LOGINควันลอยขึ้นจากกระทะก็เป็นเวลาพร้อมที่จะนำไก่ที่ชุบแป้งแล้วลงไปทอด ถึงแม้กลิ่นน้ำมันจะแปลกจากที่คุ้นเคยแต่ก็ยังดีกว่าไม่มีเลย
“ทอดกี่ชิ้นดีนะ อ๊ะ บ้านเรามีเด็กด้วยนี่” นึกขึ้นมาได้ว่าตั้งแต่มาอยู่ที่นี่นางก็ยังไม่เคยเห็นเมี่ยวเมี่ยวเลย ไม่รู้ว่าจะหน้าตาน่ารักขนาดไหน
ถ้าดูจากหน้าของหลี่เจิ้งหลิงก็รู้ได้เลยว่าเมี่ยวเมี่ยวจะต้องน่ารักมากแน่ๆ ในนิยายก็บรรยายไว้ว่าเมี่ยวเมี่ยวผิวขาวอมชมพู แก้มกลมพองๆ จากลมโตสดใส
“เอ่อ ฮูหยินจะทอดไปให้คุณหนูด้วยหรือเจ้าคะ” รั่วซีหน้าแหยกว่าเดิม คุณหนูไม่น่าจะยอมกินอาหารที่ฮูหยินทำ
“ใช่สิ นี่คืออาหารที่ข้าทำอร่อยที่สุดเลยนะ” อันหนิงกอดอกด้วยความภาคภูมิใจ เศษแป้งที่ติดนิ้วเปื้อนเสื้อเป็นแถบ
“เจ้าค่ะๆ” รั่วซีได้แต่หยักหน้ารับ
ที่ผ่านมาฮูหยินเคยทำอาหารที่ไหนกัน แค่ปอกผลไม้ยังทำไม่เป็นเลย หรือยาพิษนั่นจะไม่ใช่ยาพิษแต่เป็นยาที่ทำให้คนเราเก่งและเป็นคนดีขึ้น ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ๆฮูหยินถึงได้ลุกขึ้นมาทำอาหารและยังคิดจะทำเผื่อคุณหนูอีก
กลิ่นไก่ทอดหอมชวนน้ำลายไหล เสียงซู่ซ่าดังคลอเหมือนเสียงดนตรีบรรเลง อันหนิงใช้ตะเกียบคนและพลิกไก่เบาๆ คอยระวังไม่ให้แป้งล่อนออกจากเนื้อไก่ เมื่อสุกได้ที่ก็ตักขึ้นมาพักกรองน้ำมัน
ส่วนผสมที่ใส่ลงไปปรุงรสอาจจะไม่เยอะแต่แค่ได้กลิ่นก็รู้ว่ารสชาติดีแน่นอน
ทุกการกระทำของเฉินอันหนิงมีเด็กตัวน้อยเฝ้ามองอยู่ตลอดตรงประตู เฟยเมี่ยวแอบหลังประตูดมกลิ่นอาหารที่ท่านแม่ทำของนางแล้วก็กลืนน้ำลายดังอึก เมี่ยวเมี่ยวไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่หอมมากเลย
ในจังหวะที่เมี่ยวเมี่ยวกำลังจะขยับตัวหลบอีกครั้งแต่ก็โดนจับได้เสียก่อน
“ตรงนั้น! เมี่ยวเมี่ยวใช่หรือไม่” อันหนิงเรียกเจ้าตัวน้อยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ
แค่เห็นครึ่งใบหน้าก็รู้ได้ทันทีว่าเมี่ยวเมี่ยวน่ารักน่าเอ็นดู
ตัวเล็กๆผิวขาวผ่องน่าทะนุถนอม เหมือนสมบัติล้ำค่าที่ต้องปกป้องอย่างดีที่สุด
“เมี่ยวเมี่ยว!” อันหนิงตะโกนเรียกเมี่ยวเมี่ยวเอาไว้ก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะวิ่งหนี
แต่การตอบสนองของเมี่ยวเมี่ยวทำให้อันหนิงใจหายวาบ ใบหน้าจิ้มลิ้มพลันฉายแววหวาดกลัวทันทีที่ได้ยินเสียงของนางเจ้าของร่างเดิมสร้างแผลใจให้เมี่ยวเมี่ยวไว้มาก การที่เด็กจะแสดงความกลัวออกมานั้นย่อมเป็นเรื่องปกติ
“...” เมี่ยวเมี่ยวยืนตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
ท่านแม่ไม่เคยเรียกเมี่ยวเมี่ยวด้วยชื่อมาก่อน ยิ่งไม่เคยใช้นัยน์ตาที่ทอแววความอบอุ่นมองเมี่ยวเมี่ยวแบบนั้นเลยสักครั้ง
เมี่ยวเมี่ยวได้ยินคนอื่นพูดว่าท่านแม่ป่วย หรือว่าท่านแม่จะป่วยหนักจนลืมไปแล้วว่าเกลียดเมี่ยวเมี่ยว
ถึงเมี่ยวเมี่ยวจะไม่อยากให้ท่านแม่ป่วยแต่ถ้าท่านแม่ใจดีกับเมี่ยวเมี่ยวบ้างก็คงจะดี
“มานี่สิ ไม่ต้องกลัว” อันหนิงเรียกเจ้าตัวเล็กเสียงหวานใส
มือเรียวกวักเรียกอยู่หลายครั้งให้เมี่ยวเมี่ยวเข้าไปหา
“เมี่ยวเมี่ยวเข้าไปได้หรือไม่เจ้าคะท่านแม่” เสียงเล็กๆเอ่ยถาม น้ำเสียงของเฟยเมี่ยวสั่นในบางคำแต่ก็พยายามทำใจกล้า
เมื่อครู่เมี่ยวเมี่ยวได้กลิ่นหอมมากๆก็เลยแอบเดินมาดูที่ครัว คิดไว้ว่าจะขอพวกพี่ๆแอบชิมก่อน แต่พอเห็นว่าเป็นท่านแม่เมี่ยวเมี่ยวก็เกิดความลังเล
เมี่ยวเมี่ยวไม่อยากโดนท่านแม่ลงโทษอีก เวลาโดนตีมันเจ็บมากเลย
“เข้ามาได้เลย ไม่มีใครทำร้ายเมี่ยวเมี่ยวหรอก”
รั่วซีได้แต่เถียงในใจว่าไม่มีใครทำร้ายเมี่ยวเมี่ยวนั้นมีส่วนจริงแต่มีคนหนึ่งที่ทำเป็นประจำ ก็คนที่พูดเมื่อครู่นั่นแหละ
ตึก!
เมี่ยวเมี่ยวก้าวขาเข้ามาในห้องครัวได้ข้างหนึ่งก็เกิดความลังเลขึ้นมาอีกครั้ง เงยหน้ามองท่านแม่ก็เห็นว่าท่านแม่กำลังส่งยิ้มให้ เวลาท่านแม่ยิ้มแล้วงดงามราวกับรูปปั้น
“มานี่เร็ว แม่ทำไก่ทอดไว้ให้เมี่ยวเมี่ยวด้วยนะลูก” ถึงจะไม่เคยมีลูกมาก่อน แต่ถ้ามีเมี่ยวเมี่ยวเป็นลูกก็ถือว่าเป็นโชคดีของนาง
เงาร่างสูงใหญ่ซ้อนอยู่ด้านหลังหลี่เฟยเมี่ยว เขากลับจากเสร็จงานไม่เห็นบุตรสาวก็ร้อนใจเป็นห่วง เมี่ยวเมี่ยวเป็นคนในครอบครัวที่เขารักที่สุดยิ่งกว่าสิ่งใดทั้งหมด ปกติลูกจะมานั่งรอเจอเขาตลอดแต่ครั้งนี้ไม่เห็นหน้าเขาจึงเดินหาไปทั่ว
ได้ความว่าแอบเข้ามาที่ห้องครัวจึงเดินมาดู เห็นเจ้าตัวเล็กทำท่าด้อมๆมองๆอยู่นาน เขาก็เลยมองไปทิศทางเดียวกัน
ไม่น่าเชื่อว่าคนที่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่างกลับทำอาหารได้คล่องแคล่วขนาดนั้น เขาเคยได้ยินมาว่านางทำไม่เป็นแม้กระทั่งหั่นผัก แต่มันช่างขัดกับสิ่งที่ได้เห็นในเวลานี้
ยอมรับว่าเผลอมองนางอยู่นาน ขนาดเวลาที่อันหนิงเช็ดเหงื่อใบหน้าของนางกระทบกับแสง มันดูสดใสและเจิดจรัสจนละสายตาไม่ได้ เขาไม่เคยเห็นนางในภาพเช่นนี้มาก่อน
การกระทำและคำพูดในหลายๆครั้งดูเหมือนไม่ใช่นางคนก่อน จนบางครั้งเขาก็คิดไปว่านางอาจจะโดนวิญญาณเร่ร่อนเข้าสิง แต่คนไม่เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติอย่างเขาไม่มีทางเชื่อเรื่องเหล่านั้นอย่างปักใจ
หรือว่านี่จะเป็นวิธีการใหม่ที่นางใช้เพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขา ถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริงก็คงต้องยอมรับเลยว่านางพัฒนาขึ้นเล็กน้อย การกระทำของนางทำให้เขานึกสนใจขึ้นมาบ้างแต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนความคิดที่เขามีต่อนาง
“เจ้าทำให้เมี่ยวเมี่ยวกลัว” เขาดุเสียงเข้ม
“เอ๊ะ! ทะ...ท่านพี่” อันหนิงยิ้มแห้ง ไม่กล้าสบตาเขา
แค่มวลบางอย่างที่อยู่รอบตัวเขาก็ทำให้อันหนิงเกร็งไปทั้งตัวแล้ว
คนคนนี้คือคนที่พูดกับอันหนิงว่าต่อให้ตายต่อหน้าก็จะไม่สนใจ แววตาของเขาดุดันน่ากลัวมากแค่เห็นเพียงนิดก็ต้องหลบสายตาหนี
พยายามปลอบใจตัวเองให้มันสงบลง ถึงเขาจะหล่อแต่เขาโหดเหี้ยมจะไม่กลัวยังไงไหว
ในระหว่างที่ความเงียบค่อยๆเข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ กลับมีเสียงบางอย่างทำลายความเงียบนั้น
“ลูก...ลูกๆ” เมี่ยวเมี่ยวตัวสั่นปากสั่นเมื่อท้องร้องจนทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว
“เข้ามาสิเมี่ยวเมี่ยว แม่ทำเผื่อเจ้าด้วยนะ” อันหนิงพยายามเมินสามีและทำตัวเหมือนไม่เห็นเขา
เรียกบุตรสาวเสียงหวานนุ่มละมุน ในมือมีไก่ทอดที่เริ่มเย็นตัวลงแล้วยื่นรอเจ้าตัวเล็กมารับไป
“เมี่ยวเมี่ยวกินได้หรือท่านพ่อ” เมี่ยวเมี่ยวช้อนตามองด้วยแววตาใสซื่อ นัยน์ตาสั่นไหวเล็กๆเพราะกลัวว่าจะโดนคนที่ตนเรียกว่าท่านแม่ตีอีก
เมื่อได้เห็นว่าเจ้าของร่างเดิมสร้างปมในใจให้เด็กคนนี้อย่างหนัก ก็ทำให้อันหนิงเข้าใจว่าทำไมเจ้าตัวถึงต้องเป็นนางร้าย
ถ้าไม่นับเรื่องไร้สาระอย่างการที่นางเอกแย่งสามี เฉินอันหนิงคนก่อนก็จิตใจคับแคบไม่น้อย
สำหรับนางแล้วการหึงหวงสามีของตนไม่ใช่เรื่องที่ผิด แต่หากการกระทำนั้นไปทำร้ายคนอื่นๆ โดยเฉพาะเด็กน้อยแสนบริสุทธิ์นั่นต่างหากคือจิตใจของคนที่ร้ายกาจ
นางเข้าใจว่าเฉินอันหนิงรู้สึกไม่ปลอดภัย แต่เมี่ยวเมี่ยวไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด ไม่เห็นต้องดึงเด็กเข้ามาเกี่ยว
เป็นความรู้สึกที่สงสารที่โดนแย่งสามี แต่ก็สงสารน้อยลงเพราะเฉินอันหนิงคนเดิมเอาความโกรธที่มีไปลงกับเด็กน้อยตัวนิดเดียว
“เจ้าทำเองก็กินไปคนเดียวเถิด ข้าไม่ให้โอกาสเจ้าได้ทำร้ายลูกอีก” เขาอุ้มบุตรสาวแนบอก
เมี่ยวเมี่ยวซุกใบหน้าแนบกับแผงอกแกร่ง แต่สายตากลับมองน่องไก่ในมือของท่านแม่อยู่ตลอด เมี่ยวเมี่ยวไม่เคยเห็นอาหารหน้าตาเช่นนี้มาก่อน แต่ก็กลัวว่าถ้ากินเข้าไปแล้วจะปวดท้องเหมือนขนมครั้งก่อน
“คิดว่าข้าจะวางยาพิษเด็กหรือไง” อันหนิงสบถเสียงแข็ง
ถึงจะไม่ไว้ใจกันแค่ไหนแต่ก็ไม่น่าจะพูดขนาดนี้เลย
คนที่ทำร้ายเด็กไม่ใช่อันหนิงคนนี้เสียหน่อย ทำไมต้องตั้งแง่ขนาดนั้นด้วย คิดแล้วก็โมโหเฉินอันหนิงที่เคยไปทำร้ายเด็กเอาไว้
“เจ้าเคยทำร้ายนางมากกว่านั้นเสียอีก” เขากระแทกเสียงแต่ไม่ได้ดังมากนัก แค่นี้เมี่ยวเมี่ยวในอ้อมกอดก็สะดุ้งตกใจแล้ว
“ได้! งั้นข้ากินเอง เมี่ยวเมี่ยวดูนี่นะลูก นี่เรียกว่าไก่ทอด ลองดมดูสิหอมมากใส่หรือไม่”
อันหนิงเดินเข้าไปหาเขาและชูไก่ทอดให้เจ้าตัวเล็กได้กลิ่นชัดขึ้น ทำเอาเจ้าตัวเล็กกลืนน้ำลายอึกใหญ่
จะมีเด็กคนไหนต้านทานไก่ทอดได้กัน แค่ได้กลิ่นเจ้าตัวเล็กก็มองตามตาค้างแล้ว
ตุ้บ!
เจิ้งหลิงปัดมือของนางจนน่องไก่ในมือหล่นพื้น
บทที่ 80 บทส่งท้าย บรรยากาศจวนสกุลหลี่เต็มไปด้วยความเศร้าหมอง เป็นเวลากว่าสามวันแล้วที่นายหญิงของจวนยังไม่ฟื้นขึ้นมา มีเพียงสิ่งเดียวที่เป็นสัญญาณที่ดีคือสีผิวที่เคยซีดขาวเริ่มกลับมาเป็นปกติ ลมหายใจที่อ่อนแรงของคนบนเตียงเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกคนยังมีความหวัง แม้มันจะเลือนรางแต่ก็ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา สามีของนางยังคอยนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ไปไหน ร่างกายของเจิ้งหลิงเริ่มทรุดโทรมลงในทุกวัน แต่ก็ปฏิเสธที่จะห่างจากภรรยา “ร้อนหรือไม่ ข้าจะเช็ดตัวให้” ต่อให้นางไม่มีสติแต่เขาก็ยังคอยพูดกับนางตลอด เขาปล่อยให้ร่างกายของตนทรุดโทรมแต่ดูแลภรรยาเป็นอย่างดี คอยดูแลและเช็ดตัวให้ตลอด ป้อนน้ำดื่มและน้ำแกงสารพัดสิ่งที่มีประโยชน์ มือหนาคว้าผ้าสะอาดเนื้อนุ่มมาถือไว้และชุบน้ำที่อยู่ในถังข้างกาย ออกแรงบิดพอหมาดๆและเริ่มเช็ดตัวให้นาง เขาค่อยๆเช็ดตามแขนขาและลำตัวอย่างเบามือ กลัวว่าถ้าเผลอใช้แรงมากไปจะทำให้ร่างกายที่อ่อนแออยู่แล้วแย่ลงกว่าเดิม “รีบฟื้นขึ้นมาเร็วๆเถิดฮูหยิน เจ้าหลับนานเกินไปแล้ว ขี้เซาแบบนี้เดี๋ยวก็ตื่นไม่ทันส่งลูกไปสำนั
บทที่ 79 ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ความมืดมิดปกคลุมทั่วบริเวณ บนท้องฟ้าไร้แสงสว่างดั่งที่เคย อากาศหนาวเหน็บยิ่งกว่าอยู่ท่ามกลางหิมะในเหมันตฤดู ที่แห่งนี้มีเพียงความว่างเปล่าชวนหวาดหวั่น ไร้ซึ่งทิศทางให้เดินไป ไร้ซึ่งกาลเวลาที่หมุนเวียน เฉินอันหนิงเดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย มีเพียงความว่างเปล่าที่รออยู่เบื้องหน้า ร่างกายที่เคยหนักอึ้งกลับเบาหวิวราวกับกำลังลอยอยู่บนอากาศ ไม่ว่าจะย่ำเท้าแรงเพียงใดก็มีเพียงความรู้สึกว่างเปล่า “มีใครอยู่แถวนี้ม้ายยย” นางตะโกนจนเจ็บคอแต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆ มีแค่เสียงสะท้อนของตนที่สะท้อนกลับมา มือทั้งสองข้างกอดร่างกายของตนเอาไว้เพื่อให้ร่างกายอบอุ่น คิดถึงลูกๆและสามีที่รออยู่ที่จวนแต่ไม่อาจกลับไปหาได้ นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร จำได้แค่นางหมดสติไปในตอนที่กำลังคลอดลูก พอได้ยินว่าเด็กออกมาแล้วก็ไม่รับรู้สิ่งใดอีก “เจิ้งหลิงงง! เมี่ยวเมี่ยววว!” เบื้องหน้าบังเกิดแสงสว่างวูบหนึ่งผ่านไป นางกัดริมฝีปากครุ่นคิดว่าควรจะทำอย่างไร หากตามไปก็อาจจะพบกับอันตรายแต่ถ้าเดินต่อไปแบบไร้จุด
บทที่ 78 ยอมทำทุกอย่างเพื่อรัก จวนสกุลหลี่ตกอยู่ความวุ่นวายเมื่อนายหญิงของจวนคลอดก่อนกำหนดเกือบเดือน เสียงกรีดร้องทรมานแสนเจ็บปวดของอันหนิงสร้างความสะเทือนใจให้ใครหลายคนที่ได้ยิน พวกบ่าวต่างวิ่งวุ่นช่วยหาวิธีที่จะทำให้นางเจ็บปวดและทรมานน้อยลง เป็นเวลาเกือบสองชั่วยามแล้วที่อันหนิงเบ่งคลอดเจ้าตัวน้อย “เบ่งอีกเจ้าค่ะฮูหยิน อื๊ดดด” รั่วซีช่วยส่งเสียงให้กำลังใจอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง “ฮึบ! อ๊าาา” อันหนิงกลั้นหายใจและออกแรงเบ่งสุดกำลัง สติของนางเริ่มเลือนรางเต็มที ภาพที่เห็นก็พร่ามัวเห็นเพียงเงาดำมืด แต่ด้วยสัญชาตญาณความเป็นมารดา อันหนิงจึงออกแรงเบ่งต่อไป “เจ็บมากหรือไม่ บีบมือข้าแรงๆเลยฮูหยิน” เจิ้งหลิงจับมือภรรยาให้นางบีบมือเขาเพื่อให้มีแรงเบ่งมากขึ้น เสียงเมี่ยวเมี่ยวร้องไห้โวยวายอยู่ข้างนอกยิ่งทำให้สถานการณ์น่าหวาดหวั่นเข้าไปใหญ่ เจ้าตัวเล็กไม่เคยเรียนรู้ว่าเวลาสตรีคลอดลูกจะเป็นเช่นไร แต่เพียงได้ยินเสียงมารดากรีดร้องทรมานก็ใจเสีย อยากจะวิ่งเข้าไปดูให้ได้แต่ก็โดนห้ามไว้ “ท่านแม่! แงงงง ปล่อยเมี่ยวเมี่ย
บทที่ 77 แทบขาดใจ ท้องฟ้าถูกปกคลุมไปด้วยเมฆาสีเทาเข้มจนเกือบดำซ้อนทับกันเป็นชั้นหนาแน่น คล้ายกับควันหนาที่แผ่กระจายบดบังแสงสว่างทำให้เมืองหลวงที่เคยคึกคักดูมืดมนแม้จะเป็นเวลากลางวัน เสียงท้องฟ้าคำรามลั่นสะเทือนไปทั่วทุกทิศ ประกายแสงวาบขึ้นหลายครั้งติดต่อกัน เป็นบรรยากาศที่แสนอึดอัดชวนหายใจลำบาก ร่างสูงของหลี่เจิ้งหลิงนั่งรอฟังรายงานผลของภารกิจที่มอบหมายให้องครักษ์เงาของตนจัดการด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือทั้งสองข้างที่วางอยู่บนโต๊ะประสานกันระดับอก “...” ใบหน้าคมคายมองตรงไปด้านหน้าไม่แสดงอารมณ์ เพียงแค่ใช้สายตากดดันคนใต้บัญชา “ขออภัยขอรับท่านแม่ทัพที่พวกข้าทำภารกิจไม่สำเร็จ” องครักษ์เงารีบเอ่ยขออภัยทันทีที่เปิดปาก “ตู้จื่อเย่ตายแล้วใช่หรือไม่” เขาถามเสียงเย็น ไม่ได้แสดงความเกรี้ยวกราดดั่งที่อีกฝ่ายคาดเอาไว้ “ขอรับ ข้าเห็นศพของเขากับตา ไม่มีทางรอดแน่นอน” “อืม ไปเถอะ” เจิ้งหลิงไม่ได้ซักไซ้มากไปกว่านั้น เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป คนที่เคยทำร้ายภรรยาของเขาก็ได้รับในสิ่งที่สมควรจะได้รับทั้งหมดแล้ว เขาจึงไม่ม
บทที่ 76 เปลวไฟแห่งเวรกรรม เสียงหัวเราะเย็นชาของตู้จื่อเย่ทำให้จ้าวฟางหรูสะดุ้งเฮือก นางไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่เขาเกลียดชังและโกรธแค้นตน จากที่ใจคิดว่าทุกคนคือหมากบนกระดานที่จะช่วยให้นางก้าวไปสู่ความสำเร็จก็เริ่มหวั่นไหว จ้าวฟางหรูไม่ได้เข็มแข็งอย่างที่นางเคยคิด พอตู้จื่อเย่ที่เคยผูกพันกันมานานเปลี่ยนไป นางก็รู้สึกไม่ดีต่อตัวเอง ทั้งอึดอัดและกระอักกระอ่วนจนอยากอาเจียน “ข้าขอไปปลดทุกข์สักครู่จะได้หรือไม่” หากนางยังอยู่ตรงนี้ต่อไปคงทนไม่ไหวและร้องไห้ออกมา “อย่าไปไกลล่ะ” เจ้าหน้าที่ผู้ชายบอกเสียงเรียบ ตั้งแต่ที่โดนตัดสินโทษก็ทำให้จ้าวฟางหรูคิดได้ถึงหลายๆเรื่อง สายตารังเกียจจากบุรุษที่นางหมายปองมาตั้งแต่ยังไม่เข้าวัยปักปิ่นนั้นเป็นดั่งหนามแหลมคมทิ่มแทงให้ใจแหลกสลาย เมื่อนึกถึงเรื่องที่ตนเคยกระทำโดยไม่หาเหตุผลมาเข้าข้างเพื่อการกระทำผิดของตนจึงได้รู้ นางทำเรื่องผิดบาปจนแม้กระทั่งตัวเองยังไม่อาจให้อภัย จ้าวฟางหรูเดินไปหลบมุมตรงพุ่มไม้ นางไม่ได้มาปลดทุกข์แต่อย่างใด แค่อยากจะหลีกหนีจากสายตาของตู้จื่อเย่เพื่อทำให้ใจสงบ
บทที่ 75 ความสุขของครอบครัว “แต่ฮูหยินและลูกในท้องของนางก็ยังอยู่ดีมิใช่หรือ ได้โปรดไว้ชีวิตลูกของข้าด้วยเถิด ข้าจะยอมมอบหลักฐานทุกอย่างให้กับท่านด้วยมือตัวเอง” หลักฐานที่ว่านั้นคือหลักฐานที่ใต้เท้าตู้เคยใช้ขู่พวกขุนนางให้ทำตามในสิ่งที่เขาต้องการ แม้จะเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์ไม่โกงกินแต่เขาก็รวบรวมหลักฐานเพื่อใช้ขู่ขุนนางที่ทำชั่วเพื่ออำนาจทำให้ฝ่ายตนสามารถควบคุมราชสำนักได้มานาน เจิ้งหลิงตวัดสายตามองใต้เท้าตู้พร้อมแสยะยิ้มพึงพอใจ ความรักที่ใต้เท้าตู้มีต่อบุตรชายสุนัขนั้นช่างมากล้นเสียจริง “หากท่านยอมแลกขนาดนี้แล้ววันนี้ข้าก็จะไว้ชีวิตของตู้จื่อเย่ แต่เขายังต้องได้รับโทษที่สาสม” “อะแฮ่ม! หมดเวลาสนุกของท่านแล้วท่านแม่ทัพ” เสียงจากคนนั่งบนบัลลังก์ทองแทรกขึ้นมา เพียงสิ้นเสียงประโยคนั้นหลี่เจิ้งหลิงก็ยกฝ่าเท้าออกจากอกของตู้จื่อเย่ เดินเร็วๆไปยืนอยู่ที่เดิมในตอนแรก ชายอาภรณ์ของเขาสะบัดพลิ้วไหว เหล่าขุนนางที่เคยอยู่ฝั่งเดียวกับใต้เท้าตู้พากันทรุดเข่ากับพื้น ดั่งคนที่รู้ว่าชีวิตของพวกเขาจบสิ้นแล้ว “กระหม่อมขอส่งต่อใ
บทที่ 58 พ่อหนุ่มเย็นชาคลั่งรัก ตั้งแต่ที่อันหนิงถูกลักพาตัวและได้รับบาดเจ็บก็เป็นเวลากว่าสามวันแล้ว ครอบครัวสกุลหลี่เดินทางกลับเมืองหลวงโดยมาถึงที่หมายช้ากว่าปกติไปเกือบวันเต็มๆ ด้วยคำสั่งของคนที่ถืออำนาจใหญ่ที่สุด เขาสั่งให้เดินทางช้าๆเพราะกลัวจะกระทบกระเทือนบาดแผลของภรรยา “นี
บทที่ 3 ความเคยชิน ประโยคคำถามสั้นๆของเฉินอันหนิงกลับทำให้คนรอตอบลมหายใจสะดุด ชาวาบไปทั้งแถบ รั่วซีรู้สึกได้เลยว่าฝ่ามือของนางเย็นเฉียบเลือดลมไหวเวียนติดขัด “ระ เรื่องนั้น” รั่วซีแทบจะหาเสียงของตนเองไม่เจอ เมื่อต้องเจอกับคำถามสุดวัดใจ ไม่เชิงว่าเรื่องนี้เป็นความลับ แต่
บทที่ 2 ฮูหยินแปลกไป เมื่อนายหญิงของจวนหมดสติไปอีกครั้งทั้งจวนก็ตกอยู่ในความวุ่นวาย ท่านหมอต้องตรวจร่างกายให้นางซ้ำอีกรอบ ทุกคนวิ่งวุ่นทำหน้าที่ของตน ผู้เป็นสามีช่างไร้หัวใจและไร้เยื่อใย เขาเห็นว่านางยังมีชีวิตอยู่ก็ไม่คิดจะสนใจนางอีก เดินออกจากห้องนอนของนางไปไม่คิดกลับมาเหลียวแ
บทที่ 1 ให้ตายตรงหน้าก็ไม่รัก หน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องแสงจ้าท่ามกลางความมืด เป็นจุดเดียวในออฟฟิศขนาดใหญ่ที่ยังคงมีแสงส่อง แสงเจิดจ้าสาดลงบนใบหน้าขาวซีดจนแทบไม่ต่างจากร่างไร้วิญญาณของเฉินอันหนิง หญิงสาววัยยี่สิบกลางๆกำลังจ้องมองตัวอักษรและกราฟิกที่เลื่อนผ่านไปมาบนจอ ดวงตาของเธอมีรอย







