เปลี่ยนชะตาตัวเอง1.2

จากนั้นก็ให้ขันทีข้างกายเขียนราชโองการมาให้ เพื่ออ่านทวนอีกครั้ง และจะลงตราประทับ แล้วก่อนจะมอบหมายให้ขันทีไปจัดการเรื่องนี้

หลังจากท่านราชครูและไป๋หนิงเฟิ่งกลับมาถึงจวน ไม่นานราชโองการก็มาถึง ทว่ากลับเนื้อหาผิดเพี้ยนไปจากข่าวที่ได้ยินมา นั่นคือมีราชโองการให้บุตรสาวสายรอง แต่งเข้าจวนต้วนอ๋องโดยให้เป็นอนุ

คราวนี้ทำให้บุตรสาวสายรอง ต่างก็แย่งชิงงานมงคลนี้ เนื่องจากในราชโองการไม่ได้ระบุชื่อของผู้ใด

“ข้าละสมน้ำหน้าพี่หญิงนัก คราวนี้ไม่มีงานมงคล ดูสิว่านางจะเชิดหน้าอย่างไร งานแต่งนี้จะต้องเป็นของข้าเท่านั้น”

ไป๋ฉางหลินที่เป็นบุตรสาวจากบ้านสามเอ่ยขึ้นมาด้วยสายตามุ่งมั่น ในใจก็คิดว่า ข้าจะต้องได้แต่งเข้าจวนต้วนอ๋อง แม้ว่าจะได้เป็นเพียงอนุก็ตาม แต่หากได้ครองใจท่านอ๋อง ฐานะของข้าอาจจะขยับขึ้นมาเป็นพระชายารองก็ได้ แต่ต่างกับไป๋หนิงเฟิ่ง คราวนี้อยากรู้เหลือเกินว่า นางจะมีหน้ากล้าสู้ผู้คนได้อีกหรือไม่’

“ฉางหลิน เจ้าอย่าเพิ่งดีใจไป ในราชโองการไม่ระบุชื่อผู้ใด อย่าลืมว่าบ้านรองยังต้องการงานแต่งครั้งนี้เหมือนกัน รอดูเถิดว่าใครจะได้แต่งเข้าจวนอ๋อง” สะใภ้สามเอ่ยปรามบุตรสาว นางไม่อยากให้ไป๋ฉางหลินต้องคิดไปไกล เนื่องจากยังมีบ้านรองเป็นหอกข้างแคร่อยู่

“ท่านแม่ ท่านจะกลัวทำไมเจ้าคะ ถึงเราจะเป็นบ้านสามก็อย่าเพิ่งหมดหวัง ทุกอย่างมันเกิดขึ้นได้ทั้งนั้น” นางยังคงกล่าวอย่างมีความหวัง 

ส่วนทางด้านไป๋หนิงเฟิ่ง เมื่อปัดเรื่องงานแต่งพ้นตัวได้แล้ว นางก็โล่งใจขึ้นมาทันที นางไม่สนใจหรอกว่าใครจะได้แต่งเข้าจวนต้วนอ๋อง ขอแค่สตรีผู้นั้นไม่ใช่นางก็พอแล้ว

“เจ้าแน่ใจหรือว่าไม่อยากได้งานแต่งในครั้งนี้” ราชครูไป๋ย้ำถามอีกครั้ง ถึงแม้ว่าจะมีราชโองการให้สายรองแต่งเข้าไปเป็นอนุแล้วก็ตาม

แม้ว่าไป๋กั๋วจิ้นภายนอกจะดูเย็นชา แต่ทว่าลึก ๆ ในใจ เขากลับห่วงบุตรสาวผู้นี้ไม่น้อย แล้วก็รู้สึกโล่งใจที่ไป๋หนิงเฟิ่งไม่ต้องแต่งเข้าจวนต้วนอ๋อง เพราะเขาเองก็ไม่เห็นด้วยตั้งแต่แรก แต่ขัดใจบุตรสาวไม่ได้จึงไปขอราชโองการ

“ลูกแน่ใจเจ้าค่ะท่านพ่อ ยามนี้ลูกรู้สึกดีและโล่งใจ ที่ไม่ต้องแต่งงานกับท่านอ๋อง แต่ลูกกลัวท่านพ่อจะเสียชื่อเสียงไปด้วย ที่บุตรสาวคนนี้ไม่ได้แต่งงานกับต้วนอ๋อง ลูกขออภัยด้วยเจ้าค่ะ”

นางกล่าวออกมาอย่างชัดเจน และกล่าวขออภัยบิดาอย่างนอบน้อม นางยังคงห่วงความรู้สึกของบิดา แต่หากต้องเลือกระหว่างความทุกข์ทรมานใจและความตายที่เคยเกิดขึ้นเมื่อชาติที่แล้ว กับการแบกรับชื่อเสียงที่ถูกยกเลิกงานแต่งตามราชโองการ นางขอเลือกอย่างหลัง นั่นหมายความว่านางยังมีชีวิตรอด และทุกชีวิตในตระกูลไป๋ ก็ยังสามารถมีลมหายใจไปอีกนาน  

“เจ้ารู้หรือไม่ สิ่งที่พ่อกังวลใจไม่ใช่เรื่องชื่อเสียงของตระกูลไป๋ หรือชื่อเสียงที่เจ้าต้องแบก แต่กลัวอารมณ์ของท่านอ๋องต่างหาก หากเขารู้ว่าเจ้าปฏิเสธงานแต่งครั้งนี้ ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

 ราชครูไป๋ถอนหายใจออกมาอย่างกังวล “แล้วถามหน่อยเถิดว่าการที่เจ้าตกสระน้ำ เจ้าตกไปเองหรือว่าถูกใครทำให้ตกกันแน่”

เขาถามในเรื่องที่สงสัยอยู่ในใจ

ไป๋หนิงเฟิ่งไม่คิดว่าบิดาจะถามเรื่องนี้ ชาติก่อนนางเคยตกน้ำและคิดเพียงว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่ทว่าคราวนี้นางกลับไม่คิดเช่นนั้น นางคิดว่าเรื่องนี้ย่อมต้องมีคนอยู่เบื้องหลัง

“ตอนนั้นลูกอยู่กับหลี่ชุยผิง ลูกคิดว่านางเป็นสหายมาตลอด ลูกไม่รู้หรอกเจ้าค่ะว่าเหตุใดลูกถึงตกน้ำ แต่ในเมื่อลูกรอดตายมาได้ ลูกก็จะปล่อยเรื่องนี้ไป อย่างน้อยนางคือสหายของลูก แล้วตระกูลหลี่ก็คือตระกูลเสนาบดี ที่เบื้องหลังมีกุ้ยเฟยคอยให้ท้าย ต่างกับตระกูลไป๋ของเรา”

นางตอบคล้ายกับน้อยใจในวาสนา ที่ถึงถูกรังแกก็ต้องก้มหน้ายอมรับชะตากรรม

“เจ้าอย่าคิดเช่นนั้น หากคุณหนูหลี่ผู้นั้นทำให้เจ้าเกือบตาย ถึงแม้ว่าพ่อจะไม่ค่อยสนใจเจ้าเท่าที่พ่อคนหนึ่งต้องทำ แต่เจ้าคือบุตรสาวของพ่อ เป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลไป๋ ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่สามารถทำร้ายเจ้าได้ เรื่องนี้พ่อจะสืบสวนให้ได้ความจริง ใครผิดก็สมควรได้รับโทษ”

ราชครูไป๋แววตาจริงจัง กล่าวด้วยน้ำเสียงดุดันอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“ท่านพ่อ ลูกคิดว่าจวนของเรามีคนของตระกูลหลี่และคนของต้วนอ๋องแฝงเข้ามา ท่านลองสืบดูดีหรือไม่เจ้าค่ะ” ไป๋หนิงเฟิ่งไม่อยากเก็บคนของศัตรูไว้อีกแล้ว จึงคิดได้ว่าควรให้บิดาจัดการเรื่องนี้อย่างเด็ดขาด

“ได้สิ พ่อจะจัดการเรื่องเกลือเป็นหนอนนี้เอง ส่วนเรื่องคุณหนูตระกูลหลี่...”

“เรื่องของนาง ลูกขอจัดการเองนะเจ้าคะ หลังจากผ่านความเป็นความตายมา บุตรสาวของท่านคนนี้ก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ลูกไม่ต้องการอ่อนแอ จนถูกใครรังแกหรือหลอกใช้อีก” นางกล่าวอย่างจริงจังพร้อมกับมีสายตาที่แน่วแน่ อย่างที่ราชครูไป๋ผู้เป็นบิดาไม่เคยเห็นมาก่อน นอกจากครั้งที่นางปฏิเสธงานแต่ง

“ดีแล้ว ถึงแม้ว่าข้าจะเพียงเป็นราชครูของแคว้น แต่ก็ไม่ได้อ่อนแอถึงกับต้องให้คนอื่นมารังแกบุตรสาวได้ เช่นนั้นเจ้าไปพักผ่อนเถิด พ่อกลับไปที่ห้องหนังสือแล้ว” ราชครูไป๋กล่าวจบก็เดินแยกออกมา แล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องหนังสือของตนทันที

ไป๋หนิงเฟิ่งมองหลังบิดาด้วยสายตายากจะคาดเดา แต่ในใจก็รู้สึกดีใจ ที่ท่านพ่อทำเพื่อนาง