บทที่ 10 พระเอกไม่จำเป็นแล้ว

บทที่ 10 พระเอกไม่จำเป็นแล้ว

          หากเป็นเมื่อก่อนไม่มีเลยสักครั้งที่หลี่เฟยเมี่ยวจะกล้าขัดคำสั่งคนที่นางเรียกว่าท่านพ่อ เมี่ยวเมี่ยวเชื่อฟังเขาเสมอ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน เจ้าตัวเล็กถึงกับกล้าขัดคำสั่งท่านพ่อของนางเพื่อปกป้องอันหนิง

          “เรื่องของผู้ใหญ่เจ้าเป็นเด็กอาจจะยังไม่เข้าใจ” เขาบอกกับลูกเสียงทุ้มนุ่ม ไม่เหมือนกับที่พูดกับอันหนิงเมื่อครู่

          “ท่านพ่อไม่เข้าใจ ท่านแม่ไม่ผิด”

          เมี่ยวเมี่ยวเริ่มสะอื้นพลางส่ายหน้า เจ้าตัวน้อยไม่ได้จิตใจเข้มแข็งถึงขนาดนั้นแต่ก็ยังพยายามฝืนเพื่อปกป้องมารดาของนาง

          ท่านแม่ปกป้องเมี่ยวเมี่ยวแล้วจะให้เมี่ยวเมี่ยวอยู่เฉยๆมองท่านแม่โดนลงโทษได้อย่างไร ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด ข้างในเมี่ยวเมี่ยวรู้สึกอึดอัดที่ไม่สามารถพูดสิ่งที่ต้องการได้อย่างใจคิด

          “เมี่ยวเมี่ยว ฟังพ่อนะลูก”

          เขารีบคุกเข่าตรงหน้าบุตรสาวแล้วจับไหล่ของนางเอาไว้ จับแก้มของนางให้หันมาสบตา

          แค่ได้เห็นน้ำตาบุตรสาวก็ทำให้เขาปวดใจ เจิ้งหลิงไม่เข้าใจว่าเรื่องมันลามมาถึงขนาดนี้ได้อย่างไร

          “เมี่ยวเมี่ยว!” อันหนิงลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงร้องของบุตรสาว ความกลัวก่อนหน้าเลือนหายไปในพริบตา

          ถึงแม้จะไม่ใช่บุตรสาวแท้ๆ ถึงแม้จะไม่ได้ผูกพันกันมานาน แต่อันหนิงก็เคยบอกกับตัวเองไว้แล้วว่าจะรักและดูแลเมี่ยวเมี่ยวให้เหมือนเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง เด็กน้อยคนนี้ชีวิตน่าสงสารเกินไป

          ภายใต้ใบหน้าและรอยยิ้มที่ดูสดใส เมี่ยวเมี่ยวผ่านเรื่องเสียใจที่หนักหนาเกินกว่าใครจะเข้าใจ ความจริงแล้วเมี่ยวเมี่ยวมีแม่แท้ๆและนางก็ยังมีชีวิตอยู่ แต่นางท้องและคลอดบุตรสาวในตอนที่ยังไม่แต่งงาน พอคลอดเมี่ยวเมี่ยวได้ไม่นานก็ทิ้งไปแต่งงานมีลูกใหม่

          ความรู้สึกที่ไม่ถูกรักและไม่เป็นที่ต้องการนั้นอันหนิงเข้าใจมันดี นางถึงอยากจะมอบความรักความอบอุ่นให้เมี่ยวเมี่ยวได้มีครอบครัวที่สมบูรณ์

          “ท่านทำให้ลูกร้องไห้ทำไม” อันหนิงสะบัดแขนจนหลุดมาได้ก็วิ่งไปกอดบุตรสาวไว้แน่น

          ดวงตาที่เคยสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวนั้นกลับแข็งกร้าวขึ้นเมื่อสัญชาตญาณความเป็นแม่ถูกปลุกขึ้น

          “ข้าเนี่ยนะ” จากอารมณ์ที่คุกรุ่นกลับแปรเปลี่ยนเป็นงุนงงสับสนอย่างรวดเร็ว

          “จะตีข้าก็ตีไปเลย เมี่ยวเมี่ยวทำอะไรผิด” คำพูดของนางเต็มไปด้วยการตำหนิ อันหนิงมองเขาด้วยสายตาผิดหวัง

          ไหนในนิยายเขียนว่าเขารักเมี่ยวเมี่ยวมาก แล้วทำไมถึงได้ใจร้ายทำเมี่ยวเมี่ยวร้องไห้ได้เล่า ใจร้ายเกินไปแล้ว

          “ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย พวกเจ้าสองแม่ลูกนี่มันยังไงกัน” เจิ้งหลิงยืนนิ่งอยู่พักใหญ่

          สายตาคมเข้มมองสองแม่ลูกที่กอดกันกลมแล้วก็ถอนหายใจเสียงดัง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ แต่พอมองบุตรสาวที่สะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของภรรยาใจเขาก็เจ็บแปลบ

          “ท่านแม่ ฮืออ ท่านพ่อนิสัยไม่ดี” เมี่ยวเมี่ยวซบกับไหล่ของผู้เป็นแม่แล้วพูดเสียงอู้อี้

          อันหนิงสะบัดหน้ามองสามีของนางด้วยแววตาแข็งกร้าว ไม่มีความเกรงกลัวอีกต่อไป คนผู้นี้ใจร้ายเกินไปแล้ว

          สถานการณ์พลิกผันอย่างน่าเหลือเชื่อ ขนาดบ่าวที่ยืนอยู่โดยรอบยังอ้าปากค้างส่งสายตาให้กันหลายครั้ง มันเป็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

          “โอ๋ๆ เมี่ยวเมี่ยวของแม่อย่าเสียใจไปเลยลูก ไว้แม่จะหาพ่อใหม่ให้เจ้าดีหรือไม่”

          “มะ...ไม่เอา” เมี่ยวเมี่ยวรีบตอบอย่างลนลาน

          ถึงครานี้ท่านพ่อจะผิดแต่เมี่ยวเมี่ยวไม่ได้อยากได้พ่อใหม่ เมี่ยวเมี่ยวแค่เสียใจที่ท่านพ่อไม่ฟังเหตุผลของเมี่ยวเมี่ยว ทำให้ท่านแม่ที่พยายามปกป้องเมี่ยวเมี่ยวต้องเสียใจ

          “อันหนิง เจ้าพูดเรื่องแบบนั้นต่อหน้าลูกได้อย่างไร” เขาทำท่าจะเดินเข้าไปหานาง แต่ก็หยุดฝีเท้าเอาไว้

          “ก็พ่อคนนี้ไม่ดีก็จะเปลี่ยนใหม่” อันหนิงเชิดหน้าตอบเสียงแข็ง พระเอกแบบนี้ไม่เอาแล้ว ใจร้ายเกินอันหนิงรับไม่ได้

          “เอาล่ะๆ เราเลิกตะโกนใส่กันดีหรือไม่” เป็นครั้งแรกที่เจิ้งหลิงตัดสินใจยอมอ่อนให้คนตรงหน้า

          เขาเห็นแก่บุตรสาวที่ร้องไห้น้ำตาเปียกปอนถึงได้ยอมลงให้ ไม่ใช่เพราะเห็นแก่น้ำตาของภรรยา

          “ท่านแม่ ฮึก ท่านแม่ไม่ผิด”

          “ไม่ต้องไปคุยกับคนใจร้ายหรอกเนอะเมี่ยวเมี่ยว แม่รับรองว่าแม่จะหาพ่อใหม่ที่หน้าตาดีกว่าแล้วก็ใจดีกว่านี้ให้เมี่ยวเมี่ยวเอง”

          “แงงงงง” เมี่ยวเมี่ยวแผดเสียงร้องลั่น

          “ก็ได้ๆ ไม่เอาพ่อใหม่ก็ได้” อันหนิงลูบหลังลูบไหล่บุตรสาวย้ำๆให้เจ้าตัวหยุดร้อง

          “ไหนเมี่ยวเมี่ยวบอกพ่อได้หรือไม่ลูกว่าเรื่องมันเป็นยังไง” เจิ้งหลิงขยับเข้าไปใกล้บุตรสาวแล้วถามเสียงนุ่มทุ้ม

          เมี่ยวเมี่ยวยอมหยุดร้องไห้แม้จะยังสะอื้นอยู่เป็นระยะ และเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้คนเป็นพ่อฟัง

          เรื่องราวทั้งหมดที่ได้ยินกับหูนั้นทำให้หลี่เจิ้งหลิงต้องถามกับบุตรสาวซ้ำๆว่าสิ่งที่เขาได้ยินนั้นถูกต้อง คนอย่างอันหนิงน่ะหรือจะออกตัวปกป้องเมี่ยวเมี่ยวถึงขนาดนั้น เห็นปกติเอาแต่รังแกจนเมี่ยวเมี่ยวกลัว

          “ที่บุตรสาวข้าพูดจริงหรือ” เขาถามนางแต่ไม่ยอมมองหน้านาง

          อคติในใจมันทำให้เขาเชื่อในสิ่งที่ได้ยินได้ยาก แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าบุตรสาวไม่ไม่เด็กชอบโกหก เมี่ยวเมี่ยวเป็นเด็กซื่อสัตย์ไม่เคยโกหกเลยสักครั้ง แต่เรื่องในวันนี้มันทำให้ชายหนุ่มสับสน

          ไม่อยากจะยอมรับ แต่เฉินอันหนิงคนนี้กับเฉินอันหนิงที่เขาแต่งงานด้วยมาปีกว่าไม่เหมือนกันราวกับคนละคน บางครั้งเขายังเผลอคิดไปว่านางอาจจะเปลี่ยนเป็นคนที่ดีขึ้นแล้ว แต่คนเรามันจะเปลี่ยนนิสัยได้เร็วขนาดนี้เลยหรือ

          “จริง จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่ท่าน”

          “ข้า...ขอโทษ” เขาทำสิ่งที่ชีวิตนี้ไม่คิดจะทำต่อหน้านาง

          ตลอดเวลาที่ผ่านมาหลี่เจิ้งหลิงไม่เคยก้มหัวขอโทษใคร แต่ในครั้งนี้เขาผิดจริง และลงโทษภรรยารุนแรงเกินไป

          แค่ได้ยินคำพูดน่าขยะแขยงที่จ้าวฟางหรูสอนบุตรสาว หลี่เจิ้งหลิงก็แทบอยากจะบั่นคอนางให้สิ้นซาก แต่เพราะมันเป็นการกระทำที่ขาดสติเกินไปและผลเสียมีมากกว่าข้อดี เขาถึงได้ดึงสติตนกลับมาได้

          ไม่เคยคาดคิดเลยว่าคนที่ภายนอกดูอ่อนหวานและใสซื่อจะมีความคิดสกปรกแบบนี้ได้ มันทำให้มุมมองที่เขามีต่อจ้าวฟางหรูและเฉินอันหนิงนั้นเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

          เมี่ยวเมี่ยวเล่าจบก็รู้สึกง่วงเพราะความเหนื่อยล้า บิดามารดาของนางจึงได้พาบุตรสาวไปนอนพักที่เรือนของนาง

          ตั้งแต่ยังเดินไม่ได้เมี่ยวเมี่ยวก็มีเรือนแยกเป็นของตนเอง เป็นสิ่งที่สกุลหลี่ทำแบบนี้มาตั้งแต่บรรพบุรุษ เมื่อลูกหลานอายุได้หนึ่งปีก็จะได้รับเรือนของตนแยกเป็นส่วนตัว

          อันหนิงพึ่งเคยเข้ามาที่นี่ครั้งแรกก็มองสำรวจไปทั่วห้อง ได้แต่คิดในใจว่าหลี่เจิ้งหลิงรักและทุ่มเทให้เมี่ยวเมี่ยวมากเหมือนที่เคยอ่านในนิยาย

          “เจ็บมากหรือไม่” เขาถามขึ้นมาลอยๆแต่ไม่ได้หันไปมองหน้านาง

          การต้องพูดคุยกับอันหนิงเหมือนคนปกติคุยกันกลายเป็นเรื่องยากสำหรับหลี่เจิ้งหลิง ที่ผ่านมาเขาเอาแต่โมโหและพูดใส่อารมณ์กับนางตลอด เพราะจะเจอหน้ากันแค่เวลาที่นางก่อเรื่อง

          “คิดว่าอย่างไร”

          ได้ทีก็กวนประสาทเขาไม่เลิก ไม่ใช่เรื่องง่ายที่นางจะทำให้เขาอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้

          “เห้อ เจ้านี่มันจริงๆเลย” เขาส่ายหน้าเอือมๆ

          ร่างสูงเดินหายไปด้านนอกสักพัก กลับมาพร้อมกับขวดใส่ยาในมือของเขา

          “เอามือมา” เจิ้งหลิงนั่งลงข้างๆอันหนิงและบอกกับนางเสียงเรียบ

          “...” อันหนิงกำลังสับสนกับสถานการณ์ตรงหน้า

          หรือว่าพอเขาเห็นว่าเมี่ยวเมี่ยวหลับแล้วก็จะตีนางอีก จิตใจโหดเหี้ยมยิ่งนัก

          “ข้าแค่จะทายาให้” เขาถอนหายใจกับท่าทางหวาดระแวงเหมือนเด็กๆของนาง

          พอได้มองใกล้ๆแล้วนางก็ดูไม่ได้เลวร้ายเหมือนที่เขาคิด แอบภาวนาในใจว่านี่คือตัวตนที่แท้จริงของนาง ทั้งๆที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงหวังให้มันเป็นเช่นนั้น

          “อย่าทำแรงนะ” อันหนิงทำปากยู่กลัวจะแสบ แต่ผิดคาดยาที่เขาทาให้มันแค่เย็นๆเท่านั้น

          ความจริงก็ไม่ได้เป็นแผลสาหัสมากนักแค่รอยช้ำเล็กน้อย อันหนิงคิดว่าเขาคงกลัวว่าเมี่ยวเมี่ยวจะโกรธก็เลยไถ่โทษ

          ร่างบางเผลอเงยหน้าขึ้นและสบตากับเขา ใบหน้าคมดูเคร่งเครียดอย่างหนักจดจ้องอยู่กับฝ่ามือของนาง มองมุมนี้ก็ค่อยเหมือนพระเอกขึ้นมาบ้าง แต่อันหนิงก็ยังไม่วางใจอยู่ดี

          “เจ็บมากหรือไม่” เขาเงยหน้าถามนางที่เอาแต่มองไปทางอื่น

          “เป็นห่วงข้าหรือ” อันหนิงถามด้วยน้ำเสียงยียวน