24.2 | สิ่งที่มีค่าที่สุด

ฟ้าพราวตื่นแต่เช้ามาเตรียมอาหารให้สามีด้วยอาการของคนตื่นไม่เต็มตารินกาแฟไปก็หาวไป

               “พี่เข้าไร่แล้วก็นอนพักซะนะ เดี๋ยวคืนนี้ไม่มีแรงออกกำลังกายอีก”

               หญิงสาวเพียงแค่ย่นจมูกใส่สามีเพราะรู้ดีว่าไม่มีทางปฏิเสธเขาได้อยู่แล้ว เขาไม่เคยบังคับฝืนใจ แต่เขามีหลายร้อยวิธีที่จะหลอกล่อให้เธอเดินไปติดกับดักด้วยด้วยความยินยอมพร้อมใจทุกครั้ง

               “วันนี้ไปบ้านคุณแม่หรือเปล่า”

               “ไปค่ะ”

               “ไปทำอะไรทุกวัน”

               ฟ้าพราวได้จังหวะจึงรีบนำเสนอโปรเจ็คที่เธอแอบคิดไว้กับน้ำมณี “ฟ้าไปรึกษาคุณแม่เรื่องทำร้านชาค่ะ คุณแม่สนใจก็เลยจะขอร่วมด้วย ฟ้าเน้นดูแลเรื่องชา คุณแม่จะดูแลเรื่องขนม ฟ้าจะไปเรียนชงชาด้วย”

               “ไหนบอกจะช่วยพี่ทำไร่”

               “ก็ช่วยอยู่นี่ไงคะ ฟ้าเปิดร้านเพื่อที่จะเอาชาของเราไปเปิดตลาดให้ลูกค้าได้ลอง เราก็จะได้เก็บข้อมูลมาพัฒนาผลิตภัณฑ์ของเราด้วย ฟ้ากำลังคิดชื่อแบรนด์ของเราอยู่แต่ยังไม่ค่อยชอบ เอาไว้ได้ชื่อเด็ดๆ แล้วจะเอามาเสนอพี่ดินนะคะ อ้อ...คุณแม่เสนอให้ไปเปิดร้านที่โรงแรม แต่ฟ้าว่ามันดูเข้าถึงยากไปหน่อยเลยคิดว่าจะลองไปทำเลห้างหรือคอมมิวนิตี้มอลในเมือง”

               ภูริดลเห็นความสุขในแววตาของภรรยาขณะเล่าโปรเจ็คให้เขาฟังแล้วเจ็บที่หัวใจเพราะรู้ว่าความสุขนี้อาจจะอยู่กับเธอได้อีกไม่นาน

               “ฟ้าคุยกับพี่ดินเรื่องทำร้านชาแล้วนะคะคุณแม่” ฟ้าพราวรายงานแม่สามีทันทีที่มาถึงคฤหาสน์หลังงาม

               “แล้วดินว่าไง ห้ามหรือเปล่า” น้ำมณีถามทั้งที่มือกำลังง่วนอยู่กับการจัดชุดสังฆทานซึ่งเตรียมจะนำไปถวายพระในวันพรุ่งนี้

               “ไม่ห้าม แต่ก็ไม่ได้สนับสนุน”

               “เอ๊ะยังไง”

               “พี่ดินนั่งฟังเฉยๆ แล้วก็ทำหน้าเหมือนคิดอะไรบางอย่าง” พูดแล้วก็ถอนใจเบาๆ

               “เป็นอะไรคะ ถอนใจทำไม” น้ำเสียงของแม่สามีเต็มไปด้วยความห่วงใย

               “ฟ้าอยากช่วยพี่ดิน แต่เขาก็ไม่ยอมเล่าอะไรให้ฟ้าฟังเลย ฟ้าก็เลยไม่รู้จะช่วยยังไง”

               น้ำมณีละมือจากกล่องสังฆทานแล้วจับมือลูกสะใภ้มากุมไว้ด้วยความตื้นตันใจ “แม่ดีใจนะที่หนูฟ้ารักและเป็นห่วงดินมากขนาดนี้ หนูฟ้าก็รู้ใช่มั้ยว่าดินก็รักหนูมาก”

               ฟ้าพราวพยักหน้ารับ ถึงแม้ภูริดลจะไม่เคยพูดคำว่า ‘รัก’ ให้เธอได้ยิน แต่ทุกการกระทำของเขาบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าเขารู้สึกอย่างไรกับเธอ

“เมื่อวานพี่ดินยอมรับกับฟ้าแล้วนะคะว่าเครียดเรื่องคะนิ้งกำลังจะกลับมา ถ้าพี่ดินเครียดขนาดนี้ ก็แสดงว่าเขากำลังกลัวว่าจะเอาตำแหน่งประธานโรงแรมมาให้นิ้งไม่ได้อย่างที่คุณแม่คิดจริงๆ” หญิงสาวหยุดคิดนิดหนึ่งแต่ก็ยังไม่เข้าใจ “ฟ้าคิดไม่ออกเลยนะคะว่าจะมีเหตุผลอะไรที่ทำให้พี่ดินเอาตำแหน่งมาให้นิ้งไม่ได้”

“คิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิดหรอกจ้ะ ปล่อยให้ดินเขาหาทางแก้ปัญหาของเขาเอง รายนั้นน่ะ ต่อให้หนักหนาสาหัสขนาดไหนเขาก็ไม่เอ่ยปากให้ใครช่วยหรอก”

“พี่ดินดื้อ” ฟ้าพราวบ่นอุบอิบแล้วก็นึกอะไรออก “อ๋อๆ ฟ้านึกออกแล้ว”

“นึกอะไรออกจ๊ะ”

“เมื่อวานพี่ดินบอกว่า ต้องเอาสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไปแลกกับตำแหน่งให้คะนิ้ง แต่ก็ไม่ยอมบอกอีกเหมือนเดิม ว่าสิ่งนั้นคืออะไร คุณแม่ทราบมั้ยคะว่าอะไรที่มีค่าที่สุดในชีวิตพี่ดิน”

น้ำมณีมองพินิจใบหน้าของลูกสะใภ้พลางยิ้มอบอุ่น “แม่คิดว่าแม่เดาไม่ผิดนะ”

“มันคืออะไรเหรอคะคุณแม่ ท่าทางพี่ดินหวงมากด้วยถึงได้คิดหนักเลยที่เอาไปแลกตำแหน่งให้นิ้ง”

“ถ้าดินไม่ได้บอกหนูฟ้า แม่ก็พูดไม่ได้จ้ะ เรื่องนี้ให้เจ้าตัวเขาเป็นคนพูดเองดีกว่า หรือไม่หนูฟ้าก็ต้องหาคำตอบด้วยตัวเอง”

ฟ้าพราวแอบคิดในใจว่าตะล่อมถามแบบนี้อีกสองชั่วโมงก็คงไม่ได้เรื่อง ดังนั้นเธอจึงคิดหาทางอื่น เมื่อคืนภูริดลทำลายสัญญาเดิมพันไปแล้ว แต่เธอแน่ใจว่าที่นทีต้องมีอีกฉบับซึ่งน่าจะเก็บไว้ในห้องทำงาน “คุณแม่คะ ฟ้าขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะคะ”

“จ้ะ เสร็จแล้วตามไปหาแม่ในครัวนะ วันนี้แม่จะทำซี่โครงหมูอบให้หนูฟ้ากับดินกิน”

“ทำเผื่อให้ฟ้าใส่กล่องกลับไปกินที่ไร่ด้วยได้มั้ยคะ” ฟ้าพราวผู้ไม่เคยรักษามารยาทกับของอร่อยส่งสายตาออดอ้อน

               “ได้จ้ะ” น้ำมณียิ้มเอ็นดูแล้วไล่ลูกสะใภ้ให้รีบไปเข้าห้องน้ำ

               ฟ้าพราวแอบเข้ามาในห้องทำงานของนที กวาดตามองไปรอบห้องแล้วคิดว่า สัญญาเดิมพันน่าจะสำคัญกับนทีมาก เขาน่าจะเก็บไว้อย่างดีและต้องเป็นที่ใกล้ตัว เมื่อคิดได้ดังนั้นก็พุ่งตัวไปที่โต๊ะทำงานแล้วเปิดลิ้นชัก

               “ล็อก!”

               ลองเปิดอีกชั้น

               “ล็อก!”

               ลองอีกชั้น

               “นี่ก็ล็อก!”

               เสียงลูกบิดประตูห้องทำงานดังขึ้น ฟ้าพราวหันขวับไปมองแล้วหน้าเสีย “คุณพ่อ...” เธอลืมสนิทเลยว่าทุกวันจันทร์นทีจะไม่เข้าโรงแรม

               “คุณหญิงเข้ามาทำอะไรในนี้” นทีมองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานของเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ

               ฟ้าพราวหลังชนฟาแล้ว จะโกหกก็น่าเกลียดเกินไปจึงยอมสารภาพ “ฟ้าเข้ามาหาสัญญาเดิมพันค่ะ” หญิงสาวยกมือไหว้อย่างรู้สึกผิด “ฟ้าขอโทษนะคะที่เสียมารยาทเข้ามาค้นห้องคุณพ่อ”

               “คุณหญิงจะอยากรู้เรื่องสัญญาเดิมพันไปทำไม”

               “ฟ้าอยากรู้รายละเอียดสัญญาว่ามันเกี่ยวข้องกับฟ้ายังไง ถ้าฟ้ารู้ ฟ้าอาจจะช่วยพี่ดินได้ ตอนนี้พี่ดินเครียดมาก ฟ้าเห็นแล้วไม่สบายใจเลย”

               นทีชั่งใจว่าระหว่างให้ฟ้าพราวรู้กับไม่ให้เธอรู้ ทางไหนจะเป็นผลดีกับเขามากกว่า “คุณหญิงรักดินหรือเปล่า”

               ฟ้าพราวไม่รู้เหตุผลว่าทำไมนทีถึงถามแบบนี้ แต่คำตอบเดียวที่อยู่ในใจเธอตอนนี้คือ “ฟ้ารักพี่ดินมากค่ะ”

               “ถ้าดินทำไร่แล้วเจ๊ง เหลือแต่ตัว คุณหญิงจะทนอยู่กับดินได้หรือเปล่า”

               “ถ้าไร่เจ๊ง ฟ้าจะช่วยพี่ดินสร้างมันขึ้นมาใหม่” หญิงสาวตอบอย่างหนักแน่น

               “แล้วถ้าดินไล่คุณหญิงไปล่ะ”

               “ฟ้าจะไปก็ต่อเมื่อฟ้ารู้สึกว่าพี่ดินไม่รักฟ้าแล้ว ต่อให้ปากเขาไล่ แต่ถ้าฟ้ารู้สึกว่าคำพูดของเขาไม่ได้มาจากความรู้สึกที่แท้จริง ฟ้าก็ไม่ไป”

               “คุณหญิงเชื่อความรู้สึกตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอ”

               “ฟ้ากับพี่ดินอยู่กันมาได้ถึงวันนี้ด้วยความเชื่อใจ เข้าใจและเห็นอกเห็นใจกันมาตลอด เราไม่เคยบอกรักกัน แต่เรารู้ว่าเรารักกัน”

               นทียิ้มพอใจกับคำตอบที่ได้รับพลางนึกถึงคำพูดที่ภูริดลเคยบอก

               ‘อีกไม่กี่วันนิ้งก็จะกลับมาแล้ว ส่วนฟ้ากับผมก็เข้ากันได้ดี ฟ้าไม่มีทางไปจากผมง่ายๆ แน่ ถ้าผมจะเอาชนะคุณพ่อเพื่อเอาตำแหน่งประธานโรงแรมไปให้นิ้ง ผมต้องทำร้ายจิตใจฟ้าอย่างแสนสาหัสเพื่อให้เธอไปจากผม…’

            “จากคำตอบของคุณหญิง พ่อคิดว่า คุณหญิงไม่จำเป็นต้องรู้รายละเอียดสัญญาแล้วละ” นทีมั่นใจมากว่าการเดิมพันครั้งนี้เขาต้องชนะแน่นอน เพราะต่อให้ภูริดลจะแกล้งทำร้ายจิตใจฟ้าพราวหนักหนาสาหัสแค่ไหน ผู้หญิงฉลาดคนนี้ต้องมองออกว่านั่นเป็นแค่การแสดงเพื่อขับไล่เธอออกไปจากชีวิต

               “แต่การเดิมพันเกี่ยวข้องกับฟ้า ฟ้าก็มีสิทธิ์ที่จะรู้ไม่ใช่เหรอคะ”   ฟ้าพราวเห็นนทีสะอึกไปนิดหนึ่งก็คิดว่าจี้ถูกจุดแล้วจึงเล่นใหญ่มากขึ้น ดราม่ามากขึ้น “ฟ้าไม่ใช่สิ่งของที่ใครจะมาทำอะไรกับฟ้าก็ได้ ฟ้าถูกท่านพ่อบังคับให้แต่งงานกับพี่ดินมาครั้งนึงแล้ว แล้วตอนนี้ฟ้าก็กำลังถูกดึงตัวไปเป็นเงื่อนไขในการเดิมพันอะไรอีกก็ไม่รู้ ทุกคนเห็นฟ้าเป็นอะไรกันไปหมด ถามใครก็ไม่มีใครยอมบอกอะไรฟ้าสักอย่าง ถ้าทุกคนที่นี่ไม่เห็นว่าฟ้าเป็นครอบครัว ฟ้าก็ขอไปดีกว่า ขอโทษนะคะคุณพ่อ เมื่อกี้ฟ้าเพิ่งบอกว่า ไม่ว่ายังไงฟ้าก็จะไม่ไปจากพี่ดิน แต่ตอนนี้ฟ้าเปลี่ยนใจแล้ว ฟ้าเริ่มรู้สึกแล้วว่าทุกคนที่นี่ไม่ได้รักฟ้า เหมือนที่ฟ้ารักทุกคน ทุกคนทำเหมือนฟ้าเป็นคนนอก ทำเหมือนไม่ไว้ใจฟ้า ทั้งที่เรื่องเกี่ยวกับฟ้าโดยตรงแต่ฟ้าก็ไม่มีสิทธิรับรู้”

               “คุณหญิงเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว” นทีเริ่มเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูก คนพูดน้อยปากหนักอย่าเขา จะให้ปลอบใจใครก็ทำไม่เป็นเสียด้วย

               “ฟ้าลานะคะคุณพ่อ” ฟ้าพราวยกมือไหว้แล้วเดินตรงไปยังประตู

               “พ่อยอมแล้วคุณหญิง พ่อจะเอาสัญญาให้ดู”

               ฟ้าพราวชะงักเท้า แอบยิ้มแล้วหันกลับมาบีบน้ำตาอีกนิดหน่อย

               “ถ้าคุณหญิงรู้เงื่อนไขการเดิมพันแล้ว สัญญาได้มั้ยว่าจะไม่ทิ้งดินไป”

               “ฟ้าไม่เคยคิดจะทิ้งพี่ดินไปไหนอยู่แล้วค่ะ”

               นทีเดินไปเปิดตู้เซฟ หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลแบบเดียวกับของภูริดลออกมาส่งให้ ฟ้าพราวรีบรับซองมาเปิดอ่าน เมื่ออ่านจบก็อึ้งไปชั่วขณะเพราะคำตอบของคำถามที่ยังค้างคาใจอยู่ในสัญญาเดิมพันฉบับนี้

‘พี่ต้องเอาสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไปแลกกับตำแหน่งมาให้นิ้ง’

‘อะไรคะที่มีค่ากับพี่ดินมากขนาดนั้น’

‘ฉลาดนักก็คิดเอาเอง’

            ฟ้าพราวคาดไม่ถึงว่า...สิ่งที่มีค่ามากที่สุดในชีวิตของภูริดลก็คือเธอ