26.3 | ของขวัญพิเศษ (จบ)

               ภูริดลจูงมือฟ้าพราวไปนั่งบนพรมเปอร์เซียร์ ฟ้าพราวก้มลงกราบเท้าหม่อมเจ้าดนัยเทพ

               “หญิงไม่คิดว่าท่านพ่อจะมา”

               “วันสำคัญของลูก ยังไงพ่อก็ต้องมา” หม่อมเจ้าดนัยเทพลูบศีรษะลูกสาวด้วยความรักและรู้สึกผิด “พ่อขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะลูก ความเห็นแก่ตัวของพ่อเกือบทำลายชีวิตลูก”

               “ฟ้าไม่เคยโกรธท่านพ่อเลยเพคะ” ฟ้าพราวบอกกับพ่อของตัวเองก่อนหันไปกราบเท้าน้ำมณีกับนที “ฟ้าต้องกราบขอโทษคุณพ่อกับคุณแม่ด้วยนะคะที่สร้างเรื่องหลอกคุณพ่อกับคุณแม่เมื่อสองปีก่อน”

               “ไม่เป็นไรจ้ะ เรื่องนี้แม่กับพ่อเคลียร์กับดินแล้ว” น้ำมณีตอบด้วยรอยยิ้มอบอุ่นอย่างที่เคยเป็นเสมอมา “เราทุกคนต่างก็เคยทำสิ่งผิดเพื่อคนที่เรารัก อะไรที่ผ่านไปแล้วก็ลืมมันไปแล้วเริ่มต้นใหม่กันเถอะนะ”

               “ขอบคุณคุณแม่มากนะคะที่เข้าใจฟ้ากับพี่ดิน” ฟ้าพราวยิ้มอย่างโล่งอกที่ได้รับการให้อภัย สาบานเลยว่าต่อไปจะไม่ทำอะไรแบบนี้อีกเด็ดขาด

               “ดิน สวมแหวนให้คุณหญิงได้แล้ว” นทีบอกลูกชาย

               ภูริดลเปิดกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินที่วางอยู่บนพานทองซึ่งประดับตกแต่งด้วยดอกไม้สวยงาม แล้วหยิบแหวนเพชรวงเล็กออกมาจากกล่อง ซึ่งเป็นแหวนวงเดียวกับที่เขาเคยขอคืนที่สนามบิน “แหวนเพชรเม็ดเล็กแค่นี้ได้มั้ย”

               ฟ้าพราวยิ้มหวานพร้อมยื่นมือซ้ายไปตรงหน้าเจ้าบ่าวแทนคำตอบ เขาสวมแหวนวงเล็กเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอแล้วนิ่วหน้าเหมือนมีอะไรผิดปกติ

               “ทำไมแหวนคับ อยู่ที่โน่นกินเยอะใช่มั้ย” แม้ทุกอย่างในตัวเขาจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ทว่าปากยังคงไม่ดีเหมือนเดิม ไม่เว้นแม้กระทั่งในพิธีสำคัญที่แวดล้อมไปด้วยแขกเหรื่อมากมาย

               “ใช่เวลามาล้อเล่นมั้ยพี่ดิน” เจ้าสาวทุบหน้าอกเจ้าบ่าวไปหนึ่งตุ้บ ในขณะที่ทุกคนพากันอมยิ้ม

               “พ่อมีของขวัญแต่งงานจะมอบให้ลูกทั้งสองคนด้วย” นทีบอกแล้วเอื้อมมือไปด้านหลังหยิบซองสีน้ำตาลที่ซ่อนไว้ออกมาส่งให้เจ้าบ่าวและเจ้าสาว

               ภูริดลพยักหน้าบอกฟ้าพราวให้เป็นคนรับ

               “อะไรเหรอคะ”

               “ลองเปิดดูสิ”

               ฟ้าพราวเปิดซองแล้วดึงกระดาษหนึ่งแผ่นที่อยู่ในนั้นออกมา “โฉนดวังดุษฎีรังสรรค์”

               “บอกแล้วว่าพี่ไม่ได้ซื้อ คุณพ่อเป็นคนซื้อ” ภูริดลบอกเจ้าสาวที่กำลังนั่งงง “แต่พี่ก็เพิ่งรู้ตอนที่พยายามติดต่อหาเจ้าของใหม่ของวังนี้เพื่อขอเช่าสถานที่จัดงานแต่งงานของเรานี่แหละ”

               “ห้ามบอกว่ารับไว้ไม่ได้เพราะมันมีมูลค่าสูงเกินไปนะจ๊ะหนูฟ้า” น้ำมณีดักคอไว้ก่อนเมื่อเห็นท่าทางเกรงใจระดับสูงสุดของลูกสะใภ้

               “คุณแม่รู้ได้ยังไงคะว่าฟ้าจะพูดแบบนั้น” ฟ้าพราวยิ้มแหย

               “นางเอกละครทุกคนก็พูดแบบนี้แหละ แม่รู้ทันหมดแล้ว”

               ภูริดลดึงซองจากมือฟ้าพราวมาเก็บไว้เอง “ผู้ใหญ่ให้ก็รับไว้เถอะ พี่ยิ่งจนๆ อยู่ วันไหนไม่มีกินจะได้เอาวังไปขาย” พูดกับเจ้าสาวแล้วก็เงยหน้าขึ้นพูดกับพ่อที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงหน้า “พรุ่งนี้ไปโอนกันเลยนะครับคุณพ่อ”

               “ไปวันนี้เลยก็ได้” นทีตอบรับด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง

               “วันนี้ไม่ได้ครับ ผมไม่ว่าง”

               “ติดงานอะไรก็แคนเซิลให้หมด อยากได้นักก็ไปโอนกันเดี๋ยวนี้เลย”

               “ไม่ได้จริงๆ ครับคุณพ่อ เสร็จพิธีแล้วผมต้องรีบพาเจ้าสาวไปเข้าหอ”

               “โอ้ยยย พี่ดิน พูดอะไรรู้จักอายบ้าง” ฟ้าพราวหน้าแดงแจ๋ ยิ่งโดนหนุ่มสาวในงานร้องวิ้ดวิ้วล้อเลียนก็ยิ่งอายจนแทบจะมุดลงไปหลบอยู่ใต้พรม

               “ฟ้าก็รู้ว่าพี่หน้าด้านแค่ไหน” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นอุ้มภรรยาเดินลิ่วตรงไปยังบันไดที่จะขึ้นสู่ชั้นสองโดยไม่สนใจเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีที่ดังตามหลังมา “วันนี้ขอเข้าหอที่นี่นะ กว่าจะขับรถถึงไร่พี่ทนไม่ไหวแน่ อดอยากปากแห้งมาตั้งสองปี หิวแทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว”

               “คิดว่าหิวคนเดียวหรือไง” ฟ้าพราวจูบแก้มของสามีด้วยความคิดถึงจับใจ

               เมื่อเข้ามาถึงในห้องนอน เจ้าบ่าวบรรจงวางร่างบอบบางของเจ้าสาวลงบนเตียง แต่ยังไม่ทันทำอะไรเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

               เมี้ยว...

               “ที่รัก!” ฟ้าพราวดีดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วกวาดตามองหาไปทั่วห้อง

               “ไอ้อ้วน!” ภูริดลกัดฟันด้วยความแค้น ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะญาติดีกันแล้ว แต่มันบังอาจมาขัดจังหวะการเข้าหอของเขาก็คงต้องกลับไปเป็นคู่อริกันเหมือนเดิม

               “ที่รักอยู่ไหน ออกมาหาหญิงเร็ว” ฟ้าพราวเรียกหาแมวตัวโปรด พอเห็นมันเดินต้วมเตี้ยมออกมาจากหลังตู้โชว์ก็แทบช็อก “ที่รัก! ทำไมกลายเป็นแบบนี้!!!” หญิงสาวหันขวับไปถามสามี “พี่ดินเลี้ยงแมวยังไงให้กลายเป็นปลาปักเป้า เพราะแบบนี้นี่เองระยะหลังเวลาฟ้าขอดูรูป ขอดูคลิปที่รักทีไรไม่เคยส่งให้ดูเลย ให้ฟังแต่เสียง”

               “พี่เห็นมันหงอย ไม่รู้จะทำยังไงก็เลยเอาอาหารให้มันกิน พอได้กินของอร่อยมันก็สดชื่นขึ้น พี่ก็เลยให้มันกินบ่อยๆ มันจะได้ไม่หงอย”

               “ฮือ...ที่รัก กลมไปทั้งตัวเลย ขาอยู่ไหน หางอยู่ไหนเนี่ยลู๊กกก” ฟ้าพราวอุ้มแมวอ้วนขึ้นมากอด แต่ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังอุ้มก้อนอะไรสักอย่างที่กลมๆ นุ่มๆ

ณ ไร่ภูสรวง ยามค่ำคืน ฟ้าพราวเกาะขอบหน้าต่างห้องนอนมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวที่ส่องประกายสุกใส

               “ที่เมกาไม่มีดาวให้ดูเหรอ” ภูริดลเดินมาโอบกอดภรยาจากทางด้านหลัง ฝังจมูกลงบนเส้นผมนุ่มลื่นที่หอมกลิ่นแชมพูกลิ่นดอกไม้อ่อนๆ

               “มีค่ะ แต่ไม่สวยเท่าที่นี่” ตอบพลิกตัวหันมามองหน้าสามี “แล้วก็ไม่มีคนมายืนดูด้วยกันแบบนี้ด้วย”

               “ไม่ต้องหวานมาก แค่นี้ก็ไปไหนไม่รอดแล้ว” ว่าแล้วก็จุ๊บริมฝีปากนุ่มเบาๆ “เห็นซื้อของมาฝากทุกคนเลย แล้วของพี่ไม่มีเหรอ”

               “มีค่ะ ของพี่ดินเป็นของขวัญที่พิเศษที่สุด เป็นของที่ฟ้าเก็บเงินซื้อเอง”

               คนเป็นสามีหรี่ตามองอย่างไม่ชอบใจ “แอบไปทำงานพาร์ทไทม์เหรอ”

               ฟ้าพราวพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มแหยๆ เหมือนเด็กถูกจับได้ว่าแอบไปทำความผิดมา ก่อนไปเรียนเขาบอกเธอแล้วว่าให้ตั้งใจเรียน ไม่ต้องทำงาน เมียคนเดียวเขาส่งเรียนได้

               “ไปทำงานอะไร”

               “ร้านอาบน้ำแมวค่ะ”

               “ดื้อ” เขาดีดหน้าผากเธอเบาๆ

               “ฟ้าอยากให้ของขวัญที่มาจากเงินที่ฟ้าหามาเอง ไม่ใช่เอาเงินพี่ดินมาซื้อของให้พี่ดิน”

               “ซื้ออะไรมาให้พี่ เอามาดูสิ”

               ฟ้าพราวเดินไปหยิบของขวัญสุดพิเศษที่เธอซ่อนไว้ในกระเป๋าถือ มันเป็นของขวัญชิ้นเล็กที่เธอกำไว้ในมือได้จนมิด “ขอมือหน่อยค่ะ”

               ภูริดลส่งมือขวาให้

               “เอามือโน้น” เธอบุ้ยปากไปยังมือข้างซ้ายของเขา

               เขายกมือซ้ายขึ้นมาแบตรงหน้าภรรยาเพื่อรอให้เธอวางของใส่มือให้

               “คว่ำมือลงค่ะ”

               “เรื่องมากจริง”

               “ถ้าบ่นมากไม่ให้นะ”

               “เอามาๆ อย่าลีลา” เขาคว่ำมือลง

               ฟ้าพราวสวมแหวนทองคำขาวฝังเพชรเม็ดเล็กที่กลางวงเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายของสามี ทว่า...มันวงใหญ่เกินไป ภูริดลหัวเราะเสียงดังทำลายบรรยากาศที่เกือบจะโรแมนติก

               “แค่นิ้วผัวยังกะขนาดไม่ถูกอีกเหรอ”

               “พรุ่งนี้ฟ้าเอาไปปรับไซส์ให้ พี่ดินไปด้วยกันนะคะ ที่ร้านจะได้วัดขนาดนิ้วได้พอดี” หญิงสาวทำหน้าจ๋อย อุตส่าห์ตั้งใจซื้อมาให้

               “ไม่ต้องแก้หรอก พี่ห้อยคอไว้ก็ได้ พี่สัญญาว่าแหวนวงนี้จะอยู่ติดตัวพี่ตลอดเวลา” ภูริดลอุ้มภรรยาไปวางที่เตียงนอนแล้วโน้มตัวอยู่เหนือร่างเธอ “ความจริง แค่ฟ้ากลับมาหาพี่ พี่ก็ดีใจที่สุดแล้ว แค่นี้แหละที่พี่ต้องการจากฟ้า”

               “ฟ้าจะช่วยพี่ดินทำงานนะคะ เริ่มจากร้านชาที่ฟ้าเคยคุยกับคุณแม่ไว้ก่อน”

               คนเป็นสามีส่ายหน้าพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตสีคารเมลที่เขาหลงใหล “พี่มีงานใหญ่กว่านั้นให้ฟ้าทำ”

               “งานอะไรคะ”

               “พี่อยากให้ฟ้าเป็นแม่ของลูก”

               ฟ้าพราวแปลกใจ “พี่ดินพร้อมที่จะมีลูกแล้วจริงเหรอ”

               “พร้อมตั้งสองปีก่อน แต่พี่อยากให้ฟ้าไปเรียนก่อน” เขาจูบที่หน้าผากเธอแผ่วเบา “ฟ้าพร้อมจะเป็นแม่หรือยัง ถ้าฟ้ายังก็รอก่อน”

               “ฟ้าพร้อมค่ะ แต่บอกไว้ก่อนว่า ถึงท้อง ฟ้าก็ทำงานได้ คนท้องไม่ใช่คนป่วยที่จะต้องนั่งๆ นอนๆ อยู่บ้านเฉยๆ”

               “อวดเก่งอีกแล้ว”

               “แล้วอีกอย่าง ถ้ารอนานกว่านี้ ฟ้ากลัวพี่ดินวิ่งตามลูกไม่ทัน ปีนี้สามสิบห้าแล้วไม่ใช่เหรอคะ”

               “อืม...เดี๋ยวคนอายุสามสิบห้าจะทำให้เห็นว่าไม่ได้อ่อนปวกเปียกอย่างที่คิด”

               และแล้วคืนนี้กระทั่งเกือบถึงเช้าวันใหม่ ฟ้าพราวก็ถูกสอนให้รู้ว่า อย่าสบประมาทสามีผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ในสังเวียนพิศวาส