6.1 | ผมยังไหว

กว่าที่พายุพิศวาสอันเร่าร้อนจะสงบลงได้ พระอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว ภายในห้องนอนที่ค่อนข้างมืดมีเพียงแสงจันทร์สีนวลส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามากระทบร่างเปลือยเปล่าสองร่างที่นอนเคียงคู่กันอยู่บนเตียงนอน

               ภูริดลเอื้อมแขนผ่านลำตัวของฟ้าพราวที่กำลังนอนหลับอยู่ไปกดปุ่มเปิดโคมไฟหัวเตียง แสงไฟสีส้มสว่างจ้าแยงตาหญิงสาว ทำให้เธอตื่นขึ้นมา ทว่าไม่อาจขยับตัวได้เพราะรวดร้าวและเมื่อยขบไปทั้งเนื้อทั้งตัว โดยเฉพาะบริเวณจุดกึ่งกลางร่างกายที่เจ็บระบมจนน้ำตาซึม ถ้าอยากรู้ว่าเขา ‘กิน’ เธอไปทั้งหมดกี่รอบ ก็คงต้องนับเอาจากถุงยางอนามัยใช้แล้วหลากหลายรสชาติที่ตกเกลื่อนอยู่ข้างเตียง

               หญิงสาวปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง คิดทบทวนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นและบอกกับตัวเองว่า เธอจะต้องไม่เสียใจ เขาไม่ได้บังคับขืนใจเธอ แต่เป็นเธอที่ยินยอมมอบร่างกายให้เขาด้วยความเต็มใจ ถึงแม้มันจะไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความรักของทั้งสองฝ่าย แต่เธอก็กล้ายอมรับแบบไม่อายว่า เขาได้มอบความสุขให้เธอแบบที่ไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิต

               “ร้องไห้ทำไม เสียใจมากเหรอที่เป็นเมียชาวไร่”

ฟ้าพราวได้ยินเสียงแข็งกระด้างดังขึ้นที่ข้างหูตามมาด้วยสัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ปัดน้ำตาออกจากหางตาให้เธอ หญิงสาวลืมตาขึ้นแล้วเอียงหน้าไปด้านข้าง เห็นว่าเขานอนตะแคงตั้งศอกมองหน้าเธออยู่ด้วยแววตาไม่สบอารมณ์อย่างแรง

               “เปล่า”

               “แล้วร้องไห้ทำไม”

               “ฉันเจ็บ...” เธอตอบเสียงเบาหวิว แววตาเขาจึงอ่อนวูบลง

               “ตรงไหน”

               ฟ้าพราวอายเกินกว่าจะกล้าพูด เธอเบือนหน้าหนีเขา แล้วหนีบขาเข้าหากัน แต่ขยับเพียงเล็กน้อยก็เจ็บแปลบจนเผลอสูดปาก

               ชายหนุ่มเลื่อนสายตาลงไปยัง ‘จุดเกิดเหตุ’ สอดมือเข้าไปตรงกลางหว่างขาเธอแล้วถามห้วนๆ “ตรงนี้เหรอ”

               “ฮื่อ...” เธอส่งเสียงตอบรับในลำคอ แล้วนอนนิ่งปล่อยให้เขาขยับมือยุกยิกอยู่บนเนินเนื้อนุ่มที่บอบช้ำ

               “อ้าขาออก” เขาสั่งเมื่อขยับมือไม่ถนัด

“ไม่เอาแล้วนะ ฉันเจ็บ” ฟ้าพราวปรามเมื่อเห็นเขาขยับตัวลงไปเบื้องล่างแล้วจับขาทั้งสองข้างของเธอตั้งชันขึ้นก่อนจะแหวกออกแล้วแทรกตัวเข้าไปนั่งคุกเข่าอยู่ตรงกลาง ดวงตาสีนิลคมกริบจ้องมองจุดบอบช้ำอย่างพิจารณาจนเธอร้อนวาบที่ตรงนั้น

               “ไม่ได้จะเอา ดูเฉยๆ”

               “ดูทำไม”

               “ช้ำมาก” เขาบอกเมื่อแหวกขาเธอออกแล้วเห็นนวลเนื้อแดงช้ำ

               “เพราะใครล่ะ” ฟ้าพราวพูดด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอดคล้ายจะต่อว่าอยู่ในทีพลางดันตัวลุกขึ้นนั่งโดยใช้สองแขนยันกับที่นอนพยุงร่างกายที่อ่อนเปลี้ยเอาไว้

               “บอกแล้วว่าของผมใหญ่มาก” น้ำเสียงของเขาแสดงความภูมิใจอย่างที่สุด

               หญิงสาวอยากจะคัดค้าน แต่ความจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าตอนนี้ก็ทำให้เธอต้องยอมรับโดยแต่โดยดี และเธอก็รู้ฤทธิ์ของมันดีว่าทำให้เธอทั้งสุขซ่านและเจ็บแปลบได้มากขนาดไหน

               “ไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวจะหายาทาให้” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นอุ้มร่างเล็กเปลือยเปล่าพาเดินเข้าไปในห้องน้ำ โดยไม่ฟังเสียงทัดทานใดๆ

ภูริดลวางฟ้าพราวลงยืนที่ใต้ฝักบัวในห้องน้ำ แล้วเปิดน้ำอุ่นให้ในอุณหภูมิที่พอเหมาะ ปกติแล้วเขาชอบอาบน้ำเย็นมากกว่า ยิ่งเย็นมากยิ่งรู้สึกสดชื่นมาก แต่วันนี้เขาคิดว่าสายน้ำอุ่นน่าจะทำให้หญิงสาวที่บอบช้ำและอ่อนเพลียรู้สึกสบายตัวกว่าน้ำเย็น

การกระทำของเขามีความละเอียดอ่อนและใส่ใจ ตรงกันข้ามกับหน้าตาที่เคร่งขรึมและน้ำเสียงแข็งกระด้างอย่างสิ้นเชิง

“คุณออกไปได้แล้ว ฉันอาบเองได้” ฟ้าพราวดันอกเปลือยของสามีที่ยืนตัวแทบจะติดกันอยู่ใต้ฝักบัวให้ถอยห่างออกไป โดยพยายามที่จะไม่หลุบตาลงมองความใหญ่โตที่เขาแสนจะภาคภูมิใจ

“อาบพร้อมกันนี่แหละ จะได้ล้างแผลให้ด้วย” เขาบอกเสียงกระด้างเหมือนเคยแล้วเอื้อมมือผ่านตัวเธอไปกดครีมอาบน้ำจากขวดแบบหัวปั๊มใส่ฝ่ามือ จากนั้นก็ถูจนเกิดฟองสีขาวนุ่มนวลแล้วเอามาลูบไล้บนเนินอกอวบที่มีรอยคิสมาร์คเต็มไปหมด

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันอาบเองได้” หญิงสาวถอยหลังหนีไปจนแผ่นหลังชนกับผนังกระจกที่กั้นส่วนอาบน้ำกับพื้นที่ส่วนแห้งในห้องน้ำแต่เขาก็ยังก้าวตามมาประชิดตัวเธอ

“เอากันจนเตียงแทบจะไหม้ ยังจะอายอะไรอีก” เขาพูดอย่างหงุดหงิดพลางขยับตัวเข้าไปแนบชิดกับคนตัวเล็ก กดแนบความเป็นชายที่เธอไม่กล้ามองลงบนหน้าท้องแบนราบแล้วหมุนวนสะโพกเป็นวงอย่างยั่วเย้า ในขณะที่มือใหญ่ก็ลูบไล้ฟองครีมอาบน้ำไปบนเรือนร่างของภรรยาแทบจะทุกตารางนิ้ว โดยใช้เวลากับการนวดคลึงทรวงอกอวบนานเป็นพิเศษ แถมปลายนิ้วยังปัดผ่านยอดดอกแล้วบดขยี้เบาๆ อีกด้วย แต่นั่นก็ไม่ทำให้เธอรู้สึกสะบัดร้อนสะบัดหนาวเท่ากับตอนที่เขาเลื่อนมือลงไปกอบกุมเนินเนื้อนุ่มกึ่งกลางร่างกายแล้วขยับมือถูทำความสะอาดให้อย่างไม่เบามือนักแต่ก็ไม่ถึงกับรุนแรงจนเจ็บ บางจังหวะเขาก็แกล้งสะกิดปุ่มเนื้ออ่อนไหวอย่างจงใจยั่วเย้า “อย่าเริ่มได้มั้ย ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ นะ”

“คุณหญิงไม่ไหว แต่ผมยังไหว”