คำพูดแสนเย็นชา

ร่างสูงตื่นขึ้นมาในช่วงสายของอีกวันพร้อมกับอาการปวดหัว ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นหยดเสือดสีแดงสดบนเตียงนอนทำให้ความทรงจำเมื่อคืนผุดขึ้นมา เขาแทบจะตะโกนออกมาเพราะสิ่งที่ตัวเองตั้งใจเอาไว้ว่าจะไม่แตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้วได้มลายหายไปในชั่วพริบตาเดียวเพียงเพราะน้ำเมา

          ลี่จวินที่ตื่นเช้าเหมือนทุกวัน แม้วันนี้จะเป็นวันหยุดก็ตามที เธอลงมาทำอาหารให้สามีทั้ง ๆ ที่ยังคงรู้สึกเจ็บที่กลางกายเพราะบทรักเมื่อคืน กว่าเธอจะได้นอนก็เกือบตีสาม ทำให้รู้สึกง่วงนอนอยู่บ้าง

          “ลงมาแล้วเหรอคะ ฉันทำซุปแก้เมาค้างไว้ให้แล้ว” แม้ปากจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงปกติ ทว่าเธอกลับไม่กล้ามองหน้าเขาเพราะยังรู้สึกเขินอายจากเรื่องเมื่อคืน

          “ขอบใจ” ว่าพร้อมกับนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม ในขณะที่หญิงสาวเอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาซึ่งผิดจากปกติทีมักเป็นฝ่ายชวนเขาพูดคุย

          “เป็นอะไร”

          “คะ”

          “ฉันถามว่าเธอเป็นอะไร ถึงได้เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินข้าว”

          “เปล่านี่คะ ฉันแค่หิวเท่านั้นเอง”

          “ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดี”

          เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ทำให้ลี่จวินเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยความสงสัย

          “เรื่องเมื่อคืนฉันเมามากจนเผลอล่วงเกินเธอ เธอไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีก”

          “อันที่จริงฉันรู้สึกดีใจมากด้วยซ้ำ แต่พี่พูดเหมือนกับว่าที่เรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นเป็นเพราะเมา”

          “เธอเข้าใจไม่ผิดหรอก ถ้าหากฉันมีสติฉันคงไม่แตะต้องเธอ ไม่สิ อย่าว่าแต่แตะต้องเลย แค่เข้าใกล้เธอฉันยังไม่อยากจะทำ”

          “พี่รังเกียจฉันมากถึงขนาดนี้เลยเหรอคะ ทั้งที่พวกเราแต่งงานกันมาแล้วตั้งสามปี ความรู้สึกของพี่ที่มีต่อฉันไม่เปลี่ยนแปลงไปบ้างเลยเหรอ ขอแค่สักนิด” ท้ายประโยคเธอพูดด้วยนำเสียงเบาหวิวยิ่งกว่าเสียงแมลงบินผ่าน ทำให้คนฟังได้ยินไม่ค่อยถนัดนัก

          “ตั้งแต่วันนี้ไป ฉันจะย้ายไปนอนห้องอื่น” พูดจบได้เดินขึ้นห้องไปตามเดิม ทำให้ลี่จวินที่พยายามสะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาเวลาอยู่ต่อหน้าเขากลั้นน้ำตาไม่ไหวอีกต่อไป หยาดน้ำตาได้ไหลอาบแก้มนวลทั้งสองข้างราวกับเขื่อนแตก เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำอะไรผิด หรือว่าเธอรักและเอาใจใส่เขาไม่มากพอ เขาถึงไม่เคยมองเธอเหมือนที่ผู้หญิงคนอื่น เธอก็แค่รักเขามากถึงได้ยอมแต่งงานกับเขา แม้จะรู้ดีว่าในอนาคตเขาอาจยังเป็นเขาคนเดิมเมื่อสามปีก่อนก็ตามที ถึงจะเตรียมใจไว้แล้วแต่ความรู้สึกเจ็บปวดที่อกข้างซ้ายไม่ได้ลดน้อยลงไปเลยสักนิดเดียว

ขณะที่กำลังแยกเสื้อกับกางเกงในตระกร้าออกจากกันเพื่อนำไปซัก ทำให้สายตาเหลือบไปเห็นผ้าเช็ดหน้าของสามีที่ยัดเอาไว้ในกระเป๋ากางเกง ลี่จวินคลี่ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นออกดูก็พบว่ามีลิปสติกของผู้หญิงติดอยู่ เจ้าของรอยลิปสติกนี้เป็นใครกันแน่ สามีของเธอนอกจากทำงานอยู่ที่บริษัทแล้ว เขาแทบไม่ได้ไปที่ไหนเลย สิ่งที่น่าจะเป็นไปได้ที่สุดคงมีเพียงผู้ช่วยเลขาคนนั้น ตอนนี้เธอทำได้เพียงเอาผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไปทิ้งลงถังขยะ เพราะไม่มีหลักฐานว่าเขานอกใจ

          นับจากเกินเลยกันคืนนั้นเขาคอยหลบหน้าเธอทุกทาง แม้แต่อาหารเช้าที่เธอเตรียมไว้ให้ทุกวันเขาก็ไม่ยอมกินอีกแล้ว บทสนทนาตอนทานอาหารด้วยกันเพียงน้อยนิด ทว่า    ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว มีแค่เธอที่นั่งกินข้าวเช้าคนเดียวตามลำพัง

          “ลี่จวิน”

          “...”

          “ลี่จวิน!” เสี่ยวอี้เรียกชื่อเสียงดังขึ้น เมื่อเห็นว่าเพื่อนร่วมงานของเธอไม่ตอบ

          “มีอะไรเหรอ”

          “เธอนั่งเหม่ออะไรอยู่เนี่ย รู้ข่าวรึยังว่ารองหัวหน้าแผนกการตลาดจะกลับมาทำงานที่นี่เหมือนเดิมแล้ว”

          “ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับพวกเราเลยนี่”

          “เกี่ยวสิ เธอไม่รู้อะไร รองหัวหน้าแผนกคนนี้นอกจากจะมีความสามารถแล้วยังหล่อเหลาจนพวกสาว ๆ ในออฟฟิศแอบกรี๊ดเขามากเลยล่ะ”

          “งั้นเหรอ” เธอไม่ได้สนใจสิ่งที่เสี่ยวอี้บอกมากนัก เพราะมัวแต่นั่งทำงานของตัวเอง อีกไม่กี่อาทิตย์จะถึงช่วงที่ต้องปิดงบของไตรมาสนี้แล้ว แต่งานที่เธอต้องรับผิดชอบยังไม่มีทีท่าว่าจะลดลงไปแม้แต่นิดเดียว

          “ทำเป็นพูดดีไปเถอะ ถ้าเห็นหน้าเขาจริง ๆ อย่าให้ฉันเห็นว่าเธอทำหน้าเคลิบเคลิ้มก็แล้วกัน” เสี่ยวอี้บอก แล้วกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ช่วงนี้แผนกบัญชียุ่งเป็นพิเศษ แต่ถ้าผ่านช่วงนี้ไปก็จะสบายขึ้นและยังมีงานลี้ยงของบริษัทที่ใกล้จะมาถึงอีก

          ช่วงบ่ายลี่จวินต้องเอาเอกสารของแผนกบัญชีไปให้  สวี่หยางที่ชั้นของผู้บริหารระดับสูงซึ่งอยู่ที่ชั้นที่เก้า ทันทีที่ลิฟต์เปิดออกเธอเห็นสามีเดินออกจากลิฟต์มาพร้อมกับผู้ช่วยเลขาคนนั้น ทั้งคู่พูดจากันอย่างสนิทสนมซึ่งแตกต่างจากตอนที่เขาพูดกับเธอลิบลับ เวลาเขาพูดกับเธอมีเพียงสีหน้าเรียบเฉยหรือไม่ก็บึ้งตึงเท่านั้น ผิดกับผู้หญิงคนนี้ที่ใบหน้าของชายหนุ่มมักแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเสมอ พอนึกย้อนกลับไป ครั้งล่าสุดที่ได้เห็นเขายิ้มคือเมื่อสามปีก่อน ที่เขาถูกบังคับให้ยิ้มตอนที่ถ่ายรูปคู่กับเธอ