ตอนที่ 2 เข้าหาเขาเอง

ตอนที่ 2

เข้าหาเขาเอง

"ตอนนี้ถ่วงเวลาไปได้ แต่อีกสักพักคุณศิวะต้องให้คนมาไล่จี้แน่ ดาวฉันไม่พร้อมหย่าตอนนี้"

จิดาพาช่วยเพื่อนคิด พอคิดออกแล้วก็เผยรอยยิ้มร้าย

"ถ้าไม่อยากหย่าก็ทำให้สามีในนามเป็นสามีจริงๆ ซะเลยสิ"

"จะบ้า แค่หน้าเขาฉันยังไม่เคยเห็น เขาจะมาพิศวาสฉันได้ยังไง"

"แล้วทำไมแกไม่เข้าหาเขาเองละ บริษัทในเครือนิลปกรณ์ที่เขาทำงานอยู่แกก็รู้จักไม่ใช่เหรอ"

หลังจากจิดาพากลับไปแล้ว เบญญาขนบรรดาสมุดบัญชีธนาคารทั้งหลายแหล่มาเปิดออกดู เผื่อว่าก่อนหน้านั้นตัวเองจะมีหัวคิดดีๆ โอนเงินไปเก็บไว้สักก้อน แต่สิ่งที่ได้เจอหลังจากเปิดหน้าสมุดคือยอดค้างในบัญชีละสิบบาทยี่สิบบาท

หรือว่าจะต้องไปตามจีบสามีตัวเองจริงๆ ?

หญิงสาวมองตัวเองผ่านกระจกเงา หันซ้ายทีขวาทียิ้มบ้างทำหน้าบูดบึ้งบ้าง สะบัดผมที่ยุ่งเหยิงแล้วใช้มือสางอย่างลวกๆ จากนั้นใช้ปลายนิ้วชี้กดมุมปากฝืนยิ้มแล้วพึมพำคนเดียว

"สองปี ขอแค่สองปีเท่านั้น จะคิดใหม่ทำใหม่ขยันเก็บเงิน พอถึงตอนนั้นคุณศิวะอยากหย่าก็จะไม่ว่าเลยสักคำ สวยๆ แบบนี้มันก็ต้องหลอกล่อผู้ชายให้หลงเสน่ห์ได้บ้างแหละ งั้นพรุ่งนี้เช้าก็อาบน้ำทาแป้งดีๆ แล้วไปหาเขาที่บริษัท"

เช้าวันรุ่งขึ้นเบญญาตื่นแต่เช้าอาบน้ำแต่งตัว หยิบเอาชุดที่สวยที่สุดในตู้มาสวมใส่ พอมายื่นอยู่หน้ากระจกพิจารณาสารรูปตัวเองอยู่นานลงความเห็นว่าชุดนี้มันโป๊เกินไป ดังนั้นจึงหยิบเอาเสื้อสูทที่พอดีตัวมาสวมทับ ได้แต่งองค์ทรงเครื่องแบบนี้แล้วค่อยดูเป็นทางการขึ้นมาหน่อย

อายุอานามของเธอนั้นแค่ยี่สิบสาม ยังเป็นสาวสะพรั่งสดๆ ซิงๆ ขี้วีนหน่อยๆ ขณะที่ยืนหมุนตัวหน้ากระจกซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เบญญาจึงละสายตาจากกระจกเงาแล้วเดินไปเปิดประตู  คนที่รออยู่ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นจิดาพาเพื่อนสนิท

"แต่งตัวอะไรป้ามาก"

"สามีฉันอายุเกือบสามสิบ อีกอย่างฉันจะเข้าไปบริษัทของสามีก็ต้องวางตัวดีๆ หน่อยมั้ย"

"ก็จริง แต่หน้าแกจะซีดไปไหนก่อน"

"กำลังจะแต่งหน้าเนี่ย ช่วยหน่อยเอาสวยๆ"

"ไม่มีปัญหา  เอาแบบโต่วอินไปเลย"

จิดาพากดตัวเพื่อนสาวให้นั่งลงเก้าอี้ จากนั้นใช้แปรงขนอ่อนนุ่มละเลงรองพื้นและแป้ง ต่อด้วยเขียนคิ้วแต่งตาปัดแก้มทาปาก พอเรียบร้อยแล้วเบญญาจึงคว้ากระเป๋าถือมาแล้วให้คนขับรถไปส่งที่บริษัทของสามี ระหว่างทางก็คิดจำลองเหตุการณ์ไปด้วยว่าจะทำแบบไหนให้ศิวะประทับใจ  จนบางครั้งเผลอพูดคนเดียว  คนขับแท็กซี่เหล่ตามองมาเป็นระยะ  คงจะสงสัยว่าเบญญาป่วยหรือบ้า

หญิงสาวหยุดยืนอยู่หน้าบริษัทยักษ์ใหญ่ ป้ายหน้าบริษัทเขียนเป็นอักษรตัวโตๆ ว่า เอ็นพีเคกรุป  ท่อนขาเรียวสวยบนรองเท้าส้นสูงก้าวเดินฉับๆ เข้าไปข้างใน  พอผ่านประตูหน้าไปแล้วก็หยุดมองซ้ายทีขวาที

"เขาทำงานที่นี่เองเหรอ เอาวะ! เพื่อความเป็นอยู่ที่ยั่งยืนสถาพรนังเบลขอสู้ตาย"

วินาทีแรกที่เยื้องย่างเข้าไปในบริษัท ทุกสายตาต่างจับจ้องมาทางเธอ  เบญญาคิดเอาเองว่าเมคอัพวันนี้คงจะส่งเสริมให้เธอสวยโดดเด่นเหนือใคร  จึงเดินฉีกยิ้มกระมิดกระเมี้ยน  กระทั่งมาถึงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์  กำลังจะอ้าปากถามหาห้องทำงานของสามี  เสียงหนึ่งก็ได้ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

"ท่านประธานมาแล้ว"

หญิงสาวหันไปตามเสียง คุณพระ! ที่ตกใจไม่ใช่เพราะเห็นหน้าเขา แต่เธอมองเห็นเงาสะท้อนใบหน้าของตัวเองในกระจก

ปัดก่อนเดี๋ยวอ่อนเองไม่มีอยู่จริง! แยกไม่ออกเลยว่านั่นคนหรือลิงตกใจ

เอาแล้วไงล่ะ เพื่อนรักทำเรื่องเข้าให้แล้ว เบญญารีบหันขวับมาทางเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ตามเดิม ทั้งที่ยังไม่ทันได้เห็นหน้าสามีแบบเต็มตา

หัวใจของเบญญาเต้นระส่ำ  อยากเห็นหน้าเขาก็อยากเห็น แต่ไม่ว่าอย่างไรก็จะไม่ยอมให้เขาเห็นเธอในสภาพนี้เด็ดขาด! นอกจากไม่สามารถสร้างความประทับใจแรกเจอได้แล้ว ยังเป็นการขายขี้หน้าสิ้นดี 

สวัสดีครับท่านประธาน

สวัสดีค่ะท่านประธาน

สวัสดีครับคุณศิวะ

เสียงกล่าวทักทายสวัสดีดังติดกันนับสิบครั้ง เบญญาเงี่ยหูฟังอย่างสอดรู้สอดเห็น  เอาสิ...ประเดี๋ยวเบญญาจะเข้าไปสวัสดีค่ะคุณสามีเข้าให้บ้าง ถ้าไม่ติดว่าวันนี้แต่งหน้ามาตลกโปกฮาเกินรับไหว

"มาสมัครงานเหรอคะ"

เป็นเสียงของประชาสัมพันธ์สาวคนหนึ่ง อาจเป็นเพราะเห็นเบญญายืนเงอะงะอยู่นานจึงถามขึ้นเผื่อว่าต้องการความช่วยเหลือ  ทว่าพอได้เห็นหน้าเบญญาชัดๆ พนักงานคนนั้นก็กลั้นขำ  หากจะถามถึงสาเหตุก็น่าจะเป็นเพราะการแต่งหน้าแนวโต่วอินนั่นแหละ

"คะ? เอ่อ...มีตำแหน่งไหนว่างบ้างคะ"

โอเค๊ ก็เข้าใจได้แหละว่าฉันแต่งตัวเหมือนมาสมัครงาน  ไหลตามน้ำไปก่อนละกัน 

"มีหลายตำแหน่งค่ะ นี่ค่ะใบสมัคร รบกวนไปนั่งเขียนที่โต๊ะตัวนั้นนะคะ"

เบญญารับใบสมัครส่งเดชมาก่อน จากนั้นค่อยหาช่องทางหลบเลี่ยงออกไปเงียบๆ เธอยกใบสมัครขึ้นมาปกปิดใบหน้า เดินท่ากระดืบๆ เหมือนหนอน  ขณะที่กำลังมุ่งหน้าสู่ประตูทางออกก็บังเอิญชนกับคนผู้หนึ่งเข้าอย่างจัง

พลั่ก!

เธอล้มหงายหลังก้นจ้ำเบ้า ทั้งเจ็บทั้งจุก ใบสมัครที่ถืออยู่หล่นจากมือปลิวเป็นภาพสโลว์โมชั่น เมื่อตั้งสติได้ก็เงยหน้าขึ้นมองคู่กรณี เขาเป็นหนุ่มหล่อสวมชุดสูทสีดำรูปร่างสูงโปร่ง ความหล่อระดับราชนิกุลดีต่อใจ ดูยังไงๆ ก็ผู้ดีมาแต่กำเนิด คิ้วเอ่ยจมูกเอ่ยดีงามไปหมด เบญญามองชายหนุ่มตาค้างครู่หนึ่ง เขาเองก็ตกใจมากเช่นกันจึงรีบประคองเธอขึ้นยืน