ตอนพิเศษ 1.1 - NC

‘การแต่งงานที่เริ่มต้นด้วยเงินจะมีทางจบลงด้วยรักไหม’

            คำถามที่หม่อมราชวงศ์ฟ้าพราว ดุษฎีรังสรรค์เคยถามตัวเองเมื่อห้าปีก่อน ตอนที่ตกปากรับคำ ‘ท่านพ่อ’ หรือหม่อมเจ้าดนัยเทพ ดุษฎีรังสรรค์ ว่าจะแต่งงานกับภูริดล หนุ่มชาวไร่เพื่อแลกกับเงินก้อนโตมาให้ท่านใช้หนี้การพนัน ตอนนั้นเธอถูกคนในสังคมชั้นสูงซุบซิบนินทาว่าเป็นดอกฟ้าตกเหว จากคุณหญิง ราชนิกุลผู้สูงศักดิ์ ต้องกลายมาเป็นภรรยาชาวไร่ไร้เกียรติ ทว่าฟ้าพราวกลับไม่รู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจกับคำพูดของคนอื่นเลยสักนิด สำหรับเธอ ไร่ชาแห่งนี้คือ ‘วิมานบ้านไร่’ สถานที่ที่อบอวลไปด้วยความรัก อยู่ที่ไหนก็ไม่สุขใจเหมือนอยู่ที่นี่ ที่สำคัญ ตอนนี้สามีจอมเถื่อน ปากหมา หน้าโจรก็ทั้งรักทั้งหลงเธอจนแทบจะจับกลืนลงท้องทุกวัน วันละสามเวลาแทนอาหารไปแล้ว

               “หลบมาอยู่ตรงนี้นี่เอง” เสียงของภูริดลดังขึ้นทางด้านหลังของของหญิงสาวที่ยืนมองดาวอยู่บนระเบียงบ้านไม้ท่อนซุงในไร่ชาพร้อมกับวงแขนแข็งแรงที่เอื้อมไปโอบกอดร่างเล็กในชุดนอนเอาไว้หลวมๆ

               “พี่ดินอาบน้ำเสร็จแล้วเหรอคะ” ฟ้าพราวเอนหลังพิงอกกว้างของสามีในขณะที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ดวงดาวที่ส่องแสงพราวระยับอยู่บนผืนฟ้าสีรัตติกาล

               “เสร็จแล้ว” เขาตอบพลางซุกหน้าลงบนซอกคอหอมละมุนเพื่อสูดกลิ่นหอมเข้าเต็มปอดก่อนพรมจูบลงบนผิวเนื้อเนียนนุ่มพลางพึมพำ “บอกให้นอนรอบนเตียงแล้วหนีออกมาทำไม หรือว่าอยากเอาท์ดอร์”

            “บ้าสิพี่ดิน ใครจะไปอยากทำแบบนั้น” ฟ้าพราวพูดกลั้วหัวเราะพลางกกระทุ้งศอกใส่สามีเบาๆ

               “พี่อยาก...” เสียงทุ้มต่ำลากยาวที่ดังชิดใบหูทำให้คนเป็นภรรยาเกิดอาการหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมาทันที แต่งงานกันปีนี้เข้าปีที่ห้าแล้ว แต่ทุกครั้งที่สามีพูดด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความปรารถนาล้ำลึกอย่างนี้ทีไรก็อดที่จะรู้สึกวาบหวามเหมือนตอนแต่งงานกันใหม่ๆ ไม่ได้

               “พี่ดินก็ ‘อยาก’ ทุกวัน” ฟ้าพราวพลิกตัวหันหน้าเข้าหาสามี ยกสองแขนขึ้นคล้องคอเขาแล้วถามด้วยรอยยิ้ม “ไม่เบื่อบ้างหรือไงคะ”

               “แซ่บขนาดนี้กินยังไงก็ไม่เบื่อ” ภูริดลโน้มใบหน้าลงไปหาคนตัวเล็กหมายจะจูบ ทว่าถูกมือนุ่มนิ่มประกบสองแก้มของเขาเอาไว้แล้วดันออก

               “ไม่เอาตรงนี้นะคะ”

               “งั้นไปเอาในห้องก็ได้ พี่ไม่เกี่ยงเรื่องสถานที่อยู่แล้ว” คำว่า ‘เอา’ ของเธอกับเขามันคนละความหมายกันแล้ว

               “ฟ้าไม่ได้หมายความว่าเอาแบบนั้นสักหน่อย”

               “แบบไหนก็เอาเหมือนกันละน่า ไปเร็ว พี่อยากเอาจะแย่แล้ว”

               “ว้าย! พี่ดิน!” ฟ้าพราวหวีดร้องตกใจ เมื่ออยู่ๆ สามีก็แบกเธอขึ้นบ่าแล้วพาไปวางบนเตียงในห้องนอน

               “คืนนี้พี่ขอลูกชายนะ” ภูริดลวอนขอ

               “อยากได้ก็ทำเองสิคะ” ฟ้าพราวท้าทาย

               “ทำเป็นปากเก่งท้าทายผัว คืนนี้อย่ามาร้องขอชีวิตก็แล้วกัน”

“ใครกันแน่คะที่ต้องร้องขอชีวิต” ฟ้าพราวยิ้มอย่างนางมารน้อยจอมเซ็กซี่ ระยะหลังคนที่ต้องร้องขอชีวิตคือเขาต่างหาก

               ฟ้าพราวยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วหย่อนขาทั้งสองข้างลงข้างเตียงก่อนจะถอดชุดนอนที่เป็นกระโปรงผ้าซาตินเนื้อนุ่มลื่นออกแล้วโยนมันลงพื้นด้วยท่าทียั่วยวน

“ท่าไหนดีคะคืนนี้” หญิงสาวที่ตอนนี้เหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าอ้าขาให้กว้างออกแล้วรั้งสะโพกของสามีที่ยืนมองเรือนร่างแสนเซ็กซี่ของเธอตาไม่กะพริบให้ขยับตัวใกล้เข้ามา

“เมื่อกี้ทำเป็นพูดว่าไม่เอา”

“ก็ไม่เอาเอาท์ดอร์ไงคะ”

               “เดี๋ยวก็รู้ว่าใครกันแน่ที่ต้องร้องขอชีวิต” ฟ้าพราวเงยหน้าขึ้นสบตาสามีที่ก้มหน้ามองเธออยู่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นแล้วดึงกางกางชุดนอนผ้าเนื้อนุ่มเอวยางยืดของเขาลง ซึ่งภูริดลก็ให้ความร่วมมือด้วยการสลัดมันออกจากขาอย่างรวดเร็วพร้อมกับถอดเสื้อยืดสีขาวเหวี่ยงทิ้งอย่างไม่สนใจว่ามันจะไปตกลงตรงไหน

               ทว่าก่อนที่ฟ้าพราวจะลงมือ ภูริดลก็เป็นฝ่ายชิงลงมือก่อน เขากดไล่เล็กทั้งสองข้างของเธอให้นอนหงายลงบนที่นอน จากนั้นคุกเข่าลงที่พื้นข้างเตียง ยกสองขาเรียวเล็กของภรรยามาพาดบ่าแล้วซุกหน้าลงตรงกลางหว่างขาเธอ

               “พี่ดิน...อื้อ...” ฟ้าพราวส่งเสียงครางแผ่วหวานเมื่อเนินเนื้อนุ่มถูกปลายลิ้นที่คุ้นเคยของสามีไล้เลีย เขาปาดลิ้นขึ้นลงแผ่วเบาตามรอยแยกรอบแล้วรอบเล่าก่อนจะแหวกกลีบเนื้ออวบอูมเข้าไปบดขยี้และดูดดึงตุ่มติ่งอ่อนไหว

               “ทำเป็นปากเก่งกับผัว คืนนี้จะกดให้จมเตียงเลยคอยดู” เมื่อจบคำพูดข่มขู่ที่แสนจะเร้าใจนั้นแล้ว เขาก็สอดปลายนิ้วแข็งกระด้างเข้าไปในโพรงเนื้อนุ่มที่ฉ่ำชื้น กดลึกเข้าไปสะกิดปุ่มเนื้อลึกลับที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน

               ฟ้าพราวครางกระเส่าด้วยความซ่านเสียว สะโพกบิดส่ายตามจังหวะการเคลื่อนไหวของสามี ในวินาทีที่เธอกำลังจะทะยานไปแตะขอบสวรรค์เขาก็พลันชักนิ้วออกแล้วจับตัวเธอพลิกค่ำ ดันเข่าทั้งสองข้างให้ตั้งฉากที่ขอบเตียง จากนั้นกดนาบตัวตนอันแข็งขึงร้อนรุ่มลงบนเนินเนื้อเปียกลื่น เขาถูไถยั่วเย้าแต่ไม่ยอมเข้ามาสักทีจนคนถูกแกล้งต้องเอียงหน้ามองด้วยสายตาวิงวอน

               “อยากได้มากเหรอ” ภูริดลถามด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะพลางโน้มตัวลงจูบเอาใจภรรยาอย่างนุ่มนวล แขนข้างหนึ่งสอดไว้ใต้เอวเล็กแล้วออกแรงรั้งบั้นท้ายของเธอให้เข้ามาแนบชิดกับตัวตนของเขาที่ตอนนี้เหยียดขยายจนเต็มที่แล้ว

               “พี่ดิน อย่าลีลามากนักได้มั้ย อ๊ะ...” ฟ้าพราวต่อว่าสามีด้วยสุ้มเสียงน่ารักก่อนจะสะดุ้งเบาๆ เมื่อเขาเสียดแทรกแก่นกายเข้ามาจนสุดความยาวในจังหวะเดียว โดยเฉพาะอยู่ในท่านี้เขายิ่งเข้ามาได้ลึกมากกว่าที่เคย

               “พร้อมมั้ยจ๊ะเมียจ๋า” เขาโน้มตัวกระซิบยั่วเย้าที่ข้างหูภรรยา แผงอกเปลือยแนบชิดแผ่นหลังเนียน มือหนึ่งล็อกเอวเธอไว้ ส่วนอีกข้างกอบกุมทรวงอกแล้วบดคลึงปลายยอด

               ฟ้าพราวดันบั้นท้ายเข้าหาเขาแทนคำตอบ ว่าเธอพร้อมยิ่งกว่าพร้อมเสียอีก ภูริดลหัวเราะอย่างถูกอกถูกใจแล้วฟาดเพี้ยะที่แก้มก้นนุ่มเด้งหนึ่งทีก่อนเริ่มขยับสะโพกโจนจ้วงเข้ามาอย่างล้ำลึก ทุกจังหวะที่ถอยออกและดันกลับเข้าไปใหม่ของเขาหนักหน่วงและเต็มแน่น การเสียดกันระหว่างเนื้อแท้ที่เปิดเปลือยอยู่ภายในสร้างความซ่านเสียวอย่างมหาศาล ตั้งแต่ฟ้าพราวกลับมาจากเรียนต่อปริญญาโทที่อเมริกา เธอกับเขาก็คุยกันว่าพร้อมแล้วที่จะมีลูก ตั้งแต่นั้น ภูริดลก็ตั้งใจ ‘ทำลูก’ มาตลอด แต่ก็ยังไม่สำเร็จสักทีคืนนี้เขาจึงตั้งใจมากเป็นพิเศษ

               “พี่ดิน...” ฟ้าพราวเรียกชื่อสามีด้วยน้ำเสียงแผ่วหวิว กล้ามเนื้ออ่อนนุ่มภายในตอบสนองการตอกตรึงของเขาด้วยการบีบรัดเป็นจังหวะรุนแรง

“โคตรดี” ภูริดลครางกระหึ่มด้วยความเสียวซ่านขณะเร่งจังหวะโจนจ้วงให้ถี่กระชั้นและหนักแน่นยิ่งขึ้น “ใกล้แล้วใช่มั้ย”

“อื้อ...” ฟ้าพราวถูกความร้อนเร่าโจมตีจนแตกสลาย เธอหวีดร้องและเรียกชื่อสามีซ้ำๆ ด้วยความรักที่เอ่อล้นเต็มอก นั่นยิ่งทำให้ภูริดลฮึกเหิม เขาผลักดันตัวตนอันแข็งแกร่งของตัวเองเข้าออกหนักหน่วงตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่านเกินยับยั้ง ไม่นาน เขาก็ปลดปล่อยตัวเองอยู่ภายในความอ่อนนุ่ม เขาแช่ค้างอยู่ครู่หนึ่งเพื่อให้เธอบีบรัดและรีดเร้นทุกหยาดหยดด้วยความหวังว่าจะมีโอกาสได้ลูกชาย ครู่หนึ่งเมื่อทุกอย่างสงบนิ่งจึงถอดถอนแล้วอุ้มร่างเล็กที่อ่อนระทวยอยู่ขอบเตียงให้ไปนอนหนุนหมอนที่กลางเตียงแล้วทิ้งตัวลงนอนเคียงข้างเธอ

               “พักแป๊บนึงนะ เดี๋ยวต่ออีกรอบ”

               “นอนได้แล้วค่ะ” ฟ้าพราวเหลือบมองนาฬิกาก่อนจะพลิกตัวขึ้นมานอนเกยอกสามี “เที่ยงคืนกว่าแล้วนะคะ”

               “เพิ่งเที่ยงคืนเอง” ภูริดลแย้งด้วยสีหน้างุนงง ปกติฟ้าพราวไม่เคยอิดออด แถมบางคืนเธอยังเป็นคนขอต่อรอบสองเองด้วยซ้ำ

               “พรุ่งนี้เราต้องไปงานวันเกิดเอลล่าที่กรุงเทพฯ นะคะ” คนเป็นภรรยาเตือนสามี “เครื่องออกแต่เช้า ตื่นไม่ทันก็ตกเครื่องกันพอดี”

               “ไม่ทันก็ซื้อตั๋วใหม่สิ แค่ไม่กี่บาท” เวลาหน้ามืดขึ้นมาทีไรภูริดลมักจะงอแงอย่างนี้เสมอ เลยโดนหยิกหัวนมจนร้องซี้ดไปหนึ่งที

               “รู้ค่ะว่ามีเงิน แต่ถ้าไปไม่ทันเวลาเป่าเค้ก เอลล่าจะเสียใจนะคะ หลานโทร. มาย้ำตั้งหลายครั้งว่าต้องไปให้ได้”

               “แต่ถึงจะนอนดึกพี่ก็ตื่นทันน่า”

               “ไม่เอาแล้วค่ะ ฟ้าเหนื่อย ฟ้าขอนอนพักนะคะ” ฟ้าพราวใช้ไม้อ่อน ออดอ้อนซึ่งก็ได้ผลตามเคย

               “โอเค นอนก็นอน แต่อย่าเพิ่งไปอาบน้ำนะ นอนนิ่งๆ แบบนี้สักพักก่อน” ภูริดลดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของตัวเองและภรรยา จากนั้นเอื้อมมือไปปิดไฟที่หัวเตียง “พรุ่งนี้พี่จะพาลูกชายไปอวดเจ้หลิว”

               “หือ? ลูกชายที่ไหนคะ”

               “นี่ไง” ชายหนุ่มเจ้าของไร่ชาวางมือลงบนหน้าท้องของภรรยา

               “เพิ่งทำเสร็จเมื่อกี้นี้เอง จะติดหรือเปล่ายังไม่รู้เลย”

               “พี่มั่นใจว่าลูกชายมาแน่”

               “แล้วถ้าเป็นลูกสาวละคะ” ฟ้าพราวลองถามหยั่งเชิง เพราะเขาพูดมาตลอดว่า อยากให้ลูกคนแรกเป็นผู้ชาย

               “ก็ไม่เป็นไร ลูกสาวหรือลูกชายพี่ก็รักเท่ากัน แต่ที่อยากได้คนโตเป็นผู้ชายก็เพราะ เขาจะได้ปกป้องฟ้ากับน้องๆ ได้” ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ซีเรียสมากอย่างที่เธอกังวล แถมยังไม่คิดที่จะมีลูกคนเดียวเสียด้วย “ถ้าคนแรกเป็นผู้หญิง พี่ก็จะทำใหม่ ทำไปเรื่อยๆ จนกว่าจะได้ผู้ชาย เรื่อง ‘ทำลูก’ พี่เก่งอยู่แล้ว”

               ฟ้าพราวแนบแก้มยิ้มอยู่กับอกอบอุ่นของสามี เธอเชื่ออย่างหมดใจว่าเขาเก่งเรื่องนี้มากจริงๆ