บทที่ 2

"ท่านแม่!!"

อิซาเบลล่ากรีดร้องอีกครั้ง เสียงแหลมสูงของเธอกรีดแทงความเงียบงัน เธอแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เงาดำจำนวนมากพุ่งเข้าสู่ร่างของมารดา และน้องชาย  ราวกับสัตว์ร้ายที่ตะครุบเหยื่อโดยไร้ความปรานี  ภาพรอยยิ้มสุดท้ายของมารดาที่ร่วงล่นราวกับหัวใจถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ

นานนับชั่วโมงที่เธอพยายามปลดปราการเวทมนตร์ แต่พลังที่ล้อมรอบเธอนั้นแข็งแกร่งเกินไป

ท่ามกลางเสียงสะอื้นที่เคยดังอยู่ในปราการ เสียงนั้นค่อย ๆ จางลง เหลือเพียงความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว

 อิซาเบลล่า เด็กน้อยวัยเยาว์ นั่งทรุดลงกับพื้น ร่างเล็ก ๆ ของเธอแนบชิดกับปราการเวทมนตร์ที่ยังคงปกป้องเธอจากเงาดำและเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำอยู่รอบตัว

เธอจ้องมองภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้า เปลวเพลิงที่แผดเผาทุกสิ่งทุกอย่าง รวมถึงร่างของบิดา มารดา และน้องชายที่เพิ่งเกิดได้ไม่นาน  เสียงไฟลุกไหม้ผสานเสียงลมเหมือนเสียงกรีดร้องที่ดังระงม แต่เธอกลับไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว

ดวงตาสีฟ้าของเธอจับจ้องไปยังร่างของผู้ที่เธอรักที่สุด ร่างที่เคยอบอุ่นเคียงข้าง ตอนนี้กำลังค่อย ๆ ถูกกลืนหายไปในกองไฟ

อิซาเบลล่าไม่ได้กรีดร้องอีกต่อไป เสียงของเธอแหบแห้ง น้ำตาที่เคยไหลรินกลับหยุดนิ่ง เธอนั่งจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ราวกับเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์ในฝันร้ายที่ไม่มีวันสิ้นสุด

หัวใจของเธอเต้นช้าลงจนแทบไม่รู้สึก ร่างกายเล็ก ๆ ของเธอชาหนึบจนแม้แต่ลมหายใจยังดูยากลำบาก

เปลวเพลิงยังคงลุกโชน แสงของมันสะท้อนในดวงตาของเธอที่ไร้ประกาย

"ทำไม..."

คำถามที่ไม่มีคำตอบวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ

ความหนาวเย็นแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ความร้อนของเปลวไฟ ร่างของอิซาเบลล่าชาไปหมดจนไม่รู้สึกอะไร เธอยังนั่งนิ่งอยู่ในปราการเวทมนตร์ ทอดสายตามองซากเถ้าธุลีของครอบครัว

ร่างเล็กไม่ได้ส่งเสียงใดอีกต่อไป ไม่มีคำพูด ไม่มีน้ำตา มีเพียงความเงียบที่หนักอึ้งและลมหายใจที่แผ่วเบา

ร่างของเธอเหมือนถูกพันธนาการไว้ด้วยความเจ็บปวดที่ไม่มีวันลบเลือน เด็กหญิงที่เคยวิ่งเล่นอย่างไร้กังวลคนนั้นได้หายไปแล้ว เหลือเพียงอิซาเบลล่าที่นั่งอยู่กับความว่างเปล่า

เมื่อแสงแรกของวันสาดส่องเข้ามา ความมืดมิดของค่ำคืนที่เต็มไปด้วยการสูญเสียก็จางหายไป ท้องฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนสีจากดำสนิทเป็นสีครามจาง แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ทอประกายลงมายังพื้นดินที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังและเถ้าถ่าน เศษซากของความหวังและความสุขในอดีตถูกกลืนหายไปในภาพความโศกเศร้า

ท่ามกลางเถ้าถ่านที่ปลิวตามสายลม ปราการเวทมนตร์ที่ปกป้องอิซาเบลล่าไว้ค่อย ๆ สลายตัว เศษละอองแสงระยิบระยับโปรยปรายกลางอากาศ คล้ายเสียงกระซิบสุดท้ายของผู้ที่จากไป เธอยืนนิ่ง มองดูปราการเวทมนตร์ที่เคยเป็นดั่งเกราะป้องกันสุดท้ายของเธอ มันค่อย ๆ กลายเป็นคริสตัลรูปหยดน้ำสีฟ้าใสลอยอยู่กลางอากาศ

คริสตัลนั้นเปล่งแสงอ่อนโยน แต่ความงดงามนั้นกลับเพิ่มความปวดร้าวให้หัวใจของอิซาเบลล่า ดวงตาสีฟ้าของเธอเปียกชื้นจากน้ำตาที่ไม่มีวันหยุดไหล ราวกับหัวใจของเธอถูกบีบรัดจนแทบเต้นต่อไปไม่ไหว เธอเพ่งมองคริสตัลใสบริสุทธิ์นั้น ราวกับมองเข้าไปในหัวใจที่เต้นครั้งสุดท้ายของครอบครัวที่เคยคุ้มครองเธอ

ในคริสตัลนั้น ปรากฏสิ่งล้ำค่า ไข่มังกรใบจิ๋วสีทองซ่อนตัวอยู่ในแสงสีฟ้าของคริสตัล ใบหน้าของอิซาเบลล่าแสดงความไม่เชื่อ ริมฝีปากของเธอสั่นเทา

“นี่คือสิ่งสุดท้ายที่พวกท่านทิ้งไว้ให้ข้าหรือ…”

เธอกระซิบกับตัวเอง เสียงของเธอแผ่วเบา น้ำเสียงสั่นเครือ เธอค่อย ๆ ยกมือเรียวบางขึ้น รับคริสตัลหยดน้ำที่ลอยลงมาสัมผัสมือของเธอ

มันเย็นและใสบริสุทธิ์ ราวกับเป็นตัวแทนของความรัก ความหวัง และความเสียสละทั้งหมดที่ครอบครัวของเธอหลงเหลือไว้ เธอกำมันไว้แน่น ราวกับกลัวว่ามันจะหลุดลอยไป

“ข้าจะทำตามที่ท่านต้องการ ท่านพ่อ...”

เธอกล่าวด้วยเสียงเบาราวกับคำสาบาน แววตาที่เคยเศร้าหมองเริ่มปรากฏประกายแห่งความตั้งใจ

ตั้งแต่วันนั้น ชีวิตของอิซาเบลล่าเปลี่ยนไปตลอดกาล เธอถูกพาตัวเข้าสภาเวทมนตร์ สถานที่ที่เต็มไปด้วยพ่อมดแม่มดผู้สูงวัยและทรงอำนาจที่สุดในเมือง ดวงตาหลายคู่จับจ้องเธอ ไม่ใช่ในฐานะเด็กหญิงผู้สูญเสียครอบครัว แต่ในฐานะเครื่องมือของเมือง

“เจ้าคือความหวังเดียวของเรา”

คำพูดนี้ถูกกล่าวซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากผู้คนรอบข้าง เธอถูกเคี่ยวเข็ญให้ใช้พลังเพื่อปกป้องผู้คน ถูกบังคับให้แข็งแกร่ง ชีวิตในแต่ละวันเต็มไปด้วยการเรียนรู้เวทมนตร์อันซับซ้อน การฝึกฝนพลังอย่างเข้มงวด และการทดสอบความสามารถอย่างไม่หยุดยั้ง

ร่างเล็กที่เคยเปราะบาง กลับแข็งแกร่งขึ้นจากภายใน แต่หัวใจของเธอยังคงปวดร้าวและโดดเดี่ยว สิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของเธอ คือ อากริมัส  มังกรสหายเพียงหนึ่งเดียวของเธอ

เด็กคนอื่นอาจวิ่งเล่นกลางแสงแดด มีอ้อมกอดของพ่อแม่ แต่เธอกลับต้องอยู่ในห้องมืด ๆ ฝึกฝนเวทมนตร์จนร่างกายอ่อนล้า เสียงของผู้ฝึกสอนดังก้องในหัว

“เจ้าไม่มีสิทธิ์ล้มเหลวอลิซ"

ทุกคนต่างเฝ้ามองเธอด้วยความหวัง การมีเธออยู่ทำให้ผู้คนรู้สึกอุ่นใจ ผู้คนเชื่อมั่นว่าอิซาเบลล่าคือผู้ที่จะนำพาความสงบสุขมาสู่เมือง

แต่...แล้วเธอล่ะ?

เธอถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า  ในคืนที่เงียบสงัดที่สุด เธอมักนั่งอยู่เพียงลำพัง น้ำตาที่ไม่มีใครเคยเห็นร่วงหล่นจากดวงตาสีฟ้าของเธอ

 “อิซาเบลล่า..."

เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเศร้าดังมาจากด้านหลัง  อิซาเบลล่าไม่หันกลับไป แต่เอ่ยตอบเสียงเบา

“ท่านลุง... ข้าจะอายุครบ 200 ปีแล้ว...”

เดเมเทรียนจ้องมองเงาหลังของหญิงสาวด้วยความเจ็บปวด เขาเป็นเพื่อนสนิท อาร์คเทอัส พ่อของอลิซ 

เขามองดูเด็กสาวที่ครั้งหนึ่งเคยร่าเริงสดใส แต่บัดนี้กลับเปลี่ยนไปเป็นหญิงสาวผู้แบกรับภาระอันหนักหน่วง เด็กที่เคยหัวเราะอย่างไร้กังวล ไม่เคยยิ้มได้เต็มใบหน้าอีกเลยตั้งแต่วันที่สูญเสียครอบครัว

เด็กน้อยผู้เคยร่าเริงคนนั้นหายไปแล้ว เหลือเพียงหญิงสาวที่แบกรับภาระอันหนักหนา ข้าหวังเหลือเกินว่าเจ้าจะยิ้มได้อีกครั้ง... เดเมเทรียนพึมพำในใจ แต่เขารู้ดีว่าคำอวยพรนั้นช่างห่างไกลเหลือเกิน

“ท่านลุง..."

อลิซเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความจริงจัง ดวงตาสีฟ้าของเธอจ้องมองเดเมเทรียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

 "พลังของพ่อมดมืดกำลังแข็งแกร่งขึ้นมาอีกครั้ง ท่านไม่ควรละเลยเรื่องนี้"

เดเมเทรียนหันมามองหลานสาวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิด

"อลิซ ลุงรู้ แต่ทางสภานั้นยังไม่ออกคำสั่ง เราทำอะไรได้ไม่มากนัก..."

อลิซหัวเราะเยาะในลำคอ ยกยิ้มขมขื่นบนใบหน้าที่งดงามจนสะกดสายตาของผู้คน

"ท่านพ่อ...ท่านให้ข้าปกป้องสิ่งใดกัน ข้านั้นไม่เข้าใจท่านเลยสักนิด"

เธอพูดพลางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ากว้างราวกับต้องการให้บิดาที่จากไปได้ยิน

“ท่านปกป้องคนที่จดจำท่านไม่ได้ด้วยซ้ำ..."

บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่าน แต่ไม่นาน เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้น พร้อมเสียงเรียกที่กระหึ่มมาแต่ไกล

“ท่านพ่อ! อลิซ!"

เซเวียร์ พ่อมดหนุ่มร่างสูงใหญ่ปรากฏตัวขึ้น ดวงตาสีเทาของเขาส่องประกายราวกับพายุที่คุกรุ่น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายถูกย้ำด้วยความโกรธและห่วงใย

เขามีโครงหน้าชัดเจน คิ้วหนา ดวงตาที่แหลมคมดุจเหยี่ยว จมูกโด่ง ริมฝีปากหยักได้รูป รูปร่างสูงสง่าเต็มไปด้วยมัดกล้ามของผู้ที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนัก ชุดคลุมพ่อมดสีดำสนิทที่เขาสวมทับตัดกับเส้นผมสีน้ำตาลเข้ม

“ทางสภาไม่อนุมัติคำขอเสริมปราการของท่าน!"

เซเวียร์ตะโกนด้วยน้ำเสียงเดือดดาล

 "พวกเขามันบ้าไปแล้ว! อ้างแต่ว่าไม่จำเป็น เพราะล่าตะเวนกี่ครั้งก็ไม่พบเงามืดสักครั้ง พวกเขาไม่เชื่ออลิซสักนิด!"

“ใจเย็น ๆ เซเวียร์..."

เดเมเทรียนเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตาของเขาฉายแววเคร่งขรึม

 "อาจจะต้องใช้เวลา"

อลิซหันไปมองเซเวียร์ ดวงตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าเขาเป็นทั้งเพื่อนและผู้ที่อยู่เคียงข้างเธอมาตลอด ตั้งแต่เดเมเทรียนรับเลี้ยงเธอ เซเวียร์เปรียบเสมือนพี่ชายอีกคน

เธอยิ้มบาง ๆ ก่อนเอ่ย

 "ช่างพวกเขาเถอะ เซเวียร์... เตรียมตัวตามที่ข้าบอกไว้ก่อนก็พอ"

“อลิซ แต่..."

 เซเวียร์เอ่ยค้าน   แต่ถูกขัดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลของเธอ

“ไม่เป็นไร"

เธอพูดพลางยกสายตามองไปยังท้องฟ้า

 "อย่างน้อยข้าก็ได้ทำตามที่ท่านพ่อต้องการ..."

คำพูดของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ปิดซ่อน แต่ในดวงตาสีฟ้ายังคงแฝงแสงแห่งความมุ่งมั่น ราวกับเธอยังยืนหยัดที่จะปฏิบัติหน้าที่สุดท้ายที่บิดามอบหมายไว้ให้