บทที่ 13 ดวงใจทั้งสอง

ตกเย็นหลังเลิกงานอริสาก็พุ่งตัวมาที่บ้านของจันทร์นิลทันที่ด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับถือถุงกับข้าวสำหรับคนป่วยมาฝากอีกสองสามอย่าง

แต่พอได้ทราบว่าอีกฝ่ายป่วยเป็นอะไร อริสาก็นิ่งอึ้งไปพักใหญ่ ท้องเนี่ยนะ! เพื่อนตัวน้อยแสนนุ่มนิ่มของเธอท้องได้อย่างไง ไปมาหาสู่กันมาเป็นเดือนๆ เธอยังไม่เห็นหน้า ‘ผัวเพื่อน’ เลยสักคน

“ขออีกที” อริสาขยี้หูตัวเองหนึ่งทีแล้วเอียงตัวเข้าหาจันทร์นิลเพื่อรอฟังคำตอบชัดๆ อีกครั้ง

“เราท้อง”

คนท้องทำตาปอยๆ พร้อมลูบท้องยืนยัน

เท่านั้นแหละคนที่ผ่านการเป็นแม่มาก่อนก็ทิ้งตัวแอนหลังกับผนักพิงโซฟาราวกับคนหมดแรง อริสามองเห็นเค้ารางไม่ดีมาแต่ไกล เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่การกลับมาอยู่บ้านแบบธรรมดาๆ จันทร์นิลกำลังหนีอะไรบางอย่างอยู่

“เกิดขึ้นได้อย่างไง”

ก่อนหน้านี้อริสาก็นึกสงสัย แต่ไม่คิดจะถามไถ เธอไม่ใช่มนุษย์ขี้เสือกขนาดนั้น ทว่าคราวนี้จะไม่ให้ถามคงไม่ได้ ในท้องนั่นกำลังมีคนนอนดิ้นแด่วๆ อยู่นะ อีกสักพักมันจะออกมาแหกปากร้องด้านนอกให้เราจิตตกเป็นเดือนๆ ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องเล็กเลย

“น่าจะก่อนเรากลับมาอยู่ที่นี่ เราไม่รู้ว่าไปทำอีท่าไหนถึงพลาดได้”

คนท้องอธิบายด้วยความเคร่ง