26.1 | ถึงเวลาต้องจากกัน

ณ สนามบินสุวรรณภูมิ ฟ้าพราวเช็กอินเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ ออกมายืนรอภูริดลบริเวณจุดที่นัดหมาย แต่จนเกือบจะได้เวลาเข้าเกทแล้วเขาก็ยังไม่มา หญิงสาวไม่อยากตกเครื่องแล้วต้องเปลี่ยนไฟลท์บินให้ยุ่งยาก จึงตัดใจหันหลังเดินออกไป แต่แล้วเสียงของชายหนุ่มที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

               “ใจคอจะไม่รอกันเลยเหรอ”

               ฟ้าพราวยิ้มกว้าง หันหลังกลับมาหาสามีอย่างรวดเร็ว “นึกว่าจะไม่มาแล้ว”

               ภูริดลเดินเข้ามาบีบแก้มนุ่มของภรรยาแบบที่ชอบทำเป็นประจำ “จะไม่ได้เจอกันตั้งสองปี ยังไงก็ต้องมาจูบลา”

               “ไม่เอาค่ะ คนเยอะ” หญิงสาวรีบถอยหลังหนี เขารั้งคอเธอเข้าไปใกล้แล้วกดจูบหนักๆ ที่หน้าผากโดยไม่สนใจคำห้ามปราม

               “ตั้งใจเรียนนะ อย่าให้พี่เสียเงินเปล่า”

               “อยู่ทางนี้พี่ดินก็ทำตัวดีๆ ก็แล้วกัน ถ้ากลับมาแล้วมีคนฟ้องว่าแอบไปมีใครที่ไหน เจอดีแน่”

               “ตัวแค่นี้จะทำอะไรพี่ได้” ภูริดลแกล้งแหย่คนตัวเล็ก

               “อย่าลืมนะว่าเรายังไม่ได้จดทะเบียนหย่ากัน ถ้ามีกิ๊ก ฟ้าจะฟ้องหย่า เรียกค่าชดเชยให้หมดตัวเลย”

               ชายหนุ่มหัวเราะแล้วแบมือไปตรงหน้าภรรยา “ขอดูมือซ้ายหน่อย”

               ฟ้าพราววางมือลงบนมือใหญ่ที่แสนอบอุ่น “ดูทำไมคะ”

               “ยังใส่แหวนแต่งงานอยู่เหรอ”

               “ใส่สิคะ ตั้งแต่พี่ดินสวมให้วันนั้น ฟ้ายังไม่เคยถอดออกเลย”

               “พี่ขอคืน” ภูริดลรูดแหวนเพชรวงเล็กออกจากนิ้วนางข้างซ้ายของฟ้าพราวหน้าตาเฉย

               “เอาคืนทำไมอ่ะ ฟ้าอยากใส่ไว้ คนจะได้รู้ว่าแต่งงานแล้ว จะได้ไม่มีใครมายุ่งกับฟ้า”

               “ถ้าใจฟ้าไม่อยู่กับพี่แล้ว ต่อให้มีแหวนกี่ร้อยกี่พันวงก็รั้งฟ้าไว้ไม่ได้ พี่จะเก็บแหวนวงนี้ไว้ก่อน ถ้าฟ้ากลับมาแล้วยังอยากได้มันคืนอยู่ พี่จะสวมให้อีกครั้ง”

               “ทำอะไรซับซ้อนอีกแล้ว” ฟ้าพราวบ่นอุบอิบ

               “รีบเข้าไปข้างในเถอะ เดี๋ยวตกเครื่อง”

               “พี่ดินดูแลตัวเองนะ อย่าทำงานหนัก แล้วก็หาเวลาไปเยี่ยมคุณพ่อกับคุณแม่บ้างนะคะ”

               ภูริดลพยักหน้ารับ เขาก็คิดอยู่เหมือนกันว่าจะพยายามทำตัวเป็นลูกที่ดีให้มากขึ้น “อยู่ที่โน่นก็อย่าซ่ามากนะ แล้วก็อย่าหาเรื่องทะเลาะกับชาวบ้านไปทั่วล่ะ”

               “รู้น่า”

               สองสามีภรรยาหัวเราะให้กันเสียงใส ทว่าต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่า มีความอาลัยอาวรณ์ซ่อนอยู่ในนั้นมากมาย

เพียงสามเดือนแรกที่ฟ้าพราวไม่อยู่ ทั้งคนทั้งแมวพากันเหงาหงอย จากที่ภูริดลเคยทะเลาะกับที่รักเป็นประจำก็กลายเป็นญาติดีต่อกัน ยิ่งเห็นมันนอนเหงาอยู่ข้างชามอาหารที่ว่างเปล่าก็ยิ่งสงสาร

               “คิดถึงคุณหญิงละสิไอ้อ้วน”

ชายหนุ่มลูบหัวเกาคางคู่อริต่างสายพันธุ์ที่ตอนนี้กลายมาเป็นเพื่อนรักกันแล้ว เนื่องจากตกอยู่ในสภาพเดียวกัน หรือเรียกอีกอย่างว่า ‘หัวอกเดียวกัน’ ย่อมเข้าใจความรู้สึกของกันและกันดี ภูริดลเทอาหารใส่ชามให้ที่รัก ซึ่งจำไม่ได้ว่าวันนี้เทให้กี่ครั้งแล้ว แต่ที่แน่ๆ มากกว่าสามครั้งแน่นอน

“อาหารยี่ห้อใหม่ คนขายบอกว่าอร่อย ดีต่อสุขภาพแมว ฉันเลยซื้อมาให้แกลองชิม ถ้าชอบจะซื้อมาให้อีก”

ที่รักขยับตัวไปดมๆ อาหารในชาม ทำท่าเหมือนไม่อยากกิน แต่สุดท้ายก็จุ่มหัวอยู่ในชามแทบจะไม่เงยหน้าขึ้นมาเลย ภูริดลเห็นท่าทางของมันแล้วทั้งขำ ทั้งหมั่นไส้

“ไอ้แมวตะกละ เศร้าแค่ไหนก็ยังกินเก่งเหมือนเดิมเลยนะ แต่กินได้เยอะก็ดีแล้ว เพราะถ้าแกผอมลง คุณหญิงของแกเอาฉันตายแน่”

นั่งคุยเรื่อยเปื่อยอยู่กับที่รักสักพัก ภูริดก็เดินออกไปที่ห้องรับแขก บรรยากาศนอกหน้าต่างมืดสนิท เงียบสงัด มีเพียงเสียงลมและเสียงฝนที่ตกลงมาไม่ขาดสายตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ บรรยากาศแบบนี้ถ้ามีฟ้าพราวอยู่ด้วยคง ‘โรแมนติก’ มาก และตอนนี้ทั้งคู่ก็คงนอนกอดก่ายกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ทว่าในวันที่ไม่มีเธอ บรรยากาศแบบนี้เรียกได้ว่า ‘ดราม่า’ สุดๆ 

               ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องครัว หยิบขวดกอญักกับแก้วออกมาจากตู้ พลันนั้น เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในห้องครัวแห่งนี้ก็ย้อนกลับมาในความรับรู้อีกครั้ง

               ‘พี่ดินดื่มเหล้า’

               ‘นิดหน่อยเอง’

               ‘รู้ว่าไม่ดียังจะดื่มอีก’

               ‘เมื่อวานเมียทำให้โมโห ก็เลยต้องดื่มดับอารมณ์’

               ‘อ้าง’ ฟ้าพราวย่นจมูกใส่สามีแล้วหยิบขวดกอญักกับแก้วเข้าไปในครัว เธอวางแก้วไว้ในอ่างล้างจาน แล้วจะเทกอญักที่เหลืออยู่ครึ่งขวดทิ้ง แต่ภูริดลก็รีบปราดเข้าไปแย่งคืน

               ‘พี่ไม่ดื่มแล้วก็ได้ แต่ขอนะ อย่าเททิ้ง เสียดายของ’

               ‘รับปากแล้วนะคะ อย่าผิดคำพูด’

               ‘สัญญา’ ว่าแล้วก็โน้มตัวลงจุ๊บริมฝีปากของคนตัวเล็กอย่างอดใจไม่ไหว

               ภูริดลยิ้มอ่อนให้กับตัวเองแล้วเดินไปที่อ่างล้างจาน เปิดขวดแล้วเทกอญักทิ้งจนหมดขวด จากนั้นเหล้าทุกขวดในตู้ก็ถูกขนออกมาเททิ้งทั้งหมด

               ทุกเย็นวันอาทิตย์ ภูริดลจะแวะมากินข้าวกับพ่อและแม่ที่บ้าน หลังจากกินข้าวเสร็จก็จะนั่งคุยสัพเพเหระกันอีกราวหนึ่งชั่วโมง เขาก็จะขอตัวกลับไร่ ด้วยเหตุผลที่ทุกคนได้ยินแล้วต้องอึ้ง

               “ผมเป็นห่วงที่รัก เดี๋ยวไม่มีคนเอาอาหารให้มันกิน”

               “แล้วทำไมเจ้าของมันไม่เอาไปด้วย” น้ำมณีทำเสียงเหวี่ยงมาก โกรธเจ้าของแมวจึงพานโกรธที่รักไปด้วย ทั้งที่เมื่อก่อนเอ็นดูมันมาก

               คะนิ้งเห็นพี่ชายทำหน้าลำบากใจที่จะตอบ จึงออกหน้าพูดแทน

               “ที่รักมันไม่รู้เรื่องอะไรด้วย อย่าไปโกรธมันเลยค่ะคุณแม่ สงสารมัน”

               “นี่ดิน” น้ำมณีเรียกลูกชายพลางขยับตัวเข้าไปใกล้อีกนิด “ดินก็โสดมาสองปีกว่าแล้วนะ ลองเปิดใจมองหาคนใหม่ดีมั้ยจ๊ะ”

               นทีรีบกระแอมปรามภรรยา “ยังไม่เข็ดอีกเหรอคุณมณี”

               “แหมคุณ ฉันเป็นห่วงลูก อยากให้มีคนดูแล”

               “ลูกเราโตๆ กันหมดแล้ว ใครอยากทำอะไรก็ปล่อยให้ตัดสินใจกันเองเถอะ ชีวิตเขา ให้เขาเลือกเอง” นทีปล่อยวางทุกอย่างแล้ว เนื่องจากลูกทั้งสองคนแสดงให้เห็นแล้วว่า พวกเขามีความสุขกับเส้นทางที่ตัวเองเลือก ภูริดลสนุกกับการทำไร่ชา เขารักและภูมิใจในสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยสองมือของตัวเองมาก

               ส่วนคะนิ้ง วันแรกที่เข้าไปรับตำแหน่งประธานโรงแรม เธอได้รับการต่อต้านและ ‘ลองของ’ จากผู้บริหารอาวุโสอย่างสาหัสตามที่นทีคาดการณ์ไว้ เนื่องจากคะนิ้งอายุยังน้อย ไม่มีประสบการณ์ด้านการบริหาร เพิ่งเรียนจบก็เข้ามารับตำแหน่งสูงสุดทันที แต่คะนิ้งก็พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า ‘อายุ’ ไม่ใช่เครื่องชี้วัดความสามารถ คะนิ้งใช้ผลงานเป็นเครื่องพิสูจน์ตัวเอง จนได้รับการยอมรับจากทุกคนที่เคยต่อต้านได้ในที่สุด ซึ่งนทีต้องยอมรับว่า ประเมินลูกสาวตัวเองต่ำเกินไป

                “ไม่ต้องห่วงผมหรอกครับคุณแม่ ผมมีคนของผมแล้ว ถึงเวลาจะพามากราบคุณแม่กับคุณพ่อนะครับ” ภูริดลบอกด้วยรอยยิ้ม พลางคิดถึงหน้าของใครบางคนที่อยู่ไกลกันคนละซีกโลก แต่ยังได้คุย ได้เห็นหน้ากันเป็นประจำผ่านวีดีโอคอล

               “ถ้ามีแล้วจะรออะไร รีบพามาให้พ่อกับแม่ช่วยสกรีนเลย แม่ไม่อยากให้พลาดเหมือนที่ผ่านมาอีก” น้ำมณีรีบบอก

               นทีวางมือบนหลังมือของภรรยาเป็นการเตือน “เพิ่งบอกไปเมื่อกี้ว่าให้ลูกตัดสินใจเอง ยังจะไปช่วยสกงสกรีนอะไรอีก”

               “ก็ฉันเป็นห่วงลูกนี่ ถ้าได้คนไม่ดีมาแล้วต้องเลิกกันอีก เมื่อไหร่ฉันจะได้อุ้มหลาน”

               “อีกไม่นานหรอกครับ” ภูริดลบอกด้วยรอยยิ้ม “คุณแม่เตรียมทำห้องไว้รอหลานหลายๆ ห้องเลย”

               “อย่าให้แม่รอเก้อก็แล้วกัน”

               “ไม่หรอกครับคุณแม่ ผู้หญิงคนนี้เป็นคนสุดท้ายในชีวิตผมแล้ว” ถ้าพลาดจากฟ้าพราว เขาไม่คิดว่าจะรักใครได้อีก

ภูริดลเดินออกมาขึ้นรถที่จะอยู่ในลานจอดรถบ้านนที คะนิ้งวิ่งหลบๆ ตามออกมาคุยด้วย

               “พี่ดินอย่าเพิ่งไป” พูดแล้วก็มองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง “อาทิตย์หน้าคุณหญิงฟ้าจะกลับมาแล้วใช่มั้ย”

               “วันศุกร์หน้า ทำไมเหรอ”

               “คุณแม่ยังโกรธคุณหญิงอยู่เลย ถ้าพี่ดินพาคุณหญิงมากราบขอโทษคุณพ่อกับคุณแม่แล้วโดนด่ากลับไปจะทำยังไง”

คะนิ้งมีสีหน้าเคร่งเครียด ภูริดลเองก็ไม่ต่างกัน ปกติน้ำมณีเป็นคนใจเย็น อภัยได้ก็อภัย ไม่เคยโกรธใครจริงจังและแสดงออกมากขนาดนี้

               “พี่ยอมรับว่าพี่พลาด พี่ไม่คิดว่าคุณแม่จะโกรธนานขนาดนี้”

               “คดีพลิกมากเลยอ่ะ คนที่เข้าใจและปล่อยวางได้กลับเป็นคุณพ่อซะงั้น นิ้งว่าถึงเราจะสารภาพความจริงตอนนี้ คุณแม่ก็ต้องโกรธที่พวกเรารวมหัวกันหลอกให้ท่านเสียใจมาตั้งสองปีอยู่ดี”

               “พี่กับฟ้าคงต้องรีบมีหลานมาง้อคุณแม่”

               “โหย...ถ้างั้นก็ต้องรออีกเป็นปีเลยกว่าพี่ดินจะพาคุณหญิงเข้าบ้านได้ สงสารคุณหญิงนะพี่ดิน ถ้าท้องแล้วต้องอยู่แบบหลบๆ ซ่อนๆ”

               “จะทำยังไงดี” ภูริดลครุ่นคิดสีหน้าเคร่งเครียด

               “เครียดกันมากเลยเหรอสองพี่น้อง” เสียงของน้ำมณีดังนำมาก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้ามาพร้อมกับนที

               ภูริดลกับคะนิ้งตัวเย็นวาบ ค่อยๆ หันหน้ามาทางพ่อกับแม่พร้อมกันอย่างเกร็งๆ

               “คุณแม่...คุณพ่อ...” คะนิ้งเสียงอ่อยแต่ก็ฝืนยิ้มสู้

               “นี่แหละบาปที่รวมหัวกันหลอกพ่อกับแม่” นทีพูด

               “คุณพ่อรู้...” ภูริดลพูดเสียงแผ่วเบาอย่างอึ้งๆ