บทที่ 3

“โอ๊ย! เด็กนี่มันรักสบายจะตาย ให้เรียนก็ไม่ตั้งใจเรียน ถ้าไม่มาอยู่กับคุณ มันก็วิ่งโร่หอบผ้าหอบผ่อนไปอยู่กับผู้ชายอยู่ดี อีกอย่างนะ คุณยังไม่ได้แก่ซะหน่อย ยังหนุ่มยังแน่น” วิจิตราพูดพลางชม้อยชม้ายสายตาให้ชายหนุ่ม

“แล้วค่าตัวลูกสาวคุณเท่าไหร่?”

เมื่อเห็นเขาเข้าเรื่องที่นางต้องการพูดมากที่สุด วิจิตราก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง “หนี้ที่ฉันเคยยืมไว้กับบริษัทคุณ ฉันขอให้มันเป็นศูนย์ และฉันขอเงินสดอีกห้าแสน”

ดนย์มองแม่เลี้ยงหน้าเลือดตรงหน้าแล้วแอบแสยะยิ้มสมเพชให้กับความเห็นแก่เงินของนาง ปกติแล้วเขาไม่นิยมเด็กสาวๆ ที่ควงอยู่ก็อายุใกล้กันทั้งนั้น ด้วยว่าไม่อยากมีปัญหาจู้จี้จุกจิกตามมา แต่ครั้งนี้เขาเองก็อยากลองเหมือนกันว่ามันจะเป็นยังไง

เด็กใจแตก แลกกับเศษเงินแค่ไม่กี่บาท คุ้ม!

“ตกลง”

เสียงลูกบิดประตูห้องทำให้มนสิชาที่กำลังง่วนอยู่กับการอ่านหนังสือสอบ เงยหน้าขึ้นมาดู หญิงสาวเห็นแม่เลี้ยงของเธอที่เหมือนจะถอดแบบมาจากแม่เลี้ยงในละครหลังข่าวเป๊ะๆ เจ้าหล่อน นึกแปลกใจที่วันนี้แม่เลี้ยงที่เกลียดขี้หน้าเธอนักเกลียดขี้หน้าเธอหนา แต่กลับเข้ามาหาถึงในห้องนอน แถมยิ้มหวานให้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

โลกแตกแน่ๆ งานนี้

“ฉันขอคุยด้วยหน่อยสิ”

“ค่ะ”

“จบ ม.หก แล้วสินะ”

“ค่ะ”

“แล้วจะเอายังไงกับชีวิตต่อ”

“เดือนหน้าก็สอบเข้ามหา' ลัยแล้ว ตอนนี้ก็กำลังท่องหนังสืออยู่ค่ะ”

“ม่อน... ฉันอยากจะบอกว่า ฉันน่ะรักและเอ็นดูเธอเหมือนลูกสาวคนหนึ่งนะ”

มนสิชาถึงกับไปไม่เป็น เมื่อจู่ๆ แม่เลี้ยงที่ต่อหน้าพ่อเธอดีแสนดี แต่ลับหลังร้ายกับเธอยังกับแม่มด ตอนนี้นางมาบอกรักบอกเอ็นดู หญิงสาวไม่ได้เชื่อเลยสักนิด

“ค่ะ”

“เธอรู้ดีใช่ไหมว่าตอนนี้การเงินบ้านของเราเป็นยังไง พ่อเธอก็ป่วยกระเสาะกระแสะ หาเงินไม่ได้มากๆ เหมือนแต่ก่อน การเรียนมหา’ ลัยของเธอต้องใช้เงินเยอะ”

“ค่ะ หนูรู้ หนูคงไม่รบกวนทางบ้านมากหรอกค่ะ เดี๋ยวหนูจะหารายได้เสริมมาช่วยส่งตัวเองเรียนอีกแรง” ถึงวิจิตราจะไม่มาพูดกับเธอแบบนี้ เธอก็ตั้งใจที่จะหางานพิเศษทำเพื่อแบ่งเบาภาระของศรันย์อยู่แล้ว วิจิตราพูดถูก ตอนนี้ร่างกายของพ่อไม่ได้แข็งแรงเหมือนแต่เก่าก่อน สามวันดีสี่วันไข้ จนบางครั้งก็อดกังวลไม่ได้เหมือนกันว่าพ่อของเธอจะเป็นอะไรมากหรือเปล่า หญิงสาวพยายามจะพาไปหาหมอ แต่ไม่ว่าจะพูดเช่นไร ผู้เป็นบิดาก็ไม่ยอมไปกับเธอ

“โอ๊ย! ไม่ต้องไปทำงานที่ไหนให้เหนื่อยหรอกจ้ะ ฉันหาลู่ทางไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว”

คิ้วของมนสิชาขมวดเข้าหากันทันทีที่ได้ยินแม่เลี้ยงของเธอพูดเช่นนั้น ลางสังหรณ์ของหญิงสาวบอกทันทีว่าการทำตัวดีแปลกๆ ของแม่เลี้ยงในวันนี้ ต้องมีเรื่องที่ไม่ดีซ่อนอยู่แน่ๆ

“ลู่ทาง..อะไรเหรอคะ?”