บทที่ 7 นางเอกไม่ตรงปก

บทที่ 7 นางเอกไม่ตรงปก

          ภายในโถงศึกษาที่ขนาดพอๆกับบ้านหลังหนึ่ง ทุกสัดส่วนถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ เครื่องไม้เครื่องมือต่างๆมีครบครัน

          หน้าต่างโดยรอบถูกเปิดออกกว้างเพื่อให้อากาศถ่ายเทสะดวก แม้จะมีเพียงหนึ่งอาจารย์และหนึ่งศิษย์แต่สภาพของโถงศึกษาในจวนสกุลหลี่นั้นทั้งใหญ่โตและดูดีกว่าสำนักศึกษาหลายๆที่เสียอีก

          เฉินอันหนิงแอบอยู่หลังหน้าต่าง บริเวณด้านนอกตัวเรือน ตื่นตาตื่นใจไปกับทุกสิ่งที่ได้เห็น เหมือนกับในซีรีส์ย้อนยุคที่ชอบดูตอนเรียนมหาวิทยาลัยไม่มีผิด ได้มาเห็นกับตาก็อยากจะซึมซับบรรยากาศให้ได้เยอะๆ

          “คุณหนูหลี่คิดว่าการศึกษาสำคัญหรือไม่” น้ำเสียงอ่อนหวานถามขึ้น เรียกความสนใจให้อันหนิงหันไปมอง

          สายตาอันหนิงไปหยุดค้างอยู่ที่สตรีนางหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหน้าของเฟยเมี่ยว นางไม่ได้งดงามจนเรียกได้ว่าโฉมสะคราญแต่ใบหน้าขาวจิ้มลิ้มดูใสซื่อบริสุทธิ์

          เป็นความงามที่อาจจะไม่มากจนผู้คนต้องเหลียวมองตาม แต่ก็สามารถสะกดให้คนเหล่านั้นสนใจได้

          “ก็ไม่เห็นจะสวยขนาดนั้นเลย นักเขียนบรรยายเกินความเป็นจริงไปมาก” อันหนิงเผลอพูดพึมพำ

          “นั่นสิเจ้าคะ บ่าวก็ไม่เข้าใจว่าคนอื่นหลงนางที่ตรงไหน” รั่วซียืนอยู่ข้างๆพยักหน้าเห็นด้วย

          “อ๊ะ! ตกใจหมดเลย” อันหนิงหันหน้าไปตามเสียงพอเห็นรั่วซีก็สะดุ้ง กระซิบเสียงแผ่วกลัวคนข้างในจะได้ยิน

          “บ่าวก็อยู่ตรงนี้มาตลอดฮูหยินไม่เห็นหรือเจ้าคะ”

          “ชักเอาใหญ่แล้วนะเจ้าน่ะ” อันหนิงจิ้มหน้าผากสาวใช้คนสนิทไม่ได้แรงนัก แค่หมั่นไส้เล็กน้อย

          แต่จะว่าไปคำถามที่จ้าวฟางหรูถามเมี่ยวเมี่ยวมันดูจะไม่ค่อยเหมาะไปหน่อยในความคิดของอันหนิง

          “สะ สำคัญเจ้าค่ะ ท่านพ่อบอกว่าเมี่ยวเมี่ยวมีโอกาสได้เรียนหนังสือก็ควรจะเรียนรู้ให้ได้มากๆ พยายามให้สมกับที่ได้โอกาสที่คนอื่นไม่มี” เมี่ยวเมี่ยวตอบเสียงสั่นเครือ

          การตอบสนองของเมี่ยวเมี่ยวทำให้อันหนิงตงิดใจบางอย่าง จ้าวฟางหรูเป็นคนจิตใจดีมีเมตตามิใช่หรือแต่ทำไมเฟยเมี่ยวถึงดูเหมือนไม่ค่อยกล้าพูดหรือแสดงออกต่อหน้าอีกฝ่าย

          “เมี่ยวเมี่ยวไม่สบายหรือเปล่า” อันหนิงหันไปถามรั่วซี

          สาวใช้คนสนิทส่ายหน้า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่รั่วซีเห็นเรื่องแบบนี้ คนอื่นต่างหากที่โดนภาพลักษณ์ใสซื่อน่าสงสารหลอกอยู่

          อันหนิงหันไปมองข้างในอีกครั้ง และเห็นว่ามือข้างที่ว่างของจ้าวฟางหรูกำลังเคลื่อนตัวไปอยู่ตรงหน้าเมี่ยวเมี่ยว แต่มันก็หยุดแค่ที่โต๊ะไม้ไปไม่ถึงใบหน้าเล็ก

          ปัง!

          “อาจารย์เคยสอนแล้วมิใช่หรือว่าเจ้าเป็นสตรี การศึกษาไม่ใช่สิ่งสำคัญ เรียนไปก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตดีขึ้น คุณหนูหลี่เจ้าเกิดมาในตระกูลร่ำรวยเหตุใดต้องสนใจเรื่องไร้สาระเช่นการศึกษาด้วยเล่า” จ้าวฟางหรูกระแทกเสียงใส่เมี่ยวเมี่ยวหลายครั้งจนเจ้าตัวเล็กสะดุ้งเฮือก

          อันหนิงแทบจะอยู่ไม่ติดกับที่ นี่มันพฤติกรรมของนางเอกบ้าบออะไรกัน ทั้งสิ่งที่สอนและการกระทำต่ำช้าชะมัดเลย

          “แต่ว่า...” เมี่ยวเมี่ยวทำท่าจะเอ่ยแย้งแต่เมื่อโดนสายตากดดันก็หุบปากเงียบดังเดิม

          เลือดในกายของอันหนิงเดือดดาลอย่างไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป นี่มันนางเอกอะไรถึงได้มีความคิดประหลาดขนาดนี้ แถมยังไปสอนเด็กไร้เดียงสาให้มีความคิดบิดเบี้ยวอีก

          กึด!

          ร่างบางกัดฟันแน่นพยายามกดข่มโทสะที่พวยพุ่ง ไม่อยากจะไปก้าวก่ายการสอนของผู้อื่นแต่มันแทบจะอดใจไม่ไหว

          “คุณหนูหลี่ไม่เชื่อฟังอาจารย์แล้วหรือ” น้ำเสียงและสายตาของจ้าวฟางหรูเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

          “ขะ เข้าใจแล้วเจ้าค่ะท่านอาจารย์” เมี่ยวเมี่ยวก้มหน้ายอมรับแต่โดยดี

          “สิ่งสำคัญที่สุดของสตรีคือสิ่งใด”

          “ความรักเจ้าค่ะ เมี่ยวเมี่ยวรักท่านพ่อ รักท่านแม่แล้วก็รักพี่รั่วซี” เมี่ยวเมี่ยวตอบไปด้วยความไร้เดียงสา

          เด็กผู้หญิงอายุแค่หกขวบจะไปเข้าใจชีวิตอย่างถ่องแท้ได้อย่างไร แต่คำตอบของเมี่ยวเมี่ยวทำให้คนแอบมองยิ้มกว้างจนแทบหุบไม่ลง

          “ผิด! สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับสตรีคือการคว้าใจบุรุษให้ได้ทำให้เขาไม่สามารถเปลี่ยนใจไปรักคนอื่นได้ เรื่องอื่นไม่สำคัญเลยเพราะเราเป็นแค่สตรี หากไร้สามีให้พึ่งพิงก็ไม่สามารถมีชีวิตรอด” ดวงตาของจ้าวฟางหรูวาวโรจน์ขึ้นมาเมื่อพูดถึงปมในใจของตน

          ท่านพ่อคิดการใหญ่แต่ไม่สำเร็จจนพาให้สกุลจ้าวล้มทั้งตระกูล ท่านแม่ที่เคยเป็นที่นับหน้าถือตาของพวกฮูหยินตระกูลอื่นๆก็กลายเป็นเพียงตัวตลกให้ผู้อื่นขบขัน

          ในความคิดของจ้าวฟางหรูสตรีที่ไร้สามีนั้นสุดท้ายก็ต้องมีชีวิตที่น่าสังเวช ไม่สามารถเงยหน้าขึ้นได้อย่างภาคภูมิ มารดาของนางได้พิสูจน์ความคิดของนางแล้ว

          เฉินอันหนิงไม่อาจข่มใจได้อีกต่อไป แม้จะกำมือจนเล็บจิกโลหิตไหลซึมก็ยังไม่สามารถละลายโทสะที่สุมอยู่ในอกได้

          ฟึ่บๆๆ! ปัง!

          หมดความอดทนที่จะอยู่เฉยๆได้ เฉินอันหนิงเดินปรี่เข้าไปทางประตูและกระชากเปิดออกรุนแรง สบตากับจ้าวฟางหรูที่มองมา

          นางเอกน่าสงสารใสซื่ออะไรกัน นี่มันไม่ตรงปกชัดๆ ความคิดบิดเบี้ยวผิดเพี้ยนแล้วยังจะไปสอนให้เด็กคิดเหมือนตนอีก ผู้ใหญ่ในจวนนี้เป็นอะไรกันไปหมดถึงไม่เห็นว่ามีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น

          “แม่นางเฉิน” จ้าวฟางหรูกดยิ้มและเอ่ยคำทักทายด้วยท่าทีแสนเสแสร้ง

          “เรียกให้ถูก ข้าคือหลี่ฮูหยินหรือจะเรียกแค่ฮูหยินข้าก็ไม่ติด” อันหนิงเชิดหน้า ดวงตาคู่งามไม่มีแววความล้อเล่นหรืออ่อนให้แม้แต่น้อย

          เฉินอันหนิงเติบโตมาในบ้านเด็กกำพร้า แน่นอนว่านางไม่สามารถทนเห็นเด็กคนหนึ่งจะต้องโดนปลูกฝังให้มีความคิดเช่นนี้ได้

          ถ้าโตไปเมี่ยวเมี่ยวจะกลายเป็นคนเช่นไรถ้าได้รับการสั่งสอนแบบผิดๆเช่นนี้ต่อไป

          “ท่านกำลังรบกวนการสอนของข้า” จ้าวฟางหรูเองก็ไม่คิดจะยอมแพ้ นางเป็นแค่อาจารย์ที่มาสอนมารยาทแต่กลับทำตัวเสมอนายหญิงของจวนอย่างไม่เกรงกลัว

          “ทำไม! แค่ได้สอนหนังสือก็คิดว่าเป็นเจ้านายของจวนนี้แล้วหรือ”

          เมื่อถึงเวลาที่จะต้องแสดงความกล้าหาญอันหนิงก็พึ่งจะรู้ตัวว่าตนไม่ได้ด้อยไปกว่าคนอื่นเลย สัญชาตญาณความเป็นแม่ที่ต้องการจะปกป้องบุตรสาวจากสิ่งทที่ไม่ดีถูกปลุกขึ้นมาฉับพลัน

          “ถ้าท่านยังไม่รีบออกไปจากที่นี่ ข้าจะให้คนไปบอกกับท่านแม่ทัพว่าท่านมารบกวนการสอนของข้า และถ้าเขารู้ท่านอาจจะต้องนอนร้องไห้ไปอีกหลายคืน” จ้าวฟางหรูมักจะใช้คำพูดจี้จุดอันหนิงเสมอ และปกติมันก็ได้ผลทุกครั้ง

          แต่ครั้งนี้คงจะไม่สำเร็จ เพราะเฉินอันหนิงคนปัจจุบันไม่ได้สนใจเลยว่าสามีของนางจะคิดต่อนางเช่นไร

          นางไม่ได้รักเขามากกว่ารักตนเองเหมือนที่เจ้าของร่างเดิมทำ ความจริงแล้วอันหนิงไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวต่อหลี่เจิ้งหลิงเลยด้วยซ้ำ เจอหน้ากันไม่กี่ครั้งเขาก็ทำหน้ารำคาญนางทุกครั้งใครจะไปรักลง

          “คิดว่าข้าสนใจหรือไง สิ่งที่เจ้าสอนบุตรสาวของข้า ข้าได้ยินทั้งหมด” อันหนิงกระชากเสียงพร้อมกับชี้หน้าอีกฝ่าย

          “แล้วอย่างไร” จ้าวฟางหรูยักไหล่ทั้งสองข้าง ราวกับไม่เข้าใจว่านางทำผิดอะไร

          “สิ่งที่ท่านสอนมันผิด และข้าก็จะไม่อนุญาตให้ท่านทำแบบนี้กับบุตรสาวของข้า” อันหนิงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ละคำที่พูดออกไปชัดถ้อยชัดคำ

          จ้าวฟางหรุนึกแปลกใจว่าคนที่เกลียดเฟยเมี่ยวยิ่งกว่าอะไรดี จู่ๆทำไมถึงมาปกป้องนางเช่นนี้ได้

          “ท่านก็ไม่ได้ดีไปกว่าข้า อย่างน้อยข้าก็ไม่เคยลงไม้ลงมือกับคุณหนูหลี่” จ้าวฟางหรูยังคงใช้ถ้อยคำยั่วโมโหอันหนิงด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนจะไม่ได้กระด้างแต่มันจิกกัดเจ็บลึก

          “นี่! ที่ผ่านมาทำแบบนี้มาตลอดเลยหรือ ไม่กลัวพ่อเมี่ยวเมี่ยวรู้หรือจ้าวฟางหรู” คนแบบนี้ก็ให้เป็นนางเอกได้ บ้าไปแล้ว

          “ทะ ท่านไม่โกรธ” จ้าวฟางหรูชะงักคำพูดติดขัด

          โดยปกติถ้าพูดขนาดนี้อันหนิงจะต้องโมโหจนควบคุมอารมณ์ไม่ได้ แต่นี่นอกจากจะดูใจเย็นแล้วยังเล่นงานนางกลับได้อีก

          “ลองเดาดูสิ” อันหนิงกดยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา รองรับอารมณ์เจ้านายมาเยอะคิดว่าแค่นี้อันหนิงจะรับไม่ไหวหรือ ฝีปากธรรมดามาก