ตอนที่ 3

ปณิธานยอมรับว่าประทับใจในตัวคุณแม่น้องอันนาอยู่ไม่น้อยเพราะทั้งสวยแล้วยังโสดอีก โสดแบบที่มีสามีเก่าตามตื้ออยู่ทุกวัน ส่วนเรื่องที่ว่าเขาจะจีบหรือไม่คงต้องรอดูกันต่อไป นั่นเพราะใจหนึ่งก็อยากมีแฟน อยากหาลูกสะใภ้ให้คุณมารดา แต่อีกใจก็ยังอยากรอให้ถึงเวลาที่ใช่ คุณแม่น้องอันนาสวยถูกใจแต่ไม่รู้ทำไมใจลึก ๆ ของเขาบอกว่าคนนี้ยังไม่ใช่ เราเหมาะเป็นเพื่อนกันมากกว่า

อ้อ อีกอย่างนะ ปณิธานพอจะมองออกว่าทั้งคุณแม่และคุณพ่อของน้องอันนายังรักกันอยู่ เขาแอบเป็นกำลังใจให้ทั้งสองปรับความเข้าใจและเริ่มต้นกันใหม่ได้ในเร็ววัน ส่วนคนโสดทางนี้ก็ยิ้มกับความโสดไปก่อนครับ

“ใครน่ะ?” ระหว่างที่ยืนยิ้มให้กับความคิดของตัวเองอยู่นั้นสายตาของผู้อำนวยการหนุ่มก็ไปสะดุดเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งในชุดนักศึกษา เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กรูปร่างอรชรจนลมสามารถพัดปลิวได้ แต่สิ่งที่ทำให้ปณิธานสนใจไม่ใช่รูปร่างของเธอแต่เป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่เธออุ้มอยู่ต่างหาก

‘ลูกเหรอ’ เกิดความสงสัยขึ้นและเพื่อให้ทุกอย่างกระจ่างชัด ปณิธานตัดสินใจเดินตรงไปที่หญิงสาวคนนั้นที่กำลังคุยอยู่กับพนักงานทำความสะอาดของโรงเรียนอยู่

“สวัสดีครับ” พอได้มาอยู่ใกล้และได้มองใบหน้าของเด็กสาวชัดขึ้น ‘เป็นนักศึกษาจริงด้วย’ หน้าตาน่ารัก และเธอยังเป็นนักศึกษาอยู่แน่ปณิธานมั่นใจไม่ใช่เพราะชุดที่เธอใส่แต่เป็นเพราะใบหน้าอ่อนเยาว์ ผิวขาวเนียนใสและแก้มอมชมพูน่ารักเหมือนคนที่กำลังแตกเนื้อสาวเต็มที่ แล้วเด็กผู้ชายที่เธออุ้มอยู่คือลูกของเธออย่างนั้นเหรอ มันเป็นคำถามแรกที่โผล่เข้ามาในหัวของปณิธาน

“อ่าว คุณผอ.ยังไม่กลับเหรอคะ” ป้าแจ่มพนักงานทำความสะอาดรีบทักเจ้าของโรงเรียนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ยังครับแต่อีกเดี๋ยวก็กลับแล้วครับป้าแจ่ม แล้วคนนี้...”

“อ๋อ” ป้าแจ่มมองตามสายตาของปณิธานก็ได้รู้ว่าเขากำลังถามถึงเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ เด็กสาวที่กอดเด็กผู้ชายไว้แน่นแล้วก้มหน้าหลบสายตาของปณิธาน

“พลอยใสค่ะ เป็นเด็กข้างบ้านป้าเองส่วนเจ้าจิ๋วนั้นชื่อออกัสเป็นหลานของพลอยใสค่ะ” ป้าแจ่มจัดการแนะนำให้ปณิธานได้รู้จักว่าทั้งสองคนเป็นใคร พลางยกมือขึ้นลูบศีรษะเด็กชายออกัสด้วยความเอ็นดู

เจ้าหนูออกัสมองที่ป้าแจ่มและหันมามองชายแปลกหน้าที่ตัวเองพึ่งจะได้พบครั้งแรก เอียงคอมองด้วยความสงสัยก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมาเมื่อคิดว่าผู้ชายคนนี้ดูใจดีทำให้ออกัสไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย

“หนูกลับก่อนนะจ๊ะป้า ขอบคุณที่ช่วยเลี้ยงออกัสให้นะคะ” เพราะความเกรงใจและความกลัวเมื่อรู้ว่าบุคคลตรงหน้าคือเจ้าของโรงเรียน พลอยใสกลัวว่าตัวเองจะทำให้ป้าแจ่มเดือดร้อนจากการพาออกัสมาฝากป้าแจ่มเลี้ยงและเธอไม่ได้ขออนุญาตเจ้าของโรงเรียนก่อน พลอยใสรีบบอกลาป้าแจ่มและโค้งศีรษะให้ปณิธานเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินหนีไป

“น้องคนนั้นมาหาป้าแจ่มมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ” ปณิธานถามไถ่ไปตามประสาเจ้าของโรงเรียนที่ได้เจอคนแปลกหน้าและเขาไม่เคยพบมาก่อน เขาไม่ได้หวงห้ามถ้าพนักงานของโรงเรียนจะมีคนในครอบครัวหรือเพื่อนมาพบ แต่อย่างน้อยเขาก็ควรได้รู้ไว้บ้างเพื่อความปลอดภัยของโรงเรียนและป้องกันกลุ่มมิจฉาชีพด้วย

“มารับออกัสค่ะ” ป้าแจ่มตอบด้วยสีหน้าเจื่อน ๆ เพราะวันนี้เธอช่วยเลี้ยงออกัสโดยแอบเอามาเลี้ยงที่โรงเรียนและไม่ได้ขออนุญาตปณิธานก่อน

“ป้าขอโทษนะคะคุณผอ.ที่เอาเด็กมาเลี้ยงแล้วไม่ไปขออนุญาตคุณผอ.ก่อน แต่เมื่อเช้าพลอยใสหาคนเลี้ยงหลานไม่ได้จริง ๆ และต้องรีบไปเรียนแกก็เลยจำเป็นต้องมาฝากหลานไว้กับป้าค่ะ ป้าเองก็สงสารเด็กมัน จะเอาไปมหา’ลัยด้วยก็ไม่ได้ ทิ้งไว้บ้านก็ไม่ได้ ป้าเลยรับเลี้ยงค่ะ”

“อ้อ” เห็นป้าแจ่มทำหน้าสำนึกผิดแล้วก็ดุไม่ลง

“พรุ่งนี้ป้าไม่ให้พลอยใสเอามาฝากเลี้ยงแล้วค่ะ คุณผอ.อย่าโกรธป้าเลยนะคะ อย่าไล่ป้าออกนะ” ป้าแจ่มรีบโยนไม้กวาดในมือทิ้งแล้วพนมมือขึ้นไหว้ขอโทษเจ้าของโรงเรียน อายุป้าเยอะแล้วจะไปหางานที่อื่นทำคงยากและจะหาเจ้านายใจดีอย่างปณิธานได้อีกที่ไหน

“โถป้า เรื่องแค่นี้เองผมไม่ไล่ป้าออกหรอกครับและผมก็เข้าใจเจตนาของป้าแจ่มที่ช่วยเลี้ยงเด็กตัวเล็ก ๆ ให้”

ถ้าเขาดุด่าและไล่ป้าแจ่มออกก็อย่ามาเรียกเขาว่าเจ้าของโรงเรียนอนุบาลเลย เรื่องไม่ได้ใหญ่อะไรมากและเขาดีใจซะอีกที่พนักงานในโรงเรียนของเขาเป็นคนมีเมตตา มีน้ำใจต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

ส่วนเรื่องที่ไม่ได้ขออนุญาตเขาก่อนจะพาเด็กเข้ามาเลี้ยงแล้วทั้งวันเขาก็ไม่รู้เรื่องเนี่ย อันนี้อาจจะขอคุยทีหลังยังไงก็ต้องคุยเพื่อไม่ให้เข้าใจไปว่าจะพาลูกหลานมาเลี้ยงก็มาได้ง่าย ๆ จริงอยู่ที่เขาอนุญาตให้พามาได้แต่ก็แค่บางวันเท่านั้นและต้องแจ้งให้เขาทราบก่อน

“ถ้าป้าไม่ช่วยเลี้ยงแล้วน้องคนนั้นจะไปหาพี่เลี้ยงหลานได้ที่ไหนเหรอครับ ให้ผมช่วยหาไหม”

ปณิธานรู้จักคนที่ทำงานเป็นพี่เลี้ยงและผ่านการทำงานมาหลายบ้าน รู้จักการเลี้ยงเด็กเป็นอย่างดีและไว้ใจได้ หากพลอยใสติดเรื่องหาคนที่ไว้ใจได้มาเลี้ยงหลานของเธอ เขาก็จะอาสาช่วยเรื่องนี้ให้และรับประกันได้ว่าออกัสจะมีพี่เลี้ยงที่ดีแน่นอน คนเป็นเจ้าของโรงเรียนอนุบาลเห็นเด็กน้อยน่าสงสารก็อยากยื่นมือเข้าไปช่วย