4

“ก็ได้ปริม คืนนี้ฉันต้องไปถามพี่คินให้รู้เรื่อง” คืนนี้เธอต้องค้นหาคำตอบที่ค้างคาอยู่ในใจให้ได้ แม้คำตอบจะโหดร้ายแค่ไหนก็ตาม เธอต้องยอมรับมันให้ได้เช่นกัน ดีกว่าจะถลำลึกไปกว่านี้

“ต้องอย่างนี้สิเพื่อนรัก” ปริมพิตาขยับตัวเข้าไปโอบไหล่เพื่อนรักให้กำลังใจ เพียงตะวันหันมาฝืนยิ้มเจื่อนๆ ให้กับปริมพิตา ความมั่นใจของเธอขาดหายไปเกือบครึ่ง ตั้งแต่รู้ว่าชายหนุ่มมีเจ้าของหัวใจตัวจริงอยู่ข้างกาย และไม่ใช่เธออย่างแน่นอน

“ขอบใจเธอมากนะปริม เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับฉัน” เพียงตะวันมองเพื่อนรักอย่างซาบซึ้งใจ และเข้าใจตัวเธอในทุกๆ เรื่อง

“แล้วฉันล่ะ” สองสาวสวยหันขวับไปดูต้นเสียงทันที

“นายโจ ใครเชิญนายมาที่บ้านไม่ทราบ” พอรู้ว่าเป็นใคร ปริมพิตาถึงกับทำหน้างอเป็นปลายจวัก สะบัดหน้าหนีทันที

“ก็มาตามเสียงหัวใจเรียกร้องสิครับคนสวย” หนุ่มหล่อมาดเซอร์ทำหน้าทะเล้นใส่เพื่อนสาว แถมยิ้มออกมาด้วยความสุขใจ ที่ได้เห็นหน้าเง้างอของคนตัวเล็ก

“พอๆ สองคนนี้ เจอหน้ากันทีไร เป็นทะเลาะกันทุกทีสิน่า จะคุยกันดีๆ บ้างไม่ได้หรือไง” เพียงตะวันถึงกับส่ายหน้าให้เพื่อนรักทั้งสองคนของเธออย่างเบื่อหน่าย คนหนึ่งชอบแหย่ คนหนึ่งชอบงอน ช่างเข้ากันได้ดีจริงๆ

“ตะวันดูนายโจสิ” ปริมพิตาตวัดหางตามองอย่างไม่พอใจ แทบอยากจะเข้าไปข่วนใบหน้าหล่อๆ เหลือเกิน แต่ก็ไม่สามารถทำได้อย่างใจคิด ได้แต่ทำเสียงฮึดฮัดอย่างขัดใจ

“ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอสักหน่อยปริม ร้องโวยวายอยู่ได้ ยัยขี้ฟ้อง” ชายหนุ่มยิ้มๆออกมาอย่างกวนอารมณ์คนมอง พอใจกับท่าทางแสนงอนของหญิงสาว และทรุดตัวนั่งลงข้างๆ คนตัวเล็ก แบบแนบชิด จนเธอต้องขยับหนีออกห่าง เพราะรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ใจเต้นแรงเมื่อได้สัมผัสถึงไออุ่นจากเรือนกายของชายหนุ่ม ใจหวิวๆ เมื่อได้กลิ่นน้ำหอมชายผสมกลิ่นกายของเขา เป็นความรู้สึกที่ยากเกินจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

“ถอยออกไปสินายโจ จะมานั่งเบียดฉันทำไม ที่ก็ออกเยอะแยะ” ปริมพิตาแกล้งโมโหกลบเกลื่อนความรู้สึกเขินอายของตัวเอง ดันร่างใหญ่ให้ออกห่างจากตัวเธอให้มากที่สุด

“โจ หยุดแกล้งยัยปริมได้แล้ว ก็รู้ๆ อยู่ว่ายัยปริมขี้โมโห ก็ยั่วให้เขาโกรธอยู่ได้” ทั้งคู่เป็นไม้เบื่อ ไม้เมากันมาตั้งแต่ตอนที่รับน้องปีหนึ่งจนถึงปัจจุบัน และก็เป็นแบบนี้ตลอดมา จนเพื่อนๆ ต่างระอาใจกันไปตามๆ กัน

“ครับนางฟ้า” ธนพลหันไปขานรับเสียงหวาน จนทำให้ใครบางคนแอบน้อยใจอยู่ลึกๆ

“โจนายมีธุระกับปริมหรือไง ถึงได้มาหาปริมถึงที่บ้านได้ ปกตินายไม่ค่อยว่าง คิวแน่นไม่ใช่เหรอ” เพียงตะวันอดแขวะเพื่อนหนุ่มไม่ได้ เพราะธนพลเป็นหนุ่มหล่อ เจ้าเสน่ห์ มีสาวๆ มาให้ควงไม่ซ้ำหน้า จนเธอเห็นแล้วระอาใจ

“เปล่า ฉันมีธุระกับนางฟ้าต่างหาก ออกไปคุยด้วยกันหน่อยสิ” ชายหนุ่มจูงมือเพียงตะวันเดินออกไป โดยไม่สนใจ หญิงสาวอีกคนที่มองตามด้วยสายตาที่เจ็บปวด ไม่รู้สองคนนั้นมีเรื่องสำคัญอะไรคุยกัน ถึงไม่อยากให้เธอได้รับรู้ เขาคงเห็นเธอเป็นคนไม่สำคัญสินะ เสียงหยอกล้อกันดังแว่วเข้ามา หญิงสาวจึงรีบกะพริบตา ไล่ละอองน้ำตาออกไปทันที ก่อนสองคนนั้นจะเดินเข้ามา

“มาแล้วครับคนสวย” ธนพลเดินยิ้มร่าเข้ามาหาเพื่อนสาวอย่างอารมณ์ดี จนเธอต้องสะบัดหน้าหนี ก่อนจะเผลอไผลไปกับรอยยิ้มของชายหนุ่ม

“ปริมฉันคงต้องกลับก่อนนะ เย็นนี้ต้องไปงานเลี้ยงที่บ้านพี่คินอีก ไปนะโจ มีอะไรค่อยโทร.มาหาแล้วกัน”

“ครับนางฟ้า เดี๋ยวฉันเดินไปส่งที่รถ” ส่วนปริมพิตารู้สึกเหมือนตัวเธอเป็นส่วนเกิน จึงค่อยๆ เดินตามหลังไปอย่างช้าๆ ด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง

“ปริมเดี๋ยวคืนนี้ฉันโทรหานะ ไปก่อนนะโจ” เพียงตะวันโบกมือให้เพื่อนรักก่อนจะขึ้นรถไป

หลังจากเพียงตะวันเคลื่อนรถออกไป ปริมพิตาตัดสินใจหันหลังเดินกลับเข้าบ้านทันที เธอไม่คิดว่าชายหนุ่มจะมีเหตุผลอยู่ต่อ เพราะคนสำคัญของเขาได้กลับไปแล้ว

“ปริมรอฉันด้วยสิ จะรีบไปไหน” หนุ่มหล่อวิ่งไปดักหน้าเพื่อนสาว กลัวเธอจะหนีหายเข้าบ้านไปเสียก่อน

“ทำไมนายยังไม่กลับอีก จะอยู่อีกทำไม” ปริมพิตาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบออกมา ช่างเป็นสิ่งที่ตรงข้ามกับหัวใจโดยสิ้นเชิง

“เอะอะเธอก็จะไล่ฉันลูกเดียว ฉันคงน่ารำคาญ ในสายตาเธอมากสินะปริม” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ รู้สึกน้อยใจในตัวเพื่อนสาว

“ใช่ นายอยากจะไปไหนก็ไปเลย เหม็นขี้หน้า ชิ โน่น!ไปหาบรรดากิ๊กของนายสิ ป่านนี้เขาคงรอนายแย่” หญิงสาวพูดประชดประชันชายหนุ่ม ด้วยความน้อยใจ ที่สะสมมานาน และรีบหันหลังให้เพื่อนชายทันที ก่อนที่จะเผลอแสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาสมเพช

“ได้! ถ้าเธออยากให้ฉันไปมานักล่ะก็ ฉันก็จะไป ไปหาน้องเชอร์รี่ตามที่เธอต้องการ พอใจเธอหรือยังปริมพิตา” ทันทีที่ได้ยินเสียงรถแล่นออกไป หญิงสาวถึงกับทรุดตัวนั่งลงกับพื้น อย่างหมดเรี่ยวแรง น้ำตาที่เก็บกักไว้เริ่มไหลรินออกจากดวงตาคู่สวย เขาก็คงเห็นเธอเป็นแค่เพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น ตัดใจเสียแต่ตอนนี้ ดีกว่าถลำลึกลงไปอีก ขอให้เก็บรักนี้ไว้ในส่วนลึกของหัวใจเท่านี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว สำหรับคนที่แอบรักอย่างเธอ