ผลตอบรับดีจนบ้านโจวอยากได้ผลตอบแทนใช่หรือไม่”
พอม่านหรงพูดเช่นนั้นต้าผางก็ทำได้แค่ยิ้มอ่อนไม่กล้าสบตานาง
“น้ำหนึ่งโอ่งขายได้กี่อีแปะหรือเจ้าคะ”
ม่านหรงเห็นท่าทางบิดาก็เข้าใจ นางจึงอมยิ้มแล้วถามเรื่องอื่นแทน
“ทั้งหมดหนึ่งร้อยสามสิบอีแปะ”
ต้าผางยิ้มกว้าง
“เช่นนั้นหนึ่งร้อยอีแปะเป็นของพวกเรา สามสิบอีแปะนั้นเป็นค่าแรงของบ้านโจว อีกอย่างข้าจะให้ไก่บ้านโจววันละตัว ท่านพ่อคิดเห็นเช่นไรหรือเจ้าคะ”
ม่านหรงรู้ดีว่าน้ำนี้เป็นของนาง แต่หากจะไม่ให้ผลประโยชน์อีกฝ่ายเลยก็ออกจะเห็นแก่ตัวไปนิด เพราะพวกเขาก็ทั้งช่วยออกแรงและเกวียนลา
“ดี ดีเลย พ่อว่าเหวินหลงต้องเห็นด้วยเป็นแน่”
ต้าผางหัวเราะเสียงดัง เขาคิดอยู่แล้วว่าม่านหรงไม่ได้ใจจืดใจดำ ถึงใบหน้านางจะมีปานแดงที่น่ากลัว แต่จิตใจนางนั้นดียิ่งกว่าผู้ใด
“ท่านพี่ ท่านกลับมาเหนื่อยๆ ไปล้างเหงื่อไคลแล้วมาทานมื้อเที่ยงเถอะเจ้าค่ะ”
ไป๋หลิวเหยาเอาข้าวของไปเก็บในห้องครัวแล้วเดินยิ้มหวานออกมา
“พ่อไปล้างเนื้อตัวก่อนนะ”
ต้าผางยิ้มกว้างแล้วเดินไปอาบน้ำล้างตัวที่คันโยกทันที
“ลูกแม่ น้ำนี้เราก็บังเอิญพบมัน เหตุใดเราถึงไม่แบ่งให้บ้านโจวมากกว่านี้อีกหน่อยเล่า”
ลับหลังสามีไป๋หลิวเหยาก็เอ่ยถามบุตรสาว
บังเอิญหรือ? ไป๋ม่านหรงเลิกคิ้วโก่งได้รูปขึ้น
“ท่านแม่สิ่งที่ท่านเห็นหาได้เป็นอย่างท่านคิด อีกอย่างหากเรามอบเงินให้อีกฝ่ายมากเกินไป ต่อไปพวกเขาจะไม่เห็นค่ามัน”
“แต่พี่สาวโจวหาได้เป็นเช่นนั้นไม่”
ไป๋หลิวเหยาอยากจะพูดแย้งแทนพี่สาวโจว แต่ม่านหรงก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน
“ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ ว่าท่านแม่คิดอะไรอยู่ แต่ท่านเชื่อเถอะว่าข้าย่อมทำเพื่อครอบครัวของพวกเราเป็นอันดับแรก”
ม่านหรงยิ้มให้มารดา
ท่านพ่อคงไม่ได้บอกเรื่องนั้นกับท่านแม่สินะ หากนางรู้ว่าบุตรสาวลำบากยากเข็ญเพียงใดเพื่อจะได้สิ่งนี้มา นางจะยังอยากยื่นมือไปช่วยเหลือผู้อื่นอีกหรือไม่นะ
ไม่สิ หากนางรู้ว่าลูกสาวของนางจมน้ำตายไปแล้ว นางจะยังคิดถึงผู้อื่นอยู่อีกหรือเปล่า ม่านหรงแอบส่งเสียงหึหึในลำคอ
“แต่น้ำนั้น…”
“ท่านแม่ลองปรึกษากับท่านพ่อดูก่อนก็ได้นะเจ้าคะ ข้าเพียงแค่ออกความคิดเห็นก็เท่านั้น”
ม่านหรงไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด นางจึงพูดตัดบทไป
“ข้าขอไปเตรียมแปลงผักก่อนนะเจ้าคะ”
ม่านหรงส่งยิ้มให้กับมารดาก่อนจะถือถังไม้จากไป
“เห้อ น้ำก็ได้มาฟรีๆ แท้ๆ แถมบ้านโจวออกแรงมากกว่าบ้านพวกเราเสียอีก”
หลิวเหยาคิดเห็นใจบ้านโจว ยิ่งเมื่อเช้าโจวชิงเหอบ่นให้นางฟังว่าอาหารและน้ำของพวกนางใกล้จะหมด หลิวเหยาก็ยิ่งมีใจคิดจะช่วยเหลือ
หลังจากที่ต้าผางอาบน้ำท่าเสร็จ เขาก็มานั่งกินมื้อเที่ยงอย่างเงียบๆ เพราะภรรยาและลูกสาวกินมื้อเที่ยงไปก่อนเขาแล้ว
“ท่านพี่ ข้าอยากคุยกับท่านหน่อยเจ้าค่ะ”
เมื่อหลิวเหยาเห็นสามีกินมื้อเที่ยงเรียบร้อย หลิวเหยาก็เอ่ยปากพูดในสิ่งที่ตนคิดออกมา
“เจ้าบอกว่าเจ้าพูดแบบนั้นกับม่านหรงไปหรือ?”
ต้าผางขมวดคิ้วมุ่น น้ำนี้ไม่ได้มาฟรีๆ เสียหน่อย นี่เป็นสิ่งที่ม่านหรงแลกมาด้วยความเป็นความตาย แต่นางกลับพูดแบบนี้กับม่านหรงไป ม่านหรงจะต้องรู้สึกเสียใจมากๆ เป็นแน่
“หลิวเหยาเจ้าฟังนะ คันโยกนั้นเป็นของม่านหรง ไก่นั้นเป็นของม่านหรง หน่อไม้นั้นก็เป็นของม่านหรง แล้วเหตุใดนางถึงต้องแบ่งครึ่งของที่เป็นของนางให้กับผู้อื่นด้วยล่ะ”
ต้าผางกดเสียงลงต่ำ เขารู้ว่าเมียรักเห็นใจคนง่าย แต่เรื่องนี้ม่านหรงออกปากแล้ว จะให้นางคืนคำกลืนน้ำลายเพียงเพราะคำว่าเห็นใจได้อย่างไร
“ท่านพี่แต่บ้านโจวช่วยเราไว้มากเลยนะเจ้าคะ อีกอย่าง คันโยกนั้นมันก็อยู่นี่ตั้งแต่แรก ไก่ หน่อไม้ก็เป็นเพราะความโชคดีของเรา”
“หลิวเหยา!!”
เมื่อเห็นท่าทีดื้อดึงของเมียรัก ต้าผางก็ตวาดเสียงดังลั่น
“เจ้าช่างไม่รู้เรื่องอะไรเอาเสียเลย!! ข้าบอกว่าของทั้งหมดคือของม่านหรง ก็คือของม่านหรง! ในเมื่อเจ้าไม่รู้ข้าจะบอกเจ้าให้! ม่านหรงนางตกน้ำตายไปแล้วครั้งหนึ่ง นี่เป็นพรที่นางได้รับมาหลังจากผ่านความทุกข์ยากนั้นมาได้! เจ้าคิดจริงๆ หรือ ว่าไก่เป็นๆ ทั้งตัว! มันจะยืนบื้อให้เจ้าจับมันได้ง่ายๆ แบบนั้น หน่อไม้ที่เก็บหมดไปแล้วอยู่ๆ มันจะโผล่พ้นดินขึ้นมาชั่วข้ามคืนได้อีกอย่างไร เจ้าไม่คิดหรือว่าอาหารที่ม่านหรงทำมันแปลกๆ ทั้งน่าตาอาหารที่เปลี่ยนไปและรสชาติมันอร่อยน่าทานกว่าที่เจ้าทำ ฝีมือของนางดีขนาดนั้นเลยงั้นหรือ? อยู่ๆ คนที่ห่วงแต่เล่นจะกลับกลายมาเป็นผู้เป็นคนได้ชั่วข้ามวันได้จริงหรือ? นั่นเป็นเพราะนางผ่านความเป็นความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ดังนั้น! หยุดความเห็นใจของเจ้าเสีย เพราะข้าไม่รู้ว่านางใช้อะไรแลกมากับความโชคดีที่เจ้าเสวยสุขอยู่ มันอาจจะแลกมาด้วยชีวิตหรือลมหายใจของนางก็เป็นได้ เจ้าหยุดทำให้ม่านหรงทุกข์ใจได้แล้ว”
ต้าผางระเบิดความหงุดหงิด และความกังวลใจทั้งหมดออกมาในคราเดียว
หลิวเหยาที่ได้ฟังคำจากสามี จู่ๆ ก็เหมือนมีก้อนเนื้อมากระจุกกันอยู่ตรงช่วงอกจนนางหายใจแทบไม่ออก
ม่านหรงตายไปแล้วครั้งหนึ่ง นี่มันเรื่องอะไรกัน?
“เช่นนั้นเจ้าก็ควรไปบอกกล่าวมารดาของเจ้าเสียก่อน”ซินหลานคุกเข่าลงกับพื้น นางไม่กล้าไปบอกมารดา หากนางพูดไปว่านางไม่อยากอยู่ที่นี่ท่านแม่ของนางคงขมวดคิ้วเขม็งตาใส่นาง ทั้งยังไม่ยินยอมให้นางจากไป“ท่านปู่ได้โปรดเห็นใจหลานคนนี้ด้วยเถอะเจ้าค่ะ ขอท่านปู่ออกปากกับมารดาของหลานที ว่าท่านต้องการพาหลานไปคอยปรนนิบัติรับใช้”โจวซินหลานโขกหัวลงกับพื้น น้ำตาของนางก็พลันเอ่อล้นออกมา“เฮ้อ…”โจวต้านเป่าถอนหายใจออกมา หรือว่าซินหลานมีเรื่องในใจที่ไม่อาจพูดออกมาได้แต่ปกติซินหลานก็ไม่เคยปริปากพูดเช่นนี้ หรือว่า โจวลี่เสวี่ยทำเรื่องไม่ดีกับนางแล้วห้ามปรามไม่ให้นางบอกผู้ใดงั้นหรือ?“…ไปเรียกแม่ของเจ้าออกมา”น้ำเสียงและท่าทางของต้านเป่าดูเข้มขรึมขึ้นมาหลายส่วน“เจ้าค่ะท่านปู่”โจวซินหลานที่โขกหัวลงกับพื้นจนเป็นรอยแดงเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา ก่อนจะวิ่งเร็วๆ เข้าไปในตัวบ้านไม่นานลี่เสวี่ยก็เดินอ้อยอิ่งออกมาอย่างกับว่านางไม่ได้รีบร้อน‘ท่านจะรอก็รอไป ข้าหาได้ใส่ใจไม่’ใบหน้าที่แสดงออกว่าไม่ได้แยแสอะไรเชิดขึ้นด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง“วันนี้เหวินหลงจะมารับข้าไปอยู่ด้วย”ทันทีที่พ่อสามีพูดจบใบหน้าที่ดูเหมือนว่าไม่พ
“ใช่ๆ น้ำนี้เป็นของลูกสาวอันเป็นที่รักของเจ้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า อย่าว่าแต่บ้านอี้ที่พวกเราไปขายน้ำให้เลย แม้แต่ตัวข้ากับชิงเหอก็ยังไม่อยากกลับไปกินน้ำในหมู่บ้านนั่นอีกแล้ว”โจวเหวินหลงยิ้มกว้างตามแบบฉบับของเขา ก่อนจะหันไปทางม่านหรงด้วยสายตาคาดหวัง“เอ่อ… ม่านหรง จะเป็นอะไรหรือไม่ หากลุงจะขอน้ำนี้ไปให้ท่านพ่อท่านแม่ของลุงได้ดื่มกินบ้าง”โจวเหวินหลงยิ้มแห้งๆ อันที่จริงเขารู้ว่าบ้านไป๋ช่วยตนไว้มากไม่แพ้กันกับที่ตนช่วยบ้านไป๋เอาไว้ ดังนั้นการขออนุญาตก่อนหยิบจับสิ่งของของผู้อื่นไป น่าจะเหมาะสมมากกว่าการที่จะนำของของผู้อื่นไปโดยไม่บอกกล่าว“เชิญท่านลุงนำกลับไปเถอะเจ้าค่ะ”ม่านหรงอมยิ้ม ‘ข้าก็นึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก แค่น้ำไม่กี่โอ่งข้าไม่ถือสาหรอก’“แต่ว่า… ท่านลุงไม่สามารถนำน้ำนี้ไปให้ใครตามใจชอบได้ ดังนั้นข้าอนุญาตให้ท่านลุงนำน้ำไปให้แค่บ้านพ่อแม่ของท่านเท่านั้นนะเจ้าคะ”“ลุงเข้าใจๆ หากลุงนำน้ำไปมากเกินไป ผู้อื่นคงจะสงสัยเอา”เหวินหลงยิ้มแห้งๆ พลางเกาท้ายทอย ถึงม่านหรงจะกำชับมาแบบนั้นก็เถอะ เขาเองก็ไม่รู้แล้วว่าจะเอาน้ำสะอาดนี้ไปให้ใครได้อีก“อันที่จริงข้าหาได้เป็นคนใจดำนะเจ้าคะ แต่ว่าในเมื่อเรา
โจวเว่ยได้ยินคำกล่าวของม่านหรง ดวงตาของเขาก็เหมือนกับมีประกายบางอย่างความคิดของม่านหรงนั้นดีมาก หากมีหลังคาบังแดด หรือมีที่นั่งดีๆ การเดินทางไปมาจะต้องสะดวกมากยิ่งขึ้น ไม่น่าเชื่อว่าม่านหรงจะคิดเผื่อพวกเราได้มากถึงเพียงนี้“ข้าจะไปคุยกับท่านพ่อดู”โจวเว่ยวางถังน้ำลงแล้ววิ่งเหยาะๆ กลับไปที่บ้าน“อ้าว มิใช่ท่านพี่ของข้าบอกว่าจะมาช่วยทำแปลงผักหรอกหรือ ทำงานได้แค่ครู่เดียวก็ปัดก้นหนีเสียแล้ว”โจวเจียหลินส่ายหัว ก่อนจะเดินถือถังน้ำไปที่แปลงผักที่พี่สาวไป๋ทำเครื่องหมายเอาไว้“ข้าไม่คิดเลยว่าพี่ชายของข้าจะไม่สู้งานแบบนี้ ข้าต้องขอโทษแทนพี่เว่ยด้วยนะเจ้าคะ”เจี่ยหลินคว่ำปากลงเหมือนกับน้อยใจ“ไม่ใช่แบบที่เจ้าคิดหรอก พี่ชายของเจ้ากำลังไปปรึกษากับท่านลุงโจว ว่าจะทำอย่างไรดีกับเกวียนลา เพื่อที่จะต่อเติมเพิ่มความแข็งแรงให้กับมัน”“ต่อเติมเกวียนลาหรือเจ้าคะ”โจวเจียหลินทำหน้าสงสัย“เจ้าเด็กนี่ ไม่ต้องถามแล้วเราก็มีหน้าที่ของเรา ไปเถอะ ไปตักน้ำมาอีกสักหลายๆ ถัง ข้าเชื่อว่าดินนี้จะต้องกลับมาชุ่มฉ่ำในไม่ช้า”ม่านหรงดีดหน้าผากเจียหลินเบาๆ ได้แกล้งนางแบบนี้ก็ดีแฮะ ม่านหรงยกยิ้มพอใจ“ท่านพ่อขอรับ”โจวเว
ไป๋ม่านหรงกำลังตักน้ำไปรดหน้าดิน เพื่อที่จะทำให้พื้นดินตรงนั้นชุ่มและขุดพรวนง่ายขึ้นนางไม่ได้รู้เห็นเลยว่าพ่อกับแม่ของเจ้าของร่างกำลังระเบิดอารมณ์กันใหญ่โตนางเพียงแต่หาจุดจุดหนึ่งที่อยู่ห่างจากตัวบ้าน แถมยังลอบวางแผนว่าจะวางบ้านหลังใหม่ไว้ตรงไหน หรือแม้กระทั่งควรลงมือทำแปลงผักที่ใด ถึงจะเหมาะสมม่านหลงฮัมเพลงอย่างสบายอุราพร้อมกับเดินวนขนย้ายน้ำหลายรอบ…“ท่านพี่ ท่านหมายความว่าอย่างไร ลูกของเรา ม่านหรง!! นางตายไปแล้วครั้งหนึ่งงั้นหรือ!”ไป๋หลิวเหยาทรุดตัวนั่งลงกับพื้น‘ไม่จริง! ลูกของข้าตายตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วม่านหรงที่ข้าเห็นอยู่เล่า?’ไป๋ต้าผางยกมือข้างขวาขึ้นมากุมหัว มืออีกข้างเท้าเอว เขาเดินวนคิดไปมาเพราะความกังวลของเขาแท้ๆ เขาจึงได้หลุดปากพูดสิ่งในใจออกไปมากมาย ทีนี้เขาจะแก้ต่างให้ม่านหรงได้อย่างไร อีกอย่างหลิวเหยาจะนำเรื่องนี้ไปพูดต่ออีกหรือไม่ก็ไม่อาจรู้ได้ยิ่งพักหลังๆ นางชอบเจรจาพูดคุยกับชิงเหอ หวังว่ามันจะไม่มีเรื่องใหญ่โตอันใดเกิดขึ้นมาอีกนะ“ลูกสาวข้านางตายไปแล้วหรือ? …แล้วม่านหรงที่เราเห็นอยู่คือผู้ใด?”หลิวเหยาน้ำตาไหลพราก นางเงยหน้าขึ้นแล้วคลานเข่าเข้าไปเกาะขาสามีอย
ไป๋ต้าผางมองไปสองข้างทางที่ทอดยาว เขาต้องเดินทางไกลข้ามมาถึงสองหมู่บ้าน ถึงได้ขายน้ำนี้ออกไปได้คำกล่าวของม่านหรงนั้นน่าเชื่อถือ เพียงแค่บอกผู้อื่นว่าน้ำนี้ผ่านการกรองมาอย่างดี ทั้งยังต้มด้วยความร้อนอย่างพิถีพิถัน คำพูดเหล่านั้นทำให้คนที่จะซื้อน้ำอุ่นใจ และเห็นถึงความตั้งใจที่จะมอบสิ่งดีๆ ถึงความจริงแล้วพวกเราเพียงแค่โยกน้ำออกมาจากคันโยกนั่น แล้วนำน้ำมาเทใส่ตุ่มก็ตามนี่สินะที่เขาเรียกว่ากลยุทธ์!ไป๋ต้าผางอมยิ้ม แม้แดดยามเที่ยงจะร้อนเหมือนกับถูกแผดเผา แต่ทั้งใจกายของเขาในยามนี้กลับรู้สึกสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ต้าผาง เจ้านี่โชคดีจริงๆ นะ ลูกสาวของเจ้ามีหัวการค้าที่ดี เพียงไม่กี่คำที่นางบอกกล่าว กลับทำให้พ่อบ้านหลงคนนั้นหลงเชื่อได้จนสนิทใจ แต่ถึงเขาจะไม่เชื่อคำลวงนี้ น้ำของเราก็ยังคงมีคุณภาพที่ดี ดีเสียจนข้าเองก็ยังไม่อยากกลับไปกินน้ำในหมู่บ้านนั่นอีกแล้ว”เหวินหลงยิ้มแย้ม“ข้าก็ไม่เคยคาดคิดว่าน้ำของม่านหรงจะขายได้”ต้าผางยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า“ข้าคิดว่าพวกเราควรนำโอ่งไปขนน้ำในหมู่บ้านมาด้วยนะขอรับ”โจวเว่ยที่เงียบไปนานกล่าวขึ้น“ขนน้ำในหมู่บ้านงั้นหรือ”ต้าผางหันไปทางโจวเว
โจวเหวินหลงไปที่ร้านของหวังต้าหยูเป็นอันดับแรก เขายื่นกระบอกน้ำให้ต้าหยูลองชิมดู ทั้งยังบอกว่า กว่าที่พวกเขาจะทำให้น้ำใสสะอาดเช่นนี้ได้ มันใช้เวลาและผ่านกระบวนการมากแค่ไหน“น้ำนี่ผ่านการต้มมาแล้วอย่างนั้นหรือ”หวังต้าหยูยกกระบอกน้ำขึ้นมาดื่ม ความสดชื่นสบายกายทำให้เขากระชุ่มกระชวยอย่างบอกไม่ถูกน้ำที่ผ่านการต้มแล้วมันจะเป็นแบบนี้ได้จริงหรือ?เป็นไปได้ไหมว่า พวกเขาไม่ได้บอกรายละเอียดทั้งหมดให้ข้ารู้ แต่ถึงอย่างนั้น น้ำนี่ก็ใสสะอาดกว่าบ่อน้ำในชุมชนจริงๆ“แน่นอนสิ ขั้นตอนการทำยุ่งยากมาก พวกข้าต้องออกแรงไปไม่น้อยเลยทีเดียว”เหวินหลงใช้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเขาพูดจาจริงจังออกมา ต้าผางกับโจวเว่ยหันมองหน้ากัน เหวินหลงพูดเกินจริงขนาดนั้นต้าหยูคนนี้จะหลงเชื่อจริงๆ หรือ“งั้นรอข้าสักประเดี๋ยว ข้าจะไปเอาถังไม้ออกมาใส่น้ำ เจ้าบอกว่า หนึ่งอีแปะ ได้น้ำสามกระบวยใช่หรือไม่”หวังต้าหยูถามย้ำ“แน่นอน วันนี้วันดี กระบอกที่เจ้าดื่มไปก่อนหน้าข้าจะแถมให้ ไม่คิดเงิน”“ดีๆ รอข้าก่อนนะ”หวังต้าหยูสัมผัสได้ถึงความจริงใจของอีกฝ่ายจึงยิ้มหน้าระรื่นแล้วเดินเร็วๆ เข้าไปยังตัวบ้านโจวเหวินหลงหันไปยกคิ้ว แล้วยิ้มให้ลูก







