ตอนที่ 2

“งานที่โรงเรียนมีปัญหาหรือเปล่าลูก” กานดา ก้าวเข้าไปยืนอยู่ข้าง ๆ ลูกชาย มองสำรวจใบหน้าของลูกเมื่อเห็นว่าปณิธานยังมีสีหน้าปกติ ไม่ได้ดูอิดโรยแต่อย่างใดจึงใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย

“ไม่มีครับคุณแม่” ปณิธานตอบตามความจริง งานที่โรงเรียนเรียบร้อยดี ในแต่ละวันก็มีปัญหาอยู่บ้างแต่เขาสามารถแก้ไขให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีไม่ได้หนักหนาอะไร

“ให้แม่เข้าไปดูโรงเรียนให้ไหมชิน สักหนึ่งสัปดาห์ก็ได้นะ ลูกจะได้มีเวลาไปพักผ่อนบ้าง”

กานดาเห็นลูกชายทำงานหนักเกือบทุกวัน หากวันไหนหยุดก็จะเห็นปณิธานอยู่แต่ในบ้าน ขลุกตัวอยู่ในห้องทำงานเพื่อศึกษาหาความรู้เพิ่มเติม ทำทั้งหมดก็เพื่ออยากจะนำมาพัฒนาโรงเรียนอนุบาลเติมฝันให้สามารถเทียบเท่าโรงเรียนในตัวเมืองได้

“ชินไม่ได้พักมานานแล้วนะ แม่เป็นห่วง”

เรื่องความขยันของลูกชายกานดาเห็นมาตั้งแต่เล็กและเธอภูมิใจในตัวลูกคนนี้มาก แต่แม่ก็คือแม่ ต่อให้ลูกจะโตเป็นผู้ใหญ่มากแค่ไหนลูกก็ยังเป็นเด็กชายตัวน้อย ๆ ในสายตาของแม่เสมอและกานดาก็เป็นห่วงปณิธานมากเพราะลูกชายมักจะโหมงานหนักจนเกินไป

“ผมยังไหวครับ” รีบวางแก้วนมลงแล้วโน้มตัวเข้าไปกอดมารดาเต็มรัก ไม่บ่อยครั้งที่เขาจะกอดแบบอ้อนแม่เพราะไม่ค่อยมีเวลาสักเท่าไหร่ แต่เมื่อนึกขึ้นได้ปณิธานก็ไม่ลืมที่จะกอดแม่ หอมแก้มคุณแม่บ้างเพื่อบอกให้แม่รู้ว่าเขารักแม่มากนะ

ตอนนี้เราเหลือกันแค่สองคนและปณิธานอยากดูแลมารดาของเขาให้ดีที่สุด ที่ทำงานหนักก็เพื่อเตรียมทุกอย่างให้พร้อม เมื่องานในมือเบาลงจนเขาวางใจได้ถึงตอนนั้นเขาจะพักจริง ๆ และใช้เวลาดูแลมารดาทั้งวัน

“แม่รู้จ้ะ แต่แม่ก็อยากเห็นชินสร้างครอบครัวนะ”

กานดาอายุมากแล้ว ตอนนี้เธอยังแข็งแรงดีก็อยากใช้เวลาที่เหลือเลี้ยงหลาน อยากเฝ้ามองลูกชายสร้างครอบครัวที่มีความสุข เมื่อถึงเวลาต้องไปเธอจะได้จากไปโดยไม่มีห่วงอะไร

“โธ่คุณแม่ครับ ผมอยู่กับแม่สองคนก็มีความสุขแล้วครับ” เรื่องพูดจาเอาใจแม่ไม่เคยแผ่วจริง ๆ ลูกคนนี้

“แม่อยู่กับชินไม่ได้ตลอดไปนะลูก แม่พูดตรง ๆ เลยนะ แม่อยากเห็นชินแต่งงาน สร้างครอบครัวและมีหลานให้แม่เลี้ยงก่อนแม่ตาย”

“คุณแม่อย่าพูดแบบนี้สิครับ” กระชับกอดแม่แน่นขึ้น ใจหายทุกครั้งเมื่อได้ยินมารดาพูดออกมาทำนองนี้ ปณิธานรู้ว่าแม่ของเขาไม่กลัวตาย สังขารเป็นไปตามวัย ท่านทำใจไว้แล้วแต่ใช่ว่าเขาจะทำใจได้เหมือนแม่

“ถ้าไม่อยากให้แม่พูดอีก ชินก็หาเมียสักทีสิลูก แม่ไม่เห็นลูกคบใครมานานแล้วนะ ให้แม่ช่วยหาไหม?”

“ไม่ดีกว่าครับคุณแม่” รีบปฏิเสธทันควัน เพราะกลัวว่ามารดาจะรีบไปพาลูกสาวของเพื่อนใส่พานมาให้

“ขอผมเลือกเองดีกว่าครับ ของแบบนี้มันต้องใช้หัวใจนะครับคุณแม่” ใช่ว่าเจอปุ๊บแล้วจะรักปั๊บที่ไหนล่ะ แต่ถ้าเจอคนที่ใช่ก็ใช่แหละน่า

“รีบเลือกเลยจ้ะ” กานดาไม่ได้มีลูกสะใภ้ในฝัน ขอแค่ลูกชายเธอรักไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นใคร เธอก็รักด้วยทั้งนั้น ขอแค่เป็นคนดีและเป็นคู่ชีวิตที่ปณิธานสามารถพักใจจากความเหนื่อยล้าได้ก็พอ

“เอาเป็นว่า ถ้าผมเจอคนที่ใจบอกว่าใช่เมื่อไหร่ผมจะรีบพามากราบคุณแม่เลยครับ”

“ต้องปีนี้นะชิน”

“...ผมจะพยายามนะครับ” คุณแม่ก็รีบจริง คนที่ถูกใจใช่เจอหาเจอได้ง่าย ๆ นะครับ เนื้อคู่ผมจะเกิดหรือยังก็ไม่รู้ด้วยสิ

โรงเรียนอนุบาลเติมฝัน

“สวัสดีค่ะคุณผอ. พรุ่งนี้น้องอันมาใหม่น้า” เสียงบอกลาด้วยความสดใสของเด็กนักเรียนหญิงตัวน้อยที่กำลังทำความเคารพ ผอ.ปณิธาน ไหว้ก็สวยโบกมือลาก็สวย คนเป็นผอ.ที่ยืนรอส่งนักเรียนกลับบ้านต้องฉีกยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู

แต่ก็ทำได้เพียงวินาทีเท่านั้นเมื่อสายตาสบเข้ากับผู้ปกครองอีกท่านหรือคุณพ่อของน้องอันนาที่สายตาแผ่รังสีไม่พอใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง แม้มุมปากของคุณพ่อน้องอันนาจะยิ้มบาง ๆ แต่สายตานั้นไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย ปณิธานเห็นแล้วใจหวิวเล็กน้อย เขาไม่ได้กลัวเพียงแต่ไม่อยากให้มีเรื่องที่เข้าใจผิดกันก็เท่านั้น

“ถ้าคิดจะจีบคุณเอิร์นคงต้องผ่านด่านอดีตสามีให้ได้ก่อนสินะ” ปณิธานพูดติดตลกกับตัวเอง แอบปลอบใจตัวเองไปด้วยในตัวเพราะเขาเริ่มเห็นอุปสรรคในการเดินหน้าจีบคุณแม่ของน้องอันนาแล้วสิ อันนี้หมายถึงถ้าเขาคิดจะจีบจริง ๆ นะ ‘ก็แค่คิดแต่คงไม่ทำครับ’