26.2 | แต่งงานใหม่กับคนเดิม

               “พ่อดูออกตั้งแต่วันนั้นแล้ว แต่ก็อยากจะลองดูว่าพวกแกจะเล่นสนุกกันไปถึงไหน”

               “ส่วนแม่น่ะเชื่อสนิทใจเลย วันนั้นเกือบเป็นลมตาย” น้ำมณีแอบค้อนลูกทั้งสองคนนิดหนึ่ง “แต่หลังจากที่ได้กลับมาคุยกับคุณพ่อ แล้วใช้สติคิดทบทวน แม่ก็แน่ใจว่ามันเป็นแค่ละครฉากใหญ่ หนูฟ้าไม่ใช่คนที่จะลุกขึ้นมาทำตัวแบบนั้นได้แน่ๆ มันดูเป็นละค๊อนละคร ฉากแบบนี้แม่เคยเห็นในละครมาไม่รู้กี่เรื่องต่อกี่เรื่องแล้ว จากนั้นแม่ก็เลยให้มะเหมี่ยวแอบสอดส่องความเคลื่อนไหวของดิน ก็ได้ความว่า ดินกับหนูฟ้ายังติดต่อกันอยู่ ยังรักกันเหมือนเดิม แล้วหนูฟ้าก็กำลังจะกลับมาวันศุกร์หน้านี้แล้วด้วย”

               ภูริดลเอามือตบหน้าผากตัวเองเสียงดังแปะ “คุณแม่รู้ตั้งนานแล้ว ยังจะมาแกล้งโกรธฟ้าอยู่ได้ตั้งสองปี เจอหน้าผม เจอหน้าที่รักทีไรก็ประชดเหน็บแนมฟ้าทุกที”

               “อย่าคิดว่าลูกๆ เล่นละครเป็นอยู่ฝ่ายเดียว พ่อกับแม่ก็เล่นละครเป็นนะจ๊ะ กระดูกคนละ พ.ศ. นะลูก” น้ำมณีตบแก้มลูกชายกับลูกสาวเบาๆ ด้วยความรักและเอ็นดู “อีกอย่างที่พ่อกับแม่แกล้งเล่นตามน้ำไปทั้งที่รู้ความจริงนานแล้วก็เพราะอยากให้หนูฟ้าเรียนให้จบอย่างที่ตั้งใจไว้ ขืนดินรู้ว่าพ่อกับแม่รู้ความจริงแล้วแถมยังไม่โกรธอีก ดินได้รีบบินไปอุ้มเมียกลับบ้านแน่ๆ”

               “โอ้ยคุณแม่ ผมก็ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ” ภูริดลหัวเราะเบาๆ อย่างสบายใจ “ผมก็อยากให้ฟ้าได้ทำตามฝันของตัวเองเหมือนกัน ฟ้าแต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อย แต่งงานแล้วก็หมกตัวอยู่แต่ในไร่ ให้ออกไปเจอโลกกว้าง ออกไปใช้ชีวิตแบบนั้นดีแล้วครับ”

               “ดินรักหนูฟ้ามากเลยนะ” น้ำมณียิ้มให้ลูกชาย

               “รักมากอย่างที่ไม่เคยคิดว่าจะรักใครได้มากเท่านี้เลยครับคุณแม่” ภูริดลยอมรับอย่างเต็มหัวใจแล้วหันไปพูดกับนที “ผมยอมรับว่าผมแพ้เดิมพันคุณพ่ออีกแล้ว คุณพ่อดูคนไม่ผิดจริงๆ ฟ้าเป็นเมียที่ดี แล้วผมก็แน่ใจว่าฟ้าจะเป็นแม่ของลูกที่ดีอย่างที่คุณพ่อเคยบอก”

               “คุณพ่อจะเอาตำแหน่งคืนหรือเปล่าคะ” คะนิ้งที่ยืนเงียบอยู่นานถามขึ้นด้วยสีหน้าหวั่นๆ

               “นิ้งทำงานได้ดีขนาดนี้พ่อจะเอาคืนทำไม ถ้าเอาคืนแล้วให้ดินบริหารต่อโรงแรมคงเจ๊ง ตอนนี้ดินคงทำเป็นแต่ปลูกชา” นทีพูดเย้าแหย่ลูกๆ ด้วยรอยยิ้ม

               “คุณพ่อน่ารักที่สุดในโลกเลย” คะนิ้งโผเข้ากอดผู้เป็นพ่อแน่น

               นทีกอดลูกสาวมือหนึ่ง อีกมือหนึ่งเอื้อมไปตบบ่าลูกชายเบาๆ “รีบมีหลานมาให้ปู่กับย่าเลี้ยงเร็วๆ นะ”

               “ครับคุณพ่อ” ภูริดลมองสบตาพ่อ ขอบคุณท่านผ่านแววตาที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความเคารพรัก

               ในที่สุดภาพความรักและความเข้าใจกันของคนในครอบครัว โดยเฉพาะภูริดลกับนทีที่น้ำมณีรอคอยมายี่สิบกว่าปีก็เกิดขึ้นจนได้

               “อ้าวคุณแม่ ร้องไห้ทำไมครับ” ลูกชายหันมาเห็นแม่ใช้ปลายนิ้วซับน้ำตาที่หัวตา

               “แม่ปลื้ม” พูดแล้วก็ยิ้มทั้งน้ำตา

               ภูริดลหัวเราะแล้วเข้ามากอดน้ำมณี ถึงแม้ท่านจะเป็นแม่เลี้ยง แต่เขารักท่านยิ่งกว่าแม่ผู้ให้กำเนิดเสียอีก เช่นเดียวกับน้ำมณีที่รักภูริดลไม่ต่างจากเลือดในอก

คืนวันศุกร์ ณ สนามบินสุวรรณภูมิ ฟ้าพราวเดินออกมาจากช่องผู้โดยสารขาเข้าประมาณสี่ทุ่มกว่า เวลาสองปีไม่ได้ทำให้เธอเปลี่ยนแปลงไปมากนัก นอกจากดูมีน้ำมีนวลขึ้น บุคลิกนิ่งขึ้น และดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น หญิงสาวเข็นรถขนกระเป๋ามาถึงจุดนัดหมายก็เห็นหรรษายืนรออยู่แล้ว

               “สวัสดีค่ะเจ้หลิว”

               “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะคุณหญิง” หรรษากอดน้องสะใภ้ด้วยความรักเหมือนเคย “ดินไม่รู้ใช่มั้ยคะว่าคุณหญิงกลับมาคืนนี้”

               “ไม่รู้ค่ะ ฟ้าบอกว่าเลื่อนไฟลท์เป็นอาทิตย์หน้า งอนฟ้าใหญ่เลย หาว่าไม่อยากกลับ”

               “เจ้ขอโทษนะคะ แต่เจ้ต้องการความช่วยเหลือจากคุณหญิงจริงๆ ขืนเจ้บอกดินไปตามตรงว่าจะให้คุณหญิงไปเป็นนางแบบให้ คนหวงเมียมันต้องไม่ยอมแน่ ยิ่งถ้าบอกว่าขอยืมชุดแต่งงานของคุณหญิงมาใช้งานด้วย มันต้องโวยเจ้แน่”

               “ไม่เป็นไรค่ะเจ้ พี่ดินง้อไม่ยาก ฟ้ารู้จุดอ่อนพี่ดินดี” พูดแล้วก็ยิ้มเขิน เมื่อนึกถึงวิธีการง้อที่ต้องออกแรงกันจนถึงเช้าเป็นประจำ “พรุ่งนี้งานเริ่มกี่โมงคะ”

               “ประมาณเก้าโมงค่ะ แต่คุณหญิงต้องตื่นมาแต่งตัวแต่เช้า เหนื่อยหน่อยนะคะ มาถึงก็ดึกแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องตื่นเช้ามาช่วยงานเจ้อีก” หรรษาบอกอย่างเกรงใจ

               “ฟ้ายินดีช่วยเจ้หลิวเต็มที่อยู่แล้วค่ะ ว่าแต่คอนเซปท์งานเป็นยังไงคะ”

               “เดี๋ยวเจ้อธิบายให้ฟังในรถดีกว่า ไปค่ะ” หรรษาเดินนำฟ้าพราวไปที่รถพร้อมอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับงานในวันพรุ่งนี้ให้ฟ้าพราวฟังไปด้วย

วันต่อมา ฟ้าพราวถูกปลุกขึ้นมาแต่งตัว แต่งหน้า ทำผมตั้งแต่ตีห้า หรรษาบอกว่าคอนเซปท์งานเป็นนางในวรรณคดี ชุดที่จะใส่ถ่ายแบบเป็นชุดไทยประยุกต์ ซึ่งหรรษาขอยืมชุดแต่งงานของเธอมาใช้งาน โดยให้เหตุผลว่าเป็นผ้าไหมโบราณที่เป็นลายทอเฉพาะสำหรับสตรีชาววังซึ่งหาดูได้ยาก จึงอยากนำมาใช้ถ่ายแบบเพื่อนำไปโปรโมทให้ชาวต่างชาติได้เห็น และที่ต้องให้เธอเป็นนางแบบก็เพราะเกรงใจ ไม่อยากให้คนอื่นมาสวมชุดแต่งงานของเธอ

               “คุณหญิงแต่งหน้า ทำผมไปก่อนนะคะ เจ้ขอไปอาบน้ำแต่งตัวแป๊บนึง” หรรษายื่นหน้าเข้ามาบอกตรงกรอบประตูแล้วแว้บหายไปอย่างรวดเร็ว

“ค่ะ” หญิงสาวรับคำแล้วนั่งหลับบ้างตื่นบ้างขณะที่ช่างแต่งหน้าและทำผมทำงาน รู้ตัวอีกที ใบหน้าของเธอก็ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต ผมนุ่มสลวยที่ยาวถึงกลางหลังถูกเกล้าขึ้นเป็นมวยต่ำที่ท้ายทอยอย่างเรียบง่าย เห็นแล้วอดนึกถึงทรงผมในวันแต่งงานของตัวเองไม่ได้ ยิ่งพอได้สวมชุดที่เคยสวมเข้าพิธีในวันนั้น ความรู้สึกเก่าๆ ก็ตีปะทะเข้ามาอีกครั้งจนรู้สึกเจ็บในอก มันเป็นงานแต่งงานที่ไม่น่าจดจำเลยสักนิด ทว่าเธอไม่เคยลืมความรู้สึกในวันนั้นเลย

ความรู้สึกที่ว่า...เธอเป็นคนไร้ค่า

               ฟ้าพราวแปลกใจตั้งแต่หรรษาเลี้ยวรถเข้าซอยซึ่งเป็นทางไปวังดุษฎีรังสรรค์แล้ว แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร กระทั่งหรรษาขับรถผ่านเข้าไปในประตูวัง แล้วนำรถไปจอดที่หน้าตึกใหญ่

               “เราจะถ่ายแบบกันที่นี่เหรอคะเจ้”

               “ใช่ค่ะ เราจัดงานกันที่วังของคุณหญิง”

               “ไม่ใช่วังของฟ้าแล้วค่ะ ท่านพ่อขายไปตั้งนานแล้ว ว่าแต่เจ้หลิวติดต่อขอใช้สถานที่กับเจ้าของโดยตรงหรือผ่านทนายค่ะ”

               “เจ้คุยกับเจ้าของโดยตรงค่ะ”

               “ใครคะ ฟ้าเคยถามเด็กที่วัง เด็กก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร มีแต่ทนายที่เข้ามาดูแลแทน ถามท่านพ่อ ท่านก็ไม่ยอมบอก”

               “ว่าแต่คุณหญิงจะอยากรู้ไปทำไมคะว่าใครเป็นเจ้าของคนใหม่”

               “วังดุษฎีรังสรรค์เป็นบ้านของฟ้า มีความทรงจำระหว่างฟ้ากับท่านพ่อและหม่อมแม่มากมายอยู่ที่นี่ ฟ้าแค่อยากแน่ใจว่าวังจะตกไปอยู่ในมือของคนที่จะรักมันเหมือนที่ฟ้ารัก”

               “คุณหญิงสบายใจได้เลยค่ะ วังของคุณหญิงตกอยู่ในมือของคนที่รักและดูแลมันอย่างดีแน่นอนค่ะ”

               “ตกลงเขาเป็นใครเหรอคะ”

               “ถึงเวลาเดี๋ยวคุณหญิงก็รู้เองค่ะ ตอนนี้เราไปทำงานกันก่อนดีกว่า” หรรษาบอกยิ้มๆ แล้วเดินนำเข้าไปข้างในพลางถาม “คุณหญิงพร้อมมั้ยคะ”

               “พร้อมค่ะ แต่ฟ้าไม่เคยถ่ายแบบมาก่อนนะคะ ถ้าทำให้ทำงานช้า ฟ้าต้องขอโทษด้วยนะคะเจ้หลิว”

               “งานนี้ไม่ยากหรอกค่ะ คุณหญิงแค่ทำตัวตามสบาย เป็นตัวของตัวเองก็พอค่ะ ชิลๆ ค่ะ”

               ฟ้าพราวเดินตามหรรษามาถึงหน้าห้องโถงใหญ่ของวังซึ่งบานประตูถูกปิดอยู่พลางนึกแปลกใจ ก่อนมาที่นี่หรรษาบอกว่ามีทีมงานรออยู่หลายคน ทว่ากลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาเลย ปกติสถานที่ถ่ายแบบจะต้องมีทีมงาน ช่องกล้อง ช่างไฟ ต้องมีสายไฟและของประกอบฉากวางระเกะระกตามพื้น แต่นี่ทุกอย่างเรียบร้อย สะอาดตาผิดปกติ

               “ทำไมเงียบเหมือนไม่มีคนอยู่ข้างในเลยคะเจ้หลิว”

               “มีค่ะ มีคนรอคุณหญิงอยู่เยอะเลย”

ทันทีที่หรรษาเปิดประตูห้องโถง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าฟ้าพราวคือ ภูริดลที่อยู่ในชุดไทยประยุกต์ท่อนบนเป็นสูท ท่อนล่างเป็นโจงกระเบนผ้าไหมอย่างดี เขานั่งพับเพียบอยู่บนพรมเปอร์เซียร์ผืนเดียวกับที่เคยใช้รองเท้าเปื้อนโคลนเหยียบย่ำในวันแต่งงาน

นอกจากภูริดลแล้ว ภายในห้องยังมีนที น้ำมณี คะนิ้ง จักรวาล ยายแจ่มใส ลุงเพียร ป้าแตน คุณแม่ของหรรษา สามีของหรรษาพร้อมลูกสาวสองคนคือ เอลล่าและแอลลี่ รวมถึงม่านไหมที่กำลังท้องลูกคนที่สองก็มาพร้อมกับสามีและลูกชายคนโตวัยเกือบสองขวบ และคนที่ฟ้าพราวไม่คิดว่าจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ก็คือ หม่อมเจ้าดนัยเทพ ดุษฎีรังสรรค์

               “นี่มันอะไรกันคะ ทำไมทุกคนถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วพี่ดินทำไมถึงแต่งชุดแบบนั้น” ฟ้าพราวถามเสียงสั่นน้ำตาคลอ ในใจพอจะเดาสถานการณ์ออกแต่ก็อดที่จะถามย้ำเพื่อให้แน่ใจไม่ได้

               ภูริดลลุกขึ้นแล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฟ้าพราว เขารวบมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้แล้วมองสบตาด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก “แต่งงานกับพี่นะ”

               “เราแต่งงานกันแล้วไงคะ”

               “แต่งงานกันอีกครั้ง” ภูริดลย้ำชัดพร้อมกระชับมือเธอแน่นขึ้น

               “เล่นอะไรเนี่ยพี่ดิน” ฟ้าพราวทั้งงงทั้งตื้นตันใจจนน้ำตาคลอ

               “พี่จริงจัง ไม่ได้ล้อเล่น” ภูริดลพูดพลางหยิบทิชชู่ในกระเป๋าเสื้อสูทออกมาซับน้ำตาให้เจ้าสาว เขาคิดไว้แล้วว่าเธอต้องร้องไห้จึงแอบเตรียมทิชชู่ไว้ วันสำคัญแบบนี้เจ้าสาวของเขาจะหน้าตามอมแมม ขอบตาเลอะมาสค่าร่าดำปี๋เป็นหมีแพนด้าไม่ได้ “พี่อยากสร้างความทรงจำใหม่ให้ฟ้า อยากทำให้ฟ้ารู้ว่า ฟ้าคือสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของพี่ ฟ้ามี ‘ค่า’ เกินกว่าที่จะตีเป็น ‘ราคา’ ได้”

               “ขอบคุณนะคะที่สร้างความทรงจำที่สวยงามที่สุดในชีวิตให้ฟ้า” ฟ้าพราวบอกสามีแล้วโปรยยิ้มแห่งความตื้นตันใจให้ทุกคนที่เธอรักและรักเธอที่มารวมตัวกัน ณ ที่แห่งนี้ “ว่าแต่พี่ดินเล่นใหญ่เกินไปหรือเปล่าคะ”

               “นี่แค่งานภายในเล็กๆ คุณแม่เตรียมจัดงานฉลองสมรสที่โรงแรมของเราที่เชียงรายอีกรอบ งานนี้เชิญคนทั้งเชียงรายมาเลย” ภูริดลไม่ได้ล้อเล่น น้ำมณีเตรียมงานใหญ่ระดับช้างทั้งโขลงเอาไว้แล้วจริงๆ

               “ดินพาเจ้าสาวมาเริ่มพิธีได้แล้วลูก เดี๋ยวเสียฤกษ์” น้ำมณีเตือน