تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 12
أحدث فصل
ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา บทที่ 24
บทที่ 24สุดท้ายแล้วจี้สวินฉือก็จากไปแล้วหลังจากอวี๋จื่ออี้จัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลด้วยตัวเองเสร็จได้ไม่นาน เขาก็ได้รับเงินค่ารักษาพยาบาลที่เธอโอนมาให้เดิมทีเขาไม่อยากรับเงินนั้นไว้ แต่คำพูดถัดมาของเธอกลับทำให้เขาไม่อาจปฏิเสธได้อีก“รุ่นน้อง ยังไงฐานะทางบ้านนายก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว อย่าฝืนตัวเองเกินไปเลย ค่ารักษาของฉันฉันจ่ายเองได้อยู่แล้ว ถ้าทำให้นายต้องไปทำงานพิเศษเพิ่มอีกเพราะฉัน ฉันก็รู้สึกไม่สบายใจเหมือนกัน”จี้สวินฉือก้มหน้าลงอย่างกระอักกระอ่วน บางทีอาจเป็นเพราะช่วงนี้เขาฝันมากขึ้นเรื่อย ๆ พฤติกรรมและวิธีจัดการเรื่องต่าง ๆ ของเขาก็ยิ่งเหมือนคนในความฝันคนนั้นมากขึ้นทุกทีแต่คนในความฝันคือทายาทของเส้าซื่อ กรุ๊ป เป็นดาวรุ่งในแวดวงธุรกิจที่แม้จะแตกหักกับตระกูลเส้า ก็ยังสามารถสร้างตัวขึ้นมาใหม่ได้ด้วยความสามารถของตัวเองแต่จี้สวินฉือ เป็นเพียงนักศึกษายากจนที่ไม่มีอะไรเลย แถมยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำพอกลับถึงหอพัก เขาก็ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดแรง ไม่เข้าใจเลยว่าทำไม ทั้งที่ทุกอย่างกำลังไปในทิศทางที่ดี แต่แค่คืนเดียวผ่านไป ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปหมดด้านนอกหอพักจู่ ๆ ก็เริ่มมีเสีย
ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา บทที่ 23
บทที่ 23 ไม่ใช่ว่าอวี๋จื่ออี้จะเสียใจทีหลัง คำพูดที่เธอพูดไว้ก่อนที่วิญญาณจะสลายไปในตอนนั้น ก็ยังคงใช้ได้อยู่แม้จะมีความเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยเสียใจเลยแต่ตอนนั้น ยังมีอีกหนึ่งประโยคที่เธอยังไม่ได้พูด——เพียงแต่ถ้ามีชาติหน้า เธอไม่อยากรักเส้าสวินฉืออีกแล้ววันนั้น เธอคิดจริง ๆ ว่าตัวเองจะสลายหายไปแบบนั้นเลยแต่ในเมื่อครั้งนี้เธอได้โอกาสมีชีวิตอีกครั้ง เธอก็ไม่อยากพัวพันกับเขาอีก เธออยากมีชีวิตเพื่อตัวเองสักครั้งตอนที่อวี๋จื่ออี้ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นช่วงบ่ายของวันถัดมาแล้วกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ฉุนจมูกกับเพดานสีขาวล้วน ความเจ็บแปลบเล็ก ๆ จากเข็มที่หลังมือ และขวดน้ำเกลือที่ห้อยอยู่ด้านข้าง ทำให้เธอเข้าใจได้ทันทีว่าตัวเองอยู่ที่ไหนเธอหันศีรษะไป คนที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงคือจี้สวินฉือเขาฟุบอยู่ข้างเตียง ดูเหมือนจะหลับไม่สนิทนัก แถมยังเห็นไรหนวดเคราจาง ๆ ขึ้นอยู่ที่คาง คงเป็นเพราะทั้งคืนที่ผ่านมาเขาแทบไม่ได้พักผ่อนอย่างจริงจังเลยถ้าเป็นเมื่อก่อน เธออาจจะรู้สึกสงสาร หรืออาจจะใจเต้นไปกับเขา แต่ในตอนนี้ เมื่อเธอมองเขา ความรู้สึกในใจก็ปะปนกันไปหมดตอนที่พญายมมาหาเธอ ยังได้พูด
ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา บทที่ 22
บทที่ 22 อวี๋จื่ออี้ฝันยาวนานมากเธอมองเห็นใบหน้าของคนในความฝันไม่ชัด แต่กลับรู้สึกขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลว่า คนในความฝันนั้นก็คือพวกเขาในความฝัน มีชายคนหนึ่งที่ชื่อเหมือน “จี้สวินฉือ” แต่คนละนามสกุล เขาไม่ใช่นักเรียนยากจน หากแต่เป็นทายาทของเส้าซื่อ กรุ๊ป เขายอมย้ายออกจากตระกูล สละสถานะทายาท เพียงเพื่อเลี้ยงดูเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อเหมือนเธอแต่คนละนามสกุล เด็กคนนั้นร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เล็ก และยังเป็นหลานสาวที่เขารักที่สุดด้วยเขาเลี้ยงดูเธอจนเติบโต มอบความรักและความโปรดปรานให้เธอเพียงคนเดียว เอาใจใส่และตามใจเธอถึงขนาดว่า เธออยากได้ดวงดาว เขาก็จะไม่ยอมยื่นให้เพียงดวงจันทร์ตั้งแต่อายุแปดขวบจนถึงสิบแปดปี เขาเลี้ยงดูเธอมาตลอดสิบปีเต็ม แต่เธอกลับ “ไม่รู้จักละอาย” ไปตกหลุมรักผู้ใหญ่ที่เป็นญาติของตัวเองไม่มีใครเข้าใจเธอเลย แม้แต่คุณอาที่เคยรักและเอ็นดูเธอมากที่สุดก็ตามชายที่ชื่อ “เส้าสวินฉือ” คนนั้น ดึงความรักทั้งหมดที่เคยมอบให้เธอกลับคืนไปในพริบตา ก่อนจะเริ่มนัดดูตัวอย่างต่อเนื่องไม่หยุด จนกระทั่งพาคู่หมั้นที่เพียบพร้อมทุกด้านกลับมาเขาคิดว่าทำแบบนี้แล้วเธอคงจะยอมตัดใจแต่ภา
ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา บทที่ 21
บทที่ 21“วันนี้นายนัดฉันออกมา มีเรื่องอะไรหรือเปล่า？” อวี๋จื่ออี้พยายามกดความรู้สึกแปลก ๆ ในใจเอาไว้ แล้วถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้เป็นปกติที่สุดส่วนใบหน้าของเขาที่ยังร้อนผ่าวไม่หาย พอได้ยินคำถามของเธอเข้า ก็ยิ่งแดงขึ้นไปอีกเขาหยิบถุงใบหนึ่งออกมาจากอ้อมแขนแล้วยื่นให้อวี๋จื่ออี้ ขณะพูดเสียงของเขาก็เผลอเบาลงโดยไม่รู้ตัว“รุ่นพี่ นี่ให้พี่ครับ”พอเห็นว่าเขาจะให้ของขวัญ อวี๋จื่ออี้ก็รีบผลักถุงนั้นกลับไป โบกมือปฏิเสธทันที แต่เขากลับเหมือนคาดเดาการกระทำและความคิดของเธอไว้ล่วงหน้าแล้ว จึงหยิบของในถุงออกมาทันทีมันคือผ้าพันคอไหมพรมสีขาว เส้นไหมถักไม่สม่ำเสมอ บางช่วงถี่บางช่วงห่าง มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ได้ซื้อมา และคำพูดถัดมาของจี้สวินฉือก็ยิ่งยืนยันความคิดนั้น“ตอนนี้ผมยังไม่มีเงินมากพอ เลยไม่สามารถให้ของขวัญแพง ๆ กับรุ่นพี่ได้ ผ้าพันคอนี้ผมถักเองกับมือ เป็นครั้งแรกด้วย ยังไม่ค่อยชำนาญ หวังว่ารุ่นพี่จะไม่รังเกียจนะครับ”ประโยคเดียวนั้นแฝงความเจ้าเล่ห์ไว้เต็มเปี่ยม พอประกอบกับใบหน้าที่แดงระเรื่อของจี้สวินฉือแล้ว ถ้าเป็นคนอื่นมาอยู่ตรงนี้ เห็นเขาที่แสดงความรู้สึกออกมาอย่างจริงใจ
ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา บทที่ 20
บทที่ 20กว่าจะกล่อมให้การถกเถียงจอแจของคนในห้องสงบลงได้ อวี๋จื่ออี้ก็เพิ่งจะตั้งใจจะพักสักหน่อย เสียงแจ้งเตือนข้อความจากมือถือก็ดังขึ้นทันทีเธอก้มลงมอง ก็พบว่าเป็นข้อความจากจี้สวินฉือ“รุ่นพี่ วันนี้ผมขอโทษจริง ๆ ที่ทำโจ๊กของพี่หก ถ้าอย่างนั้น วันหลังผมขอเลี้ยงข้าวชดเชยได้ไหมครับ?”มีศีรษะหนึ่งโผล่มาจากข้างไหล่ของเธอ มองเห็นข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์ของอวี๋จื่ออี้ในแวบเดียว จากนั้นก็เป็นเสียงคุ้นเคยของมู่เหวินซา “เห็นไหมล่ะ เขายังบอกว่าจะเลี้ยงข้าวเธอด้วยนะ ได้ยินมาว่าฐานะทางบ้านเขาก็ไม่ค่อยดี แบบนี้ไม่เรียกว่าชอบแล้วจะเรียกว่าอะไรล่ะ!”พอได้ยินว่าฐานะทางบ้านของจี้สวินฉือไม่ค่อยดี อวี๋จื่ออี้ก็ขมวดคิ้วขึ้นโดยสัญชาตญาณไม่รู้เพราะอะไร พอได้ยินพวกเธอพูดถึงฐานะทางบ้านของเขา กลับมีความรู้สึกขึ้นมาว่า บ้านของเขาน่าจะมีฐานะดีมากแต่พอมู่เหวินซาพูดถึงฐานะทางบ้านของเขาขึ้นมา อวี๋จื่ออี้ก็พลันนึกขึ้นได้ว่า ชื่อจี้สวินฉือ เธอก็เคยได้ยินมาบ้างก็เพราะว่าเขาเป็นถึงผู้ทำคะแนนอันดับหนึ่งของสายวิทย์เมื่อปีที่แล้ว ทั้ง ๆ ที่มีตัวเลือกที่ดีกว่านี้ แต่กลับเลือกมหาวิทยาลัย A ในท้องถิ่นเพราะพ่อแม่
ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา บทที่ 19
ชามโจ๊กเสียการควบคุมทันทีเอียงเทลง โจ๊กส่วนใหญ่กระเด็นไปอีกด้าน อีกส่วนหนึ่งก็สาดใส่ตัวนักศึกษาชายที่เดินผ่านมาพอดีสิ่งเดียวที่ยังนับว่าโชคดีคือ อวี๋จื่ออี้ไม่ได้ถูกลวกจากความร้อน“ซี้ด!”ไม่คิดว่าโจ๊กจะร้อนขนาดนี้ เมื่อรู้สึกถึงความแสบที่ลามไปทั่วหน้าอกกับท้อง จี้สวินฉือก็อดสูดปากเข้าหนึ่งเฮือกไม่ได้พอได้ยินเสียงร้องเจ็บ อวี๋จื่ออี้ก็ตกใจ รีบเอ่ยถามทันทีว่า “นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”จี้สวินฉือสูดหายใจลึก ๆ อยู่หลายครั้ง กว่าจะค่อย ๆ ดีขึ้น เขาโบกมือให้อวี๋จื่ออี้ก่อนจะพูดว่า “ฉันไม่เป็นไร ขอโทษนะครับ เป็นความผิดฉันเองที่ทำให้โจ๊กของเธอหก เดี๋ยวฉันซื้อให้ใหม่แล้วกัน!”เขาขอโทษออกมาแทบจะทันที จนทำให้อวี๋จื่ออี้ตั้งตัวไม่ทันไปชั่วขณะจะมีใครกันที่ตัวเองเจ็บตัว แต่สิ่งแรกที่ทำกลับเป็นการขอโทษแล้วก็ขอชดใช้แบบนี้?ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้ก็โทษเขาฝ่ายเดียวไม่ได้ด้วย“ไม่เป็นไร ฉันซื้อใหม่เองก็ได้” เธอมองโจ๊กที่หกเลอะพื้นด้วยความเสียดายนิดหน่อย แต่ก็ยังส่ายหน้า ก่อนจะล้วงทิชชู่ออกจากกระเป๋าส่งให้เขา ชี้ไปที่โจ๊กที่เปื้อนอยู่บนเสื้อของเขา แววตามีความเป็นห่วง “โจ๊กก็ไม่ได้แพงอะไร แต่น
ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา บทที่ 5
บทที่ 5พอเห็นกองของพวกนั้นบนพื้น ใจของฉินจื่ออี้ก็สั่นสะท้านอย่างแรงทั้งที่เธอซ่อนมันไว้แล้วแท้ ๆ ก็ไม่รู้ว่าเส้าสวินฉือไปเจอมันได้ยังไงเธอลนลานอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ แล้วรีบอธิบายติด ๆ ขัด ๆ ว่า “พรุ่งนี้เป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของพ่อแม่ฉัน ของพวกนี้ฉันเตรียมไว้ให้พวกท่าน ถึ
ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา บทที่ 4
เช้าวันถัดมา ฉินจื่ออี้ตื่นแต่เช้า พอเดินไปถึงห้องอาหาร ก็เห็นว่ามีคนอยู่ในครัวแล้วเป็นเส้าสวินฉือที่สวมผ้ากันเปื้อนกำลังทำอาหารอยู่ ส่วนอวี้เยียนซู่ยืนกอดเขาจากด้านหลัง เขาไม่ได้ขัดขืน ซ้ำยังหันกลับไปมองเธอเป็นพัก ๆ พร้อมรอยยิ้มเอ็นดูภาพความใกล้ชิดสนิทสนมของพวกเขาปรากฏชัดเจนต่อสายตาของฉินจื่ออี
ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา บทที่ 3
บทที่ 3พอพูดจบ เขาก็จับมือฉินจื่ออี้ลากกลับไปที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง กดให้เธอนั่งลงบนเก้าอี้ดี ๆ ก่อนจะเดินกลับไปอยู่ข้างกายอวี้เยียนซู่เธอเงยหน้าขึ้น มองเส้าสวินฉือแวบหนึ่ง ตอนนี้เขากำลังยุ่งอยู่กับการปลอบอวี้เยียนซู่ พอรับรู้ถึงสายตาของเธอ เขาก็หันกลับมามองเธอด้วยสายตาเตือนทันทีฉินจื่ออี้กดกลืน
ไม่จำเป็นต้องให้เธอกลับมา บทที่ 2
บทที่ 2วันที่สอง ฉินจื่ออี้ตื่นแต่เช้ามาก ตั้งแต่เช้าก็ออกจากบ้านไป เพื่อไปดำเนินเรื่องยกเลิกทะเบียนเธอตายอย่างกะทันหัน เมื่อคืนต้องนั่งค้นหาข้อมูลทั้งคืนถึงได้รู้ว่า หลังความตายยังมีเรื่องอีกมากมายที่ต้องจัดการ แต่ตอนนี้เส้าสวินฉือก็มีคนที่อยากสร้างครอบครัวใหม่ด้วยแล้ว ในฐานะลูกบุญธรรม เธอก็เป็
قد تعجبك أيضًا
หลังคู่หมั้นไปมีลูกกับผู้หญิงอื่น ฉันก็อุทิศตัวให้กับการวิจัย
Anonymous12.3K وجهات النظرแผลในใจจากครอบครัว
โคลนผนึกใจ8.3K وجهات النظرไร้ใจใฝ่คืนงาม
ซาลาเปากินข้าว10.3K وجهات النظرเงียบงัน
หยูจือจือ4.7K وجهات النظرราตรีสวัสดิ์ครั้งสุดท้าย
ขนมเค้ก111105 وجهات النظرภายหลังหมอกฝนก็พลันจางหาย
หงส์น้อยผู้สงบสุข4.4K وجهات النظرวิวาห์ล่ม 18 หน
ห้วงฝัน1.9K وجهات النظرฉันทำให้เพื่อนสมัยเด็กของสามีเป็นหวัด สามีก็โยนฉันเข้าไปในห้องน้ำแข็ง
ปลาวาฬ4.1K وجهات النظر
