19.1 | รู้จักผัวดีจัง

ฟ้าพราวอุ้มที่รักเข้ามาในห้องส่วนตัวของเจ้าแมวอ้วนซึ่งอยู่ติดกับห้องนอนของเธอ แล้วเทอาหารให้แมวตัวโปรดจนเกือบจะล้นถ้วย ที่รักดีใจมาก รีบกินอาหารจนสำลัก ฟ้าพราวตกใจ ทำหน้าเลิ่กลั่ก กลัวอาหารติดคอที่รักตาย

               “กินช้าๆ ที่รัก” หญิงสาวลูบหัวแมวพลางบ่นอุบอิบ “หิวโซขนาดนี้ พี่ดินเทอาหารให้น้อย หรือไม่ได้เทให้กันแน่”

               ภูริดลที่เดินตามมาอดปากไม่ได้ที่จะด่าคู่อริ เนื่องจากมันทำให้เขาโดนภรรยาบ่น “ไอ้แมวตะกละ!”

               “พี่ดินอย่าว่าที่รัก เดี๋ยวที่รักเสียใจ” ฟ้าพราวพูดหน้ามุ่ย

               “โอ้ย! ขนาดแมวยังสปอยล์ขนาดนี้ ถ้ามีลูกไม่ตามใจจนเสียคนเหรอ”

               “ฟ้าคงไม่มีลูกง่ายๆ หรอกค่ะ เพราะ ‘คนบางคน’ ไม่อยากมี” แขวะสามีไปนิดหนึ่งด้วยความหมั่นไส้ พูดอย่างกับตัวเองอยากมีลูกเสียเต็มประดา “แล้ววันนี้หมอก็ให้ยาคุมมาแล้ว”

               “บอกให้ฉีดก็ไม่ยอม จะได้ไม่ต้องมานั่งระแวงว่ากินครบทุกวันหรือเปล่า”

               “เจ็บ”

               “เหมือนมดกันนิดเดียว”

               “พี่ดินไม่ใช่คนโดนก็พูดได้สิ” คนกลัวเข็มย่นจมูกใส่สามี

               “กินให้ครบทุกวันก็แล้วกัน จะได้ไม่พลาดอีก”

               “พี่ดินก็ป้องกันด้วยสิ จะได้ช่วยกันป้องกันทั้งสองทาง”

               ภูริดลอยากจะบอกว่า ‘ไม่’ เพราะการที่ได้เสียดแทรกเข้าไปสัมผัสเนื้อแท้ที่เปิดเปลือยของกันและกันมันให้ความรู้สึกที่ดีกว่ามาก แต่ถ้าตอบออกไปแบบนั้น ก็ดูเหมือนจะเห็นแก่ตัวเกินไป ดังนั้น เขาคงต้องช่วยเธอป้องกันด้วยอีกทาง ทว่าคนปากเสียกลับพูดตรงกันข้ามกับสิ่งที่ใจคิด “คิดดูให้ดีนะ ที่เกือบท้องคราวนี้ ใครเป็นคนพลาด แล้วใครเป็นคนทำ”

               ฟ้าพราวเม้มปากแน่น เถียงไม่ออก เพราะคนที่พลาดคือเธอ

               วันนั้นเธอเป็นคนทำเอง!

               “เถียงไม่ออกละสิ” คนเป็นสามีหัวเราะเบาๆ ในลำคอด้วยความสะใจ นับเป็นครั้งแรกที่เขาสามารถเอาชนะภรรยาในศึกปะทะคารมได้สำเร็จ ยิ่งเห็นเธอทำท่าฮึดฮัดขัดใจที่แพ้ก็ยิ่งหัวเราะดังยิ่งขึ้น จังหวะนั้น เขาเหลือบไปเห็นกล่องใส่ของเล็กๆ ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกโยนทิ้งไว้บนหลังตู้โชว์ที่มีความสูงเพียงหน้าอกของเขาจึงเดินข้ามหัวแมวอ้วนที่จุ่มหัวอยู่ในถ้วยอาหารอย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้างไปหยิบกล่องนั้นแล้วเดินตัวปลิวออกไป

               ฟ้าพราวหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด ครู่หนึ่งก็นึกออกว่ากล่องนั้นคือ กล่องเก็บรูปพรีเวดดิ้งและตัวอย่างของชำร่วยงานแต่งงานของภูริดลกับกวินตาหรือหม่อมก้อยนั่นเอง หญิงสาวรีบเดินตามสามีออกไป เห็นเขาเดินเข้าห้องนอนก็ยิ่งโกรธ

               “จะหยามกันเกินไปแล้วนะพี่ดิน กล้าเอาของของแฟนเก่าเข้าห้องนอนของเราเลยเหรอ” ต่อให้เป็นคนใจเย็นและมีเหตุผลมากแค่ไหน แต่ถ้าเจอแบบนี้ก็ไม่มีภรรยาคนไหนทนได้หรอก

               ภูริดลทำเป็นหูทวนลม เปิดกล่อง หยิบรูปพรีดเวดดิ้งขนาดโปสการ์ดหลายใบออกมา ส่วนกล่องและตัวอย่างของชำร่วยที่เป็นเซรามิกถูกทิ้งลงถังขยะ

               “พี่ดิน ฟ้าพูดกับพี่ดินอยู่นะ สนใจกันบ้าง”

               “หึงไม่เข้าเรื่อง” ภูริดลบีบแก้มภรรยาอย่างมันเขี้ยวแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ เขาฉีกรูปถ่ายในมือเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้วทิ้งลงโถชักโครก

               ฟ้าพราวตามมาเห็นก็แอบยิ้ม “ที่แท้ก็เอา ‘ขยะ’ มาทิ้งนี่เอง”

               “ขี้หึง ขี้โวยวาย”

               “ใครจะไปรู้” หญิงสาวพูดเสียงเบา แต่แล้วก็ปรี๊ดขึ้นมาอีก “พี่ดิน!”

               “อะไรอีก” ภูริดลทำเสียงรำคาญ

               “ทิ้งขยะลงชักโครกแบบนั้น ถ้าส้วมตันขึ้นมาจะทำยังไง”

               “ก็ซ่อมสิ” สามีตอบด้วยท่าทางสบายๆ แล้วถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่า

               ฟ้าพราวเห็นท่าไม่ดีรีบหาทางชิ่ง “พี่ดินอาบน้ำไปนะคะ ฟ้าจะไปทำกับข้าว พี่ดินอาบเสร็จกับข้าวก็เสร็จพอดี จะได้กินข้าวเย็นกันเนอะ”

               “จะรีบไปไหน” ภูริดลก้าวยาวๆ ไปกอดภรรยาไว้จากทางด้านหลัง แนบแก้มที่มีตอหนวดเคราสากระคายเข้ากับแก้มนุ่มของหญิงสาว

               “ไปทำกับข้าวไงคะ” ลมหายใจของฟ้าพราวเริ่มไม่เป็นปกติ เมื่อริมฝีปากของคนข้างหลังแนบลงบนฐานคอ เขาปลายลิ้นแตะลงบนผิวเนื้ออ่อน ลากไล้ขึ้นมาที่หลังใบหูแล้วใช้ปากขบเม้มที่ติ่งหูก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ชวนให้ลุ่มหลง

               “ซื้อกับข้าวสำเร็จมา แค่แกะใส่จานก็กินได้แล้ว”

               ฟ้าพราวอยากหยิกตัวเองเหลือเกินที่ลืมไปว่าแวะซื้ออาหารปรุงสำเร็จจากซุปเปอร์มาเก็ตในเมืองมาหลายอย่าง

               “วันนี้เป็นอะไร ทำไมต้องเลี่ยงตลอดเลย”

               คำถามของสามีทำให้ฟ้าพราวต้องถามตัวเองเหมือนกันว่า ทำไมต้องหาทางบ่ายเบี่ยงเขาแบบนี้ ทั้งที่ทุกครั้งเธอไม่เคยปฏิเสธความต้องการของเขาเลย มีแต่จะตอบสนองด้วยความยินดีเพื่อให้เขามีความสุขที่สุด อาจจะเป็นเพราะเรื่องการเดิมพันที่เกี่ยวข้องกับเธอ ซึ่งมีเบาะแสอยู่สองอย่างคือ ‘ระยะเวลาสามปี’ กับ ‘การมีลูก’ เพราะเมื่อเช้านทีแสดงอาการดีใจมากที่รู้ว่าเธออาจจะท้องกับภูริดล ถ้าคิดแบบนิยายน้ำเน่าก็เดาได้สองทางว่า ภูริดลจะอยู่กับเธอแค่สามปี หรือไม่ก็อาจจะเป็นไปได้ว่า ถ้าเธอท้อง ภูริดลจะแพ้การเดิมพัน เขาถึงยืนกรานมาตลอดว่า ไม่อยากมีลูก

               “ว่าไง วันนี้เป็นอะไร” ภูริดลจับร่างเล็กให้หันหน้ามามองตากัน “มีเรื่องไม่สบายใจอะไรก็พูดออกมา”

               ฟ้าพราวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสามี แล้วตัดสินใจพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา “ถ้าพี่ดินจะอยู่กับฟ้าแค่สามปี ก็อย่าทำให้ฟ้าผูกพันกับพี่ดินไปมากกว่านี้ เพราะตอนที่ต้องไป ฟ้าจะเจ็บมาก แล้วถ้าฟ้าพลาดท้องขึ้นมา วันนั้น จะมีคนเจ็บถึงสองคน คงไม่ต้องบอกนะคะว่าใครบ้าง เพราะพี่ดินไม่ใช่หนึ่งในสองคนนั้นแน่นอน”

               ภูริดลระบายลมหายใจออกมาแผ่วเบา ผู้หญิงคนนี้ ‘ไม่โง่’ แค่ได้ยินเขากับพ่อคุยกันนิดหน่อยก็สามารถประติดประต่อเรื่องราวได้เกือบถูกทั้งหมด แต่กระนั้นเขาก็ยังไม่ยอมบอกความจริงกับเธอ

“คิดมาก ถ้าพี่ทิ้งฟ้า คุณพ่อคงฟาดพี่กะบาลแยก ฟ้าเป็นลูกสะใภ้ในฝันของคุณพ่อกับคุณแม่ไม่รู้เหรอ พวกเขาไม่ยอมให้พี่ทำแบบนั้นกับฟ้าหรอก”

               “คนอย่างพี่ดิน ใครบังคับได้ด้วยเหรอ”

               “รู้จักผัวดีจริงนะ” คนเป็นสามีบีบแก้มนุ่มทั้งสองข้างของภรรยา

               “เจ็บ” ฟ้าพราวปัดมือเขาออกแล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดแก้มของตัวเองไม่ให้เขาบีบได้อีก แต่เขากลับดีดที่หน้าผากเธอแทน

               “ไม่มีใครรู้หรอกว่าในอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าปัจจุบันมันยังดีอยู่ ก็ตักตวงความสุขจากมันให้เต็มที่เถอะ”

               “พูดแบบนี้ แสดงว่าสิ่งที่ฟ้าคิด มันใช่ใช่มั้ยคะ”