บทที่ 9 สายตาคู่นั้น

บทที่ 9 สายตาคู่นั้น

          ได้ยินประโยคนั้นของสาวใช้ที่วิ่งมาบอกหน้าตาตื่นตกใจหูทั้งสองข้างของอันหนิงจึงอื้ออึงไปชั่วขณะ มือที่กำเมล็ดพันธุ์เผลอปล่อยมันร่วงตกพื้น เสียงคำบอกเล่าจากปากสาวใช้ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ลมหายใจสะดุดติดขัด

          “แล้ว...นางเป็นอันใดมากหรือไม่” อันหนิงถามเสียงพร่าราวกับหาเสียงของตนไม่เจอ

          เฉินอันหนิงไม่เคยคิดจะทำร้ายจ้าวฟางหรูจนทำให้อีกฝ่ายต้องเจ็บตัว นางแค่คิดว่าจะให้อีกฝ่ายคุกเข่ารอจนกว่าหลี่เจิ้งหลังจะมาตัดสินด้วยตนเอง ไม่ได้อยากให้เรื่องออกมาเป็นเช่นนี้

          ยอมรับว่าอารมณ์ร้อนเกินไปที่สั่งให้ทางนั้นคุกเข่า แต่ก็แค่อยากเตือนสติจ้าวฟางหรูว่านางทำหน้าที่ของอาจารย์ได้ไม่เหมาะสมเอาเสียเลย

          “ท่านแม่...”

          เมี่ยวเมี่ยวยื่นมือไปกุมมือรอบนิ้วชี้ของผู้เป็นแม่ เมี่ยวเมี่ยวรู้ว่าท่านแม่ไม่ได้ตั้งใจ

          “แม่ไม่เป็นไร เมี่ยวเมี่ยวกลับไปพักก่อน แม่จะไปดูอาจารย์จ้าวของเจ้าสักหน่อย” เสียงของอันหนิงยังคงสั่นเครืออย่างควบคุมไม่ได้

          อันหนิงรู้สึกผิดจากใจจริง นางไม่เคยคิดทำร้ายใคร แค่อยากสั่งสอนเพียงเล็กน้อย

          เท้าของอันหนิงเหยียบย่ำไปบนทางเดินด้วยความร้อนใจ ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าของนางแม้จะโดนเศษไม้ทิ่มตำอันหนิงก็ไม่ได้สนใจ ความคิดสับสนวุ่นวายไปหมด

          “รองเท้าเจ้าค่ะฮูหยิน” รั่วซีวิ่งถือรองเท้าตามมา

          เพียงแค่วิ่งมาถึงโถงศึกษาอันหนิงก็เห็นชายหนุ่มร่างสูงกำยำยืนหน้าเข้มรออยู่แล้ว เจิ้งหลิงมองนางด้วยดวงตาคมกริบเชือดเฉือน

          อันหนิงชะงักฝีเท้าชั่วครู่ ในอกเต้นระส่ำไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร หรือต้องแสดงออกอย่างไร

          “เฉินอันหนิง!” เสียงเข้มตวาดเรียกชื่อนางเสียงเย็น

          “ทะ ท่านพี่” อันหนิงยิ้มแหย ตอบเขาเสียงสั่น

          ตอนที่วิ่งมาก็คิดแต่เป็นห่วงจ้าวฟางหรู แต่เมื่อเจอหน้าสามีที่กำลังทำหน้าเคร่งขรึมก็เกิดกลัวขึ้นมา

          “เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำอะไรลงไป” เขาพยายามแล้วจริงๆ พยายามใจเย็นกับนางมากแล้ว

          “ข้าไม่ได้ตั้งใจ นางเป็นอย่างไรบ้าง” อันหนิงถามเสียงอ่อน ดูเหมือนเขากำลังโมโหหนัก

          สายตาคมของเจิ้งหลิงมองมาที่อันหนิงด้วยความกดดัน ฝ่ามือของอันหนิงชื้นไปด้วยเหงื่อที่ซึม นางไม่กล้าแม้แต่จะสบสายตาเขาด้วยซ้ำ แค่เขาตะคอกใส่นางก็สะดุ้งตัวสั่นไปทั้งร่าง

          “ยังกล้าถามถึงนางอีกหรือ ข้าเคยย้ำกับเจ้าหลายครั้งแล้วว่าเจ้าไม่มีสิทธิตัดสินใจในเรื่องที่เกี่ยวกับแม่นางจ้าว” เขายังคงตวาดใส่นางเสียงแข็งกร้าว

          “ข้าแค่...ให้นางคุกเข่ารอท่านกลับมา”

          ตอนแรกอันหนิงรวบรวมความกล้าได้ก็เชิดหน้าจะพูดแก้ตัว แต่พอเห็นดวงตาลึกล้ำที่เหมือนมีเปลวไฟลุกโชนก็รู้สึกเหมือนตัวหดเหลือเล็กนิดเดียว

          “ทำไมเจ้าต้องคอยหาเรื่องนางอยู่ตลอด แค่ใช้ชีวิตของเจ้าไปมันยากนักหรือเฉินอันหนิง”

          “ทำไมท่านไม่ถามว่าแม่นางจ้าวทำอะไรลงไปข้าถึงได้สั่งให้นางคุกเข่า” อันหนิงพรั่งพรูความน้อยใจออกมา

          เหมือนในสายตาเขานางจะทำสิ่งใดก็ไม่ดีสักอย่าง คนที่ทำไม่ดีกับคนอื่นก่อนหน้านี้ไม่ใช่นางเสียหน่อย ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็นเรื่องที่คนอื่นไม่รู้ว่านางไม่ใช่เฉินอันหนิงตัวจริง แต่มันก็ยังอดน้อยใจไม่ได้

          “จับนางไว้” เขาสั่งเสียงหนักแน่นไม่เปิดช่องว่างให้อันหนิงได้ต่อรองหรือโต้แย้ง

          ใบหน้าเนียนซีดเผือดด้วยความวิตกกังวล ชีวิตไม่เคยเจอเรื่องเช่นนี้มาก่อนจึงไม่รู้ว่าต้องรับมืออย่างไร พวกบ่าวตรงเข้ามาตรึงแขนของอันหนิงไว้จนนางร้องเจ็บ

          “โอ๊ย! ท่านทำอะไรของท่านเนี่ย ข้าเจ็บ” เจ็บถึงกับน้ำตาเล็ด แต่เขาไม่มีแม้แต่เสี้ยวเดียวที่จะดูหวั่นไหวเห็นใจนาง

          “ข้าเคยพูดหลายครั้งแล้วเจ้าไม่จำ ครั้งนี้ก็คงต้องลงโทษ หลังจากนี้จงจำไว้ให้ดี เรื่องของจ้าวฟางหรูเจ้าไม่ต้องมายุ่ง”

          “ข้าเจ็บนะหลี่เจิ้งหลิง ปล่อยข้า” อันหนิงดิ้นไปมาแต่ก็ไม่สามารถหลุดจากพันธนาการที่รัดแน่น

          “เจ้าเรียกข้าว่าอะไรเฉินอันหนิง” เขาตวาดใส่นางอีกครั้งเมื่อโดนเรียกชื่อโดยตรง ไม่เคยมีใครเรียกชื่อเขาเช่นนี้มานานแล้วและนางก็ไม่สมควรทำ

          ในฐานะภรรยานางไม่ควรเรียกเขาด้วยชื่อ มันทำให้คนหยิ่งยโสอย่างเขาโลหิตในกายเดือดดาลพุ่งพล่าน

          “...” อันหนิงปิดปากเงียบ นางไม่อยากทำให้เรื่องราวมันแย่และบานปลายไปมากกว่านี้

          “เอาไม้มา!” เขาหันไปสั่งกับคนสนิทข้างกาย

          ไม่นานไม้ยาวประมาณเท่าแขนก็มาอยู่ในมือของเจิ้งหลิง เขาหันไปมองภรรยาของตนด้วยแววตาแสนเยือกเย็น แต่ก็ต้องเผลอชะงักเมื่อเห็นว่านางกำลังร้องไห้จนเปลือกตาบวมแดง

          ตลอดการแต่งงานไม่ว่าเขาจะทะเลาะกับนางกี่ครั้งก็ไม่เคยเลยที่จะได้เห็นนางในสภาพนี้ หรือว่าเขาจะพูดรุนแรงเกินไป แต่จะให้เรื่องนี้ถูกแพร่งพรายออกไปก็ไม่เป็นผลดีต่อสกุลหลี่และไม่เป็นผลดีต่อตัวเฉินอันหนิงทั้งสิ้น

          หากให้คนนอกนินทาว่านายหญิงสกุลหลี่รังแกอาจารย์ของบุตรสาวจนอีกฝ่ายเป็นลม แล้วยังไม่ได้รับโทษอันใดเลย คงสร้างคำนินทาและความไม่พอใจเป็นอย่างมาก

          คนรักชื่อเสียงอย่างอันหนิงคงทุกข์ใจหนักที่ต้องกลายเป็นขี้ปากชาวบ้านไปทั่ว

          “ท่านพี่อย่าตีข้า ข้าจะไม่ทำอีกแล้ว”

          อันหนิงบอกกับเขาเสียงสั่นเครือ น้ำตาอาบแก้ม ใบหน้างามส่ายไปมา นางไม่อยากโดนลงโทษและยิ่งไม่อยากเจ็บตัว

          ความเป็นจริงที่โหดร้ายคือสถานะของนางในจวนแห่งนี้ไม่ได้สูงส่งเท่าใดนัก อันหนิงไม่อาจขัดขืนคำสั่งของเขาได้ หากดื้อด้านไปมันจะไม่เป็นการดีต่อนางเอง

          “แบมือมา” เขาบอกด้วยใบหน้าเย็นชา

          เจิ้งหลิงไม่ได้คิดจะลงโทษนางหนักอย่างที่นางกลัว เพียงแต่ต้องมีคำอธิบายให้จ้าวฟางหรูและมารดาของนาง ถึงอย่างไรจ้าวฟางหรูก็มาที่นี่ในฐานะแขกคนหนึ่งของจวน

          “ไม่เอาๆ” อันหนิงร้องไห้คร่ำครวญเสียงสั่นเครือน่าเวทนา

          ภาพในอดีตซ้อนทับกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า ตอนที่อันหนิงยังเด็กมีคุณครูคนใหม่เข้ามาสอนในบ้านเด็กกำพร้า ครูคนนั้นโกรธที่อันหนิงทำหนังสือตกจึงลากอันหนิงไปตีที่หน้าห้อง ถึงแม้จะแค่ตีมือแต่คุณครูตีหนักจนเป็นรอยช้ำ อันหนิงทั้งเจ็บและอับอายต้องนอนเจ็บมืออยู่หลายวัน

          ร่างสูงสูดลมหายใจลึก ใจเขาไม่ได้อยากทำเช่นนี้แต่เพราะความจำเป็น แต่ยิ่งได้เห็นท่าทางน่าสงสารของนางเขาก็ยิ่งรู้สึกหวั่นไหวอยู่ข้างใน แม้จะไม่แสดงออกแต่เขาเริ่มสงสารนางจากใจจริง

          เพี๊ยะ!

          บ่าวคนหนึ่งที่จับอันหนิงใช้มืออีกข้างจับมือนางยื่นไปข้างหน้า อันหนิงหลับตาไม่อยากมอง ความเจ็บแล่นปวดร้าวไปทั้งฝ่ามือ

          ถึงเขาไม่ได้ใช้แรงเต็มที่แต่แรงของคนที่ฝึกร่างกายกับการต่อสู้มาตลอดย่อมแรงเยอะกว่าคนทั่วไป

          “ฮึก” ร่างบางสะอื้นตัวโยน

          เพี๊ยะ!

          “ท่านพ่อ!” เสียงใสของเมี่ยวเมี่ยวตะโกนจากทางหน้าประตู ขาสั้นสาวเท้าวิ่งเข้าไปยืนขวางตรงหน้าคนที่นางเรียกว่าท่านแม่

          แขนเล็กๆกางออก ราวกับกำลังปกป้องผู้เป็นแม่อย่างสุดความกำลัง

          ฟุ่บ!

          มือแกร่งโยนไม้ในมือทิ้งไปให้ไกลมือ

          เฉินอันหนิงอยู่ในอาการตระหนกไม่สามารถรับรู้สิ่งรอบข้างได้ชั่วคราว แม้มันจะเป็นแค่การลงโทษเล็กๆแต่มันกลับไปกระตุ้นปมในใจของนาง

          “อย่าทำเช่นนี้เมี่ยวเมี่ยว พ่อไม่อยากลงโทษเจ้าด้วยอีกคน” คิ้วหนาขมวดมุ่น ทำไปทำมามันเหมือนเขากำลังรังแกสองคนแม่ลูกเสียอย่างนั้น ใครกันแน่ที่ทำผิด

          เขาพยายามหลีกเลี่ยงความคิดที่ว่าตนกำลังหวั่นไหวต่อสายตาตัดพ้อคู่นั้น แต่มันกลับทำได้ยากยิ่ง ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยสัมผัสทำให้เจิ้งหลิงควบคุมความคิดและการกระทำของเขาได้ยากขึ้น

          “ท่านพ่อตีท่านแม่ไม่ได้นะเจ้าคะ”

          เด็กน้อยยังไม่ยอมแพ้ และยืนยันไม่ยอมถอยออกไป กางแกขนปกป้องคนที่นางเรียกว่าท่านแม่อย่างสุดกำลัง

          “พ่อก็ไม่ได้อยากทำเช่นนี้เมี่ยวเมี่ยวแต่ท่านแม่ของเจ้าทำผิด” เขาไม่ใช่คนเสียสติที่อยากจะทำร้ายภรรยาของตนโดยไร้สาเหตุ

          “แต่ท่านแม่ไม่ได้ทำผิด ท่านอาจารย์ต่างหากที่ผิด” เมี่ยวเมี่ยวหลับตาแล้วตะโกนเสียงดัง