Chapter 1 “เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง”

“ชิออน”

เสียงเรียกจากด้านหลังดึงเขาออกจากภวังค์ความคิด ชิออนหันกลับไปเห็นเพื่อนร่วมงานในชุดพนักงานครัวโบกมือเรียก

“หมดเวลาพักแล้ว รีบเข้าครัวสิ เชฟกำลังตามหาอยู่”

ชิออนพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนดับบุหรี่ลงในถังข้างกำแพง แล้วเดินกลับเข้าร้านอาหาร

เสียงกระทะกระทบเตาและกลิ่นเนยร้อนลอยอบอวลในครัว ชิออนหยิบถาดอาหารขึ้นไปเสิร์ฟ เขาเดินวนรับออร์เดอร์และยกจานด้วยสีหน้าสงบ

แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้าเพียงใด แต่ในใจกลับคิดว่าความเหนื่อยแบบนี้ยังเทียบไม่ได้กับตอนเป็นไอดอลที่ต้องฝึกซ้อมเกือบทั้งวันทั้งคืน ตอนนั้นเขาเหนื่อยมากกว่า แต่ก็มีความสุขมากกว่าเช่นกัน

พอลูกค้าทยอยกลับออกไปแล้ว ชิออนก็ไปช่วยล้างจานที่ด้านหลังร้าน เขาทำงานสองหน้าที่ย่อมได้รับค่าจ้างเป็นสองเท่า พอมาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองก็ต้องขยันกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ยิ่งทำงานเก็บเงินได้เยอะเท่าไร ก็จะได้กลับไปตั้งตัวที่บ้านเร็วเท่านั้น

หลังเลิกงานในคืนนั้นเด็ม เพื่อนร่วมงานของชิออนก็เข้ามาหาเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“ชิออน พรุ่งนี้หยุดใช่ไหม ไปเที่ยวโมนาเวียกันเถอะ นั่งเรือไปแป๊บเดียวเอง ถือว่าไปพักผ่อนบ้าง”

เด็มเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร สำเนียงของเขาแปลกหูเล็กน้อย พอ ๆ กับของชิออน เพราะทั้งคู่ต่างก็เป็นชาวต่างชาติที่มาทำงานในครัวของร้านเดียวกัน

โชคดีที่ตอนเป็นเด็กฝึก ชิออนเคยมีโค้ชสอนเต้นเป็นชาวฟรอน จึงพูดภาษาฟรอนได้พอใช้ เขาไม่เคยถามว่าเด็มเป็นคนประเทศไหน แต่เพียงได้ยินสำเนียงตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน ก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นคนต่างชาติ และนั่นทำให้ทั้งสองเข้าใจกันได้ง่ายกว่าคนอื่น

เมื่อเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ค่อย ๆ ใกล้ชิดขึ้น พอเด็มเอ่ยชวนไปเที่ยว ชิออนก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้ารับเมื่อแน่ใจในคำตอบของตัวเอง

“ได้สิ ก็ดีเหมือนกัน”

ชิออนยิ้มบาง ๆ ความรู้สึกอบอุ่นแผ่วเบาแล่นขึ้นในอก ตั้งแต่มาทำงานที่นี่ เขายังไม่เคยได้ไปเที่ยวที่ไหนเลย สักครั้งก็คงดีที่จะได้ออกไปเปิดหูเปิดตาดูโลกบ้าง

โดยที่เขาไม่อาจล่วงรู้ได้เลย ว่าการเดินทางในครั้งนั้น จะกลายเป็นจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญ ที่พลิกชีวิตเขาไปตลอดกาล

ปัจจุบัน ณ สาธารณรัฐฟรอน

“ฟู่ว”

เสียงพ่นควันบุหรี่ดังแผ่วพร้อมกลุ่มควันสีเทาขุ่นที่ลอยออกจากริมฝีปากบางของ ชิออน ชายหนุ่มเอเชีย สัญชาติโกเรีย เจ้าของบุหรี่ผู้สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสีดำ และผ้ากันเปื้อนผูกไว้รอบเอว ใบหน้าอ่อนเยาว์ ผิวขาวเนียนตัดกับเส้นผมสีแดงสดที่ย้อมมาอย่างดี

เขานั่งพักอยู่ในซอยข้างร้านอาหารที่ทำงานพาร์ตไทม์มาได้ราวสัปดาห์หนึ่ง เวลานี้เป็นช่วงหกโมงเย็น ซึ่งเป็นเวลาพักเบรก ชิออนสูบบุหรี่จนมวนสุดท้ายดับลง แต่สีหน้ากลับฉายแววกังวล ภายในใจเขายังวนเวียนคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน

ก่อนที่จะมาที่ฟรอน ชิออนยังใช้ชีวิตอยู่ที่สาธารณรัฐโกเรีย จับพลัดจับผลูมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว พอมองไปทางไหน ก็คิดถึงแต่บ้าน

ถ้าไม่ได้มาที่นี่ ก็คงไม่รู้ว่าชีวิตจะเป็นยังไงต่อ...