LOGINShare
หลบหน้า
publish date:
2026-05-24 17:36:14“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” ลี่จวินเคาะประตูเบา ๆ สามครั้ง ทว่ายังไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากคนที่อยู่ข้างใน เธอจึงถือวิสาสะเดินเข้าไป
“พรุ่งนี้เช้าพี่สวี่หยางจะกินอะไรดีคะ ฉันจะได้ให้แม่บ้านเตรียมไว้ให้” เหม่ยซินถามขึ้น ขณะกำลังนวดไหล่ให้ชายหนุ่ม โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้ว่าประตูห้องได้เปิดออกแล้ว พร้อมกับร่างบางเดินเข้ามาด้านใน
“ไม่มีมารยาท ทำไมถึงไม่เคาะประตูก่อน” เหม่ยซินชักสีหน้าใส่ผู้มาใหม่ด้วยความไม่พอใจ
“ฉันเคาะแล้วนะคะ แต่พวกคุณไม่ได้ยินเอง”
“เธอมาที่นี่ทำไม” สวี่หยางถามขึ้นพร้อมกับบอกให้ผู้ช่วยเลขาหยุดนวดไหล่ เขาจำได้ว่าแผนกบัญชีทำงานอยู่คนละชั้นกับเขา แล้วเหตุใดเธอถึงได้โผล่หน้ามาที่ได้
“ฉันเอาเอกสารมาให้เซ็นค่ะ” ว่าพลางวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ แล้วยืนเก็บมือด้วยท่าทางเรียบร้อย ผิดกับความรู้สึกข้างในที่รู้สึกเจ็บปวดจนแทบจะยืนไม่อยู่
“คุณคงไม่ได้คิดว่าท่านประธานจะเซ็นเอกสารให้คุณทันทีหรอกใช่ไหมถึงได้ยืนรออยู่แบบนี้น่ะ” ลี่จวินไม่ได้ตอบ เธอทำเพียงก้มหน้ามองพื้นอย่างไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับหน้าที่นี้
“คุณกลับไปก่อนเถอะ ถ้าผมเซ็นเสร็จแล้วจะให้เลขาซูนำไปให้แผนกบัญชีเอง” เขาพูดกับเธออย่างสุภาพราวกับคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทำให้เหม่ยซินยิ้มเยาะในใจ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นภรรยาของพี่ สวี่หยาง ก็แค่อยากแกล้งให้เสียหน้าเล่นเท่านั้นเอง
“ค่ะ” ตอบได้แค่นี้แล้วเดินออกจากห้องไป พอเห็นแบบนี้ก็พอเข้าใจขึ้นมาบ้างว่าทำไมเขาถึงได้รีบเดินทางออกจากบ้านนัก เดิมทีคิดว่าเป็นเพราะไม่อยากเห็นหน้าเธอ แต่ที่ไหนได้เป็นเพราะเขามีคนคอยดูแลแล้วนี่เอง
ระหว่างเดินกลับไปที่แผนกของตัวเองเธอได้เดินสวนกันกับเลขาซูจึงได้ร้องทักขึ้น
“เลขาซู”
“ครับ เอ่อ คุณลี่จวิน” ตอนแรกเขามีท่าทีอึกอัก เพราะไม่รู้ว่าควรเรียกหญิงสาวว่าอย่างไรดี
“วันนี้ถ้าเลิกงานแล้ว ช่วยโทรมาหาฉันทีนะคะ ฉันมีเรื่องอยากถามหน่อยน่ะค่ะ”
“อ้อ ได้สิครับ”
ซูฉีเดินกลับเข้าไปข้างในห้องของเจ้านายถึงได้รู้ว่าเรื่องที่ลี่จวินอยากถามเขาคือเรื่องอะไร เขาไม่คิดจะปิดบังเธออยู่แล้วว่าสองคนนั้นเคยเป็นแฟนกันมาก่อน ทำอะไรไว้ต้องรับผิดชอบเอง
“ทำไมถึงเอาแต่มองหน้าฉันตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว”
“เหม่ยซิน คุณออกไปก่อน”
“แต่ว่า”
“ไม่มีมารยาท” ซูฉีพูดใส่เหม่ยซินทันที โดนไล่ขนาดนี้ยังหน้าด้านอยู่ต่ออีก ถ้าหากไม่หน้าหนาจริงคงจะทำไม่ได้ สงสารก็แต่คุณนายที่ต้องมาเจอเรื่องพวกนี้ทั้งที่ตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดด้วยซ้ำ
ก่อนเดินออกไปเธอจ้องหน้าเลขาหนุ่มด้วยสายตาชิงชังอย่างไม่ปิดบัง ก้างชิ้นใหญ่ที่คอยกีดกันแผนของเธอก็คือซูฉีคนนี้!
“ระหว่างทางฉันเจอคุณลี่จวิน”
“แล้วยังไง”
“เธอขอให้ฉันโทรหาตอนเลิกงาน แกรู้ไหมว่าทำไม” สวี่หยางไม่ได้ตอบคำถาม
“เรื่องของแกกับเหม่ยซินคงปิดบังภรรยาแกไม่ได้แล้ว และฉันจะไม่โกหกเธอด้วย”
“ถ้าอย่างนั้นแกจะบอกเธอว่าอะไร”
“ก็แค่พูดความจริง เธอถามอะไรมาฉันก็จะตอบสิ่งที่ฉันรู้”
“ก็ดี เธอจะได้รู้ตัวสักทีว่าต่อจากนี้ไปควรทำตัวแบบไหน”
“แกรู้ดีใช่ไหมว่าที่นี่มีคนของแม่แกอยู่”
ทำไมเขาจะไม่รู้ หูตาของแม่เขาไวยิ่งกว่าสับปะรดเสียอีก เรื่องที่ให้ลี่จวินมาทำงานที่นี่ก็เพราะว่าระแคะระคายเรื่องที่เขาให้แฟนเก่ามาเป็นผู้ช่วยเลขา
“แล้วยังไง ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”
“อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน”
“ฉันไม่มีทางเสียใจ”
ช่วงเวลาเกือบสองทุ่มลี่จวินถึงได้รับสายจากเลขาซูเพื่อถามเรื่องที่ตัวเองอยากรู้
“ฉันกำลังรออยู่เลยค่ะ” เธอกรอกเสียงลงไปทันทีที่รับสาย
“มีเรื่องอะไรอยากถามผมเหรอครับ”
“ฉันอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงที่เป็นผู้ช่วยเลขาของคุณน่ะค่ะ”
“เธอชื่อเหม่ยซิน เป็นรุ่นน้องสมัยเรียนมหาวิทยาของท่านประธาน อ้อ ผมลืมบอก เธออายุมากกว่าคุณนายหนึ่งปี”
“ที่ฉันอยากรู้คือ ความสัมพันธ์ของพวกเขา คุณเลขาคงไม่รู้ว่าเขาไม่เคยยิ้มให้ใครด้วยซ้ำ แต่วันนี้ฉันกับเห็นเขาพูดไปยิ้มไปกับผู้ช่วยเลขาคนนั้น” ท้ายประโยคเธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พยายามไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมา
“ผมจะไม่โกหกคุณหรอกนะครับ เป็นอย่างที่คุณสงสัย ทั้งคู่เคยคบกันมาก่อน ก่อนที่จะมาแต่งงานกับคุณนาย”
“แค่นี้แหละค่ะ ที่ฉันอยากได้ยิน พวกเขาคงรักกันมากสินะ ถึงได้มาพลอดรักกันถึงที่ทำงานแบบนี้”
“คุณลี่จวินอย่าเพิ่งเข้าใจผิด ถึงแม้ท่านประธานกับเหม่ยซินจะเคยเป็นแฟนกัน แต่พวกเขาไม่เคยมีอะไรเกินเลยกัน ผมยืนยันได้”
“ขอบคุณที่ช่วยพูดปลอบใจฉันนะคะ” พูดจบจึงวางสาย ถึงแม้อยากจะเชื่อสิ่งที่เลขาซูเป็นคนบอก แต่ทว่ารอยลิปสติกที่ติดอยู่บนผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นเธอยังคงจำได้ขึ้นใจ
ถ้าเขาไม่อยากกินอาหารที่เธอเป็นคนทำนัก เธอก็จะไม่ทำอีก ส่วนเรื่องเสื้อผ้าเองเช่นกัน จากนี้ไปเธอจะไม่เสียเวลามาซักมันให้เขาอีก สิ่งที่เธอเคยทำเธอจะยกให้เป็นหน้าที่ของแม่บ้านตามเดิม
Latest chapter
ไม่รั้งรักสามีเจ้าสัว โอกาสครั้งสุดท้าย
สวี่หยางบินไปกลับระหว่างปักกิ่งกับเซี่ยงไฮ้เป็นเวลาหนึ่งปีเศษ แม้เขาจะมีเวลาพักเพียงน้อยนิด แต่ก็อยากมาพบหน้าคนที่เขารักที่อยู่เซี่ยงไฮ้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไม่ว่าจะต้องใช้เวลาอีกกี่ปีเขารอได้เสมอ ขอแค่เธอเปิดใจให้เขาเหมือนทุกวันนี้ ขณะที่กำลังเดินไปห้องนอนของตัวเอง เขาทำงานหนักเสียจนหลงลืมไปว่าห้องนอนนั้นเปิดไฟอยู่ “กลับมาแล้วเหรอคะ” ทันทีที่ได้ยินเสียงหวาน ๆ ของลี่จวินเขาตบหน้าตัวเองหลายทีเพื่อเรียกสติ เมื่อคิดว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ “ตบหน้าตัวเองทำไมคะ” ว่าพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ หญิงสาวเขย่งปลายเท้าแล้วใช้มือทั้งสองข้างโน้มใบหน้าของลงมา จนใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันจนแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียว “กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่” “เพิ่งมาถึงช่วงบ่ายค่ะ” “ทำไมถึงกลับมาล่ะครับ” “เพราะรักพี่ไงคะ ถ้าไม่รักคงไม่กลับมาหรอก” “แต่คราวก่อนพี่ขอร้องให้เธอกลับมาอยู่ที่นี่ เธอบอกว่ายังไม่อยากกลับไปไม่ใช่รึไง ทำไมถึงเปลี่ยนใจ” “มันเสียเวลา” “ฮะ อะไรนะ” เขาถามอย่างไม่เข้าใจ “พี่ไม่คิดว่าเราเส
ไม่รั้งรักสามีเจ้าสัว พี่จะดูแลเธอเอง
เมื่อเคลียร์ค่ารักษาต่าง ๆ เสร็จแล้ว เข้าถึงได้เข็นรถเข็นเพื่อพาเธอขึ้นรถกลับบ้าน ซึ่งเวลาปาเข้าไปเกือบตีสามแล้ว “ไม่ง่วงนอนเหรอ” เขาถาม เมื่อเห็นว่าเธอนั่งนิ่งอยู่ที่โซฟา “ง่วงสิคะ แต่จะทำยังไงได้ล่ะ เท้าดันเป็นแบบนี้” “ไม่เห็นยากตรงไหนเลยนี่” “นี่พี่จะทำอะไร!” ด้วยความตกใจทำให้ลี่จวินหลุดเรียกเขาว่าพี่ออกมา “เธอง่วงนอนไม่ใช่รึไง พี่แค่จะพาเธอไปนอนก็แค่นั้น” พูดขึ้นหลังจากอุ้มหญิงสาว แล้วพาเธอขึ้นไปนอนที่ชั้นสอง “ลงไปได้แล้วค่ะ” ลี่จวินเอ่ยไล่ทันที ที่เขาวางเธอลงบนเตียงนอน “ขอนอนด้วยได้ไหม” เอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน เขาจะใช้มารยาผู้ชายทำให้เธอใจอ่อนให้ได้ “ไม่ค่ะ คุณลงไปนอนที่เดิมเลย” “พี่นอนพื้นก็ได้ ขอแค่ได้นอนห้องเดียวกับเราก็พอ” พูดด้วยความเอาแต่ใจ เขาจะไม่ยอมลงไปนอนข้างล่างแน่ “ฉันอยากนอนคนเดียว” “ก็นอนไปสิ พี่ไม่ได้จะนอนบนเตียงกับเธอสักหน่อย เธอได้นอนคนเดียวสมใจแน่ ๆ” พูดพลางถือวิสาสะเดินอ้อมไปอีกฝั่งของเตียงแล้วหยิบหมอนมาหนึ่งใบ จากนั้นปิดไฟนอนที่พื้นห้อง โดยไม่
ไม่รั้งรักสามีเจ้าสัว อุบัติเหตุ
หลายเดือนผ่านมาทำให้เธอคิดได้หลายอย่าง ว่าไม่ควรยึดติดกับสิ่ง ๆ หนึ่งมากเกินไปจนทำให้ตัวเองไม่มีความสุข สามปีที่เธอเอาแต่ยึดตึดว่าต้องได้ใจจากผู้ชายที่เธอรัก โดยไม่รู้ตัวว่าทำให้อีกฝ่ายนั้นรู้สึกอึดอัดและไม่มีความสุขแค่ไหน ต่อจากนี้ไปเธอจะไม่ยึดติดกับอะไรแบบนั้นอีกแล้ว เธอแค่ต้องเรียนรู้ที่จะหันกลับมารักตัวเองและมีความสุขได้ด้วยตัวเอง วันนี้เขานึกครึ้มอะไรขึ้นมาไม่รู้ถึงได้คิดอยากลองเข้าครัวทำอาหารดูสักครั้ง สวี่หยางใช้เวลาทอดไข่ดาวอยู่นาน แต่ไข่ทุกใบที่เขาทอดล้วนมีสภาพไม่ต่างจากใบแรกคือไหม้จนเกรียม ทำให้กลิ่นคละคลุ้งไปทั่วบ้าน ลี่จวินที่เพิ่งมาถึงเธอได้กลิ่นไหม้จึงรีบลนลานวิ่งมาดู เพราะกลัวว่าจะบ้านไฟไหม้ แต่ดันกลายเป็นว่าเห็นเขากำลังยืนทำหน้าหมดอาลัยตายอยากอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัว “คุณทำอะไรน่ะ” “คุณอยากลองกินดูไหม” ร่างสูงยิ้มแก้เก้อด้วยความอับอาย ก่อนก้มมองไข่ดาวไหม้ ๆ ไม่ได้ต่างจากใจของเขาสักนิด เพียงแค่คิดความรู้สึกหดหู่ก็เริ่มก่อตัวขึ้น “ถ้าฉันกินคงมีแต่รสชาติขม แถมไข่ยังไหม้แบบนั้นถ้ากินเข้าไปมีหวังได้เป็นโรคมะเร็งแน่” ต
ไม่รั้งรักสามีเจ้าสัว แค่สามีเก่า
ถึงแม้ว่าสวี่หยางจะมาอยู่ที่นี่ได้หลายวันแล้ว ทว่าคนที่เขาอยากคุยด้วย ไม่ยอมแม้แต่จะปริปากพูดกับเขาสักคำ “จะออกไปไหนเหรอ” เขาถาม เมื่อเห็นว่าร่างบางแต่งตัวดูดีต่างจากปกติลิบลับ “เรื่องส่วนตัวค่ะ” บอกเขาเสียงนิ่ง ทำเอาคนฟังไปแทบไม่เป็น บทเธอจะพูดจาห้วนก็ทำซะเขาถามต่อไม่ได้ แต่มีหรือที่เขาจะยอมอยู่บ้านให้เวลาอันมีค่าผ่านไปเฉย ๆ แบบนี้ เธอไม่ได้บอกว่าไม่ให้เขาตามเธอไปด้วยสักหน่อย เพราะฉะนั้นเขาจะตามเธอไป วันนี้ลี่จวินมีนัดเดตกับคุณห่าวอี้ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งในใจกลางเมืองเซี่ยงไฮ้ เขาเป็นผู้ชายที่คุณนายสวี่แนะนำให้ เขาเป็นคนสุภาพและอ่อนโยน ต่างจากอดีตสามีเธอราวฟ้ากับเหว ไม่แปลกที่เธอจะนัดเจอเขาเป็นครั้งที่สอง สวี่หยางที่แอบตามมาเห็นว่าหญิงสาวมีนัดเดตกับผู้ชายที่ร้านกาแฟกันสองต่อสอง เขาอยากมาเห็นกับตาว่าเธอเลิกรักเขาได้จริงหรือไม่ ถ้าหากเธอไม่ได้รักเขาแล้ว เขาคงรู้สึกเสียใจ แต่จะไม่ยอมแพ้แน่นอน “มาถึงนานรึยังคะ” “ไม่นานครับ เชิญนั่งก่อน” ร่างสูงลุกขึ้นยืนแล้วลากเก้าอี้ออกมาเพื่อให้เธอนั่งด้วยความสุภาพอย่างที่ไม่เคยได้รับ
ไม่รั้งรักสามีเจ้าสัว หนีความรู้สึกตัวเองไม่พ้น
ซูฉีที่คิดว่าตัวเองมาทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ทำหน้าตกใจ เมื่อเห็นเพื่อนสนิทตัวเองนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานอยู่ก่อนแล้ว “ลมอะไรหอบแกมาวะ วันนี้ถึงได้มาถึงก่อนฉัน” เขาถามคนตรงหน้าทีเล่นทีจริง ทว่ากับไร้เสียงตอบกลับ เขาถึงได้เดินเข้าไปใกล้ถึงได้เห็นว่าขอบตาของเพื่อนตัวเองดำยิ่งกว่าหมีแพนด้าซะอีก “นี่แกได้นอนบ้างไหมเนี่ย” “ซูฉี” “ว่า” “แกว่า ทำไมฉันถึงรู้สึกเจ็บปวดแบบนี้วะ เวลาที่เห็นเธออยู่กับผู้ชายคนอื่น ตอนที่ฉันคบกับเหม่ยซิน ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน” “คนที่แกพูดถึง หมายถึงคุณลี่จวินเหรอ” “ใช่ แกคิดว่าฉันหมายถึงคนอื่นหรือไง. “สวี่หยาง นี่แกประสาทกลับรึไง” “ฉันคงประสาทกลับเหมือนที่แกว่าจริง ๆ นั่นแหละ” “คุณลี่จวินกลับมาที่ปักกิ่งแล้วเหรอวะ” เขาพยักหน้าเบา ๆ เป็นคำตอบ “อย่าบอกนะว่า แกเห็นเขาอยู่กับผู้ชายคนอื่นน่ะ” สวี่หยางพยักหน้าตอบอีกเช่นเคย ทำให้คนถามหัวเราะร่วนออกมาด้วยความสะใจเสียเต็มประดา “หัวเราะไปเถอะ อย่าให้ถึงทีแกบ้างก็แล้วกัน”
ไม่รั้งรักสามีเจ้าสัว ด้วยความบังเอิญ
“พี่ขอโทษที่ทำให้เธอต้องกลายเป็นคนแบบนี้ แต่ว่านะ เรื่องระหว่างเรามันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว” “พี่สวี่หยาง ฉันขอโอกาสอีกครั้งได้ไหมคะ” เธอกอดแขนเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป “เธอลองนับดูเอาเองเถอะ ว่าเกือบสามเดือนที่ผ่านมาพี่ให้โอกาสเธอมากี่ครั้งแล้ว” พูดจบถึงได้สะบัดมือเธอออก แล้วเดินออกจากห้องไปจ่ายค่าอาหารที่เคาน์เตอร์ด้วยตัวเอง “ที่แท้พี่ไม่ได้รักฉันแล้ว แต่รักผู้หญิงคนนั้น พี่ถึงได้ใจร้ายใจดำกับฉันแบบนี้!” เหม่ยซินตะโกนตามหลังเสียงดัง ตั้งแต่ที่เขาหย่ากับลี่จวินเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป จากที่เคยยิ้มแย้มเวลาคุยกันกลายเป็นความเฉยชา แม้เธอจะพยายามแต่งตัวมายั่วยวนชายหนุ่ม แต่เขาไม่เคยแตะต้องเธอเลยสักครั้ง ทุกอย่างนี้เป็นเพราะเมียเก่าเขา พี่สวี่หยางถึงได้เปลี่ยนไปราวกับคนละคนแบบนี้ ตอนที่เขากำลังหมุนตัวเพื่อออกจากร้าน สายตาเขากลับสบเข้ากับร่างบางที่เขาเคยบอกว่าไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พอเห็นเธอมากับผู้ชายคนอื่น ทำไมถึงได้รู้สึกเจ็บปวดแบบนี้กัน ที่ผ่านมาเขาเอาแต่ปฏิเสธท่าเดียวว่าต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้ เขาก็ยังยืนยันว่าจะหย่ากับเธอเ
You may also like
นางร้ายอย่างข้าขอลิขิตชะตาเอง
ชวี่เหว่ย33.5K viewsเกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย
Jiulin22.7K viewsยอดหญิงแกร่งของเฟิงอ๋อง
หูเทียนเสี่ยว337.5K viewsเคียงพยัคฆ์บุพเพรักข้ามภพ
ต้าซ้อ25.0K viewsทะลุมิติไปทิ้งสามีไร้ใจ
คุณยายจิ้งจอก636 viewsท่านแม่ทัพ ปล่อยนางร้ายอย่างข้าไว้ในครัวเถอะ
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko535 viewsเคหาสน์คืนใจ
หรงเย่า / นาย่า347 viewsชายาตาทิพย์ของท่านอ๋องพิการ
จันทร์ส่องแสง89 views
