เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 3
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-02-06 16:42:15“โอ๊ย! เด็กนี่มันรักสบายจะตาย ให้เรียนก็ไม่ตั้งใจเรียน ถ้าไม่มาอยู่กับคุณ มันก็วิ่งโร่หอบผ้าหอบผ่อนไปอยู่กับผู้ชายอยู่ดี อีกอย่างนะ คุณยังไม่ได้แก่ซะหน่อย ยังหนุ่มยังแน่น” วิจิตราพูดพลางชม้อยชม้ายสายตาให้ชายหนุ่ม
“แล้วค่าตัวลูกสาวคุณเท่าไหร่?”
เมื่อเห็นเขาเข้าเรื่องที่นางต้องการพูดมากที่สุด วิจิตราก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง “หนี้ที่ฉันเคยยืมไว้กับบริษัทคุณ ฉันขอให้มันเป็นศูนย์ และฉันขอเงินสดอีกห้าแสน”
ดนย์มองแม่เลี้ยงหน้าเลือดตรงหน้าแล้วแอบแสยะยิ้มสมเพชให้กับความเห็นแก่เงินของนาง ปกติแล้วเขาไม่นิยมเด็กสาวๆ ที่ควงอยู่ก็อายุใกล้กันทั้งนั้น ด้วยว่าไม่อยากมีปัญหาจู้จี้จุกจิกตามมา แต่ครั้งนี้เขาเองก็อยากลองเหมือนกันว่ามันจะเป็นยังไง
เด็กใจแตก แลกกับเศษเงินแค่ไม่กี่บาท คุ้ม!
“ตกลง”
เสียงลูกบิดประตูห้องทำให้มนสิชาที่กำลังง่วนอยู่กับการอ่านหนังสือสอบ เงยหน้าขึ้นมาดู หญิงสาวเห็นแม่เลี้ยงของเธอที่เหมือนจะถอดแบบมาจากแม่เลี้ยงในละครหลังข่าวเป๊ะๆ เจ้าหล่อน นึกแปลกใจที่วันนี้แม่เลี้ยงที่เกลียดขี้หน้าเธอนักเกลียดขี้หน้าเธอหนา แต่กลับเข้ามาหาถึงในห้องนอน แถมยิ้มหวานให้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
โลกแตกแน่ๆ งานนี้
“ฉันขอคุยด้วยหน่อยสิ”
“ค่ะ”
“จบ ม.หก แล้วสินะ”
“ค่ะ”
“แล้วจะเอายังไงกับชีวิตต่อ”
“เดือนหน้าก็สอบเข้ามหา' ลัยแล้ว ตอนนี้ก็กำลังท่องหนังสืออยู่ค่ะ”
“ม่อน... ฉันอยากจะบอกว่า ฉันน่ะรักและเอ็นดูเธอเหมือนลูกสาวคนหนึ่งนะ”
มนสิชาถึงกับไปไม่เป็น เมื่อจู่ๆ แม่เลี้ยงที่ต่อหน้าพ่อเธอดีแสนดี แต่ลับหลังร้ายกับเธอยังกับแม่มด ตอนนี้นางมาบอกรักบอกเอ็นดู หญิงสาวไม่ได้เชื่อเลยสักนิด
“ค่ะ”
“เธอรู้ดีใช่ไหมว่าตอนนี้การเงินบ้านของเราเป็นยังไง พ่อเธอก็ป่วยกระเสาะกระแสะ หาเงินไม่ได้มากๆ เหมือนแต่ก่อน การเรียนมหา’ ลัยของเธอต้องใช้เงินเยอะ”
“ค่ะ หนูรู้ หนูคงไม่รบกวนทางบ้านมากหรอกค่ะ เดี๋ยวหนูจะหารายได้เสริมมาช่วยส่งตัวเองเรียนอีกแรง” ถึงวิจิตราจะไม่มาพูดกับเธอแบบนี้ เธอก็ตั้งใจที่จะหางานพิเศษทำเพื่อแบ่งเบาภาระของศรันย์อยู่แล้ว วิจิตราพูดถูก ตอนนี้ร่างกายของพ่อไม่ได้แข็งแรงเหมือนแต่เก่าก่อน สามวันดีสี่วันไข้ จนบางครั้งก็อดกังวลไม่ได้เหมือนกันว่าพ่อของเธอจะเป็นอะไรมากหรือเปล่า หญิงสาวพยายามจะพาไปหาหมอ แต่ไม่ว่าจะพูดเช่นไร ผู้เป็นบิดาก็ไม่ยอมไปกับเธอ
“โอ๊ย! ไม่ต้องไปทำงานที่ไหนให้เหนื่อยหรอกจ้ะ ฉันหาลู่ทางไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว”
คิ้วของมนสิชาขมวดเข้าหากันทันทีที่ได้ยินแม่เลี้ยงของเธอพูดเช่นนั้น ลางสังหรณ์ของหญิงสาวบอกทันทีว่าการทำตัวดีแปลกๆ ของแม่เลี้ยงในวันนี้ ต้องมีเรื่องที่ไม่ดีซ่อนอยู่แน่ๆ
“ลู่ทาง..อะไรเหรอคะ?”
บทล่าสุด
ไฟปรารถนา พร่าผลาญหัวใจ บทที่ 16
มนสิชาตกใจที่จู่ๆ ดนย์ซึ่งมาจากไหนไม่รู้ แล้วเดินเข้ากระชากแขนเธอ จนหญิงสาวต้องลุกขึ้นยืนข้างๆ เขา “อะไรกันคุณดนย์!”“กลับบ้านกับฉันเดี๋ยวนี้”ศิวัฒน์ที่ไม่รู้ว่าดนย์เป็นใคร และไม่เข้าใจว่าทำไมถึงทำราวกับว่าเป็นเจ้าข้าวเจ้าของมนสิชายังไงยังงั้น “อะไรกันคุณ ปล่อยม่อนเดี๋ยวนี้นะ”“อย่าเสือก!!”ถ้อยคำผรุสวาทที่ดนย์พูดออกมาทำให้มนสิชาเหลืออด อะไรกัน เขาทำเหมือนกับว่าเธอไปทำอะไรผิด“คุณดนย์! กรุณาสุภาพกับเพื่อนฉันด้วย”“ทำไมฉันต้องสุภาพกับมันด้วย ไม่จำเป็น!”“งั้นถ้าคุณไม่สามารถทำตัวเป็นคนที่มีมารยาท หรือสุภาพกับคนอื่นได้ มาทางไหน เชิญคุณกลับไปทางนั้นเลยค่ะ”ดนย์โกรธที่มนสิชาปกป้องศิวัฒน์ ชายหนุ่มจึงดึงแขนเจ้าหล่อนแล้วพาเดินออกจากร้าน ศิวัฒน์เห็นดังนั้นรีบเดินตามไปทันที“คุณ! มันจะมากไปแล้วนะ”“อย่ามายุ่ง! เรื่องของผัวเมียเขาจะคุยกัน คนนอกอย่างแกไม่เกี่ยว”ศิวัฒน์โกรธมากเมื่อได้ยินดนย์พูดเช่นนั้น เขาไม่เชื่อว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นสามีของมนสิชา จะเป็นไปได้ยังไง ที่ผ่านมาหญิงสาวไม่เคยคบกับผู้ชายคนไหนในฐานะแฟน คนที่ใกล้ชิดกับมนสิชาที่สุดก็คือเขา แล้วไอ้บ้านี่มันเป็นใคร“ม่อน! ไม่จริงใช่ไหม” ศิวั
ไฟปรารถนา พร่าผลาญหัวใจ บทที่ 15
“อร๊าย!” หญิงสาวตกใจที่โดนรวบกอดจากด้านหลัง“คิดถึงจัง”“คิดถึงอะไรคะ เจอหน้ากันอยู่ทุกวัน” มนสิชางงเพราะจู่ๆ ชายหนุ่มก็มาเป็นอารมณ์เหมือนคนหื่นแทนตาลุงขี้เก๊กแบบเมื่อกี้“คิดถึงกอด แล้วก็คิดถึงจูบ” ดนย์หมุนร่างน้อยให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา แล้วจุมพิตชิมปากหวานของเธออย่างโหยหา กลิ่นสบู่เด็กที่มนสิชาชอบใช้ กระตุ้นให้เลือดในกายของชายหนุ่มพลุ่งพล่านได้อย่างไม่น่าเชื่อ เขาถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มจะหายใจไม่ทัน ใบหน้าที่แดงซ่านช่างดูน่ารักยิ่งนัก เขากำลังหลงเด็กหรือนี่“คุณดนย์อะ ทำอะไรก็ไม่รู้” มนสิชารีบซุกหน้าลงที่อกแกร่ง เพื่อหลบสายตาหวานเชื่อมยามที่เขามองมายังเธอ“ก็หนูม่อนน่ารัก จนฉันอดใจไม่ไหวนี่”ดนย์เรียกเธอว่าหนูม่อน ตามที่เธอบอกให้ป้าหมอนเรียก ทำให้หญิงสาวยิ่งเขินเข้าไปอีกยังไม่ทันที่มนสิชาจะเอ่ยอะไรออกมา คำพูดของเธอก็โดนกลืนด้วยปากอุ่นๆ ของเขาเสียแล้ว ดนย์ถอนจูบออกจากปากหวานล้ำ แล้วเลือนริมฝีปากลงมาสำรวจที่ซอกคอขาวของสาวเจ้า มือหนากวาดเอกสารบนโต๊ะทำงาน แล้วอุ้มมนสิชาขึ้นนั่ง จัดท่าจัดทางแล้วพาเธอไปวิ่งเล่นบนทุ่งดอกไม้แสนหวานที่หญิงสาวพึ่งเคยพานพบ“คุณดนย์! ม
ไฟปรารถนา พร่าผลาญหัวใจ บทที่ 14
แสงแดดอ่อนๆ ที่ส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่าน ปลุกให้หญิงสาวที่นอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มเนื้อดีรู้สึกตัวตื่น ข้างกายของเธอเป็นหมอนข้างที่ดนย์คงจะนำมาให้เธอก่ายกอดแทนตัวเขาซึ่งมักจะตื่นเช้าเพื่อไปวิ่งออกกำลังกายที่สวนสาธารณะใกล้ๆ เสมอมนสิชารีบไปอาบน้ำและลงไปด้านล่าง เพื่อเข้าครัวเตรียมอาหารเช้าให้ดนย์เหมือนเช่นทุกเช้าตลอดเวลาเกือบหนึ่งเดือนที่ศรันย์จากไป เช้าวันนี้ก็เช่นกัน เจ้าหล่อนมาช่วยมะลิและป้าสมรที่กำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่“ให้หนูช่วยนะคะ”“อุ๊ย! ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณม่อน” ถึงแม้เจ้านายหนุ่มจะไม่ได้บอกว่ามนสิชามาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร แต่ทั้งป้าสมรและมะลิก็พอจะรู้ ด้วยว่ามะลิต้องเข้าไปทำความสะอาดห้องนอนของดนย์และมนสิชาทุกวัน สาวใช้ประจำบ้านที่เห็นเตียงนอนห้องดนย์ตึงเปรี๊ยะเหมือนกับไม่เคยมีใครนอน ต่างกับเตียงที่ห้องมนสิชา ซึ่งยับยู่ยี่ราวกับผ่านสงครามมายังไงยังงั้น ทีแรกมะลิเองก็ไม่แน่ใจ แต่หลังๆ มาเริ่มเห็นดนย์ออกจากห้องของมนสิชาในตอนเช้าบ่อยๆ ก็เริ่มแน่ใจว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ธรรมดาแน่นอน“ให้ม่อนช่วยเถอะค่ะ ม่อนอยู่เฉยๆ กินแรงพี่มะลิกับป้าสมร ม่อนรู้สึกเกรงใจ”ความขี้เกรงใจและความไม่
ไฟปรารถนา พร่าผลาญหัวใจ บทที่ 13
“ปะ..เปล่าค่ะ”“เปล่าอะไร ก็เห็นนั่งเหม่ออยู่ตั้งนาน เรียกก็ไม่ได้ยิน”“เออคือ..” ก่อนที่หญิงสาวจะพูดอะไรออกมา ปากอุ่นๆ ของดนย์ก็ประกบลงมาชิมปากหวานล้ำก่อนเสียแล้ว ชายหนุ่มก้มลงช้อนร่างอรชร และวางลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม แต่ก่อนที่ไฟปรารถนาจะโหมกระหน่ำทั้งคู่ เสียงโทรศัพท์ของมนสิชาก็ดังขึ้นเสียก่อน หญิงสาวแปลกใจมาก ว่าใครโทรมาเวลานี้ เธอจึงเบี่ยงตัวออกจากร่างของดนย์ที่ทับอยู่บนตัวเธอ แล้วหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้อยู่บนโต๊ะปลายข้างเตียงขึ้นมาดู ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ทำให้หญิงสาวใจเต้นไม่เป็นส่ำ เธอกดรับด้วยใจที่กลัวกลัวว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับศรันย์“สวัสดีค่ะพี่อ้อย” หญิงสาวกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ และเงียบฟังสิ่งที่ปลายสายพูด เมื่อพยาบาลอ้อย พยาบาลพิเศษที่เธอจ้างมาดูแลพ่อพูดจบ พลันโทรศัพท์ที่แนบอยู่ข้างหู ก็ร่วงหล่นลงบนพื้น เพราะมือของหญิงสาวบัดนี้ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง“ม่อนๆ ..” ดนย์เขย่าเรียกให้มนสิชาที่นั่งนิ่งเหมือนคนช็อกไป ให้ได้สติ“คุณดนย์คะ ตอนนี้ฉันขอออกไปข้างนอกได้ไหมคะ” มนสิชาส่งสายตาขอร้อง และยกมือไหว้ ดนย์รีบจับมือที่หญิงสาวยกไหว้เขาลง และดึงเธอเข้ามากอด“เธอเป็นอะไร บอกฉั
ไฟปรารถนา พร่าผลาญหัวใจ บทที่ 12
ดนย์มองกลีบปากอวบอิ่ม ที่มันช่างเย้ายวนตาเขาเหลือเกิน จนอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปจูบ“อือ..” มนสิชารู้สึกตัวตื่นเพราะโดนคนขโมยจูบ เธอรู้สึกเหมือนล่องลอยอยู่ในอากาศ เพราะจูบที่เขาปรนเปรอให้ช่างอ่อนหวานและนุ่มนวลเสียเหลือเกิน เนิ่นนานหลายนาทีดนย์จึงถอนริมฝีปากออกมนสิชารีบลุกขึ้นและวิ่งหนีเข้าห้องน้ำทันทีเพราะรู้สึกเขินอายอย่างบอกไม่ถูกดนย์มองกิริยานั้นแล้วยิ้มออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว “ยัยเด็กบ้า”เวลาเกือบสองเดือนแล้วที่มนสิชามาอยู่กับดนย์ หญิงสาวใช้ชีวิตเหมือนเดิมทุกวัน เช้าไปโรงพยาบาล เย็นๆ หลังจากพยาบาลพิเศษมาแล้ว เธอก็ต้องกลับมาทำหน้าที่ ‘นางบำเรอ’ ให้เขา“เดี๋ยวสิ มากินข้าวด้วยกันก่อน” ดนย์เอ่ยเรียกหญิงสาวที่กำลังจะออกจากบ้านมนสิชาเดินมานั่งโต๊ะ และรับประทานอาหารกับเขา ดนย์จึงเอ่ยถามเมื่อเห็นหญิงสาวสะพายกระเป๋าเป้คู่ใจออกไปข้างนอกทุกวัน “เธอจะไปไหนเหรอ” ถึงแม้จะอยู่ใต้หลังคาเดียวกัน แต่เขากลับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมนสิชาเลย ตลอดเวลาสองเดือนมานี้ เห็นเพียงแค่ว่าหญิงสาวรีบออกจากบ้านไปแต่เช้า และกลับมาตอนเย็นๆ แต่เธอก็ไม่เคยบอกเขาว่าไปไหนหรือไปทำอะไร“ไปธุระค่ะ”มนสิชาตอบแค่นั้น โดยไม่ได้ขยายค
ไฟปรารถนา พร่าผลาญหัวใจ บทที่ 11
หัวใจของมนสิชากระตุกวูบ พ่อพูดราวกับว่ากำลังสั่งเสียเพื่อเตรียมตัวจากไปในที่ไกลแสนไกล ที่ที่เธอไม่อาจไปถึง “พ่อจ๋า.. ม่อนสัญญา ม่อนจะไม่ทิ้งการเรียน และม่อนจะดูแลตัวเองให้ดี ม่อนเก่งเหมือนพ่อ” เรียวปากอิ่มคลี่ยิ้มกว้าง แต่ทว่าข้างในร้องไห้จนน้ำตาแทบไม่มีจะไหลแล้ว มันรวดร้าวและเจ็บปวดเหลือเกิน..“ดีแล้วลูก.. พ่อขอโทษที่ไม่ได้ยืนอยู่ข้างๆ ในวันที่ลูกประสบความสำเร็จ ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงาน ดูแลรักษาเนื้อรักษาตัว จำเอาไว้นะ ความรักของพ่อกับแม่จะอยู่กับม่อนตลอดไป”ใบหน้าของศรันย์อิ่มใสเหมือนคนป่วยที่ใกล้จะหาย ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนทอแสงอบอุ่น มนสิชาจ้องมองมันเนิ่นนานอย่างพยายามบันทึกลงไปในความทรงจำว่าดวงตาคู่นี้ของพ่อเธอนั้นอบอุ่นเพียงไหน “พ่อจ๋า ม่อนรักพ่อนะ” มนสิชากราบที่อกพ่อ ก่อนจะโอบกอดศรันย์หลวมๆ ด้วยกลัวว่าพ่อจะเจ็บ“พ่อก็รักม่อน นายช่างใหญ่ของพ่อ”“ม่อนจะเป็นนายช่างใหญ่ ม่อนจะตั้งใจอ่านหนังสือสอบและทำฝันของตัวเองให้สำเร็จให้ได้ ม่อนสัญญา”“พ่อเชื่อว่าลูกสาวของพ่อทำได้”หลังจากใช้เวลาอยู่กับพ่อจนถึงห้าโมงเย็น หญิงสาวก็ขอตัวกลับ กว่าจะถึงบ้านก็เกือบสองทุ่ม เพราะระยะทางจากโรงพยาบาลมาที่บ้า
บางทีคุณอาจจะชอบ
เด็กเสี่ย NC-25
C105.2K viewsSo Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้78.8K viewsเพื่อนพ่อขอจัดหนัก
กาสะลอง57.0K viewsยั่ว
มังกรเล่นน้ำ138.9K viewsเขย่ารักท่านรอง
เฮียกังฟู1.5K viewsเมีย Bad Boy 18+ (Set 3 BadBoyไร้รัก 1/3)
บีน่าเลดี้5.2K viewsยั่วรักอาจารย์เถื่อน
ม้าน้ำสีเงิน1.3K viewsTwo Night Stand กลายเป็นแฟนเธอ
คุณน้ำอิง3.1K views
