LOGINโจวเหวินหลงไปที่ร้านของหวังต้าหยูเป็นอันดับแรก เขายื่นกระบอกน้ำให้ต้าหยูลองชิมดู ทั้งยังบอกว่า กว่าที่พวกเขาจะทำให้น้ำใสสะอาดเช่นนี้ได้ มันใช้เวลาและผ่านกระบวนการมากแค่ไหน
“น้ำนี่ผ่านการต้มมาแล้วอย่างนั้นหรือ”
หวังต้าหยูยกกระบอกน้ำขึ้นมาดื่ม ความสดชื่นสบายกายทำให้เขากระชุ่มกระชวยอย่างบอกไม่ถูก
น้ำที่ผ่านการต้มแล้วมันจะเป็นแบบนี้ได้จริงหรือ?
เป็นไปได้ไหมว่า พวกเขาไม่ได้บอกรายละเอียดทั้งหมดให้ข้ารู้ แต่ถึงอย่างนั้น น้ำนี่ก็ใสสะอาดกว่าบ่อน้ำในชุมชนจริงๆ
“แน่นอนสิ ขั้นตอนการทำยุ่งยากมาก พวกข้าต้องออกแรงไปไม่น้อยเลยทีเดียว”
เหวินหลงใช้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเขาพูดจาจริงจังออกมา ต้าผางกับโจวเว่ยหันมองหน้ากัน เหวินหลงพูดเกินจริงขนาดนั้นต้าหยูคนนี้จะหลงเชื่อจริงๆ หรือ
“งั้นรอข้าสักประเดี๋ยว ข้าจะไปเอาถังไม้ออกมาใส่น้ำ เจ้าบอกว่า หนึ่งอีแปะ ได้น้ำสามกระบวยใช่หรือไม่”
หวังต้าหยูถามย้ำ
“แน่นอน วันนี้วันดี กระบอกที่เจ้าดื่มไปก่อนหน้าข้าจะแถมให้ ไม่คิดเงิน”
“ดีๆ รอข้าก่อนนะ”
หวังต้าหยูสัมผัสได้ถึงความจริงใจของอีกฝ่ายจึงยิ้มหน้าระรื่นแล้วเดินเร็วๆ เข้าไปยังตัวบ้าน
โจวเหวินหลงหันไปยกคิ้ว แล้วยิ้มให้ลูกชายกับเพื่อนรัก
เห็นหรือเปล่า แค่เขากล่าวออกไปไม่กี่คำก็ขายน้ำได้แล้ว การค้านี้มีแต่ได้กับได้
ต้าผางอมยิ้มพลางชูนิ้วโป้งให้กับเหวินหลง โจวเว่ยยิ้มแห้งๆ ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะขายน้ำได้จริงๆ
หลังจากต้าหยูถือถังไม้ออกมาจากตัวบ้าน เขาก็บอกเหวินหลงว่าต้องการน้ำสิบอีแปะ
เหวินหลงยิ้มกว้างแล้วตักน้ำให้ต้าหยูอย่างตั้งใจ แถมยังแอบตักน้ำให้ต้าหยูอีกครึ่งกระบวยแล้วทำท่าทางไม่ให้เขาบอกใครว่าตนแอบแถมให้
“นี่เงินสิบอีแปะของเจ้า”
หวังต้าหยูมอบเงินให้เหวินหลง โจวเหวินหลงยิ้มกว้างแล้วมอบเงินนั้นให้ต้าผางอีกหนึ่งทอด
“ที่แท้น้ำสะอาดนี้ก็เป็นของเจ้า”
เถ้าแก่ร้านเครื่องปรุงหันไปส่งยิ้มให้ต้าผาง ต้าผางทำได้เพียงยิ้มโต้ตอบ
หลังจากนั้นสามบุรุษก็มุ่งหน้าไปอีกหมู่บ้านหนึ่ง ที่อยู่ถัดไปอีกสองหมู่บ้าน เมื่อย่างเข้าไปในตัวชุมชนของหมู่บ้านกวนเว่ย ทั้งสามก็ถูกสายตาหลายคู่จับจ้องมา
“นั่นใช่คนของหมู่บ้านใดหรือ”
“ข้าไม่แน่ใจ”
“แล้วนั่นพวกเขามาทำอันใดถึงได้นำโอ่งน้ำขนาดใหญ่มาด้วย แถมยังมีกระบอกไม้ไผ่อีกจำนวนหนึ่ง”
หญิงสาวที่ออกเรือนแล้วกลุ่มหนึ่งที่กำลังนั่งดื่มชายามว่างกระซิบกระซาบกันอย่างสงสัย
“เราจะไปที่ใดต่อ”
ต้าผางเอ่ยถามเหวินหลง
“แน่นอนว่าต้องไปบ้านที่มีประตูสูงใหญ่ แบบนั้นถึงจะขายน้ำได้มากๆ”
โจวเหวินหลงยิ้มกว้าง เมื่อครู่เพียงแค่ต้าหยูได้ลิ้มรสน้ำในตุ่มเขาก็ยอมควักเงินออกมาจ่าย หากบ้านที่ร่ำรวยหน่อยได้ดื่มกินน้ำนี้ บางที พวกเขาอาจจะรับซื้อน้ำนี้ไว้เช่นกัน
“ท่านพ่อหมู่บ้านนี้ข้าไม่เคยมา ดูเหมือนว่าความแห้งแล้งของหมู่บ้านนี้จะน้อยกว่าหมู่บ้านของเรามาก”
โจวเว่ยลอบสังเกตพื้นที่โดยรอบ และผืนดินแถบบริเวณนี้ยังพอมีหญ้าสีเขียวขึ้นมาบ้าง ที่สำคัญต้นไม้ในหมู่บ้านแห่งนี้ก็ไม่ถึงกับยืนต้นตาย ต้นไม้บางต้นยังออกดอกออกใบประปรายเสียด้วยซ้ำ
“จริงๆ นี่ก็นานแล้วที่พ่อไม่ได้มายังหมู่บ้านแห่งนี้ หากม่านหรงไม่กำชับเอาไว้ว่าให้ไปที่หมู่บ้านที่มีอันจะกิน พ่อก็ลืมไปแล้วว่าเรามีญาติห่างๆ อยู่ที่หมู่บ้านนี้ด้วยเช่นกัน”
เหวินหลงยิ้มโชวฟันที่เรียงสวยของเขา เสียงหัวเราะเบาๆ นั้นทำให้ผู้คนที่อยู่ไม่ไกลจากเส้นทางนั้นหันไปมองทางเขาเป็นตาเดียว
“พวกเรามีเครือญาติที่หมู่บ้านนี้ด้วยหรือขอรับ”
โจวเว่ยจำได้ว่าท่านพ่อพาตนมาทางหมู่บ้านตงหยาง พอผ่านหมู่บ้านเซิงถงจึงได้มาถึงหมู่บ้านแห่งนี้ ตลอดเส้นทางตามปกติแล้ว หมู่บ้านที่อยู่ติดเชิงเขาจะอุดมสมบูรณ์มากกว่า ทว่ายิ่งออกห่างจากเชิงเขามากเท่าไหร่ ความชื่นฉ่ำของพื้นดินก็เหมือนจะมีมากขึ้น พิลึกนักแต่ก็เป็นจริงดั่งที่ตาเห็น
“อันที่จริงแล้วนางเป็นลูกพี่ลูกน้องของท่านปู่ของเจ้า ตั้งแต่แต่งงานออกเรือนมายี่สิบปี พวกเราก็ห่างเหินกันมาก”
“ท่านพ่อ เช่นนั้นท่านอาก็เป็นผู้มีอันจะกินหน่ะสิขอรับ”
โจวเว่ยรู้สึกตื่นเต้นเมื่อรู้ว่าตนก็มีญาติที่ร่ำรวยเงินทอง
“ก็คงจะเป็นเช่นนั้น”
“แล้วพวกท่านอาศัยอยู่ที่ใดในหมู่บ้านแห่งนี้หรือขอรับ”
“เรื่องนั้นพ่อไม่รู้หรอก ตอนที่ท่านอาของเจ้าแต่งงานออกเรือนข้ายังเด็กอยู่มาก ไหนเลยจะรู้ได้”
เหวินหลงส่ายหัวเบาๆ
“ไปที่บ้านหลังนั้นดีหรือไม่ บ้านหลังนั้นมีประตูบ้านสูงใหญ่ ไม่เหมือนกับบ้านอื่นๆ ที่เพียงแค่มีรั้วกั้น”
ต้าผางร้องบอกเหวินหลงพร้อมกับส่งสัญญาณให้เหวินหลงรับรู้
“ข้าก็ว่าจะไปบ้านหลังนั้นเช่นกัน”
โจวเหวินหลงยิ้มอ่อน เขาไม่ได้หันหลังกลับไปเหมือนเคยแล้วเร่งให้ลาเดินเร็วขึ้นเพื่อไปให้ถึงจุดหมาย
“มีใครอยู่หรือไม่”
เมื่อเกวียนลาหยุดลง เหวินหลงกับบุตรชายก็ลงไปทำหน้าที่ของตน
โจวเว่ยเล็งเห็นแล้วว่าน้ำนี้อย่างไรก็ขายได้ ดังนั้นเขาจึงเดินเคียงข้างไปกับบิดา เพื่อพูดโน้มน้าวอีกฝ่ายอีกแรง
แอดดดด
ประตูรั้วบ้านที่อยู่ติดกับกำแพงเปิดออกมาช้าๆ
“พวกเจ้ามาหาใคร”
พ่อบ้านเดินออกมาต้อนรับพร้อมเอ่ยถามจุดประสงค์ของอีกฝ่าย
โจวเว่ยยื่นน้ำให้บิดา ส่วนเหวินหลงก็บอกกล่าวไปตามจริงว่าตนมาเพื่อขายน้ำสะอาด ก่อนจะยื่นกระบอกน้ำให้กับพ่อบ้านที่ยืนหน้าตึงเหมือนคนไม่รับแขก
พ่อบ้านหลงมองเข้าไปในกระบอกน้ำ น้ำนี้ไม่ขาวขุ่นแถมยังใสสะอาด พ่อบ้านหลงยกกระบอกน้ำขึ้นมาดื่มหนึ่งอึก ดวงวตาของเขาทอประกายเล็กน้อย ก่อนจะมองพินิจน้ำในกระบอกอย่างชั่งใจ
หากข้าซื้อน้ำนี้เข้าบ้าน นายท่านอี้จะต้องพึงพอใจอย่างแน่นอน เมื่อคิดอย่างรอบคอบ น้ำในหมู่บ้านก็ไม่ได้ขาดแคลน ทว่าน้ำก็ไม่ได้สะอาดชื่นใจเช่นนี้
“รอข้าก่อนก็แล้วกัน”
พ่อบ้านหลงถือกระบอกน้ำนั้นเข้าบ้านไป ก่อนเข้าไปเขาไม่ลืมที่จะถามว่าน้ำนี้ขายอย่างไร
“ท่านพ่อเราจะขายได้จริงหรือ ดูเหมือนเขาจะยังไม่ได้ตัดสินใจนะขอรับ”
โจวเว่ยที่ยืนข้างกายบิดาปาดเหงื่อออกจากใบหน้าเล็กน้อย
“ต้าผางเราตักน้ำใส่กระบอกไว้สักหน่อยเถอะ หากขายได้ขากลับเราจะได้มีน้ำดื่มกินระหว่างทาง”
โจวเหวินหลงมองดูเวลาแล้วเห็นว่าพระอาทิตย์ขึ้นใกล้จะตรงศีรษะแล้ว จึงหันไปทางต้าผางที่นั่งรออยู่บนเกวียนลา
“อย่าห่วงไปเลยข้าแบ่งน้ำมาต่างหากแล้วสี่กระบอก”
ต้าผางหันไปบอกเพื่อนรัก
“วันนี้ร้อนมาก ตักไว้อีกกระบอกเถอะ อย่างน้อยๆ ลาตัวนี้ก็ต้องการน้ำดื่มเช่นกัน”
เหวินหลงมองไปที่ลาของตนที่ทำท่าว่าจะเหนื่อยล้าเป็นพิเศษ
“ได้ๆ ข้าจะแบ่งน้ำไว้ให้เจ้าสี่ขาสองตัวนี้สักหกกระบอกแล้วกัน”
ต้าผางซับเหงื่อออกจากใบหน้าก่อนจะหากระบอกมาใส่น้ำแยกเอาไว้สำหรับลาสองตัว
“มาแล้วขอรับท่านพ่อ”
โจวเว่ยใช้ศอกสะกิดบิดา ต้าผางได้ยินดังนั้นก็ผ่อนลมหายใจออกมา ขอให้ขายได้ทีเถอะ ข้าจะถูกแดดเผาไปทั้งตัวแล้วเนี่ย
“พวกเจ้ามีน้ำเท่าไหร่”
พ่อบ้านเดินเร็วๆ ออกมาแล้วถามออกไป
“อย่างที่ท่านเห็นพวกเรามีน้ำหนึ่งโอ่งนั่น”
เหวินหลงผายมือไปทางโอ่งน้ำบนเกวียนลา ที่มีต้าผางคอยเฝ้าไม่ห่าง
“เช่นนั้นข้าจะรับเอาไว้ทั้งหมด”
สิ้นวาจาของพ่อบ้านหลง ต้าผางถึงกับยืนขึ้นอย่างตกใจ รับเอาไว้ทั้งหมด นั่นก็เท่ากับว่าวันนี้เขาขายน้ำได้หนึ่งโอ่งเลยงั้นหรือ
“ทั้งหมดเลยหรือขอรับ”
โจวเว่ยเงยหน้าขึ้นไปสบตากับพ่อบ้านหลงอย่างตื่นเต้น
“ใช่ รอประเดี๋ยวข้ากำลังให้คนงานยกถังน้ำออกมา”
พ่อบ้านหลงหันกลับเข้าไปในตัวบ้านเห็นคนงานสามสี่คนถือถังไม้ออกมาก็ยกยิ้มพอใจ
“เชิญพวกท่านคิดราคามาได้เลย”
เมื่อถังน้ำถูกวางตรงทางเข้า พ่อบ้านหลงก็ผายมือเชื้อเชิญอีกฝ่ายให้คำนวณราคา
ต้าผางเรียกให้เหวินหลงยกถังน้ำมา ครั้งนี้เขาเป็นคนตักน้ำด้วยตนเอง เมื่อตักน้ำจนหมดปรากฏว่ามีน้ำเพียงแค่หกถังส่วนราคาเงินที่ได้รับมาก็เท่ากับร้อยยี่สิบสองอีแปะ
“ข้าปัดเศษให้เป็นหนึ่งร้อยยี่สิบอีแปะขอรับ”
ต้าผางลงมาจากเกวียนลาแล้วถูมือตนเองอย่างตื่นเต้น
พ่อบ้านหลงมอบเงินอีแปะให้กับต้าผาง แล้วพูดเน้นย้ำว่า หากมีน้ำเช่นนี้อีกให้ส่งมาให้พวกเขา พวกเขาจะรับมันไว้ทั้งหมดเอง
ต้าผางกับสองพ่อลูกแซ่โจวดวงตาเป็นประกายอย่างดีใจ
“เช่นนั้นครั้งหน้า พวกข้าจะนำน้ำที่ผ่านการกรองดีแล้วมาขายให้ใหม่นะขอรับ”
เหวินหลงพูดจาประจบอีกฝ่ายทันที
“อืม ครั้งหน้าก็เรียกหาข้าได้เลย ข้ามีนามว่าหลงอี้เทียน เป็นพ่อบ้านของตระกูลอี้แห่งนี้”
พ่อบ้านหลงแนะนำตนเองก่อนจะหันไปสั่งให้คนงานนำน้ำสะอาดเข้าไปในเรือนใหญ่
“ข้ารับทราบแล้วขอรับ ครั้งหน้าพวกเราจะมาที่แห่งนี้เป็นอันดับแรก”
ต้าผางก้มหัวน้อมรับคำสั่งซื้อ
“เช่นนั้นพวกข้าลานะขอรับ”
เหวินหลงก้มหัวเล็กน้อยก่อนจะขึ้นไปประจำตำแหน่งคนบังคับเกวียนลา โจวเว่ยยิ้มกว้างแล้วเดินไปขึ้นเกวียนลาพร้อมท่านลุงไป๋
พ่อบ้านหลงเห็นดังนั้นก็เดินเข้าบ้านแล้วปิดประตูหน้าจวนทันที
“ต้าผางพวกเราทำเงินได้จริงๆ ด้วย”
เหวินหลงกล่าวยิ้มแย้มและบังคับเกวียนลาให้หันกลับไปที่เส้นทางเดิม
“ดีจริงๆ เมื่อเช้าได้มาจากต้าหยูสิบอีแปะและยังได้มาเพิ่มอีกหนึ่งร้อยยี่สิบอีแปะ ทีนี้ข้าก็มีเงินซื้อข้าวสารกรอกหม้อแล้ว”
ต้าผางยิ้มกว้าง ก่อนจะส่งเงินให้เหวินหลงครึ่งหนึ่ง
“ข้าไม่ใช่เจ้าของน้ำเสียหน่อย ข้าจะรับเงินมากมายมาได้อย่างไร เอาแบบนี้ก็แล้วกัน พอกลับไปถึงบ้านพวกเราค่อยไปถามม่านหรงว่าจะให้ค่าแรงข้าอย่างไรดี”
เหวินหลงยิ้มกว้าง เขารู้ว่าตอนนี้ต้าผางฟังคำบุตรสาวเป็นที่สุด เช่นนั้นยกหน้าที่การตัดสินใจให้ม่านหรงเลยก็แล้วกัน
“ท่านพ่อ!! แล้วถ้าเกิดว่าม่านหรงไม่แบ่งส่วนแบ่งให้ล่ะขอรับ”
โจวเว่ยถามบิดาเสียงอ่อย
“ถ้านางไม่ให้ก็คือไม่ให้สิ เมื่อวานทั้งเช้าทั้งเย็นก็เป็นม่านหรงที่ลำบากหุงหาข้าวปลาให้เจ้า ไก่ที่เจ้ากินเข้าไปมันถูกขับถ่ายออกมาแล้วสินะถึงได้พูดจาเห็นแก่ได้แบบนี้ออกมา”
เหวินหลงหันกลับไปมองบุตรชายแล้วตำหนิเขาด้วยใบหน้าไม่พอใจ
“โจวเว่ยอย่าห่วงไปเลย ถึงม่านหรงนางจะเป็นเด็กและอายุน้อยกว่าเจ้า แต่ลุงเชื่อ ว่านางจะไม่เอาเปรียบเจ้ากับพ่อของเจ้าอย่างแน่นอน”
ต้าผางหันไปส่งยิ้มให้โจวเว่ย ก่อนจะต่อว่าเหวินหลงที่ว่ากล่าวบุตรชายออกไปแบบนั้น
“มันก็จริงไม่ใช่หรือ อย่างไรเสีย เจ้ากับครอบครัวก็ช่วยข้าสร้างบ้าน ทั้งยังเอาข้าวสารออกมาทำอาหารเลี้ยง เนื้อไก่นั่นในยามนี้ก็หาได้ถูกไม่ ลูกชายข้าพูดจาแบบนั้นออกไป หากม่านหรงได้ยินเข้านางก็คงรู้สึกไม่ดี”
เหวินหลงพูดแก้ต่างให้ตนเอง เป็นเขาที่สอนสั่งลูกชายไม่ดีเองถึงได้กล้าพูดถ้อยคำเห็นแก่ได้แบบนี้ออกมา
“ท่านลุงไป๋ข้าผิดเองขอรับ เป็นข้าที่เห็นแก่ได้ทั้งๆ ที่รู้ว่าท่านลุงมีน้ำใจมากแค่ไหน”
โจวเว่ยมีใบหน้าหมองลงเล็กน้อย ตอนแรกเขาแค่คิดอยากได้สิ่งตอบแทน แต่พอท่านพ่อกล่าวมาเช่นนั้น มันก็เป็นจริงดังว่า เขารู้สึกว่าตนเองไร้ยางอายจนแทบไม่กล้าสู้หน้าท่านลุงไป๋แล้ว
“พวกเจ้าหน่ะคิดมากเกินไป พวกเราเป็นดั่งเครือญาติกัน เรื่องเล็กน้อยพวกนั้นข้าล้วนเต็มใจเอง เจ้าเองก็เลิกดุด่าบุตรชายได้แล้ว เร็วเข้าเถอะ ยิ่งกลับถึงบ้านเร็วเท่าไหร่เราก็จะได้อาบน้ำล้างตัวพักผ่อนเร็วเท่านั้น”
ต้าผางขยับไปลูบหลังโจวเว่ย และบอกว่าเขาไม่ผิด อย่าได้คิดมาก
“เช่นนั้นเจ้าก็ควรไปบอกกล่าวมารดาของเจ้าเสียก่อน”ซินหลานคุกเข่าลงกับพื้น นางไม่กล้าไปบอกมารดา หากนางพูดไปว่านางไม่อยากอยู่ที่นี่ท่านแม่ของนางคงขมวดคิ้วเขม็งตาใส่นาง ทั้งยังไม่ยินยอมให้นางจากไป“ท่านปู่ได้โปรดเห็นใจหลานคนนี้ด้วยเถอะเจ้าค่ะ ขอท่านปู่ออกปากกับมารดาของหลานที ว่าท่านต้องการพาหลานไปคอยปรนนิบัติรับใช้”โจวซินหลานโขกหัวลงกับพื้น น้ำตาของนางก็พลันเอ่อล้นออกมา“เฮ้อ…”โจวต้านเป่าถอนหายใจออกมา หรือว่าซินหลานมีเรื่องในใจที่ไม่อาจพูดออกมาได้แต่ปกติซินหลานก็ไม่เคยปริปากพูดเช่นนี้ หรือว่า โจวลี่เสวี่ยทำเรื่องไม่ดีกับนางแล้วห้ามปรามไม่ให้นางบอกผู้ใดงั้นหรือ?“…ไปเรียกแม่ของเจ้าออกมา”น้ำเสียงและท่าทางของต้านเป่าดูเข้มขรึมขึ้นมาหลายส่วน“เจ้าค่ะท่านปู่”โจวซินหลานที่โขกหัวลงกับพื้นจนเป็นรอยแดงเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา ก่อนจะวิ่งเร็วๆ เข้าไปในตัวบ้านไม่นานลี่เสวี่ยก็เดินอ้อยอิ่งออกมาอย่างกับว่านางไม่ได้รีบร้อน‘ท่านจะรอก็รอไป ข้าหาได้ใส่ใจไม่’ใบหน้าที่แสดงออกว่าไม่ได้แยแสอะไรเชิดขึ้นด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง“วันนี้เหวินหลงจะมารับข้าไปอยู่ด้วย”ทันทีที่พ่อสามีพูดจบใบหน้าที่ดูเหมือนว่าไม่พ
“ใช่ๆ น้ำนี้เป็นของลูกสาวอันเป็นที่รักของเจ้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า อย่าว่าแต่บ้านอี้ที่พวกเราไปขายน้ำให้เลย แม้แต่ตัวข้ากับชิงเหอก็ยังไม่อยากกลับไปกินน้ำในหมู่บ้านนั่นอีกแล้ว”โจวเหวินหลงยิ้มกว้างตามแบบฉบับของเขา ก่อนจะหันไปทางม่านหรงด้วยสายตาคาดหวัง“เอ่อ… ม่านหรง จะเป็นอะไรหรือไม่ หากลุงจะขอน้ำนี้ไปให้ท่านพ่อท่านแม่ของลุงได้ดื่มกินบ้าง”โจวเหวินหลงยิ้มแห้งๆ อันที่จริงเขารู้ว่าบ้านไป๋ช่วยตนไว้มากไม่แพ้กันกับที่ตนช่วยบ้านไป๋เอาไว้ ดังนั้นการขออนุญาตก่อนหยิบจับสิ่งของของผู้อื่นไป น่าจะเหมาะสมมากกว่าการที่จะนำของของผู้อื่นไปโดยไม่บอกกล่าว“เชิญท่านลุงนำกลับไปเถอะเจ้าค่ะ”ม่านหรงอมยิ้ม ‘ข้าก็นึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก แค่น้ำไม่กี่โอ่งข้าไม่ถือสาหรอก’“แต่ว่า… ท่านลุงไม่สามารถนำน้ำนี้ไปให้ใครตามใจชอบได้ ดังนั้นข้าอนุญาตให้ท่านลุงนำน้ำไปให้แค่บ้านพ่อแม่ของท่านเท่านั้นนะเจ้าคะ”“ลุงเข้าใจๆ หากลุงนำน้ำไปมากเกินไป ผู้อื่นคงจะสงสัยเอา”เหวินหลงยิ้มแห้งๆ พลางเกาท้ายทอย ถึงม่านหรงจะกำชับมาแบบนั้นก็เถอะ เขาเองก็ไม่รู้แล้วว่าจะเอาน้ำสะอาดนี้ไปให้ใครได้อีก“อันที่จริงข้าหาได้เป็นคนใจดำนะเจ้าคะ แต่ว่าในเมื่อเรา
โจวเว่ยได้ยินคำกล่าวของม่านหรง ดวงตาของเขาก็เหมือนกับมีประกายบางอย่างความคิดของม่านหรงนั้นดีมาก หากมีหลังคาบังแดด หรือมีที่นั่งดีๆ การเดินทางไปมาจะต้องสะดวกมากยิ่งขึ้น ไม่น่าเชื่อว่าม่านหรงจะคิดเผื่อพวกเราได้มากถึงเพียงนี้“ข้าจะไปคุยกับท่านพ่อดู”โจวเว่ยวางถังน้ำลงแล้ววิ่งเหยาะๆ กลับไปที่บ้าน“อ้าว มิใช่ท่านพี่ของข้าบอกว่าจะมาช่วยทำแปลงผักหรอกหรือ ทำงานได้แค่ครู่เดียวก็ปัดก้นหนีเสียแล้ว”โจวเจียหลินส่ายหัว ก่อนจะเดินถือถังน้ำไปที่แปลงผักที่พี่สาวไป๋ทำเครื่องหมายเอาไว้“ข้าไม่คิดเลยว่าพี่ชายของข้าจะไม่สู้งานแบบนี้ ข้าต้องขอโทษแทนพี่เว่ยด้วยนะเจ้าคะ”เจี่ยหลินคว่ำปากลงเหมือนกับน้อยใจ“ไม่ใช่แบบที่เจ้าคิดหรอก พี่ชายของเจ้ากำลังไปปรึกษากับท่านลุงโจว ว่าจะทำอย่างไรดีกับเกวียนลา เพื่อที่จะต่อเติมเพิ่มความแข็งแรงให้กับมัน”“ต่อเติมเกวียนลาหรือเจ้าคะ”โจวเจียหลินทำหน้าสงสัย“เจ้าเด็กนี่ ไม่ต้องถามแล้วเราก็มีหน้าที่ของเรา ไปเถอะ ไปตักน้ำมาอีกสักหลายๆ ถัง ข้าเชื่อว่าดินนี้จะต้องกลับมาชุ่มฉ่ำในไม่ช้า”ม่านหรงดีดหน้าผากเจียหลินเบาๆ ได้แกล้งนางแบบนี้ก็ดีแฮะ ม่านหรงยกยิ้มพอใจ“ท่านพ่อขอรับ”โจวเว
ไป๋ม่านหรงกำลังตักน้ำไปรดหน้าดิน เพื่อที่จะทำให้พื้นดินตรงนั้นชุ่มและขุดพรวนง่ายขึ้นนางไม่ได้รู้เห็นเลยว่าพ่อกับแม่ของเจ้าของร่างกำลังระเบิดอารมณ์กันใหญ่โตนางเพียงแต่หาจุดจุดหนึ่งที่อยู่ห่างจากตัวบ้าน แถมยังลอบวางแผนว่าจะวางบ้านหลังใหม่ไว้ตรงไหน หรือแม้กระทั่งควรลงมือทำแปลงผักที่ใด ถึงจะเหมาะสมม่านหลงฮัมเพลงอย่างสบายอุราพร้อมกับเดินวนขนย้ายน้ำหลายรอบ…“ท่านพี่ ท่านหมายความว่าอย่างไร ลูกของเรา ม่านหรง!! นางตายไปแล้วครั้งหนึ่งงั้นหรือ!”ไป๋หลิวเหยาทรุดตัวนั่งลงกับพื้น‘ไม่จริง! ลูกของข้าตายตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วม่านหรงที่ข้าเห็นอยู่เล่า?’ไป๋ต้าผางยกมือข้างขวาขึ้นมากุมหัว มืออีกข้างเท้าเอว เขาเดินวนคิดไปมาเพราะความกังวลของเขาแท้ๆ เขาจึงได้หลุดปากพูดสิ่งในใจออกไปมากมาย ทีนี้เขาจะแก้ต่างให้ม่านหรงได้อย่างไร อีกอย่างหลิวเหยาจะนำเรื่องนี้ไปพูดต่ออีกหรือไม่ก็ไม่อาจรู้ได้ยิ่งพักหลังๆ นางชอบเจรจาพูดคุยกับชิงเหอ หวังว่ามันจะไม่มีเรื่องใหญ่โตอันใดเกิดขึ้นมาอีกนะ“ลูกสาวข้านางตายไปแล้วหรือ? …แล้วม่านหรงที่เราเห็นอยู่คือผู้ใด?”หลิวเหยาน้ำตาไหลพราก นางเงยหน้าขึ้นแล้วคลานเข่าเข้าไปเกาะขาสามีอย
ไป๋ต้าผางมองไปสองข้างทางที่ทอดยาว เขาต้องเดินทางไกลข้ามมาถึงสองหมู่บ้าน ถึงได้ขายน้ำนี้ออกไปได้คำกล่าวของม่านหรงนั้นน่าเชื่อถือ เพียงแค่บอกผู้อื่นว่าน้ำนี้ผ่านการกรองมาอย่างดี ทั้งยังต้มด้วยความร้อนอย่างพิถีพิถัน คำพูดเหล่านั้นทำให้คนที่จะซื้อน้ำอุ่นใจ และเห็นถึงความตั้งใจที่จะมอบสิ่งดีๆ ถึงความจริงแล้วพวกเราเพียงแค่โยกน้ำออกมาจากคันโยกนั่น แล้วนำน้ำมาเทใส่ตุ่มก็ตามนี่สินะที่เขาเรียกว่ากลยุทธ์!ไป๋ต้าผางอมยิ้ม แม้แดดยามเที่ยงจะร้อนเหมือนกับถูกแผดเผา แต่ทั้งใจกายของเขาในยามนี้กลับรู้สึกสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ต้าผาง เจ้านี่โชคดีจริงๆ นะ ลูกสาวของเจ้ามีหัวการค้าที่ดี เพียงไม่กี่คำที่นางบอกกล่าว กลับทำให้พ่อบ้านหลงคนนั้นหลงเชื่อได้จนสนิทใจ แต่ถึงเขาจะไม่เชื่อคำลวงนี้ น้ำของเราก็ยังคงมีคุณภาพที่ดี ดีเสียจนข้าเองก็ยังไม่อยากกลับไปกินน้ำในหมู่บ้านนั่นอีกแล้ว”เหวินหลงยิ้มแย้ม“ข้าก็ไม่เคยคาดคิดว่าน้ำของม่านหรงจะขายได้”ต้าผางยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า“ข้าคิดว่าพวกเราควรนำโอ่งไปขนน้ำในหมู่บ้านมาด้วยนะขอรับ”โจวเว่ยที่เงียบไปนานกล่าวขึ้น“ขนน้ำในหมู่บ้านงั้นหรือ”ต้าผางหันไปทางโจวเว
โจวเหวินหลงไปที่ร้านของหวังต้าหยูเป็นอันดับแรก เขายื่นกระบอกน้ำให้ต้าหยูลองชิมดู ทั้งยังบอกว่า กว่าที่พวกเขาจะทำให้น้ำใสสะอาดเช่นนี้ได้ มันใช้เวลาและผ่านกระบวนการมากแค่ไหน“น้ำนี่ผ่านการต้มมาแล้วอย่างนั้นหรือ”หวังต้าหยูยกกระบอกน้ำขึ้นมาดื่ม ความสดชื่นสบายกายทำให้เขากระชุ่มกระชวยอย่างบอกไม่ถูกน้ำที่ผ่านการต้มแล้วมันจะเป็นแบบนี้ได้จริงหรือ?เป็นไปได้ไหมว่า พวกเขาไม่ได้บอกรายละเอียดทั้งหมดให้ข้ารู้ แต่ถึงอย่างนั้น น้ำนี่ก็ใสสะอาดกว่าบ่อน้ำในชุมชนจริงๆ“แน่นอนสิ ขั้นตอนการทำยุ่งยากมาก พวกข้าต้องออกแรงไปไม่น้อยเลยทีเดียว”เหวินหลงใช้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเขาพูดจาจริงจังออกมา ต้าผางกับโจวเว่ยหันมองหน้ากัน เหวินหลงพูดเกินจริงขนาดนั้นต้าหยูคนนี้จะหลงเชื่อจริงๆ หรือ“งั้นรอข้าสักประเดี๋ยว ข้าจะไปเอาถังไม้ออกมาใส่น้ำ เจ้าบอกว่า หนึ่งอีแปะ ได้น้ำสามกระบวยใช่หรือไม่”หวังต้าหยูถามย้ำ“แน่นอน วันนี้วันดี กระบอกที่เจ้าดื่มไปก่อนหน้าข้าจะแถมให้ ไม่คิดเงิน”“ดีๆ รอข้าก่อนนะ”หวังต้าหยูสัมผัสได้ถึงความจริงใจของอีกฝ่ายจึงยิ้มหน้าระรื่นแล้วเดินเร็วๆ เข้าไปยังตัวบ้านโจวเหวินหลงหันไปยกคิ้ว แล้วยิ้มให้ลูก







