5

งานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของอนาคิน จัดขึ้นที่บ้านอัครภาค มีผู้คนมากหน้าหลายตา มาร่วมแสดงความยินดีกับความสำเร็จของชายหนุ่ม ส่วนมากจะเป็นพวกแวดวงนักธุรกิจซะเป็นส่วนใหญ่

“แพท หนูตะวันมากันแล้วเหรอจ๊ะ วันนี้หนูตะวันสวยมากนะลูก” กานต์ธิดาพูดกับเด็กสาวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน พร้อมกับมองด้วยสายตาที่ชื่นชม แต่รู้สึกเสียดายอยู่ไม่น้อย ที่ไม่มีโอกาสได้สาวน้อยตรงหน้า มาเป็นลูกสะใภ้ เพราะบุตรชายของเธอมีคนรักไปเสียก่อน และตัวเธอก็ไม่อยากพรากความรักของใคร รู้ซึ้งว่าการพลัดพรากจากคนที่เรารัก ว่ารู้สึกเจ็บปวดและทรมานใจมากแค่ไหน ต่อไปคงขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของอนาคินเอง หน้าที่ของคนเป็นแม่ ก็คงดูอยู่ห่างๆ เท่านั้น

“ขอบคุณค่ะคุณแม่” หญิงสาวยิ้มอย่างเอียงอาย เมื่อถูกผู้ใหญ่ที่เธอนับถือเหมือนแม่คนที่สองชม สายตาหวานซึ้งมองไปรอบๆ งาน หวังว่าจะเจออนาคินที่หน้างาน อยากจะถามเรื่องค้างคาใจให้กระจ่าง แต่กลับไม่เจอตัวแม้แต่เงา ไม่รู้เขาหายไปไหน แต่ก็อายเกินกว่าที่จะถามถึงชายหนุ่ม เหมือนกานต์ธิดาจะรู้ใจเธอ

“พี่คีย์ แล้วตาคินหายไปไหนคะ” กานต์ธิดาหันไปถามสามีของเธอ ที่กำลังยืนคุยอยู่กับธีระวัฒน์ อยู่บริเวณใกล้ๆ

“อ๋อตาคิน พาเพื่อนไปคุยที่ศาลาข้างหลังบ้านน่ะธิดา”

“หนูตะวันช่วยไปตามพี่เขาหน่อยสิลูก บอกว่าได้เวลาเปิดงานแล้วจ้ะ” หญิงสาวรีบขอตัว และเดินออกไปตามชายหนุ่มทันที แต่ก็รู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย ว่าทำไมถึงต้องพาเพื่อนไปคุยกันในที่มืดๆ แบบนี้ด้วย

“ทำไมถึงมานั่งคุยกันไกลจัง” เพียงตะวันบ่นพึมพำไปตามทาง และเดินลัดเลาะสนาม เดินตรงไปยังที่ศาลานั่ง ตามที่ภาคีบอกกล่าว ภาพที่เห็นตรงหน้า ทำให้หญิงสาวถึงกับหยุดชะงัก ยืนแข็งเป็นหิน ไม่สามารถขยับเขยื้อนก้าวขาออกไปได้ กับภาพที่เห็น เป็นการย้ำเตือนให้เธอตื่นจากความฝัน ใบหน้าที่เคยสดใสกลับมีสีหน้าที่เศร้าสลดจนเห็นได้ชัดเจน

“พี่คิน” หญิงสาวเปร่งเสียงเรียกชื่อชายหนุ่มเบาๆ ราวกระซิบ แต่นั่นทำให้อนาคินรับรู้ถึงการมาของหญิงสาว เขาจึงค่อยๆหันไปดู ถึงกับตกใจชาวาบไปทั้งร่าง เมื่อเห็นน้องน้อยยืนมองอยู่ จึงรีบผลักเพื่อนสาวออกให้ห่างกายทันที

“ตะวัน” ชายหนุ่มรีบเดินตรงดิ่งเข้ามาหาทันที ด้วยสีหน้าที่ซีดเผือด ความรู้สึกเหมือนว่าตัวกำลังนอกใจคนรัก และไม่รู้จะเริ่มต้นอธิบายเรื่องนี้อย่างไร

“ตะวันขอโทษค่ะที่เข้ามาขัดจังหวะความสุขของพี่คินกับคนรัก คุณแม่ให้มาตามเข้าไปในงาน บอกว่าถึงเวลาเปิดงานแล้ว ตะวันมีเรื่องพูดแค่นี้ เชิญพี่คินกับคนรักตามสบายค่ะ งั้นตะวันขอตัวก่อน” หลังจากนั้นหญิงสาวรีบก้าวเท้าฝืนเดินออกไปจากที่นั่นโดยเร็วที่สุด ก่อนที่เธอเผลอจะแสดงความอ่อนแอออกมา ให้ทั้งสองคนนั้นสมเพชเวทนา ความรู้สึกภายในใจของเธอตอนนี้ช่างเจ็บปวดแสนสาหัส พร้อมกับน้ำตาที่เก็บกักไว้ ก็ค่อยๆ ไหลรินออกมาไม่หยุด ถึงเธอจะคอยปาดทิ้งครั้งแล้วครั้งเล่าก็ตาม ขาเรียวแทบไม่มีเรี่ยวแรงเดินต่อไป แต่หัวใจสั่งให้ ก้าวเดินไปข้างหน้า หนีภาพบาดตาเหล่านั้นไปให้ไกลที่สุด

งานเลี้ยงผ่านไปได้ด้วยดี พร้อมกับเปิดตัวประธานบริษัทคนใหม่คืออนาคินทายาทคนเดียว ของตระกูลอัครภาค และชายหนุ่มก็เป็นที่ยอมรับในบรรดาผู้ถือหุ้น และคณะกรรมการผู้บริหารของบริษัท เพราะชายหนุ่มได้พิสูจน์ตัวเองว่ามีศักยภาพในการบริหารงานมากแค่ไหน รางวัลนักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรงได้การันตีความสามารถได้เป็นอย่างดี

หลังจากส่งแขกเสร็จเรียบร้อย อนาคินเริ่มมองหาน้องน้อยของเขา แต่เดินหาจนทั่วงานแล้วกลับหาไม่เจอแม้แต่เงา จนเขารู้สึกหงุดหงิด ใจเริ่มร้อนรุ่ม อยากจะอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้น ให้หญิงสาวเข้าใจ

“แม่แพทครับ น้องไปไหน ผมตามหาจนทั่วงานแล้วก็ไม่เจอ” อนาคินรีบเดินตรงเข้าไปถามมารดาของเพียงตะวันทันที ด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก

“น้องขอตัวกลับไป ตั้งแต่คินขึ้นไปบนเวทีแล้วล่ะลูก เพื่อนเขามารับไปน่ะ” หนุ่มหล่อขมวดคิ้วเป็นปมอย่างไม่ชอบใจ แต่ไม่กล้าแสดงอารมณ์ด้านมืดออกมา ไม่รู้เพื่อนที่ว่าเป็นผู้หญิงหรือว่าผู้ชาย แต่เขาก็ไม่กล้าถามอะไรออกมา

“น่าเสียดาย น้องน่าจะอยู่ร่วมแสดงความยินดีกับความสำเร็จของผมสักหน่อย” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วๆ ราวว่ากำลังน้อยใจในตัวหญิงสาวอยู่ ที่ไม่เห็นความสำคัญ ในความสำเร็จของเขา ทั้งที่เขาอยากให้เธอมายืนอยู่ข้างกายเขาตลอดงาน

“เดี๋ยวแม่จะบอกน้องให้นะ คินไม่ต้องคิดมากหรอกลูก” แพทชยาเห็นสายตาเศร้าๆ ของชายหนุ่มรุ่นลูกก็รู้สึกสงสารจับใจ และอดตำหนิบุตรสาวในใจไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะรีบร้อนไปไหนกัน น่าจะอยู่ให้จบๆ งานไปก่อน

“เอ่อ...แม่แพทครับ พรุ่งนี้ให้น้องมาพบผมที่บริษัทได้หรือเปล่าครับ ผมอยากจะทานข้าวกับน้องสักมื้อหนึ่ง” เมื่อเพียงตะวันหลีกเลี่ยงที่จะเจอหน้าเขา เขาคงต้องเข้าทางมารดาของหญิงสาวนี่แหละ ชายหนุ่มกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ