ทำไม่ถูก

          หลังจากทั้งคู่กินข้าวเสร็จได้กลับมาที่บริษัทเหมือนปกติ แต่วันนี้พิเศษตรงที่เขามีนัดไปดื่มฉลองกับหุ้นส่วนหลังเลิกงาน

          “ได้เวลาแล้วครับ” เลขาซูเดินเข้ามาพร้อมกับยกมือขวาขึ้นมาดูเวลา เหม่ยซินที่อยู่ในห้องด้วยถามขึ้นด้วยความอยากรู้ว่าทั้งคู่จะไปที่ไหน

          “จะไปไหนกันเหรอคะ”

          “มีธุระน่ะ คุณกลับไปก่อนเลย” ซูฉีตอบกลับทันควัน ทำให้ร่างบางรู้สึกไม่ค่อยพอใจที่ถูกไล่แบบซึ่งหน้า

          “แต่ว่า”

          “เหม่ยซิน ตอนนี้ได้เวลาเลิกงานแล้ว เธอบอกพี่ไม่ใช่เหรอว่ามีนัดกับครอบครัว”

          “ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ” ว่าแล้วก็ถือโอกาสที่ร่างสูงเผลอหอมเข้าที่แก้มขวาอย่างรวดเร็วแล้วเดินยิ้มออกจากห้องไป

           ด้วยความตกใจที่จู่ ๆ ก็ถูกหอมแก้มทำให้ล้วงมือลงไปหยิบผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในกางเกงออกมาเช็ดรอยลิปติกออกทันที

          “มองอะไร” เขาถามเพื่อสนิทที่จ้องหน้าเขาเหมือนกับจะกินเลือดกินเนื้อ

           “ฉันไม่สนว่าแกกับผู้หญิงคนนั้นจะรักกันแค่ไหน แต่ตอนนี้แกไม่ใช่คนโสดแล้ว สวี่หยาง แกทำบ้าอะไรวะ อย่างน้อยก็ควรให้เกียรติเมียตัวเองด้วย ทางที่ดีแกควรหย่าก่อนที่จะทำแบบนี้” ซูฉีอดด่าเพื่อนตัวเองไม่ได้ ที่ยอมให้แฟนเก่ามาหอมแก้ม

           “แกจะมาโมโหฉันทำไมวะ เมียฉันแท้ ๆ ยังไม่เห็นว่าอะไร”

          “ถ้าอย่างนั้นแกจะให้ฉันบอกเรื่องนี้กับคุณลี่จวินไหมล่ะ ไม่สิ ทางที่ดีควรบอกคุณนายสวี่มากกว่า” เขาอดเอ่ยถึงมารดาของเพื่อนไม่ได้ แม้สวี่หยางจะมีตำแหน่งเป็นผู้บริหารสูงสุด ทว่าจำนวนหุ้นที่ถืออยู่นั้นยังไม่ถึงครึ่งที่สือจิ่วเหรินถืออยู่ คนที่กุมบังเหียนของตระกูลสวี่ตัวจริงเป็นแม่ของหมอนี่ต่างหาก

          “นี่แกก็จะบังคับฉันอีกคนด้วยรึไง แค่นี้ฉันก็อึดอัดจะแย่แล้ว”

          “ก็แกทำไม่ถูกต้อง”

          “เออ ฉันผิดเองแหละที่ไม่ระวังตัว คราวหลังฉันจะไม่ให้ผู้หญิงคนไหนมาแตะเนื้อต้องตัวได้อีก”

          “ไม่ใช่แค่ผู้หญิงคนไหน แต่รวมถึงเหม่ยซินด้วย!”

          “หากฉันกับแกไม่ได้เป็นเพื่อนกันและแกชอบผู้หญิง ฉันคงคิดว่าแกแอบคิดอะไรกับฉันหรือเปล่า”

          “พูดบ้าอะไร น่าขนลุกชะมัด!” พูดพร้อมกับใช้มือตีเข้าที่แผ่นหลังของเพื่อนสนิท ก่อนที่เสียงร้องโอดโอยจะดังตามหลังมา

          “โอ๊ย”

          ทั้งคู่ดื่มฉลองหลังจากปิดโครงการส่งออกสินค้ากับหุ้นส่วนที่ผับแห่งหนึ่งจนเวลาล่วงเลยไปเกือบห้าทุ่มถึงได้แยกย้ายกัน โดยที่ท่านประธานหนุ่มเมาแอ๋อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เห็นทีคงเครียดกับเรื่องงาน ไหนจะเรื่องส่วนตัวอีก

          “ท่านประธาน พวกเรากลับกันเถอะ”

          “ฉันไม่มาว”

          “ฉันไม่ได้ถามว่าเมาไหม รีบขึ้นรถเถอะ หากกลับช้ากว่านี้มีหวังฉันได้โดนแม่แกบ่นแน่” พูดจบก็ลากเพื่อนสนิทไปที่นั่งด้านหลังคนขับ และขับไปส่งที่คฤหาสน์ตระกูลสวี่

          แม้จะทำงานกลับมาเหนื่อย ๆ แต่ไม่วายมานั่งรอสามีที่ห้องรับแขก เพราะเห็นว่าวันนี้สามีของเธอกลับดึกต่างจากปกติ จนกระทั่งได้ยินเสียงรถยนต์วิ่งเข้ามาจึงได้ออกไปดู ก็พบเข้ากับร่างสูงของสามีที่ถูกเลขาคนสนิทหิ้วปีกลงจากรถ

          “ทำไมพี่สวี่หยางถึงได้มีสภาพแบบนี้คะ” เธอถาม

          “วันนี้ท่านประธานมีนัดดื่มฉลองกับหุ้นส่วนน่ะครับ”

          “ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องนี้เลยคะ”

          “เอ่อ” ซูฉีอึกอัก เขาไม่รู้ว่าตอบภรรยาของเจ้านายยังไงให้ทั้งคู่ไม่ต้องทะเลาะกัน

          “เอาเถอะค่ะ ฉันจะไม่คาดคั้นคุณเลขา ช่วยพยุงเขาไปที่ห้องนอนทีนะคะ” ลี่จวินบอกกึ่งขอร้อง สามีเธอตัวใหญ่กว่าเธอมากนัก ลำพังแค่ตัวเองคงไม่สามารถพาเขาเดินขึ้นห้องนอนคนเดียวได้แน่ ๆ

          เลขาหนุ่มต้องทำตามอย่างเสียมิได้ ส่วนลี่จวินเดินแยกไปอีกทางเพื่อเตรียมกะละมังกับผ้าชุบน้ำ เพื่อมาเช็ดตัวให้สามีที่ตอนนี้เมาหลับไปแล้ว

          “แค่บอกว่าจะเลิกงานดึก มันยากมากรึไงคะ” บ่นพลางถอดกระดุมเสื้อร่างสูงออกเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง ทันทีที่มือเล็กใช้ผ้าชุบน้ำหมาด ๆ มาเช็ดที่อกของเขาได้ถูกคนเมาจับเอาไว้พร้อมกับจ้องมองเธอเขม็งก่อนจะยิ้มออกมา ไวเท่าความคิดร่างของหญิงสาวถูกพลิกให้อยู่ใต้ร่างแทน

          ดวงตาเรียวดุจเหยี่ยวเอาแต่จดจ้องไปที่ริมฝีปากอิ่มพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ท้ายที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวพลั้งเผลอลืมไปหมดสิ้นว่าที่ผ่านมาไม่ชอบหน้าหญิงสาวมากแค่ไหน พอรู้ตัวอีกทีก็ได้ฉกฉวยเข้าครอบครองริมฝีปากของร่างเล็กแล้วมอบจูบแสนหวานให้ ฝ่ายของลี่จวินตกใจจนไม่รู้จะทำอย่างไรได้แต่นอนนิ่งเป็นขอนไม้จนสุดท้ายเธอก็ตกเป็นผู้หญิงของเขาที่ไม่ใช่แค่ทางกฎหมายอีกต่อไป เธอไม่เสียใจสักนิดที่มอบให้ครั้งแรกให้สามีอย่างเขา เพราะพี่สวี่หยางเป็นผู้ชายที่เธอรัก...รักมาตลอด