24.3 | ต้องทำอะไรสักอย่าง

ณ สนามบินเชียงราย ภูริดลกับฟ้าพราวยืนรอรับคะนิ้งอยู่บริเวณทางออกผู้โดยสารขาเข้า ไม่นาน หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนเข้ารูปสีซีดซึ่งเข้ากันได้ดีกับรองเท้าส้นสูงปลายแหลมก็เดินออกมาพร้อมรถเข็นกระเป๋าเดินทาง เธอดันแว่นกันแดดลิมิเต็ดอิดิชั่นรุ่นใหม่ล่าสุดของแบรนด์ดังขึ้นไปคาดไว้บนศีรษะแล้วโบกมือให้ภูริดล

               “พี่ดิน ทางนี้ค่ะ”

               ภูริดลโบกมือตอบแล้วเดินเร็วๆ เข้าไปช่วยเข็นรถซึ่งมีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบกับกระเป๋าลูกใบเล็ก อีกหนึ่งใบ “มีของมาแค่นี้เองเหรอ”

               “นิ้งเอามาแค่ของที่จำเป็น อย่างอื่นก็ขายบ้าง ให้เพื่อนบ้าง บริจาคบ้าง” ตอบพี่ชายแล้วเบนสายตาไปยังหญิงสาวอีกคนที่เดินตามหลังภูริดลมาซึ่งรู้อยู่แล้วว่าเป็นใครเพราะน้ำมณีส่งรูปลูกสะใภ้คนโปรดไปให้ดูบ่อยๆ “ฮาย คุณหญิงฟ้า ดีใจที่ได้เจอกันสักที เสียดายที่วันแต่งงานนิ้งต้องบินพอดี เลยไม่ได้ไปร่วมงาน”

               “ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณนิ้ง งานวันนั้นไม่ได้สำคัญอะไร ก็แค่พิธีการฉาบฉวยที่ทำให้มันจบๆ ไปเท่านั้นเอง” หญิงสาวไม่ได้ประชด ทว่า ‘เจ้าบ่าว’ ในวันนั้นหน้าชาเหมือนถูกตบรัวแบบไม่นับ

               “เรียกนิ้งเฉยๆ ดีกว่า คุณแม่บอกว่าเราอายุเท่ากัน”

               “งั้นนิ้งก็ต้องเรียกฟ้าเฉยๆ ห้ามเรียกคุณหญิง”

               “ไม่เอา นิ้งจะเรียกคุณหญิง มีพี่สะใภ้เป็นหม่อมราชวงศ์จะได้ยืดได้”

               พี่ชายได้ยินแล้วคันปากยุบยิบ “จะอยากยืด อยากย้วย อยากยานไปถึงไหน”

               “โหย...ไม่เจอกันตั้งสองปีกว่า ยังปากเสียเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย ทำไมไม่เอาเชื้อผู้ดีจากคุณหญิงมาบ้าง” คะนิ้งบ่นพี่ชาย

               “ไม่ต้องไปอวดใครเลยนะว่ามีพี่สะใภ้เป็นเจ้า”

               “ทำไมจะอวดไม่ได้”

               “อายเขา”

               “พี่ดินนี่ขวางโลก คนอื่นมีแต่อยากอวด”

               ฟ้าพราวฟังภูริดลกับคะนิ้งเถียงกันแล้วแอบยิ้ม พี่น้องคู่นี้สนิทกันอย่างที่น้ำมณีบอกจริงๆ และเพราะมัวแต่เดินก้มหน้าแอบยิ้มเลยเกือบโดนนักท่องเที่ยวจีนกลุ่มใหญ่เดินชน โชคดีที่ภูริดลมือไว โอบไหล่เธอแล้วดึงตัวหลบได้ทัน แต่กระนั้นก็โดนกระเป๋าเดินทางของนักท่องเที่ยวกระแทกขานิดหน่อย

               “เจ็บมั้ย” สามีถามด้วยความเป็นห่วงแล้วเหลียวหลังมองกลุ่มนักท่องเที่ยวด้วยสายตาเอาเรื่อง

               “ฟ้าไม่เป็นไร พี่ดินอย่าไปมีเรื่องกับเขานะ” ฟ้าพราวปราม เพราะหากมีเรื่องกับนักท่องเที่ยงคงเป็นข่าวใหญ่ลงโซเชียลให้ประสาทเสียแน่นอน

               “ไม่เป็นไรแน่นะ”

               “ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ”

               “มาเดินใกล้ๆ พี่นี่” ภูริดลโอบไหล่ภรรยาไว้มือหนึ่ง อีกมือเข็นรถขนกระเป๋า

               คะนิ้งเห็นภูริดลดูแลใส่ใจฟ้าพราวมากขนาดนี้ก็แน่ใจว่าพี่ชายรักผู้หญิงคนนี้มาก จากที่เคยมีความหวังเต็มเปี่ยมว่าพี่ชายจะเอาตำแหน่งที่ใฝ่ฝันมาให้ แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ คงเป็นไปได้ยาก

คะนิ้งวิ่งเข้าไปกอดน้ำมณีที่นั่งนั่งรออยู่ในห้องรับแขกด้วยความคิดถึง นทีซึ่งนั่งอยู่ข้างน้ำมณีก็ดีใจมากเช่นกันที่ลูกสาวกลับมา ทว่าคนที่แสดงความรู้สึกไม่เก่งทำเพียงนั่งอมยิ้มเงียบๆ

               “คิดถึงคุณแม่กับคุณพ่อที่สุดเลยค่ะ”

               “กลับมาคราวนี้คงไม่ไปไหนอีกแล้วใช่มั้ย” น้ำมณีถาม

               “ไม่แล้วค่ะคุณแม่ นิ้งเตรียมกลับมาช่วยงานคุณพ่อที่โรงแรมของคุณพ่อแบบเต็มตัวแล้ว คุณพ่อจะได้เหนื่อยน้อยลง” ลูกสาวยิ้มประจบผู้เป็นพ่อ

               “พ่อจะให้นิ้งเป็นผู้ช่วยดิน นิ้งเอาตำแหน่งรองประธานไปก็แล้วกันนะ”

               คำพูดของนทีเหมือนระเบิดปรมาณูลูกใหญ่ที่ตกลงมากลางวงสนทนา ทำให้ทุกคนเงียบกริบ ได้แต่เหลือบตามองกันไปมา ภูริดลโกรธที่พ่อรวบรัดตัดสินทุกอย่างด้วยตัวเองอีกแล้ว คะนิ้งเสียใจแต่ก็ฝืนยิ้ม น้ำมณีกลืนไม่เข้าคายไม่ออก สงสารทั้งลูกสาวในไส้และลูกเลี้ยงที่รักไม่ต่างจากเลือดในอก ในขณะที่ฟ้าพราวนั่งตัวแข็งอย่างคนที่ทำตัวไม่ถูก เพราะรู้อยู่แก่ใจว่า ตัวเองคือตัวแปรสำคัญในชีวิตของภูริดล เพราะไม่ว่าเธอจะอยู่หรือไป ล้วนมีผลกระทบต่อเขาทุกทาง

               “คุณพ่อด่วนตัดสินเกินไปหรือเปล่าครับ” ภูริดลเดินตามมาคุยกับนทีในห้องทำงาน

            “ครบสามปีที่แกแต่งงานกับคุณหญิงแล้วไม่ใช่เหรอ แกกับคุณหญิงก็รักกันดี มองยังไงฉันก็ชนะ” นทีบอกอย่างมั่นใจ นอกจากเขาจะเชื่อสายตาตัวเองแล้ว สิ่งที่เคยคุยกับฟ้าพราวก็ยิ่งตอกย้ำให้เขามั่นใจมากขึ้นเป็นร้อยเท่าว่า ไม่มีทางแพ้ลูกชายแน่นอน

               “ถ้านับเป็นปีก็ใช่ แต่ถ้าลองนับให้ละเอียด เกมนี้ยังเหลือเวลาให้เล่นอีกสามเดือน”

               “นี่มันชีวิตคนนะดิน ไม่ใช่เกม แกจะมาถือทิฐิเอาชนะคะคานฉันด้วยการทำร้ายจิตใจคุณหญิงไม่ได้”

               “เกมนี้คุณพ่อเป็นคนเริ่ม ผมแค่เล่นตามเกม”

               “คุณหญิงรักแกนะดิน”

               “ผมรู้”

               “รู้แล้วยังจะกล้าทำร้ายจิตใจเธออีกเหรอ”

               ภูริดลแค่นหัวเราะในลำคอ “คุณพ่อก็เอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่อีกตามเคย ผมแค่เดินมาถามคุณพ่อว่า ‘ด่วนตัดสินเกินไปหรือเปล่า’ ไม่ได้แปลว่าผมจะทำร้ายหรือไม่ทำร้ายคุณหญิง”

               “ไอ้ดิน! แกคิดจะเล่นตลกอะไรกับฉัน” นทีโกรธหน้าสั่น

               “คุณพ่อคิดว่าเรื่องนี้ตลกเหรอครับ ผมว่าไม่นะ” ชายหนุ่มจงใจยิ้มมุมปากอย่างจงใจยั่วโมโหผู้เป็นพ่อแล้วเดินจากไป

               น้ำมณีพาคะนิ้งขึ้นมาดูห้องนอนที่ตกแต่งใหม่ไว้รอรับลูกสาว ซึ่งเป็นห้องนอนสไตล์ลักซ์ชัวรี่โมเดิร์น ดีไซน์เรียบเท่เหมาะสำหรับสาวมั่น แต่ก็มีรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เพื่อสร้างความสวยชวนสะดุดตาตามประสาผู้หญิง เฟอร์นิเจอร์มีดีไซน์เรียบง่ายแต่ไม่ธรรมดาด้วยวัสดุที่ให้ความหรูหราหลายชนิด ทั้งเตียงนอนหนัง ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องแป้ง ตู้ข้างเตียงตัดกรอบอลูมิเนียมสีพิงค์โกลด์ โคมไฟเพดานดีไซน์ทันสมัยสีพิงค์โกลด์เช่นเดียวกัน

               “ว้าว...สวยหรูดูมีรสนิยมมากเลยค่ะคุณแม่ เนี่ยเหรอคะของขวัญที่คุณแม่บอกว่าเตรียมไว้เซอร์ไพร้ส์นิ้ง” คะนิ้งเดินสำรวจรอบห้องด้วยความถูกใจเป็นอย่างยิ่ง

               “ใช่จ้ะ” น้ำมณีดีใจที่เห็นว่าลูกสาวชอบมาก “แม่คงไม่ต้องถามแล้วเนอะว่าชอบหรือเปล่า”

               “ดูหน้านิ้งสิคะคุณแม่ บานขนาดนี้ ไม่ต้องถามแล้วค่ะ”

               “นิ้งพักผ่อนเถอะ เดินทางมาเหนื่อยๆ นอนสักงีบก็ได้นะ”

               “ไม่เหนื่อยหรอกค่ะคุณแม่” พูดพลางเดินไปนั่งที่ปลายเตียง กวาดตามองไปรอบๆ พลางครุ่นคิด “คุณแม่ให้บริษัทไหนมาทำให้คะ เก็บงานเนี้ยบมากเลย การออกแบบ การเลือกเฟอร์นิเจอร์แต่ละอย่างดูเข้ากันไปหมด เผื่อว่านิ้งจะติดต่อเขาให้มาออกแบบห้องพักที่โรงแรมเราบ้าง”

               “ไม่ได้จ้างบริษัทที่ไหนหรอก”

               “อย่าบอกนะคะว่าคุณแม่ตกแต่งเอง แต่ไม่น่าใช่ เพราะดูไม่ใช่สไตล์คุณแม่เลย”

               “พี่สะใภ้นิ้งจัดให้จ้ะ” น้ำมณีบอกอย่างภูมิใจ หลายเดือนที่ฟ้าพราวมาขลุกอยู่ที่นี่ นอกจากจะคุยกันเรื่องเปิดร้านชาแล้ว ฟ้าพราวยังช่วยออกแบบตกแต่งภายในห้องนอนของคะนิ้งให้ด้วย อีกทั้งยังไปเลือกซื้อเฟอร์นิเจอร์ด้วยตัวเอง ควบคุมการทำงานของช่างอย่างใกล้ชิด ความเนี้ยบของฟ้าพราวทำให้เกือบจะวางมวยกับช่างอยู่หลายครั้ง

               “คุณหญิงฟ้าเนี่ยนะคะ” คะนิ้งทึ่งมาก

               “หนูฟ้าเรียนจบด้านการออกแบบตกแต่งภายใน แต่จบมายังไม่ทันจะได้ทำงานก็ต้องมาแต่งงานซะก่อน”

               “ถึงว่า คุณหญิงเรียบร้อย อ่อนหวานก็จริง แต่ก็มีความแมน ความห้าวเล็กๆ อยู่ในตัว” พูดแล้วก็หัวเราะชอบใจ “ผู้หญิงแบบนี้แหละถึงจะเอาพี่ดินอยู่ นิ้งแอบสังเกตนะคะ พี่ดินทำเหมือนดุ แต่ความจริงเป็นพ่อบ้านใจกล้าชัดๆ”

               “นิ้งดูออกใช่มั้ยว่าดินรักหนูฟ้ามาก” น้ำมณีถามด้วยสีหน้าลำบากใจ

               “จากที่คุณแม่อัพเดทเรื่องของพี่ดินกับคุณหญิงให้นิ้งฟังเรื่อยๆ กับสิ่งที่นิ้งเห็นกับตาตัวเองวันนี้ นิ้งแน่ใจว่าไม่ใช่แค่พี่ดินที่รักคุณหญิง แต่คุณหญิงก็รักพี่ดินมากเหมือนกัน” สีหน้าของคะนิ้งห่อเหี่ยวลงนิดหนึ่งก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปลอบใจตัวเอง “คุณแม่รู้ใช่มั้ยคะว่าที่นิ้งอยากได้ตำแหน่งประธาน ไม่ใช่เพราะนิ้งโลภมาก นิ้งแค่อยากพิสูจน์ให้คุณพ่อเห็นว่า ลูกสาวก็มีความสารถไม่แพ้ลูกชายที่คุณพ่อตั้งความหวังไว้สูงมาก นิ้งแค่อยากมีตัวตนในสายตาของคุณพ่อแบบพี่ดินบ้างเท่านั้นเอง”

               “แม่รู้ แล้วแม่ก็ต้องขอโทษด้วยที่ช่วยอะไรนิ้งไม่ได้เลย”

               “อย่าคิดมากสิคะ ไม่ใช่ความผิดของคุณแม่สักหน่อย แล้วก็ไม่ใช่ความผิดของคุณพ่อด้วย คนที่ผิดคือนิ้งเอง ที่อยากได้ของที่ไม่ใช่ของตัวเอง รู้ทั้งรู้ว่าคุณพ่อตั้งใจยกโรงแรมให้พี่ดินมาตั้งแต่แรกแล้ว นิ้งก็ยังจะฝันลมๆ แล้งๆ”

               คำพูดของคะนิ้งกรีดใจน้ำมณีจนน้ำตาซึม ถึงแม้คะนิ้งจะพูดเหมือนทำใจได้ แต่น้ำมณีรู้ดีว่าในใจของลูกสาวกำลังร้องไห้หนักมาก

               บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเย็นที่บ้านของนทีวันนี้อึมครึมมาก ทั้งที่ควรจะสนุกสนานเฮฮาเพราะคะนิ้งที่จากบ้านไปเรียนต่อไกลถึงอเมริกาเกือบสามปีเพิ่งกลับมา ฟ้าพราวลอบสังเกตอากัปกิริยาของทุกคน เห็นว่ามีอารมณ์แตกต่างกันไป ภูริดลเครียด นทีโกรธ น้ำมณีเศร้า คะนิ้งท่าทางเหมือนคิดอะไรในใจตลอดเวลา

สะใภ้ของบ้านครุ่นคิด…ต้องทำอะไรสักอย่าง