LOGINเฟยเมี่ยวมองน่องไก่ที่หล่นอยู่ที่พื้นอย่างนึกเสียดาย มันหอมและน่ากินมากๆ และท่านแม่ก็ดูตั้งใจทำมากๆคงเสียใจมาก
“ทำ อึก ทำแบบนี้ทำไม” อันหนิงทั้งโกรธและเสียใจจนเก็บไว้ไม่อยู่
นางตั้งใจทำมันมากๆแต่ดูสิ่งที่เขาทำสิ มันทำให้ความพยายามของนางไร้ค่าอย่างง่ายดาย อันหนิงเป็นคนประเภทที่ถ้าโกรธจัดและไม่สามารถจัดการกับอารมณ์ได้ก็จะร้องไห้ออกมา
“ท่านแม่ เมี่ยวเมี่ยวขอโทษ” เมี่ยวเมี่ยวเสียงสั่นเครือ ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา
เพราะเป็นเด็กจึงอ่อนไหวต่ออารมณ์ของคนรอบข้าง เมื่อเมี่ยวเมี่ยวเห็นว่าท่านแม่กำลังจะร้องไห้ก็รู้สึกว่าตนเป็นสาเหตุ
“ข้าบอกเจ้าแล้วว่าให้เจ้ากินเอง” เขากล่าวเสียงห้วน
ไม่ได้อยากจะทำร้ายจิตใจนางจนทำให้นางร้องไห้ แต่เพราะเขาเป็นห่วงเมี่ยวเมี่ยวมาก กลัวว่าน่องไก่นั่นจะมียาพิษ เขาไม่อาจเสี่ยงให้เมี่ยวเมี่ยวต้องได้รับอันตรายใดๆได้อีก
“ข้าไม่เคยบอกให้เจ้าทำอาหารพวกนี้เสียหน่อย” เขาบอกกับนางด้วยน้ำเสียงและท่าทางไร้เยื่อใย
“ฮึก ใจร้าย” อันหนิงกัดริมฝีปากแน่นพยายามกลั้นก้อนสะอื้น ใบหน้างามเต็มไปด้วยความน้อยใจ
นางพยายามแล้ว พยายามอย่างหนักที่จะปรับตัวให้เข้าสถานที่แห่งนี้ที่ไม่คุ้นเคยกับอะไรเลยสักอย่าง พยายามมองทุกอย่างให้เป็นเรื่องดี แต่ในเสี้ยวเวลาที่เขาปัดน่องไก่ที่นางตั้งใจทำตกพื้นก็เหมือนความเข้มแข็งที่มีพังทลายลงในพริบตา
มันไม่ใช่แค่เรื่องไก่ทอดชิ้นเดียว การต้องมาอยู่ในร่างของคนที่ทุกคนเกลียดชังไม่ใช่เรื่องง่ายเลย อันหนิงก็แค่อยากมีชีวิตรอดและสุขสบายก็เท่านั้น ไม่ได้อยากทำร้ายใครและยิ่งไม่อยากให้ใครมาทำร้าย
“ท่านแม่ แงงงงง ท่านพ่อใจร้าย” เมี่ยวเมี่ยวที่เห็นท่านแม่ร้องไห้ก็ปล่อยโฮเสียงดัง
ท่านแม่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด ทำไมท่านพ่อต้องดุท่านแม่ด้วย จิตใจอ่อนไหวของเด็กน้อยไม่สามารถเข้าใจความคิดที่อยู่ในหัวของผู้ใหญ่ได้ถ่องแท้
“โอ๋ๆๆ พ่อขอโทษนะลูก พ่อไม่ดุแม่แล้วดีหรือไม่”
คนเย็นชา เงียบขรึมตลอดเวลาอย่างเขา กลับทำตัวไม่ถูกเมื่อลูกกำลังร้องไห้โดยบอกว่าเขาคือคนผิด นี่สรุปว่าเขาผิดจริงๆหรือ
แล้วไหนจะอันหนิงที่กลั้นร้องไห้จนหน้าแดงก่ำ ไปๆมาๆคนที่ผิดคือเขาเสียเอง รู้อยู่แก่ใจว่าคำพูดพวกนั้นทำร้ายจิตใจนางแต่เขาไม่อาจฝืนพูดดีกับนางได้
หลังจากการกระทำหลายอย่างที่อันหนิงทำลงไป การเชื่อใจนางคือสิ่งที่เขาจะทำเป็นสิ่งสุดท้าย
“นายท่าน บ่าวขอพูดสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ บ่าวอยู่กับฮูหยินตลอดตั้งแต่เช้า ฮูหยินไม่ได้ใส่สิ่งแปลกปลอมลงไปจริงๆเจ้าค่ะ” รั่วซีที่สงสารเจ้านายจึงได้ทำใจกล้าเอ่ยแทรก
สงสารฮูหยินที่กำลังพยายามเปลี่ยนเป็นคนที่ดีขึ้น แต่ก็โดนคำพูดบั่นทอนจิตใจจนร้องไห้
“ช่างเขาเถิดรั่วซี ใครไม่กินข้ากินเองก็ได้”
อันหนิงเดินไปตักข้าวแล้วนั่งกินเงียบๆคนเดียว ไม่หันไปสนใจสองพ่อลูกอยู่พักใหญ่
เข้าใจที่เขาจะระแวงต่อนาง แต่ก็ทำใจยอมรับไม่ได้ที่โดนกล่าวหาในเรื่องที่ไม่ได้ทำ ความรู้สึกข้างในขัดแย้งไปหมด
ทุกความเสียใจสามารถหยุดยั้งได้ด้วยอาหารตรงหน้า เพียงได้กินไก่ทอดแค่ไม่กี่คำอันหนิงก็ลืมเรื่องเสียใจทั้งหมดไป และดื่มด่ำกับรสชาติที่แผ่ซ่านอยู่ในปาก
“ท่านพ่อ ลูกอยากกินเจ้าค่ะ” พอหยุดร้องไห้ได้ก็ยังสะอึกสะอื้นบอกกับท่านพ่อที่กำลังทำหน้าตึง
“ได้สิลูก” เขาเห็นแล้วว่าอันหนิงคีบอาหารใส่ปากอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่มีความลังเลว่าชิ้นไหนจะมียาพิษ จึงคิดวางใจว่านางคงไม่ได้คิดร้ายจริงๆ แต่แค่ในครั้งนี้เท่านั้น
ชายหนุ่มอุ้มบุตาสาวเข้าไปและให้นางนั่งบนเก้าอี้ข้างภรรยาของเขา หันไปสั่งกับสาวใช้ให้ตักข้าวมาให้สองถ้วย
กลิ่นอาหารหอมชวนหิว ตั้งแต่เช้าเขาเองก็ยังไม่ได้มีอะไรตกถึงท้อง ถึงหน้าตาจะไม่คุ้นชินแต่ก็น่าลองชิมดู
“ท่านแม่ เมี่ยวเมี่ยวขอกินด้วยได้หรือไม่” เมี่ยวเมี่ยวช้อนตามองด้วยแววตาออดอ้อน
“อ่ะนี่ ลองชิมดูสิ” อันหนิงคีบไก่ทอดให้บุตรสาวหนึ่งชิ้น
เจ้าตัวเล็กลังเลยื่นมือออกมาจะรับแต่ก็หดแขนกลับ ทำแบบนี้อยู่หลายครั้ง เมี่ยวเมี่ยวหันไปมองสีหน้าของท่านพ่อพออีกฝ่ายพยักหน้าถึงได้รับมาด้วยความตื่นเต้น
ได้ลองกัดคำหนึ่งเมี่ยวเมี่ยวก็ยิ้มไม่หุบ ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใสราวกับดวงดาวยามค่ำคืน
“อร่อยใช่หรือไม่” อันหนิงมองเมี่ยวเมี่ยวอย่างคนรู้ทัน รู้อยู่แล้วว่าเจ้าตัวเล็กต้องชอบอาหารฝีมือตน
เฉินอันหนิงทำเหมือนไม่เห็นใครอีกคนที่นั่งทำหน้าขรึมอยู่นาน นางไม่เอ่ยคำใดเขาก็ไม่คีบอาหารใส่ถ้วยของตน แถมนางยังจัดแจงแบ่งไก่ทอดให้บุตรสาวและตัวนางเองจนไม่เหลือสักชิ้น นี่หมายความว่าอย่างไร
“อะแฮ่ม! ของข้าล่ะ” เขาถามเสียงเรียบ
ถ้าปกตินางจะต้องรีบมาเอาใจเขาไม่สนเมี่ยวเมี่ยวแม้แต่น้อย แต่นี่นางทำเหมือนเขาไม่มีตัวตน ชักจะเอาใหญ่แล้วจริงๆ
“ไม่มี ไม่ได้ทำเผื่อ” อันหนิงตัวชาวาบเมื่อเผลอพูดคำเหล่านั้นออกไปโดยไม่ทันคิด ถึงอย่างไรเขาก็ยังเป็นพระเอกของเรื่องที่มีนิสัยเลือดเย็น
นางไม่ได้ทำเผื่อเขาจริงๆ ไม่เคยคิดเผื่อเลยว่าเขาจะมากินด้วย มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ
คนที่เกลียดเจ้าของร่างเดิมเข้าไส้จะอยากมาร่วมโต๊ะอาหารได้อย่างไร แล้วนี่นางควรจะทำอย่างไรต่อไปดี
แค่อ่านนิยายไม่กี่หน้าก็รับรู้ได้ว่าเขาคือคนที่โหดร้ายและเลือดเย็นได้มากกว่าใครๆ ถ้าเขาโกรธจนสั่งตัดนิ้วนางล่ะ
อันหนิงขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนัก กลั้นใจตักอาหารใส่ถ้วยของตนและจู่ๆก็ลุกขึ้นยืนกะทันหัน
ครืดดด!
ด้วยความเร่งรีบและร้อนรน อันหนิงเผลอชนกับโต๊ะอาหารจนมันเลื่อนไปด้านหน้า ทำไมยิ่งรีบยิ่งเละเทะไปหมดเสียได้เล่า
นางกลัวเขาจนลนลานไปหมด ก่อนหน้านี้ก็ยังไปพูดจาไม่ดีกับเขาอีก คงทำให้เขาโกรธน่าดู
“เจ้าจะทำอะไร” เขาตะคอกใส่นาง ดวงตาคู่คมฉายแววความเกรี้ยวกราด
“ข้า...ข้าง่วง ขอตัวไปนอนก่อน” อันหนิงรีบกินอาหารในถ้วยจนเกือบสำลัก วางถ้วยกระแทกโต๊ะแล้วรีบหันหลังวิ่งหนีไม่สนใจเสียงเรียกของใคร
นางกลัวเขามากจนนั่งอยู่ต่อไม่ไหว
“ท่านพ่อ” เมี่ยวเมี่ยวมองตามแผ่นหลังของท่านแม่ไม่ละสายตา เมื่อครู่มันเกิดอะไรขึ้นเมี่ยวเมี่ยวงงไปหมดแล้ว
มีเพียงชายหนุ่มที่นั่งเงียบ โทสะปะทุอยู่ข้างในแต่ก็ไม่อาจแสดงความเดือดดาลให้บุตรสาวเห็น เขาไม่อยากสร้างความกลัวให้เมี่ยวเมี่ยวไปมากกว่านี้
“เมี่ยวเมี่ยวกินเถอะลูก” เขาลูบศีรษะบุตรสาวอย่างเบามือ
ทว่าสายตาคมกริบยังคงทอดมองไปทางที่ร่างบางเดินหายลับไป เขาไม่พอใจที่อันหนิงทำเหมือนเขาไร้ตัวตน แม้จะไม่ชอบนางแต่อย่างน้อยเขาก็ให้เกียรตินางในฐานะภรรยาของเขามาตลอด
“ท่านพ่ออย่าดุท่านแม่เยอะสิเจ้าคะ ท่านแม่กลัว” เมี่ยวเมี่ยวพูดไปตามความคิดของเด็กที่ไร้เดียงสา
เวลาเมี่ยวเมี่ยวโดนดุเมี่ยวเมี่ยวก็กลัว ท่านพ่อชอบดุท่านแม่บ่อยครั้ง เมี่ยวเมี่ยวคิดว่าท่านแม่ก็คงกลัวเหมือนกัน
“เมี่ยวเมี่ยวไม่โกรธนางหรือ นางชอบรังแกเจ้าบ่อยๆ”
เด็กน้อยเม้มปากเงียบ คิดถึงเวลาที่โดนท่านแม่ดุหรือตีก็เกิดตัวสั่นขึ้นมา
“กลัวเจ้าค่ะ”
“แม่ของเจ้าดื้อเกินไปถึงได้โดนดุ เมี่ยวเมี่ยวของพ่อเป็นเด็กดีไม่สมควรโดนดุ” เขาปลอบบุตรสาวเสียงทุ้มนุ่ม
นับวันอันหนิงก็ยิ่งทำตัวแปลกขึ้นทุกที เขาเองก็เริ่มตามไม่ทันแล้วว่านางจะดีหรือร้าย
เช่นวันนี้ที่อยู่ดีๆก็ลุกขึ้นมาทำดีกับบุตรสาว และเลือกที่จะเมินเฉยต่อเขา คงจะไม่ใช่วิธีการใหม่ที่นางใช้เรียกร้องความสนใจจากเขาหรอกนะ
หรือว่ายาพิษนั้นจะส่งผลกระทบร้ายแรงจนสมองของนางได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก
ต่อให้นางจะพยายามเสแสร้งทำดีเท่าใด ความคิดที่จะหย่ากับนางก็ยังไม่ถูกล้มเลิกไป
บทที่ 80 บทส่งท้าย บรรยากาศจวนสกุลหลี่เต็มไปด้วยความเศร้าหมอง เป็นเวลากว่าสามวันแล้วที่นายหญิงของจวนยังไม่ฟื้นขึ้นมา มีเพียงสิ่งเดียวที่เป็นสัญญาณที่ดีคือสีผิวที่เคยซีดขาวเริ่มกลับมาเป็นปกติ ลมหายใจที่อ่อนแรงของคนบนเตียงเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกคนยังมีความหวัง แม้มันจะเลือนรางแต่ก็ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา สามีของนางยังคอยนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ไปไหน ร่างกายของเจิ้งหลิงเริ่มทรุดโทรมลงในทุกวัน แต่ก็ปฏิเสธที่จะห่างจากภรรยา “ร้อนหรือไม่ ข้าจะเช็ดตัวให้” ต่อให้นางไม่มีสติแต่เขาก็ยังคอยพูดกับนางตลอด เขาปล่อยให้ร่างกายของตนทรุดโทรมแต่ดูแลภรรยาเป็นอย่างดี คอยดูแลและเช็ดตัวให้ตลอด ป้อนน้ำดื่มและน้ำแกงสารพัดสิ่งที่มีประโยชน์ มือหนาคว้าผ้าสะอาดเนื้อนุ่มมาถือไว้และชุบน้ำที่อยู่ในถังข้างกาย ออกแรงบิดพอหมาดๆและเริ่มเช็ดตัวให้นาง เขาค่อยๆเช็ดตามแขนขาและลำตัวอย่างเบามือ กลัวว่าถ้าเผลอใช้แรงมากไปจะทำให้ร่างกายที่อ่อนแออยู่แล้วแย่ลงกว่าเดิม “รีบฟื้นขึ้นมาเร็วๆเถิดฮูหยิน เจ้าหลับนานเกินไปแล้ว ขี้เซาแบบนี้เดี๋ยวก็ตื่นไม่ทันส่งลูกไปสำนั
บทที่ 79 ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ความมืดมิดปกคลุมทั่วบริเวณ บนท้องฟ้าไร้แสงสว่างดั่งที่เคย อากาศหนาวเหน็บยิ่งกว่าอยู่ท่ามกลางหิมะในเหมันตฤดู ที่แห่งนี้มีเพียงความว่างเปล่าชวนหวาดหวั่น ไร้ซึ่งทิศทางให้เดินไป ไร้ซึ่งกาลเวลาที่หมุนเวียน เฉินอันหนิงเดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย มีเพียงความว่างเปล่าที่รออยู่เบื้องหน้า ร่างกายที่เคยหนักอึ้งกลับเบาหวิวราวกับกำลังลอยอยู่บนอากาศ ไม่ว่าจะย่ำเท้าแรงเพียงใดก็มีเพียงความรู้สึกว่างเปล่า “มีใครอยู่แถวนี้ม้ายยย” นางตะโกนจนเจ็บคอแต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆ มีแค่เสียงสะท้อนของตนที่สะท้อนกลับมา มือทั้งสองข้างกอดร่างกายของตนเอาไว้เพื่อให้ร่างกายอบอุ่น คิดถึงลูกๆและสามีที่รออยู่ที่จวนแต่ไม่อาจกลับไปหาได้ นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร จำได้แค่นางหมดสติไปในตอนที่กำลังคลอดลูก พอได้ยินว่าเด็กออกมาแล้วก็ไม่รับรู้สิ่งใดอีก “เจิ้งหลิงงง! เมี่ยวเมี่ยววว!” เบื้องหน้าบังเกิดแสงสว่างวูบหนึ่งผ่านไป นางกัดริมฝีปากครุ่นคิดว่าควรจะทำอย่างไร หากตามไปก็อาจจะพบกับอันตรายแต่ถ้าเดินต่อไปแบบไร้จุด
บทที่ 78 ยอมทำทุกอย่างเพื่อรัก จวนสกุลหลี่ตกอยู่ความวุ่นวายเมื่อนายหญิงของจวนคลอดก่อนกำหนดเกือบเดือน เสียงกรีดร้องทรมานแสนเจ็บปวดของอันหนิงสร้างความสะเทือนใจให้ใครหลายคนที่ได้ยิน พวกบ่าวต่างวิ่งวุ่นช่วยหาวิธีที่จะทำให้นางเจ็บปวดและทรมานน้อยลง เป็นเวลาเกือบสองชั่วยามแล้วที่อันหนิงเบ่งคลอดเจ้าตัวน้อย “เบ่งอีกเจ้าค่ะฮูหยิน อื๊ดดด” รั่วซีช่วยส่งเสียงให้กำลังใจอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง “ฮึบ! อ๊าาา” อันหนิงกลั้นหายใจและออกแรงเบ่งสุดกำลัง สติของนางเริ่มเลือนรางเต็มที ภาพที่เห็นก็พร่ามัวเห็นเพียงเงาดำมืด แต่ด้วยสัญชาตญาณความเป็นมารดา อันหนิงจึงออกแรงเบ่งต่อไป “เจ็บมากหรือไม่ บีบมือข้าแรงๆเลยฮูหยิน” เจิ้งหลิงจับมือภรรยาให้นางบีบมือเขาเพื่อให้มีแรงเบ่งมากขึ้น เสียงเมี่ยวเมี่ยวร้องไห้โวยวายอยู่ข้างนอกยิ่งทำให้สถานการณ์น่าหวาดหวั่นเข้าไปใหญ่ เจ้าตัวเล็กไม่เคยเรียนรู้ว่าเวลาสตรีคลอดลูกจะเป็นเช่นไร แต่เพียงได้ยินเสียงมารดากรีดร้องทรมานก็ใจเสีย อยากจะวิ่งเข้าไปดูให้ได้แต่ก็โดนห้ามไว้ “ท่านแม่! แงงงง ปล่อยเมี่ยวเมี่ย
บทที่ 77 แทบขาดใจ ท้องฟ้าถูกปกคลุมไปด้วยเมฆาสีเทาเข้มจนเกือบดำซ้อนทับกันเป็นชั้นหนาแน่น คล้ายกับควันหนาที่แผ่กระจายบดบังแสงสว่างทำให้เมืองหลวงที่เคยคึกคักดูมืดมนแม้จะเป็นเวลากลางวัน เสียงท้องฟ้าคำรามลั่นสะเทือนไปทั่วทุกทิศ ประกายแสงวาบขึ้นหลายครั้งติดต่อกัน เป็นบรรยากาศที่แสนอึดอัดชวนหายใจลำบาก ร่างสูงของหลี่เจิ้งหลิงนั่งรอฟังรายงานผลของภารกิจที่มอบหมายให้องครักษ์เงาของตนจัดการด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือทั้งสองข้างที่วางอยู่บนโต๊ะประสานกันระดับอก “...” ใบหน้าคมคายมองตรงไปด้านหน้าไม่แสดงอารมณ์ เพียงแค่ใช้สายตากดดันคนใต้บัญชา “ขออภัยขอรับท่านแม่ทัพที่พวกข้าทำภารกิจไม่สำเร็จ” องครักษ์เงารีบเอ่ยขออภัยทันทีที่เปิดปาก “ตู้จื่อเย่ตายแล้วใช่หรือไม่” เขาถามเสียงเย็น ไม่ได้แสดงความเกรี้ยวกราดดั่งที่อีกฝ่ายคาดเอาไว้ “ขอรับ ข้าเห็นศพของเขากับตา ไม่มีทางรอดแน่นอน” “อืม ไปเถอะ” เจิ้งหลิงไม่ได้ซักไซ้มากไปกว่านั้น เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป คนที่เคยทำร้ายภรรยาของเขาก็ได้รับในสิ่งที่สมควรจะได้รับทั้งหมดแล้ว เขาจึงไม่ม
บทที่ 76 เปลวไฟแห่งเวรกรรม เสียงหัวเราะเย็นชาของตู้จื่อเย่ทำให้จ้าวฟางหรูสะดุ้งเฮือก นางไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่เขาเกลียดชังและโกรธแค้นตน จากที่ใจคิดว่าทุกคนคือหมากบนกระดานที่จะช่วยให้นางก้าวไปสู่ความสำเร็จก็เริ่มหวั่นไหว จ้าวฟางหรูไม่ได้เข็มแข็งอย่างที่นางเคยคิด พอตู้จื่อเย่ที่เคยผูกพันกันมานานเปลี่ยนไป นางก็รู้สึกไม่ดีต่อตัวเอง ทั้งอึดอัดและกระอักกระอ่วนจนอยากอาเจียน “ข้าขอไปปลดทุกข์สักครู่จะได้หรือไม่” หากนางยังอยู่ตรงนี้ต่อไปคงทนไม่ไหวและร้องไห้ออกมา “อย่าไปไกลล่ะ” เจ้าหน้าที่ผู้ชายบอกเสียงเรียบ ตั้งแต่ที่โดนตัดสินโทษก็ทำให้จ้าวฟางหรูคิดได้ถึงหลายๆเรื่อง สายตารังเกียจจากบุรุษที่นางหมายปองมาตั้งแต่ยังไม่เข้าวัยปักปิ่นนั้นเป็นดั่งหนามแหลมคมทิ่มแทงให้ใจแหลกสลาย เมื่อนึกถึงเรื่องที่ตนเคยกระทำโดยไม่หาเหตุผลมาเข้าข้างเพื่อการกระทำผิดของตนจึงได้รู้ นางทำเรื่องผิดบาปจนแม้กระทั่งตัวเองยังไม่อาจให้อภัย จ้าวฟางหรูเดินไปหลบมุมตรงพุ่มไม้ นางไม่ได้มาปลดทุกข์แต่อย่างใด แค่อยากจะหลีกหนีจากสายตาของตู้จื่อเย่เพื่อทำให้ใจสงบ
บทที่ 75 ความสุขของครอบครัว “แต่ฮูหยินและลูกในท้องของนางก็ยังอยู่ดีมิใช่หรือ ได้โปรดไว้ชีวิตลูกของข้าด้วยเถิด ข้าจะยอมมอบหลักฐานทุกอย่างให้กับท่านด้วยมือตัวเอง” หลักฐานที่ว่านั้นคือหลักฐานที่ใต้เท้าตู้เคยใช้ขู่พวกขุนนางให้ทำตามในสิ่งที่เขาต้องการ แม้จะเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์ไม่โกงกินแต่เขาก็รวบรวมหลักฐานเพื่อใช้ขู่ขุนนางที่ทำชั่วเพื่ออำนาจทำให้ฝ่ายตนสามารถควบคุมราชสำนักได้มานาน เจิ้งหลิงตวัดสายตามองใต้เท้าตู้พร้อมแสยะยิ้มพึงพอใจ ความรักที่ใต้เท้าตู้มีต่อบุตรชายสุนัขนั้นช่างมากล้นเสียจริง “หากท่านยอมแลกขนาดนี้แล้ววันนี้ข้าก็จะไว้ชีวิตของตู้จื่อเย่ แต่เขายังต้องได้รับโทษที่สาสม” “อะแฮ่ม! หมดเวลาสนุกของท่านแล้วท่านแม่ทัพ” เสียงจากคนนั่งบนบัลลังก์ทองแทรกขึ้นมา เพียงสิ้นเสียงประโยคนั้นหลี่เจิ้งหลิงก็ยกฝ่าเท้าออกจากอกของตู้จื่อเย่ เดินเร็วๆไปยืนอยู่ที่เดิมในตอนแรก ชายอาภรณ์ของเขาสะบัดพลิ้วไหว เหล่าขุนนางที่เคยอยู่ฝั่งเดียวกับใต้เท้าตู้พากันทรุดเข่ากับพื้น ดั่งคนที่รู้ว่าชีวิตของพวกเขาจบสิ้นแล้ว “กระหม่อมขอส่งต่อใ
บทที่ 8 ชอบตอนนี้เลย สิ่งที่ได้เห็นและได้ยินทำให้จ้าวฟางหรูอ้าปากพะงาบๆ คิดคำพูดตอบโต้ได้ไม่ทัน ทั้งๆที่นางไม่เคยที่จะเป็นคนอารมณ์ร้อนขนาดนี้ แต่เพราะอะไรบางอย่างในตัวของเฉินอันหนิงที่เปลี่ยนไปทำให้จ้าวฟางหรูไม่สามารถคุมสติได้ “ข้าจะให้คนไปบอกท่านแม่ทัพเดี๋ยวนี้ว่าฮูหยินกำลังก่อ
บทที่ 7 นางเอกไม่ตรงปก ภายในโถงศึกษาที่ขนาดพอๆกับบ้านหลังหนึ่ง ทุกสัดส่วนถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ เครื่องไม้เครื่องมือต่างๆมีครบครัน หน้าต่างโดยรอบถูกเปิดออกกว้างเพื่อให้อากาศถ่ายเทสะดวก แม้จะมีเพียงหนึ่งอาจารย์และหนึ่งศิษย์แต่สภาพของโถงศึกษาในจวนสกุลหลี่นั้นทั้งใหญ่โตและดูดีกว
บทที่ 6 งานสบายเงินดี แต่เพื่อนร่วมงานไม่ค่อยดี หัวใจเต้นโครมครามจนอันหนิงกลัวมันจะกระเด็นออกมา แค่เห็นสายตาเยือกเย็นของเขานางก็ตัวสั่นเป็นลูกนกแล้ว เขายังทำเสียงดุนางอีก กลัวจนฉี่เกือบราด และด้วยความตกใจก็เลยเผลอทำเรื่องไร้สติลงไป อย่างการยืนยัดอาหารเข้าปากจนหมดถ้วยแล้ววิ่งหนี
บทที่ 4 ท่านแม่ไม่เหมือนเดิม ควันลอยขึ้นจากกระทะก็เป็นเวลาพร้อมที่จะนำไก่ที่ชุบแป้งแล้วลงไปทอด ถึงแม้กลิ่นน้ำมันจะแปลกจากที่คุ้นเคยแต่ก็ยังดีกว่าไม่มีเลย “ทอดกี่ชิ้นดีนะ อ๊ะ บ้านเรามีเด็กด้วยนี่” นึกขึ้นมาได้ว่าตั้งแต่มาอยู่ที่นี่นางก็ยังไม่เคยเห็นเมี่ยวเมี่ยวเลย ไม่รู้ว่าจะหน้า







