Mag-log inเธอถามเล่นๆ เหมือนจะไม่ต้องการคำตอบจริงจัง หากแต่ชายหนุ่มกลับพยักหน้า“พี่เล่นเปียโนเป็นครับ ถ้าคุณหนูบุษจะให้พี่ช่วยพี่ก็อาจจะพอช่วยได้”“จริงๆ น่ะเหรอคะพี่วี”หญิงสาวถึงกับทำตาโตอย่างไม่อยากเชื่อ กันต์ระวียิ้มแล้วพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเหมือนจะล้อเลียน“เล่นได้ครับ จะลองทดสอบฝีมือพี่ก่
“เดี๋ยวคงตามมา พี่ไนซ์มาส่งเราหน้างานเมื่อกี้ แล้วบึ่งไปรักษาลูกค้าด่วนอยู่”“บ้างานตามเคย”เพชรน้ำบุษหัวเราะกิ๊ก เมื่อนึกถึงพี่ชายของเพื่อนรัก ลัทธพลเป็นชายหนุ่มอารมณ์ดี แม้ติดจะซุ่มซ่ามไปบ้าง เขาชอบทำเปิ่นต่อหน้าเธอบ่อยครั้ง แต่เวลาทำงานเขาก็จะกลายเป็นชายหนุ่มอีกคน ที่น่านับถือและเอาจริงเอาจังกับง
อีกแล้วพี่วี...ทำไมต้องมาทำให้ใจเต้นบ่อยๆ ด้วยนะ เฮ้อ...“ขอบคุณค่ะ พี่วีคะ บุษอยากจะขอให้พี่วีไปรับยายหนูนามาให้หน่อยสิคะ บอกว่าจะมาช่วยงานบุษแต่ป่านนี้ยังไม่มาเลย น่าตีจริงๆ สงสัยไปทำสวยอยู่แน่ๆ เลย”ประโยคหลังเหมือนจะบอกกับตนเอง เพราะคืนนี้เป็นงานกลางคืน ที่มีแต่สาวๆ แต่งตัวมาประชันกัน เพื่อนรักข
ไฟประดับสีต่างๆ ถูกเปิดขึ้นเมื่อย่างเข้าเวลายามพลบค่ำ คนงานที่ถูกให้ทำหน้าที่ช่วยงานพิเศษเป็นพนักงานบริกร และช่วยดูแลความเรียบร้อยของงานสำคัญในวันนี้ ต่างก็เตรียมตัวกันอย่างพรั่งพร้อม บริเวณลานกว้างของไร่ส้มถูกเนรมิตให้เป็นงานเลี้ยง ที่ตกแต่งไว้อย่างอบอุ่น หรูหรา สมเกียรติกับเจ้าภาพในวันนี้นักหญิงส
กันต์ระวีมองดูหน้าของเจ้านายสาว ที่เดินยิ้มออกมาจากร้านอาหาร เมื่อเขาโทรศัพท์บอกว่าเขามาถึงแล้ว เพชรน้ำบุษก็เดินออกมาทันที ด้วยท่าทีที่รื่นเริงนัก“เอ...ทำไมเสร็จเร็วจังครับคุณหนูบุษ”“บุษอิ่มน่ะค่ะ อิ่มอกอิ่มใจ”เพชรน้ำบุษตอบยิ้มๆ ใบหน้านั้นดูสดชื่นนัก นัยน์ตาหวานเป็นประกายระยับ ชายหนุ่มเพียงแค่ขมว
“ค่ะ คนที่มาช่วยบุษคงจะเข้าใจผิด ว่าคุณเป็นคนมอมยาบุษ แต่ทำไมคุณถึงต้องหนีมาด้วยละคะ”“โธ่...”ก้องหล้าโอดเสียงอ่อน หน้าตาของเขาดูซีดเซียวจนน่าเชื่อถือว่าเขาถูกใส่ร้ายเข้าจริงๆ หากแต่เพชรน้ำบุษรู้ดีนักว่ามันเป็นเพียงการแสดง แม้เธอจะรู้สึกมึนงง สับสนเพราะฤทธิ์ยา แต่เธอก็ไม่โง่ คนเดียวที่มีโอกาสใส่ยาใ
“นี่ยายบุษค่ะ ยายบุษอยู่แถวหนองทรายน่ะค่ะ อุ๊ย! หนูนาลืมแนะนำให้พี่วีกับยายบุษรู้จักกัน มัวแต่ตื่นเต้นที่ได้เจอพี่วี”“ก็รู้จักกันแล้วนี่ครับ สวัสดีครับน้องบุษ”กันต์ระวีเอ่ยยิ้มๆ เขามองหน้าของเพชรน้ำบุษด้วยสายตาเป็นประกายวับ จนเพชรน้ำบุษที่ลุกขึ้นยืน ละมือจากเจ้าหมาน้อยชั่วคราวถึงกับหลบตาคมของอีกฝ่
“เป็นเรานะ เราคงจะว๊ากไปสักทีสองที หรือไม่ก็ฟ้องพ่อให้เฉดหัวออกไปจากบ้านเสียเลย เหอะ!”“ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก พี่แยมเป็นลูกของป้าแวว ป้าแววเป็นคนดีมาก ป้าแววสอนอะไรๆ ดีๆ ให้เราหลายอย่าง เรานับถือป้าแววเหมือนกับญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง เราก็ควรจะเคารพพี่แยมด้วย”“แม้ว่ายายนั่นจะไม่น่าเคารพ แล้วก็ชอบทำตัวเสมอ
เสียงนกร้องดังเจื้อยแจ้ว แดดยามเช้าส่องรำไรลอดใบไม้มาต้องผิวให้ความอบอุ่น ลมเย็นๆ พัดมาเรื่อยเฉื่อย เอาอากาศบริสุทธิ์มาต้องใบหน้าใสหวาน เพชรน้ำบุษสูดอากาศเข้าปอดอย่างสดชื่น พลางมองไปรอบๆ ตัว นานครั้งที่เธอจะได้มาสัมผัสบรรยากาศนอกบ้านบ้างแบบนี้ แม้จะสดชื่นไม่ต่างกัน แต่ความรู้สึกของอิสรภาพนั้นต่างกัน
“มีอะไรกันแยม ทำไมแม่แกต้องทำแบบนี้ด้วย”เขาประคองใบหน้านวลของบุตรสาวให้มองสบตาด้วย มือไล้เช็ดน้ำตาให้อย่างรักใคร่ห่วงใย เห็นรอยผื่นแดงๆ ที่แก้มของบุตรสาวแล้วก็อยากจะไปจัดการนังตัวดีที่ทำร้ายลูกสาวสุดที่รักได้ลงยิ่งนัก“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะพ่อ”หญิงสาวพยายามฝืนยิ้มให้กับบิดา อุทัยมองด้วยสายตาเหมือนไม่เช







