4

"สวัสดีครับคุณเม"

"อื้ม มาถึงตั้งแต่กี่โมงแล้วคะ"

"ก็สักพักแล้วล่ะครับ"

"นอนพักหรือยัง ถ้ายังไปพักก่อนได้นะ ฉันให้เวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่งค่ะ"

ฉันมองหน้าเลขานุการของฉัน เขาสั่นหน้าและเอ่ยกับฉันเสียงนุ่ม

พักมาพอแล้วครับ คุณเมจะให้ผมทำอะไรครับ? เรียกผมมาวันหยุดแบบนี้ เกี่ยวกับเรื่องแพลนงานใหม่หรือครับ ถึงต้องด่วนขนาดที่ขัดกลางทริปฮันนีมูนของคุณเม"

ฉันหัวเราะแล้วสั่นหน้า

"ก็ไม่เชิงว่าด่วนหรอกค่ะ คุณปัท กินข้าวเช้ามาแล้วหรือยังคะ นั่งก่อนสิ ก็ถือว่าฉันให้คุณมากึ่งพักกึ่งทำงานดีไหม?" 

คำตอบของฉันทำให้คนตรงหน้ามองฉันอย่างงงๆ แต่เขาไม่ปฏิเสธเมื่อฉันชวนนั่งและสั่งอาหารเช้าให้ ฉันบอกให้เขาบินด่วนมาที่กระบี่ ทั้งที่มอบหมายงานให้เขาแล้ว และบอกกล่าวไว้ว่าจะพักงานแล้ว เขาคงจะงงนั่นแหละว่าทำไมฉันถึงเรียกเขามาแบบนี้

ต่อไปฉันจะเริ่ม...อนาคตของฉันใหม่

ฉันมองใบหน้าคมสันของคนตรงหน้า คุณปัท เป็นเลขานุการของฉัน เขาทำงานมาแล้วสองปี เป็นเด็กรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยเดียวกับฉัน คุณปัทคือน้องรหัส สนิทสนมกับฉันพอสมควร ฉันจึงดึงเขามาทำงานด้วยกัน

เขาเป็นผู้ชายร่างสูงผอม ผมของเขาหยักศกเล็กน้อย และตัดสั้นอย่างเป็นระเบียบ เขาสวมแว่นขอบกระ...มันคือของขวัญจากฉัน ที่ให้เขาเมื่อทำงานครบปี และยังสวมจนถึงตอนนี้

จมูกของเขาโด่งเรียว ปากของเขาสวยได้รูป เขามักจะเม้มมันนิดๆ เป็นนิสัย คุณปัทเป็นเลขานุการที่ดี เป็นน้องที่เทคแคร์ฉันเป็นอย่างดี ฉันไม่รู้ว่าเข้าข้างตัวเองหรือเปล่า...บางหนสายตาของเขาที่มองฉันมันอ่อนโยนมาก และอ่อนหวานมาก

แต่ฉันมีธนาคมอยู่แล้ว จึงไม่ได้มองเขาอย่างที่ควรมอง อีกอย่างหนึ่ง เขาเป็นเลขา เป็นรุ่นน้อง หลายอย่างที่เป็นกำแพงใจของฉันในตอนนั้น

ยอมรับก็ได้ว่าฉันหลงสามีของฉันมาก จนมองข้ามสายตาอ่อนโยนของหนุ่มรุ่นน้องคนนี้

จนมาถึงตอนนี้ที่ฉันแต่งงานแล้ว เขาก็ยังเป็นโสด ทำงานกับฉันแบบเดิม และทำตัวกับฉันแบบเดิม อาจจะเว้นระยะห่างมากขึ้นเพราะเกรงใจสามีของฉัน

กับธนาคมฉันหลง...เพริดไปกับเสน่ห์การเอาใจของเขา เขาเหมือนผู้ชายในฝันของสาวๆ ก็ไม่ปาน ปากหวาน รูปหล่อ เอาใจเก่ง ทูนหัวให้เราทุกอย่างเพียงแค่เราเอ่ย

นั่นก็เป็นแค่ปีแรก...

พอปีต่อมาหลังจากแต่งงานแล้ว

มันก็ถึงเวลาค่อยๆ ทวงทุกสิ่งที่ให้ฉันมาคืน

สุดท้ายเขาก็ทรยศเอาไปแม้กระทั่งชีวิตของฉัน

มันเปลี่ยนไปแล้วคุณสามี...

ฉันมีสกิลการโกง ที่จะเขียนชีวิตของฉันขึ้นใหม่

"อ้าว...เม ทำไมเลขาของเมมาที่นี่ล่ะ หืม...อย่าบอกนะว่าจะทำงานไปด้วยฮันนีมูนไปด้วย"

สามีของฉันที่เพิ่งจะสร่างเมา เปิดประตูห้องออกมาเจอเราสองคนกำลังนั่งคุยกันอยู่ ฉันมองเขาก่อนจะยักไหล่แล้วยิ้มส่งให้

"ค่ะ ก็ต้องแบบนั้น งานด่วนนี่คะ"

"หะ? งานด่วนอะไรกัน"

เขามีสีหน้าไม่พอใจ แล้วทรุดลงนั่งข้างฉัน เขาโอบแขนกับพนักพิงของฉัน แสดงความเป็นเจ้าของอย่างออกหน้า เขาเป็นผู้ชายก็น่าจะมองสายตาของผู้ชายด้วยกันออกนั่นแหละ

"ก็ด่วนน่ะค่ะ เลยต้องเรียกคุณปัทมา เอาเถอะค่ะ เดี๋ยวเมเสร็จแล้วเมจะไปสมทบด้วยนะ คุณไปกับเครปเหอะ ทริปจะได้ไม่เฉาเพราะเม"

"จะดีเหรอ"

เขาทำเสียงลังเล ฉันโน้มหน้าหอมแก้มเขา แล้วเอ่ยเสียงหวาน

"ดีสิ คุณกับเครปสนิทกัน เมไม่ถืออะไร แหม...เพื่อนเมก็เหมือนเพื่อนคุณ"

"โอเค งั้นตามไปนะครับ"

เขาว่าเสียงอ่อนลง ฉันกดโทรศัพท์หาเพื่อนสนิท ที่พักอยู่บ้านพักอีกหลังหนึ่งข้างเรา

"เครป ขอความช่วยเหลือหน่อยสิ ฟื้นหรือยัง"

"อืม มีอะไรจ๊ะ"

"ไปเป็นเพื่อนคุณคมหน่อยสิ วันนี้งานด่วนฉันเข้าน่ะ

"โธ่ ขอเมเคลียร์งานก่อนนะคะ จริงสิ เครปก็มานี่นา คุณไปเที่ยวกับเครปก็ได้ถ้าเบื่อ ขอเมเคลียร์งานก่อนนะ"

"โอ๊ย ยัยเม เอางานตามมาทำที่นี่นะ"

"อื้อ หึๆ เอาน่า ไปเป็นเพื่อนคุณคมหน่อยสิ"

"โอเคๆ เดี๋ยวฉันไป"

"งั้นเมขอไปเคลียร์งานกับคุณปัทก่อนนะคะ ไปกันค่ะคุณปัท"

ฉันชวนเลขาคนสนิท แล้วจูบแก้มสามีส่งท้าย ก่อนจะเดินไปกับคุณปัทที่เดินตามฉันอย่างงงๆ

รถมินิของขวัญของฉันยังจอดไว้ที่เดิม

ฉันก้าวพ้นอุบัติเหตุนั้นมาได้

และฉันจะเปิดช่องให้คนทั้งสองคน...

ได้สนิทกันให้สมใจ