MasukShare
บทที่ 13
Bab terbaru
ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา บทที่ 24
บทที่ 24สุดท้ายแล้วจี้สวินฉือก็จากไปแล้วหลังจากอวี๋จื่ออี้จัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลด้วยตัวเองเสร็จได้ไม่นาน เขาก็ได้รับเงินค่ารักษาพยาบาลที่เธอโอนมาให้เดิมทีเขาไม่อยากรับเงินนั้นไว้ แต่คำพูดถัดมาของเธอกลับทำให้เขาไม่อาจปฏิเสธได้อีก“รุ่นน้อง ยังไงฐานะทางบ้านนายก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว อย่าฝืนตัวเองเกินไปเลย ค่ารักษาของฉันฉันจ่ายเองได้อยู่แล้ว ถ้าทำให้นายต้องไปทำงานพิเศษเพิ่มอีกเพราะฉัน ฉันก็รู้สึกไม่สบายใจเหมือนกัน”จี้สวินฉือก้มหน้าลงอย่างกระอักกระอ่วน บางทีอาจเป็นเพราะช่วงนี้เขาฝันมากขึ้นเรื่อย ๆ พฤติกรรมและวิธีจัดการเรื่องต่าง ๆ ของเขาก็ยิ่งเหมือนคนในความฝันคนนั้นมากขึ้นทุกทีแต่คนในความฝันคือทายาทของเส้าซื่อ กรุ๊ป เป็นดาวรุ่งในแวดวงธุรกิจที่แม้จะแตกหักกับตระกูลเส้า ก็ยังสามารถสร้างตัวขึ้นมาใหม่ได้ด้วยความสามารถของตัวเองแต่จี้สวินฉือ เป็นเพียงนักศึกษายากจนที่ไม่มีอะไรเลย แถมยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำพอกลับถึงหอพัก เขาก็ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรง ไม่เข้าใจเลยว่าทำไม ทั้งที่ทุกอย่างกำลังไปในทิศทางที่ดี แต่แค่คืนเดียวผ่านไป ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปหมดด้านนอกหอพักจู่ ๆ ก็เริ่มมีเสีย
ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา บทที่ 23
บทที่ 23 ไม่ใช่ว่าอวี๋จื่ออี้จะเสียใจทีหลัง คำพูดที่เธอพูดไว้ก่อนที่วิญญาณจะสลายไปในตอนนั้น ก็ยังคงใช้ได้อยู่แม้จะมีความเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยเสียใจเลยแต่ตอนนั้น ยังมีอีกหนึ่งประโยคที่เธอยังไม่ได้พูด——เพียงแต่ถ้ามีชาติหน้า เธอไม่อยากรักเส้าสวินฉืออีกแล้ววันนั้น เธอคิดจริง ๆ ว่าตัวเองจะสลายหายไปแบบนั้นเลยแต่ในเมื่อครั้งนี้เธอได้โอกาสมีชีวิตอีกครั้ง เธอก็ไม่อยากพัวพันกับเขาอีก เธออยากมีชีวิตเพื่อตัวเองสักครั้งตอนที่อวี๋จื่ออี้ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นช่วงบ่ายของวันถัดมาแล้วกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ฉุนจมูกกับเพดานสีขาวล้วน ความเจ็บแปลบเล็ก ๆ จากเข็มที่หลังมือ และขวดน้ำเกลือที่ห้อยอยู่ด้านข้าง ทำให้เธอเข้าใจได้ทันทีว่าตัวเองอยู่ที่ไหนเธอหันศีรษะไป คนที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงคือจี้สวินฉือเขาฟุบอยู่ข้างเตียง ดูเหมือนจะหลับไม่สนิทนัก แถมยังเห็นไรหนวดเคราจาง ๆ ขึ้นอยู่ที่คาง คงเป็นเพราะทั้งคืนที่ผ่านมาเขาแทบไม่ได้พักผ่อนอย่างจริงจังเลยถ้าเป็นเมื่อก่อน เธออาจจะรู้สึกสงสาร หรืออาจจะใจเต้นไปกับเขา แต่ในตอนนี้ เมื่อเธอมองเขา ความรู้สึกในใจก็ปะปนกันไปหมดตอนที่พญายมมาหาเธอ ยังได้พูด
ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา บทที่ 22
บทที่ 22 อวี๋จื่ออี้ฝันยาวนานมากเธอมองเห็นใบหน้าของคนในความฝันไม่ชัด แต่กลับรู้สึกขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลว่า คนในความฝันนั้นก็คือพวกเขาในความฝัน มีชายคนหนึ่งที่ชื่อเหมือน “จี้สวินฉือ” แต่คนละนามสกุล เขาไม่ใช่นักเรียนยากจน หากแต่เป็นทายาทของเส้าซื่อ กรุ๊ป เขายอมย้ายออกจากตระกูล สละสถานะทายาท เพียงเพื่อเลี้ยงดูเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อเหมือนเธอแต่คนละนามสกุล เด็กคนนั้นร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เล็ก และยังเป็นหลานสาวที่เขารักที่สุดด้วยเขาเลี้ยงดูเธอจนเติบโต มอบความรักและความโปรดปรานให้เธอเพียงคนเดียว เอาใจใส่และตามใจเธอถึงขนาดว่า เธออยากได้ดวงดาว เขาก็จะไม่ยอมยื่นให้เพียงดวงจันทร์ตั้งแต่อายุแปดขวบจนถึงสิบแปดปี เขาเลี้ยงดูเธอมาตลอดสิบปีเต็ม แต่เธอกลับ “ไม่รู้จักละอาย” ไปตกหลุมรักผู้ใหญ่ที่เป็นญาติของตัวเองไม่มีใครเข้าใจเธอเลย แม้แต่คุณอาที่เคยรักและเอ็นดูเธอมากที่สุดก็ตามชายที่ชื่อ “เส้าสวินฉือ” คนนั้น ดึงความรักทั้งหมดที่เคยมอบให้เธอกลับคืนไปในพริบตา ก่อนจะเริ่มนัดดูตัวอย่างต่อเนื่องไม่หยุด จนกระทั่งพาคู่หมั้นที่เพียบพร้อมทุกด้านกลับมาเขาคิดว่าทำแบบนี้แล้วเธอคงจะยอมตัดใจแต่ภา
ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา บทที่ 21
บทที่ 21“วันนี้นายนัดฉันออกมา มีเรื่องอะไรหรือเปล่า？” อวี๋จื่ออี้พยายามกดความรู้สึกแปลก ๆ ในใจเอาไว้ แล้วถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้เป็นปกติที่สุดส่วนใบหน้าของเขาที่ยังร้อนผ่าวไม่หาย พอได้ยินคำถามของเธอเข้า ก็ยิ่งแดงขึ้นไปอีกเขาหยิบถุงใบหนึ่งออกมาจากอ้อมแขนแล้วยื่นให้อวี๋จื่ออี้ ขณะพูดเสียงของเขาก็เผลอเบาลงโดยไม่รู้ตัว“รุ่นพี่ นี่ให้พี่ครับ”พอเห็นว่าเขาจะให้ของขวัญ อวี๋จื่ออี้ก็รีบผลักถุงนั้นกลับไป โบกมือปฏิเสธทันที แต่เขากลับเหมือนคาดเดาการกระทำและความคิดของเธอไว้ล่วงหน้าแล้ว จึงหยิบของในถุงออกมาทันทีมันคือผ้าพันคอไหมพรมสีขาว เส้นไหมถักไม่สม่ำเสมอ บางช่วงถี่บางช่วงห่าง มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ได้ซื้อมา และคำพูดถัดมาของจี้สวินฉือก็ยิ่งยืนยันความคิดนั้น“ตอนนี้ผมยังไม่มีเงินมากพอ เลยไม่สามารถให้ของขวัญแพง ๆ กับรุ่นพี่ได้ ผ้าพันคอนี้ผมถักเองกับมือ เป็นครั้งแรกด้วย ยังไม่ค่อยชำนาญ หวังว่ารุ่นพี่จะไม่รังเกียจนะครับ”ประโยคเดียวนั้นแฝงความเจ้าเล่ห์ไว้เต็มเปี่ยม พอประกอบกับใบหน้าที่แดงระเรื่อของจี้สวินฉือแล้ว ถ้าเป็นคนอื่นมาอยู่ตรงนี้ เห็นเขาที่แสดงความรู้สึกออกมาอย่างจริงใจ
ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา บทที่ 20
บทที่ 20กว่าจะกล่อมให้การถกเถียงจอแจของคนในห้องสงบลงได้ อวี๋จื่ออี้ก็เพิ่งจะตั้งใจจะพักสักหน่อย เสียงแจ้งเตือนข้อความจากมือถือก็ดังขึ้นทันทีเธอก้มลงมอง ก็พบว่าเป็นข้อความจากจี้สวินฉือ“รุ่นพี่ วันนี้ผมขอโทษจริง ๆ ที่ทำโจ๊กของพี่หก ถ้าอย่างนั้น วันหลังผมขอเลี้ยงข้าวชดเชยได้ไหมครับ?”มีศีรษะหนึ่งโผล่มาจากข้างไหล่ของเธอ มองเห็นข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์ของอวี๋จื่ออี้ในแวบเดียว จากนั้นก็เป็นเสียงคุ้นเคยของมู่เหวินซา “เห็นไหมล่ะ เขายังบอกว่าจะเลี้ยงข้าวเธอด้วยนะ ได้ยินมาว่าฐานะทางบ้านเขาก็ไม่ค่อยดี แบบนี้ไม่เรียกว่าชอบแล้วจะเรียกว่าอะไรล่ะ!”พอได้ยินว่าฐานะทางบ้านของจี้สวินฉือไม่ค่อยดี อวี๋จื่ออี้ก็ขมวดคิ้วขึ้นโดยสัญชาตญาณไม่รู้เพราะอะไร พอได้ยินพวกเธอพูดถึงฐานะทางบ้านของเขา กลับมีความรู้สึกขึ้นมาว่า บ้านของเขาน่าจะมีฐานะดีมากแต่พอมู่เหวินซาพูดถึงฐานะทางบ้านของเขาขึ้นมา อวี๋จื่ออี้ก็พลันนึกขึ้นได้ว่า ชื่อจี้สวินฉือ เธอก็เคยได้ยินมาบ้างก็เพราะว่าเขาเป็นถึงผู้ทำคะแนนอันดับหนึ่งของสายวิทย์เมื่อปีที่แล้ว ทั้ง ๆ ที่มีตัวเลือกที่ดีกว่านี้ แต่กลับเลือกมหาวิทยาลัย A ในท้องถิ่นเพราะพ่อแม่
ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา บทที่ 19
ชามโจ๊กเสียการควบคุมทันทีเอียงเทลง โจ๊กส่วนใหญ่กระเด็นไปอีกด้าน อีกส่วนหนึ่งก็สาดใส่ตัวนักศึกษาชายที่เดินผ่านมาพอดีสิ่งเดียวที่ยังนับว่าโชคดีคือ อวี๋จื่ออี้ไม่ได้ถูกลวกจากความร้อน“ซี้ด!”ไม่คิดว่าโจ๊กจะร้อนขนาดนี้ เมื่อรู้สึกถึงความแสบที่ลามไปทั่วหน้าอกกับท้อง จี้สวินฉือก็อดสูดปากเข้าหนึ่งเฮือกไม่ได้พอได้ยินเสียงร้องเจ็บ อวี๋จื่ออี้ก็ตกใจ รีบเอ่ยถามทันทีว่า “นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”จี้สวินฉือสูดหายใจลึก ๆ อยู่หลายครั้ง กว่าจะค่อย ๆ ดีขึ้น เขาโบกมือให้อวี๋จื่ออี้ก่อนจะพูดว่า “ฉันไม่เป็นไร ขอโทษนะครับ เป็นความผิดฉันเองที่ทำให้โจ๊กของเธอหก เดี๋ยวฉันซื้อให้ใหม่แล้วกัน!”เขาขอโทษออกมาแทบจะทันที จนทำให้อวี๋จื่ออี้ตั้งตัวไม่ทันไปชั่วขณะจะมีใครกันที่ตัวเองเจ็บตัว แต่สิ่งแรกที่ทำกลับเป็นการขอโทษแล้วก็ขอชดใช้แบบนี้?ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้ก็โทษเขาฝ่ายเดียวไม่ได้ด้วย“ไม่เป็นไร ฉันซื้อใหม่เองก็ได้” เธอมองโจ๊กที่หกเลอะพื้นด้วยความเสียดายนิดหน่อย แต่ก็ยังส่ายหน้า ก่อนจะล้วงทิชชู่ออกจากกระเป๋าส่งให้เขา ชี้ไปที่โจ๊กที่เปื้อนอยู่บนเสื้อของเขา แววตามีความเป็นห่วง “โจ๊กก็ไม่ได้แพงอะไร แต่น
ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา บทที่ 9
บทที่ 9วันสุดท้ายของการนับถอยหลัง ขณะที่ฉินจื่ออี้ลงมาชั้นล่าง เส้าสวินฉือกำลังจะออกไปข้างนอกพร้อมกับอวี้เยียนซู่ พอเธอเดินมาถึงหน้าประตู ก็เอ่ยปากเรียกเขาไว้ทันที“คุณอา ฉันรู้ว่าคุณยุ่ง แต่วันนี้คุณพอจะกลับมากินข้าวกับฉันสักมื้อได้ไหม แค่มื้อเดียว แค่เราสองคน”ฉันอยาก…บอกลาคุณให้ดี ๆ สักครั้ง
ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา บทที่ 8
บทที่ 8 เธอกำลังจะอ้าปากพูด แต่จู่ ๆ ก็เกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น เด็กสองคนกำลังเล่นสเก็ตบอร์ดไล่หยอกล้อกัน พุ่งตรงมาทางสระว่ายน้ำ ทั้งคู่ไม่เห็นว่ามีคนยืนอยู่ข้างหน้า พอรู้ตัวก็เบรกไม่ทัน จึงพุ่งชนจนทำให้อวี้เยียนซู่ที่ยืนอยู่ข้างสระตกลงไปในสระน้ำทันทีได้ยินเพียงเสียง “ตู้ม” ดังขึ้น น้ำในสระกระเซ็นเ
ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา บทที่ 7
บทที่ 7 เส้าสวินฉือมองเธอ ก่อนจะรับของขวัญที่เธอยื่นให้ สีหน้าของเขาดูลึกลับอ่านไม่ออก“ไว้ค่อยมาร่วมอวยพรในพิธีหมั้นก็ยังไม่สาย”งานหมั้นเหรอ？แต่เธอคงอยู่ไม่ถึงวันที่เขาหมั้นแล้วฉินจื่ออี้ก้มหน้าลง เงียบไม่พูดอะไร ไม่อธิบายและไม่โต้แย้ง หลังจากยื่นของขวัญออกไปแล้วก็เดินจากมา ก่อนจะไปหามุมหน
ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา บทที่ 6
บทที่ 6เมื่อได้ยินเสียงคาดคั้นของเส้าสวินฉือ ฉินจื่ออี้ก็ได้สติกลับมาเสียที พอเห็นจดหมายรักในมือของตัวเอง เธอก็รีบวางซองจดหมายกลับคืนลงในลิ้นชักอย่างลนลาน ก่อนจะอ้ำอึ้งเอ่ยอธิบายว่า “ฉันแค่อยากช่วยคุณทำความสะอาดนิดหน่อย…”แต่คำอธิบายของเธอกลับไม่ได้รับความเข้าใจจากเขา ตรงกันข้าม น้ำเสียงของเขายิ
Anda juga akan menyukai
รักในวันที่สาย
หนิวหนิว13.7K Dibacaรักดั่งสายน้ำไม่หวนคืน
แอคหลุมของหงซื่อเสียน4.5K Dibacaยามใบไม้ผลัดใบ
มู่หือ5.0K Dibacaรักสลายใต้เงาจันทร์
เฉินเสี่ยวอวี๋10.4K Dibacaผู้ชนะที่โลกไม่เคยจดจำ
แอนนา สมิธ1.8K Dibacaรักสิ้น ลมค่ำเหน็บหนาว
ซานซาน584 Dibacaภายหลังหมอกฝนก็พลันจางหาย
หงส์น้อยผู้สงบสุข4.4K Dibacaดอกไม้นานาพันธุ์บานมิรู้โรย
ช่อดอกไม้3.1K Dibaca
