บทที่ 8 ชอบตอนนี้เลย

บทที่ 8 ชอบตอนนี้เลย

          สิ่งที่ได้เห็นและได้ยินทำให้จ้าวฟางหรูอ้าปากพะงาบๆ คิดคำพูดตอบโต้ได้ไม่ทัน ทั้งๆที่นางไม่เคยที่จะเป็นคนอารมณ์ร้อนขนาดนี้ แต่เพราะอะไรบางอย่างในตัวของเฉินอันหนิงที่เปลี่ยนไปทำให้จ้าวฟางหรูไม่สามารถคุมสติได้

          “ข้าจะให้คนไปบอกท่านแม่ทัพเดี๋ยวนี้ว่าฮูหยินกำลังก่อกวนการเรียนของคุณหนู เขาจะต้องไม่ชอบใจเป็นแน่”

          “แล้วมันเกี่ยวอันใดกับข้า” อันหนิงยักไหล่พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาแล้วแบออกเสมอไหล่ ทำสีหน้ายียวนกวนประสาทกรอกตาไปมา

          “เก่งมากเจ้าค่ะฮูหยิน” รั่วซีที่เฝ้าดูอยู่ไม่ไกลเอ่ยชม ไม่เคยเห็นฮูหยินสู้คนอื่นด้วยสมองแบบนี้มาก่อน แค่ฟังจากตรงนี้ยังรู้สึกเจ็บใจแทนแม่นางจ้าว เจ้าตัวไม่โกรธจนกระอักโลหิตก็เก่งมากแล้ว

          “ข้าจะสอนสิ่งใดให้กับเฟยเมี่ยวมันก็เรื่องของข้า ท่านไม่มีสิทธิมายุ่ง!” จ้าวฟางหรูเริ่มควบคุมน้ำเสียงของตนให้อ่อนโยนคงที่ไม่ได้

          “ข้าไม่มีสิทธิยุ่งหรือ ข้าเป็นมารดาของเมี่ยวเมี่ยว และข้าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาสอนสิ่งที่ผิดให้นางจดจำไปทั้งชีวิตเป็นอันขาด”

          เมี่ยวเมี่ยวที่ถูกเอ่ยชื่อถึงหลายครั้งนั่งสะอื้นน้ำตาซึม ไม่เคยมีสักครั้งเลยที่ท่านแม่จะยอมรับเมี่ยวเมี่ยวเป็นลูกจริงๆ ครั้งนี้ท่านแม่ถึงกับพยายามปกป้องเมี่ยวเมี่ยวด้วย เมี่ยวเมี่ยวดีใจที่สุด

          “สิ่งที่ข้าสอนนั้นถูกต้องและเป็นความจริง!” จ้าวฟางหรูตะคอกใส่จนคอเกร็ง

          “เจ้าควรสงบสติอารมณ์นะจ้าวฟางหรู ในฐานะอาจารย์เจ้าไม่มีคุณสมบัติที่คู่ควรเลย” อาจารย์อะไรกันควบคุมอารมณ์ไม่ได้ และยังไม่คิดว่าสิ่งที่ตนทำนั้นผิดอีก

          “ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะทำอะไรข้าได้” จ้าวฟางหรูเลิกคิ้วขึ้นท้าทายกลบเกลื่อนความโกรธา

          “ให้คนมาลากนางไปคุกเข่า รอจนกว่าสามีของข้าจะกลับมาตัดสิน” อันหนิงยังรู้ข้อจำกัดของตน นางไม่ได้ลงมือรุนแรงเกินควร หวังว่าเขาจะยุติธรรมพอที่จะเข้าใจเหตุผล

          สิ่งที่จ้าวฟางหรูพูดนั้นก็ไม่ได้ไม่เป็นความจริงเสียทีเดียว อันหนิงไม่มีสิทธิทำอะไรจ้าวฟางหรู แต่นางจะไม่ยอมให้การสั่งสอนผิดๆนี้ดำเนินต่อไป จึงได้แต่รอให้สามีมาตัดสินเอง

          มันอดไม่ไหวจริงๆถ้าต้องปล่อยไปเฉยๆ จึงได้สั่งให้คนลากจ้าวฟางหรูไป ใจก็ไม่ได้อยากใช้สถานะของตนไปข่มคนอื่นแต่บางครั้งก็ต้องทำ

          “เฉินอันหนิง! เจ้าสั่งให้พวกมันปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นข้าจะฟ้องท่านแม่ทัพ” จ้าวฟางหรูตะโกนเสียงแข็ง มองอันหนิงด้วยสายตาอาฆาต

          “ยังไม่ไปอีก” อันหนิงเมินคำพูดของอีกฝ่าย และไล่ให้พวกบ่าวลากตัวจ้าวฟางหรูออกไป แล้วจังค่อยหันไปพูดเสียงหวานกับเจ้าตัวเล็ก

          เมี่ยวเมี่ยวที่ตั้งตัวไม่ทันก็เผลอสะดุ้งตามสัญชาตญาณที่กลัว ร่างกายของเด็กน้อยเคยชินกับการโดนคนตรงหน้าทำร้าย ถึงได้ตอบสนองเช่นนั้น

          “เมี่ยวเมี่ยวอยากกินอะไร แม่จะทำให้กินเอง”

          อันหนิงค่อยๆยื่นมือไปจับไหล่ของเมี่ยวเมี่ยวเบาๆ รู้ว่าเด็กน้อยยังหวาดกลัวจึงไม่ได้ถือสา และค่อยๆเข้าหา

          เรื่องปลอบใจเด็กอันหนิงทำได้ถนัดนัก เด็กแค่หกขวบความคิดไม่ได้ซับซ้อน แต่ต้องค่อยๆเข้าหา ยิ่งอันหนิงคือคนที่เมี่ยวเมี่ยวไม่ค่อยรู้สึกปลอดภัยเวลาอยู่ด้วยแล้วคงต้องใช้เวลา

          “เมี่ยวเมี่ยวกินข้าวเช้าแล้วเจ้าค่ะ” เด็กน้อยก้มหน้าตอบ

          เมี่ยวเมี่ยวอยากอยู่ใกล้ท่านแม่ อยากให้ท่านแม่กอด แต่เมี่ยวเมี่ยวก็กลัวว่าจะโดนดุหรือโดนตีอีก ความคิดของเด็กน้อยเกิดความสับสนและลังเล

          “ถ้าเช่นนั้นวันนี้พวกเราไปดูดอกไม้กันดีกว่า” อันหนิงย่อตัวให้ต่ำกว่าเดิมและช้อนตัวบุตรสาวมาอุ้มไว้

          เมี่ยวเมี่ยวหกขวบแล้วก็จะอุ้มลำบากสักหน่อย แต่อันหนิงก็ไม่ได้แสดงความอ่อนแอให้ลูกเห็น

          ก่อนที่ชีวิตจะต้องยุ่งกับการทำงาน สิ่งที่อันหนิงชื่นชอบคือการอยู่กับต้นไม้และดอกไม้ ตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็เคยทำงานในร้านรับจัดสวน ตอนลาออกเจ้านายยังขอร้องตั้งหลายครั้งไม่ให้ลาออก เพราะฝีมือของอันหนิงเรียกลูกค้าได้มาก

          น่าเสียดายที่อันหนิงยังเก็บเงินไม่พอที่จะสร้างร้านรับจัดสวนของตัวเองได้ เคยวางแผนเอาไว้ว่าถ้าทำงานจนเก็บเงินครบก็จะลาออกแล้วมาทำร้านรับจัดสวนเป็นของตัวเอง ได้อยู่กับสิ่งที่รักชีวิตคงมีความสุข

          “ท่านแม่ไม่ชอบดอกไม้ เมี่ยวเมี่ยวไม่ดูก็ได้” เจ้าตัวเล็กบอกเสียงอ่อน ส่ายหน้าเชื่องช้าด้วยความเสียดาย

          เมี่ยวเมี่ยวอยากเล่นกับท่านแม่ แต่ท่านแม่ไม่ชอบดอกไม้จะเล่นด้วยกันได้ยังไง ท่านแม่เคยบอกว่าไม่ชอบความเลอะเทอะสกปรกเวลาที่ต้องสัมผัสกับดิน

          “แม่ชอบแล้ว ชอบตอนนี้เลย” อันหนิงตอบเสียงเริงร่า

          เรื่องชอบไม่ชอบเป็นนิสัยส่วนบุคคลอันหนิงไม่คิดไปตัดสินใคร แต่อันหนิงก็ไม่คิดจะนำนิสัยของร่างเดิมมาควบคุมตนจนเสียความเป็นตัวเองไป

          ไม่ว่าเฉินอันหนิงคนก่อนจะชอบหรือไม่ชอบอะไรมันไม่มีผลต่อนางอีกแล้ว อะไรที่ฝืนมันดูออก เพราะฉะนั้นอันหนิงจึงคิดว่าจะทำในสิ่งที่อยากทำ

          “จริงหรือเจ้าคะ” เมี่ยวเมี่ยวช้อนตามอง

          อันหนิงได้ยินเสียงบางอย่างในหัวของตน เสียงเหมือนมีบางอย่างระเบิดตู้มเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตที่กำลังอ้อนวอน มันทำให้ใจหวั่นไหว เมี่ยวเมี่ยวเหมือนลูกแมวตัวน้อยที่กำลังรอเล่นกับเจ้าของ

          “จริงสิ ต่อไปนี้เมี่ยวเมี่ยวอยากทำอะไรหรืออยากเล่นอะไรก็มาบอกแม่ แม่จะเล่นเป็นเพื่อนเจ้าทั้งหมดเลย”

          ด้วยความที่ชอบเด็กๆเป็นทุนเดิมอยู่แล้วอันหนิงจึงอยากเข้าหาเมี่ยวเมี่ยวตามนิสัยของตน และการสนิทกับลูกของเจ้านายก็จะช่วยให้รอดตัวเวลาที่โดนเจ้านายจ้องจะเล่นงานด้วย

          ถ้าลูกเจ้านายชอบเราเจ้านายก็จะไม่กล้าไล่เราออก อันหนิงคิดเพียงแค่นี้ และเมี่ยวเมี่ยวก็เป็นเด็กดีน่ารัก เป็นเรื่องง่ายมากที่ใครๆก็จะตกหลุมรักและเอ็นดูเด็กคนนี้

          “ดีจังเลยเจ้าค่ะ” ด้วยความดีใจเกินไปของเจ้าตัว เมี่ยวเมี่ยวโน้มตัวเข้าหาอันหนิงแล้วกอดรอบคอด้วยความตื่นเต้น

          ที่นี่ไม่ค่อยมีใครเล่นกับเมี่ยวเมี่ยว ถึงทุกคนจะพูดดีด้วยแต่ก็เพราะเมี่ยวเมี่ยวคือคุณหนูของจวน ทุกคนจึงไม่กล้าพูดหรือแสดงออกอย่างสนิทสนม

          ถ้าท่านแม่เปลี่ยนไปแล้วเมี่ยวเมี่ยวก็อยากที่จะสนิทกับท่านแม่ เมี่ยวเมี่ยวอยากมีครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนสหายที่สำนักศึกษา เวลาเลิกเรียนเมี่ยวเมี่ยวต้องเดินทางกลับจวนคนเดียวแต่เพื่อนๆมีคนในครอบครัวไปรับ มันทำให้เมี่ยวเมี่ยวรู้สึกน้อยใจมาตลอด

          แต่เมี่ยวเมี่ยวก็เข้าใจว่าท่านพ่องานยุ่ง และท่านแม่ก็ไม่ชอบความวุ่นวาย เด็กน้อยปลอบใจตัวเองในเรื่องแบบนี้มาโดยตลอด

          ไปถึงสวนดอกไม้อันหนิงก็ต้องทำหน้าซึม คนในจวนนี้คงไม่มีใครให้ความสำคัญกับสวนดอกไม้เหล่านี้ มันเลยเหี่ยวเฉาจนล้มตายเกือบหมด

          “ทำไมถึงเป็นแบบนี้เล่า” อันหนิงหันไปถามกับรั่วซีหน้าซึม

          “ฮูหยินไม่ชอบดอกไม้เจ้าค่ะคนสวนเลยไม่ได้ให้ความใส่ใจ บ่าวจะไปบอกให้คนสวนรีบจัดการให้เจ้าค่ะ” รั่วซีรีบตอบ แปลกใจอยู่ไม่น้อยที่นายหญิงจะพาคุณหนูมาดูดอกไม้

          “ข้าจะทำเอง ช่วยไปเตรียมเครื่องมือและเมล็ดพันธุ์ให้ที”

          วันนี้อากาศร่มรื่นแดดไม่แรงมาก เหมาะแก่การทำสวนเป็นที่สุด ลมก็พัดเย็นสบาย

          “เมี่ยวเมี่ยวอยากช่วย” เด็กน้อยบอกเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ

          ที่เมี่ยวเมี่ยวกล้าพูดกับอันหนิงก็ถือว่าความสัมพันธ์พัฒนาไปมากแล้ว ก่อนหน้านี้เมี่ยวเมี่ยวไม้กล้าแม้แต่จะอยู่ใกล้

          “ถ้างั้นเมี่ยวเมี่ยวช่วยแม่หว่านเมล็ดแล้วก็รดน้ำนะลูก”

          พอเครื่องมือมาถึงอันหนิงก็ลงมือขุดต้นเก่าทิ้งและพรวนดิน เสร็จแล้วก็ช่วยเจ้าตัวเล็กหว่านเมล็ดพันธุ์ไปได้ครึ่งทางก็หยุดพัก

          “ท่านแม่ หน้าเปื้อนเจ้าค่ะ” เมี่ยวเมี่ยวอยากจะบอกตั้งนานแล้วแต่ไม่กล้า

          อันหนิงส่งเสียงหัวเราะแล้วก็เอามือป้ายออก แต่มันกลับเปื้อนหนักกว่าเดิม ในระหว่างที่สองแม่ลูกกำลังเล่นด้วยกันอย่างสนุกสนานก็เกิดเรื่องบางอย่างขึ้น

          “แย่แล้วเจ้าค่ะฮูหยิน แม่นางจ้าวเป็นลมเจ้าค่ะ ตอนนี้นายท่านกำลังโกรธมาก”