6.2 | อ้าขาออก

ฟ้าพราวเงยหน้าขึ้นมองเขาตากลับ ผู้ชายอะไรอึดเป็นบ้า

“ชาวไร่ คนใช้แรงงานอย่างผมก็อึดแบบนี้แหละ” เขาบอกเหมือนรู้ความคิดเธอ

“คุณมีผู้หญิงแอบซุกไว้ในไร่หรือเปล่า” อยู่ๆ ฟ้าพราวก็ถามขึ้นมา เธอแน่ใจว่าผู้ชายหื่นจัดกลัดมันแบบภูริดลจะต้องมีผู้หญิงเอาไว้ปลดปล่อยอารมณ์ดิบตามธรรมชาติแบบผู้ชายทั่วไปแน่นอน

“ถามทำไม”

“หื่นขนาดนี้ ต้องมีผู้หญิงเยอะแน่ๆ มีกี่คน บอกมา”

“จะรู้ให้มันได้อะไรขึ้นมา”

“แปลว่ามี” เธอจ้องหน้าเขา คาดคั้นจะเอาคำตอบให้ได้

ภูริดลไม่ตอบ แต่รั้งตัวหญิงสาวกลับเข้ามายืนใต้ฝักบัวแล้วล้างฟองครีมอาบน้ำออกจากตัวเธอและล้างให้ตัวเองไปพร้อมกัน

“มีใช่มั้ย ตอบมาเดี๋ยวนี้นะ” ฟ้าพราวจับต้นแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเขย่าเบาๆ อย่างเอาเรื่อง

“อย่าทำตัวน่ารำคาญ คุณหญิงเป็นเมียแต่ง มีทะเบียนสมรส จะกลัวอะไร”

“ฉันไม่ได้กลัว แต่ฉันไม่โอเคที่คุณจะนอนกับผู้หญิงไปทั่วทั้งที่แต่งงานกับฉันแล้ว”

“ผมไม่ได้สำส่อนขนาดนั้นหรอกนะ” บอกเสียงเรียบแล้วเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่มาพันรอบกายภรรยาแล้วอุ้มเธอออกไปจากห้องน้ำ แต่เมื่อเห็นเธอยังจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่องอยู่จึงยอมสารภาพ “ผมยอมรับก็ได้ว่า ‘มี’ แต่มันก็เป็นเรื่องก่อนที่เราจะแต่งงานกัน คุณหญิงจะมาวีนผมไม่ได้”

“ตอนนี้เราแต่งงานกันแล้ว คุณจะเลิกกับผู้หญิงคนนั้นได้หรือเปล่า”

ภูริดลไม่ตอบ เขาเพียงใช้ผ้าขนหนูซับหยาดน้ำที่เกาะพราวอยู่บนเรือนร่างของภรรยาเสร็จแล้วใช้ผ้าผืนเดียวกันเช็ดให้ตัวเอง จากนั้นเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า เลือกชุดนอนสายเดี่ยวผ้านุ่มลื่นสีแดงสดมาสวมให้หญิงสาวที่ยืนอยู่ปลายเตียง ในขณะที่ตัวเองยังเปลือยกายอยู่

“เลิกสนุกกับคนอื่นแล้วมาสนุกกับฉันแค่คนเดียวได้มั้ย” ฟ้าพราวเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงตรงหน้า ขอร้องเขาด้วยแววตาแสนเศร้า

“มันก็ขึ้นอยู่กับคุณหญิงว่าจะทำให้ผมมีความสุขมากพอจนไม่อยากไปหาความสุขจากผู้หญิงอื่นหรือเปล่า” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบอย่างไม่แคร์ความรู้สึกคนฟังเลยสักนิด

“ทำไมต้องขึ้นอยู่กับฉันคนเดียว ทั้งเรื่องหม่อมก้อย แล้วก็เรื่องผู้หญิงคนนี้ ทำไมคุณไม่พยายามปรับตัวหรือเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อฉันบ้าง”

“ในเมื่อคุณหญิงอยากเป็นเมียผม คุณหญิงก็ต้องรับสิ่งที่ผมเป็นให้ได้ ส่วนผมไม่ได้อยากเป็นผัวคุณหญิง แล้วทำไมผมจะต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อคุณหญิงด้วย” ว่าแล้วก็เดินไปหยิบเสื้อยืดกับกางเกงขาวยาวผ้าฝ้ายในตู้เสื้อผ้าออกมาสวมแล้วเดินออกไปนอกห้องนอน ทิ้งให้ฟ้าพราวยืนน้ำตาซึมอยู่คนเดียว

ดึกมากแล้วแต่ฟ้าพราวนอนไม่หลับ จึงเข้ามาหาที่รักซึ่งอยู่ในห้องที่ติดกับห้องนอนของเธอกับภูริดล ห้องนี้มีขนาดเล็กกว่าห้องนอนของเธอเล็กน้อย ดูจากสภาพน่าจะเป็นห้องนอนแขกที่ถูกใช้เป็นห้องเก็บของ เฟอร์นิเจอร์เช่น เตียงนอน ตู้โชว์และเก้าอี้โยกริมหน้าต่างมีผ้าคลุมกันฝุ่น มีกล่องกระดาษวางซ้อนกันอยู่สองสามใบ แสดงว่าไม่มีใครมาเยี่ยมเจ้าของบ้านนานแล้ว

               แน่ละ...ปากร้ายแถมใจร้ายขนาดนั้นใครจะอยากอยู่ใกล้!

            “ว่าไงที่รัก อยู่ห้องนี้โอเคมั้ย” ฟ้าพราวนั่งลงบนพื้นข้างที่นอนของเจ้าแมวอ้วนแล้วลูบหัวมันด้วยความเอ็นดู ที่รักดีใจมากที่เจ้านายมาหารีบกระโดดขึ้นไปนั่งบนตักนุ่มแล้วร้องเมี้ยวๆ อย่างออดอ้อน “อ้าว...แล้วนั่นไปรื้ออะไรของคุณดินออกมาเล่น”

               ฟ้าพราวเดินไปยังจุดที่มีกล่องเล็กๆ ใบหนึ่งล้มคว่ำอยู่บนพื้น เธอพลิกหน้ากล่องขึ้นมาแล้วเก็บของเพื่อจะใส่กลับเข้าไปในกล่องตามเดิม แต่สังเกตเห็นว่าเป็นตัวอย่างของชำร่วยและการ์ดแต่งงาน และมีรูปพรีเวดดิ้งขนาดโปสการ์ดอีกหลายใบ

               “คุณดินกับหม่อมก้อย” หญิงสาวพึมพำแผ่วเบาพลางมองรูปถ่ายในมืออย่างพิจารณา รูปถ่ายพรีเวดดิ้งเป็นธีมเจ้าหญิงและเจ้าชายถ่ายในสถานที่คล้ายปราสาทราชวังในเทพนิยาย

               ฟ้าพราวแทบจะไม่สนใจคนเป็นเจ้าสาวเลย สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของภูริดล ในรูปเขาสวมชุดทักซิโดสีขาวดูหล่อมากอย่างกับเป็นเจ้าชายจริงๆ ผมดกหนาสีดำสนิทถูกจัดทรงอย่างเนี้ยบกริบ ใบหน้าสะอาดสะอ้านไม่มีหนวดเคราสักเส้น เขาดูดีมากจนหญิงสาวไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมเขามีผู้หญิงเยอะ แต่การที่เขายังเก็บของพวกนี้ไว้ ทั้งที่เวลาผ่านไปปีกว่าแล้วก็แสดงว่าเขายังลืมอดีตไม่ได้จริงๆ

               “ทำอะไร!” ภูริดลถามด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างแล้วเดินเข้ามากระชากรูปจากมือของฟ้าพราวไปยัดใส่กล่องเก็บไว้ตามเดิม แล้วโยนมันไว้บนหลังตู้โชว์ที่มีความสูงประมาณหน้าอกของเขา

               “อย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวที่รักตกใจ” ฟ้าพราวต่อว่าแล้วลากแขนสามีออกไปนั่งคุยกันที่ระเบียงหน้าบ้าน เวลาประมาณสามทุ่มกว่าในช่วงเวลาปลายปีแบบนี้อากาศบนดอยค่อนข้างเย็น เวลาลมพัดวูบมาที หญิงสาวที่ใส่ชุดนอนสายเดี่ยวแบบกระโปรงสั้นเหนือเข่าถึงกับต้องยกมือขึ้นกอดตัวเอง

               “ทีหลังอย่ามาจุ้นจ้านกับเรื่องส่วนตัวของผมอีก”

               “ฉันก็ไม่อยากยุ่งนักหรอก แต่มันบังเอิญเห็นเองจะให้ทำยังไง” ฟ้าพราวตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ พยายามบอกตัวเองว่าเรื่องของกวินตราหรือหม่อมก้อยมันเป็นอดีตไปแล้ว แต่เรื่องของผู้หญิงอีกคนของเขาที่เธอยังไม่รู้ว่าเป็นใครนั่นต่างหากที่สำคัญกว่า คิดแล้วก็กลุ้ม นอกจากกวินตาแล้วยังมีม่านไหม แถมยังมีผู้หญิงปริศนาโผล่มาอีกคน “ตกลงคุณมีผู้หญิงทั้งหมดสามคนใช่มั้ย”

               “ไม่ต้องสนใจหรอกว่าผมจะมีผู้หญิงกี่คน แค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี ทำให้ผัวมีความสุขที่สุดเท่านั้นก็พอแล้ว” ภูริดลบอกพลางขยับตัวเข้ามาสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบยาหลอดเล็กๆ ออกมาบีบใส่ปลายนิ้วแล้วเก็บหลอดยาใส่กระเป๋ากางเกงตามเดิม

               “เห็นแก่ตัวที่สุด” ฟ้าพราวบ่นอุบอิบแล้วทิ้งตัวกระแทกแผงอกกว้าง และด้วยความที่เธอตัวเล็กกว่าเขามาก ทำให้ร่างบอบบางแทบจมหายไปในอ้อมกอดของเขา “ไหนบอกว่าไม่อยากเป็นสามีฉัน แล้วเรื่องอะไรมาบอกให้ฉันทำหน้าที่ภรรยาให้ดีที่สุด”

               ภูริดลใช้ความเงียบแทนคำตอบ สักวันหนึ่งเขาอาจจะรักเธอได้ แต่คงไม่ใช่เร็วๆ นี้แน่นอน เขาผ่านประสบการณ์ที่เลวร้ายมามาก การจะให้เขารักและเชื่อใจผู้หญิงคนใหม่อีกครั้งเป็นเรื่องยากและคงต้องใช้เวลานานพอสมควร

               “อ้าขาออก”

               “หือ?”

               “อ้าขาออก!” เขาพูดย้ำพลางสอดมือเข้าไปใต้ชายกระโปรงชุดนอนแล้วสอดปลายนิ้วที่แต้มยาเอาไว้เข้าไปตรงรอยแยกตรงกลางหว่างขาเธอ

               “จะทำอะไร” หญิงสาวถามเสียงแผ่ว อย่าบอกนะว่าเขาหื่นอีกแล้ว