5.3 | เจ็บแต่ทนได้ - NC

เขาไม่พูดอะไร แต่เร่งจังหวะการเคลื่อนไหวของปลายลิ้นให้ถี่กระชั้นและรุนแรงมากขึ้นพร้อมกับบดขยี้ปุ่มเนื้อที่อยู่ภายนอกเพื่อเร่งส่งเธอให้ทะยานขึ้นไปแตะจุดสูงสุด

“อร้าย!” ฟ้าพราวกรีดร้องเสียงแผ่วหวานพร้อมกับร่างกายที่กระตุกเฮือกอย่างรุนแรงสองถึงสามครั้งแล้วยืนนิ่งตัวสั่นเทิ้ม จากนั้นก็รับรู้ได้ถึงสัมผัสจากปลายลิ้นสากที่ไล้เลียแล้วปาดเอาความชุ่มฉ่ำที่อุ่นวาบอยู่กึ่งกลางกายไปจากเธอจนหมดสิ้น

ภูริดลยืดตัวขึ้นมามองสบตาเธอด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาอันเร่าร้อน ใบหน้าของเขาแดงก่ำและชื้นเหงื่อ ลมหายใจถี่กระชั้น เขาไล้ปลายลิ้นเลียริมฝีปากของตัวเองแล้วพูดเสียงต่ำพร่า “หวานมาก...เมียจ๋า”

ฟ้าพราวอายจนไม่กล้าสู้หน้าเขา เธอจะเดินหนี ทว่าถูกเขาจับเอวทั้งสองข้างล็อกไว้แล้วยกตัวเธอขึ้นนั่งบนโต๊ะ เขาปัดถุงอาหารสดและอาหารแห้งที่เตรียมไว้สำหรับทำอาหารเย็นที่อยู่ด้านหลังหญิงสาวทิ้งระเนระนาด จากนั้นกดไหล่เธอให้นอนราบลง ดันขาเรียวงามทั้งสองข้างที่ตั้งชันให้แยกกว้างออกแล้วแทรกตัวเข้าไปตรงกลาง

“จะ...ทำอะไร” ฟ้าพราวถามเสียงแผ่ว แววตาตื่นตระหนก ถึงแม้จะเตรียมตัวเตรียมใจมาแล้ว แต่ก็อดกลัวไม่ได้ และไม่คิดว่า ‘ครั้งแรก’ ระหว่างเธอกับเขาจะเกิดขึ้นในห้องครัวอย่างดิบเถื่อนแบบนี้

               “ทำเรื่องที่เราควรทำกับตั้งแต่เมื่อคืนนี้ไง” เขาบอกด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางดึงกางเกงและกางเกงชั้นในลงจนพ้นสะโพก ปลดปล่อย ‘อนาคอนดา’ ให้โผดผงาดอย่างเป็นอิสระ แล้วจัดการสวมเครื่องป้องกันกลิ่นช็อกโกแลตให้ตัวเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็โน้มกายลงไปทาบทับร่างเล็กที่นอนชันขาอยู่บนโต๊ะ ถูไถความเป็นชายแข็งขึงเข้ากับกลีบเนื้อนุ่มที่ชุ่มชื้น

               ฟ้าพราวรู้ดีว่าคงต้านทานความปรารถนาของของสามีจอมเถื่อนคนนี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้วจึงยอมโอนอ่อนผ่อนตาม ปล่อยให้เขาจูบซุกไซ้ไปทั่วซอกคอ สองแขนเรียวเล็กโอบกอดเขาเอาไว้แล้วกระซิบถามเสียงแผ่วด้วยความหวาดวิตก “จะเจ็บมากมั้ย”

               ภูริดลเลื่อนใบหน้าจากซอกคอขึ้นมามองสบตากับเธออย่างเคลือบแคลงสงสัยว่าทำไมเธอถึงได้ทำท่าหวาดกลัวราวกับเป็นครั้งแรกแบบนี้ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพราะคิดว่าคงเป็นแอคติ้งเพื่อเพิ่มมูลค่าให้ตัวเอง เขากดหน้าผากลงบนหน้าผากชื้นเหงื่อ แตะปลายจมูกลงบนปลายจมูกเล็กน่ารักและน่างับ แล้วบอกอย่างภูมิใจนักหนา “อาจจะเจ็บบ้าง เพราะของผมใหญ่มาก”

               “ทำเบาๆ นะ” เธอบอกเสียงสั่นระริกอย่างหวาดหวั่น

               “ทำไมต้องกลัว หรือว่าเคยโดนแต่ของเล็กๆ” เขายิ้มเยาะแล้วจรดส่วนปลายโค้งมนเข้ากับปากทางอ่อนนุ่มแล้วกดเข้าไปรวดเดียวจนสุดความยาวอย่างไม่ออมแรง แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อหญิงสาวใต้ร่างกรีดร้องอย่างน่าสงสาร

               “อร้าย! เจ็บ...” ใบหน้าสวยหวานแดงก่ำเหยเก หยาดน้ำตาเม็ดเล็กไหลพลิ้วออกมาทางหางตา เธอกัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้จนขึ้นเป็นรอยแดงเพื่อข่มความเจ็บแปลบที่เสียดลึกอยู่กลางร่างกาย  ความเป็นชายที่ร้อนระอุของเขาฝังลึกอยู่ในกายเธออย่างแนบแน่น ความใหญ่โตของมันทำให้เธออึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

               เขาไม่ได้โกหก...มันใหญ่มากจริงๆ

            ภูริดลมองสบตากับหญิงสาวใต้ร่างที่ตัวสั่นระริกด้วยความตกใจ เธอยังบริสุทธิ์อยู่ ยืนยันได้จากการที่เขาเพิ่งทะลวงผ่านเยื่อพรหมจรรย์ของเธอเข้าไปอย่างไม่ทะนุถนอมเลยสักนิด

               “เชี่ยเอ้ย!” เขาสบถเสียงแหบห้าวในลำคอ แต่จะให้เขาหยุดตอนนี้เขาก็ทำไม่ได้ เขามาไกลเกินกว่าจะถอยหลังกลับแล้ว

               “ฉันอึดอัด ฉันเจ็บ ฮือ...” ฟ้าพราวบอกเสียงแผ่วพลางดันไหล่กว้างให้ถอยห่างออกไปอย่างน่าสงสาร เพราะขนาดตัวที่แตกต่างกันมาก เธอจึงเจ็บมากเป็นธรรมดา

               “อดทนหน่อยนะ อีกสักพักคุณหญิงจะรู้สึกดีขึ้น” ภูริดลเกลี้ยกล่อมเสียงหอบกระเส่า พยายามอดทนกับความต้องการที่เต้นเร่าของตัวเองอันเกิดจากการถูกบีบรัดอย่างรุนแรง

               ภูริดลมอบจูบอ่อนหวานเป็นการปลุกปลอบและเบี่ยงเบนความสนใจของเธอจากความเจ็บแปลบเบื้องล่าง มือข้างหนึ่งสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อยืด ปลดตะขอบราเซียร์ออกแล้วดันมันขึ้นไปไว้บนเนินอก เขาทาบฝ่ามือร้อนผ่าวลงบนก้อนเนื้อนุ่มหยุ่น หมุนคลึงเป็นวงอย่างอ่อนโยน ปลายยอดสีหวานหดเกร็งพลิกพลิ้วอยู่ใต้ฝ่ามือของเขา

               “อื้อ...” ฟ้าพราวส่งเสียงครางแผ่วหวิวด้วยความรัญจวนใจ ความเจ็บแปลบเริ่มคลายลง และดูเหมือนว่าร่างกายเธอจะปรับตัวเข้ากับเขาได้บ้างแล้ว เธอเริ่มขยับสะโพกเบาๆ อย่างเร่งเร้าอยู่ในที ส่งผลให้ชายหนุ่มที่แช่ค้างอยู่ในกายเธอส่งเสียงครางกระหึ่ม

               “คุณหญิงโอเคแล้วใช่มั้ย” เขากระซิบถามที่ข้างหู ลมหายใจหนักหน่วงหอบลึก

               ฟ้าพราวพยักหน้ารับช้าๆ ในแววตาฉายแววความประหม่าอย่างปิดไม่มิด เธอหลับตาลงพร้อมกับจิกปลายเล็บลงบนแผ่นหลังของเขาเมื่อเขาเริ่มขยับตัวออกไปอย่างเชื่องช้า แล้วผลักดันกลับเข้ามาอย่างนุ่มนวล

               “อ๊ะ...” เธอส่งเสียงร้องออกมาเบาๆ

               “เจ็บเหรอ”

               “เจ็บ...แต่ทนได้”

               คำตอบของเธอทำให้คนเป็นสามีโล่งอก เขาก้มลงจูบเธออย่างดูดดื่มแล้วเริ่มขยับตัวอีกครั้ง คราวนี้จังหวะการเคลื่อนไหวของเขาถี่กระชั้นและรุนแรงมากขึ้น ยิ่งเธอขยับสะโพกสอดประสานกับเขาเป็นจังหวะเดียวกันได้อย่างลงตัว เขาก็ยิ่งกระแทกกระทั้นรุนแรงมากยิ่งขึ้น

               ฟ้าพราวกอดเขาไว้แน่น รับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ถี่รัวของเขาจากหน้าอกที่แนบชิดกันจนแทบเป็นหนึ่งเดียว ภายในห้องครัวเล็กๆ ที่เงียบเชียบ เสียงเนื้อกระทบเนื้อจึงดังก้องกว่าปกติ ขาโต๊ะตัวเล็กที่เขาและเธอใช้ต่างเตียงนอนดังเอี๊ยดอ๊าดจนน่ากลัวว่ามันจะพังครืนลงมา แต่กระนั้น ชายหนุ่มก็ไม่ผ่อนแรงลงเลยแม้แต่น้อย มีแต่จะโหมกระแทกเข้าใส่เธอรุนแรงมากขึ้น...และมากขึ้นทุกขณะ

               ความเครียดครัดขมวดเป็นเกลียวในช่องท้องของหญิงสาว ความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นกับเธอมาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อตอนกลางวัน ทว่าตอนนี้มันรุนแรงกว่า ความเป็นชายที่แข็งแกร่งของเขาเติมเต็มเธอได้มากกว่าปลายนิ้วหลายเท่า ร่างเล็กเริ่มบิดเกร็งและสั่นระริก ในขณะที่เขาก็ยังคงขับควบไม่หยุดยั้ง

               “ไปให้ถึงนะคุณหญิง ไปให้ถึง...แล้วคุณหญิงจะรู้สึกดี”

               ถ้อยคำที่กระซิบบอกอย่างไม่หายใจหายคอซึ่งมาพร้อมกับจังหวะการรุกล้ำที่ถี่รัวและรุนแรงของเขา กระตุ้นเร้าให้ฟ้าพราวปลดปล่อยตัวเองออกมาอย่างอิสระพร้อมกับเสียงกรีดร้องหวานล้ำที่บาดลึกเข้าไปถึงหัวใจของคนตัวโตที่โน้มตัวอยู่เหนือร่างเธอ จากนั้นไม่นาน เขาก็ระเบิดตัวเองตามเธอไปติดๆ พร้อมกับเสียงคำรามทุ้มต่ำในลำคอด้วยความสุขซ่าน

               เขาหยุดนิ่งทุกการเคลื่อนไหว ทิ้งตัวลงซุกซบบนร่างเล็กอย่างหมดเรี่ยวแรงโดยที่ยังไม่ยอมถอดถอน เนิ่นนานจนลมหายใจของทั้งคู่กลับมาเป็นปกติจึงยกศีรษะขึ้นมามองสบตากับเธอ

               “คุณหญิงโอเคมั้ย” เขาถามด้วยความคาดหวัง

               “ไม่โอเค” ฟ้าพราวส่ายหน้า ทำให้คนถามแทบหมดความมั่นใจ

               “ทำไม?”

               “ครั้งแรกของฉันมันไม่ควรเกิดขึ้นในห้องครัวป่ะ” ใบหน้าเธอแดงจัด ทั้งโกรธทั้งอาย “ป่าเถื่อนที่สุด”

               ภูริดลหัวเราะเบาๆ แล้วช้อนร่างเล็กขึ้นมาอุ้มโดยที่กึ่งกลางกายยังสอดประสานกันอยู่ ฟ้าพราวเกี่ยวขาทั้งสองข้างรัดรอบเอวสอบ สองแขนโอบรอบคอของเขาไว้แน่นเพราะกลัวตก

               “งั้นไปทำต่อในห้องนอนบนเตียงนุ่มๆ อีกรอบนะ”

               “ไม่เอาแล้ว” เธอส่ายหน้าอย่างแรงจนเส้นผมที่ยาวถึงกลางหลังปลิวกระจาย

               “เอาเถอะ ผมยังไม่หายอยากเลย” เขาจูบหนักหน่วงที่แก้มเธออย่างมันเขี้ยวเป็นการยืนยันความต้องการ

               “เหนื่อย เจ็บด้วย ไม่เอาแล้ว” ภรรยาที่เด็กกว่าหลายปีออกอาการงอแงอย่างน่ารัก

               “รอบนี้จะทำเบาๆ สัญญา” ว่าพลางเริ่มขยับสะโพกหมุนวนเป็นวงเชื่องช้าอย่างยั่วเย้า แล้วอุ้มร่างเล็กเดินออกไปจากห้องครัว โดยที่มือทั้งสองข้างที่ประคองบั้นท้ายของเธออยู่ก็ขยุ้มขยำไปด้วย

               “อื้อ...” ฟ้าพราวส่งเสียงครางแผ่วหวิว เมื่อจุดเชื่อมต่อถูกกระตุ้น ความเสียวซ่านก็ก่อตัวขึ้น ณ ที่ตรงนั้นอีกครั้ง เธอซุกหน้าลงกับซอกคอชื้นเหงื่อของสามี ใช้ทั้งแขนและขากอดรัดเขาไว้แน่น และถึงแม้ปากจะบอกว่า ‘ไม่’ แต่กล้ามเนื้อภายในกลับบีบรัดและเร่งเร้าอย่างหน้าไม่อาย