เกิดใหม่ในร่างชู้

“ถ้าไม่มีฉัน... คุณคิดว่าลำพังปัญญาคนอย่างคุณ จะลากสังขารมานั่งเก้าอี้รองประธานในบริษัทนี้ได้งั้นเหรอ คชา!” เสียงตวาดแหลมคมเต็มไปด้วยอำนาจของ ‘สิตางค์’ ดังลั่นทะลุออกมานอกห้องทำงาน บนตึกสูงระฟ้าใจกลางกรุง

พนักงานในแผนกต่างพากันก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่มีใครกล้าสบสายตาหรือแม้แต่จะหายใจแรง เพราะต่างรู้ดีว่าเวลาที่ ‘ประธานสิตางค์’ ฟิวส์ขาด มันวินาศสันตะโรขนาดไหน

ภายในห้องทำงาน... ‘คชา’ หรือ คชาธร ชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดสูทกำลังยืนกำหมัดแน่น ใบหน้าหล่อคมของเขา ในตอนนี้แดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธจัด สายตาของเขาจ้องมองภรรยา ที่ตีตราประทับทางกฎหมาย และอยู่กินกันมาเป็นสิบปี ด้วยความรู้สึกไม่พอใจ เขาถูกเธอกดขี่ ด้อยค่ามานานแสนนาน

สิตางค์ในวัย 32 ปี ยังคงดูสวย สง่า โดยที่เธอแทบจะไม่ต้องทำอะไร นอกจากหัตถการเล็กๆ น้อยๆ เพื่อชะลอความอ่อนเยาว์

นอกจากนี้เธอยังเป็นผู้หญิงยุคใหม่ ที่เก่งรอบด้าน เธอเป็นผู้หญิงที่ถือได้ว่าประสบความสำเร็จด้านธุรกิจ เธอเป็นคนเก่ง เก่งรอบด้าน ฉลาดทันคน และเป็นเสาหลักที่กอบกู้โรงงาน และบริษัทสิ่งทอของตระกูลคชาธร ที่กำลังจะเจ๊งให้กลับมารุ่งเรืองและทำกำไรมหาศาลได้ด้วยสมองของเธอเอง

แต่นั่นแหละ... คือปมขนาดใหญ่ ที่คอยเหยียบย่ำอีโก้ความเป็นชายของคชาธรมาตลอดสิบปี

“สิตางค์! คุณจะพูดจาให้เกียรติผมบ้างได้ไหม! ผมเป็นสามีคุณนะ และตอนนี้ผมก็เป็นรองประธานบริษัท!” คชาธรพยายามเค้นเสียงทุ้มต่ำเพื่อข่ม แต่สิตางค์กลับหัวเราะในลำคออย่างสมเพช

“รองประธานที่เซ็นอนุมัติงบประมาณพลาดจนบริษัทเกือบสูญเงินห้าสิบล้านเนี่ยนะ?” สิตางค์เดินเข้าไปใกล้ โยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง แววตาคมจ้องลึกเข้าไปในตาของสามีอย่างไม่นึกกลัว

“ถ้าฉันไม่สแกนเอกสารอีกรอบ ป่านนี้เงินห้าสิบล้านคงละลายแม่น้ำไปแล้ว คชา... ที่ฉันต้องพูดตรงๆ คอยด่าคอยว่าคุณทุกวันเนี้ย เพราะฉันอยากให้คุณฉลาดขึ้นบ้าง! ไม่ใช่ทำตัวเป็นเห็บเป็นปลิง คอยเกาะความเก่งของฉันไปวันๆ!”

“มันจะมากไปแล้วนะสิตางค์!” คชาธรตวาดกลับ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความโกรธเกรี้ยว

“แล้วมันจริงหรือเปล่า?”

“ใช่สิ! ผมมันไม่เก่งเหมือนคุณนี่! คุณมันฉลาด คุณมันดีเลิศไปหมดทุกอย่าง ตั้งแต่แต่งงานกันมา มีวันไหนบ้างที่คุณไม่กดหัวผม? มีวันไหนบ้างที่คุณพูดจาดีๆ กับผมเหมือนที่เมียคนอื่นเขาทำกัน!”

“ถ้าอยากให้พูดดีด้วย ก็ทำตัวให้มันน่าเคารพสิ ไม่ใช่ดีแต่แต่งตัวหล่อๆ เอาเงินบริษัทไปใช้สุรุ่ยสุร่าย! มีสักครั้งไหมที่ทำอะไรสำเร็จโดยไม่พึ่งฉัน” สิตางค์เชิดหน้าขึ้นอย่างทระนงในศักดิ์ศรีและความเก่งของตัวเอง

“อย่ามั่นหน้าให้มันมากนะสิตางค์ บริษัทนี่มันก็ของครอบครัวผม ถ้าคุณเอาแต่คืดว่าตัวเองเลิศเลอแบบนี้ สักวันจะกระเด็นจากตำแหน่งประธาน”

“ก็เอาสิ ไปบอกพ่อ บอกพี่น้องคุณเลยว่าให้ปลดฉัน มีใครกล้าไหม? แค่ฉันตั้งบริษัทลูกแยกออกไปยังกลัวฉันจะถอนตัวจากที่นี่กันเลย ที่นี่น่ะนะถ้าขาดฉันสักคน มันก็มีแต่จะรอวันเจ๊งเท่านั้นแหละ” คชาธรเถียงอะไรไม่ออก เพราะเรื่องที่เธอพูดนั้นมันจริงทั้งหมด

“เออ งั้นก็เชิญนั่งตำแหน่งประธานอยู่กับความภาคภูมิใจของตัวเองไปเถอะ ผมมันไม่จำเป็นอยู่แล้วนี่” สุดท้ายคชาธรก็เป็นฝ่ายยอมแพ้เหมือนทุกที

สิตางค์มองสามีของเธอนิ่งอย่างไม่ใส่ใจ โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... คำพูดขวานผ่าซาก และท่าทางข่มขู่ที่เกิดจากความหวังดี บวกกับนิสัยปากร้ายของเธอนั้น มันได้ตัดสายสัมพันธ์ในใจของคชาธรจนขาดสะบั้นไปนานแล้ว

“เอาเวลาพูดเพ้อเจ้อไปทำงานใหม้มันดีซะเถอะ ฉันไม่มีเวลามาเถียงกับคุณ หรือจะสละต่ำแหน่งไปเลยถ้าไม่อยากทำ ออกไปเกาะเมียกินให้เต็มระะบบเลยเป็นไง?”