12 เสียงที่ค่อย ๆ คืบคลาน

          ยามอัสดงของวันที่เหน็ดเหนื่อย

          หลงจงเจี๋ยได้กลับมาถึงเขตพระราชฐานชั้นในก่อนเวลาค่ำ แต่ก่อนที่จะกลับไปพักผ่อนในพื้นที่ส่วนตัวนั้น ก็แอบหยุดแวะพักที่หน้าตำหนัก ฮู่เมิ่ง อย่างมีจุดประสงค์

          ในมือนุ่มนิ่มของชายหนุ่มนั้นหิ้วห่อขนม หงโต่วซาเปี๋ยง ที่ซื้อมาจากร้านชื่อดังระหว่างขากลับติดมาด้วย

-

-

-

-

-

-

          ก่อนหน้านี้หนึ่งชั่วยาม...

          “นั่นซื้อไปกินเอง หรือซื้อไปให้องค์หญิงเสวี่ยเซียนกันล่ะน่ะ นี่รึเจ้าหลงเสน่ห์นางเข้าแล้วกันเนี่ย”

          “ข้าเห็นนางเป็นผู้ประสบภัยต่างหากล่ะ” จงเจี๋ยปฏิเสธ

          “แต่ก็นั่นแหละ ข้านึกว่าเจ้าไม่ชอบนางเสียอีก เอาจริง ๆ องค์หญิงก็สวยงามถึงปานนั้น ช้าเร็วเจ้าก็อาจจะหวั่นไหวก็เป็นได้” เจิงหู่ยิ้มกริ่มมองขนมในมือของจงเจี๋ย ขณะรถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป

.

.

.

          เขาส่ายหน้าไล่ความทรงจำที่คุยกับพี่ชายออกไป

          “หวั่นไหวอะไรกัน! ข้าเห็นอกเห็นใจนางต่างหาก ที่นางความจำเสื่อมก็เพราะข้า! นี่ถือเป็นเพียงการไถ่โทษ...”

          ในแววตาคมของจงเจี๋ยฉายแววสั่นไหว ขณะคุยกับห่อขนมราวกับมันเป็นสิ่งมีชีวิต

          “อะเอ๋! ท่านว่าที่ราชบุตรเขย มาหาองค์หญิงงั้นรึขอรับ~!” ขันทีซงเป่าหน้าตำหนัก ฮู่เมิ่ง ตะโกนจากจุดยืนเฝ้ายาม โบกไม้โบกมือมาราวกับสนิทชิดเชื้อ เมื่อสังเกตเห็นร่างสูง

          จงเจี๋ยผงะน้อย ๆ สาวเท้าก้าวเข้าไปอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ก่อนกระแอมออกมา

          “ฮะ..แฮ่ม! องค์หญิงอยู่หรือไม่” ว่าแล้วยัดห่อขนมที่ทำจากกล่องไม้เนื้อดีห่อด้วยผ้าไหมสีแดงเข้มให้กับมือขันที

          แต่ขันทีซงเป่ากลับแสดงสีหน้ากังวลน้อย ๆ

          “ไม่อยู่ขอรับ องค์หญิงทรงเสด็จไป ‘ตำหนักนิรันดร์แห่งหยกขาว’ คาดว่าคงอีกสักพักใหญ่กว่าจะกลับ” ขันทีบอกพิกัด สองมือรับขนม ก่อนจมูกเล็ก ๆ นั้นจะสูดฟุดฟิดเมื่อได้กลิ่นที่หอมหวล

          “งั้นรึ...” จงเจี๋ยเอียงคอน้อย ๆ ก่อนจะตบไหล่ขันทีหน้าตำหนัก แปะ แปะ แล้วเดินจากมา

-

-

-

-

-

-

          ขณะเดียวกันนั้น ช่วงเวลาขององค์หญิงเสวี่ยเซียนก็เป็นไปอย่างปกติสุข

          “องค์หญิงเพคะ น้ำร้อนพอดีหรือไม่เพคะ” นางกำนัลมู่อินถามเบา ๆ ขณะใช้ขันทองช่วยตักน้ำร้อนรดไปที่บ่าเนียนขาวขององค์หญิงเสวี่ยเซียนอย่างช้า ๆ

          “อื้อ...” องค์หญิงเสวี่ยเซียนแย้มสรวลบาง ๆ และค่อย ๆ ไล่พระหัตถ์เรียวไปตามผิวน้ำร้อนที่ไหลผ่านพระวรกาย

          ณ ไป๋หยูย่งเตี้ยน (ตำหนักนิรันดร์แห่งหยกขาว)

          สถานที่พักผ่อนส่วนตัวของฮองเฮา ลวี่เวย แห่งนี้ ได้ถูกเปิดใช้เป็นกรณีพิเศษเพื่อให้องค์หญิงเสวี่ยเซียนผู้ความจำเสื่อมพักฟื้นพระวรกายและพระหทัย ตามคำสั่งของฮ่องเต้ ซึ่งเป็นพระราชทานอนุญาตพิเศษโดยเฉพาะ

          กลางสระน้ำที่ทำจากหินอ่อนเต็มไปด้วยกลีบดอกบัวลอยละล่องเหนือบนผิวน้ำ และไอร้อนที่อวลกลิ่นน้ำมันหอมนั้น ทำให้ที่แห่งนี้ดูชวนฝันราวกับสรวงสวรรค์

          “มิแปลกเลยที่ฮองเฮาจะทรงโปรดตำหนักนี้มาก เป็นบุญของหม่อมฉันโดยแท้ ที่ได้มาเห็นด้วยตาเนื้อ” แววตาของมู่อินเป็นประกายเมื่อมองไปรอบด้าน

          นอกจากตำหนักจะสร้างด้วยหินอ่อนที่แข็งแรงและหรูหราแล้ว ยังถูกตกแต่งด้วยกระจกรอบทิศอย่างตระการตา ที่แม้บัดนี้ มันขุ่นมัวเพราะความร้อนจากสระ แต่มันก็ยังคงสวยงามวิจิตร

          “ปรกติแล้ว พระนางไม่ทรงอนุญาตให้ใครเข้ามาได้โดยง่ายงั้นรึ”

          เซียนเซียนชะงักเบา ๆ และเอ่ยออกมาอย่างกังวล

          “นาน ๆ ครั้ง ก็จะมีองค์หญิงหย่งจูเพคะ แต่ทรงจะประทานอนุญาตเฉพาะวันเฉลิมพระชนมพรรษาขององค์หญิงหย่งจูเท่านั้น ไม่ได้ให้เข้ามาบ่อยนัก เพราะทรงหวงแหนที่นี่มาก”

          “ตายจริง ดูเหมือนว่าข้าจะไปกระตุกหนวดเสือดาวน้อยอีกแล้วหรือไม่” ผู้เป็นองค์หญิงมองเพดานอย่างหมดแรง

          “อย่าคิดมากเลยเพคะ ทรงพักผ่อนให้เต็มที่เสียดีกว่า เรื่ององค์หญิงหย่งจู หม่อมฉันคิดว่า ไม่ว่าทรงจะมาที่นี่หรือไม่ พระนางก็ทรงกริ้วและหาเรื่องพระองค์อยู่ตลอดอยู่แล้ว” มู่อินเคืองแทนผู้เป็นนายเหนือหัวอย่างออกหน้าออกตา

          เซียนเซียนจุ่มใบพระพักตร์ลงไปในบ่อน้ำร้อน และเรื่องที่หลงจงเจี๋ยพูดไว้ได้ลอยเข้ามาให้ขบคิด...

.

          “เจ้าไม่คิดว่าฮ่องเต้จะเป็นไปได้งั้นรึ เจ้าได้ยินข่าวลือของตัวเองบ้างหรือไม่”

.

          ข่าวลือที่ว่านางเป็นองค์หญิงที่ถูกทิ้งขว้าง และเสด็จพ่อประทานยาพิษแก่เสด็จแม่ที่แท้จริงของข้าน่ะหรือ มู่อินยืนยันต่อนางหนักแน่นว่าเป็นข่าวลือเท่านั้น

          ‘พระองค์ใจดีจะตายไป อีกทั้งเสด็จพ่อ ยังทรงขอฮองเฮาลวี่เวยให้เปิดตำหนักให้ข้ามาพักผ่อนที่นี่ และคอยจัดแจงสิ่งต่าง ๆ ให้ตลอด ข้าไม่คิดแม้แต่น้อยว่าพระองค์จะเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ที่ตรอกหยิ่งเสี้ยว และไม่กล้าคิดด้วย

หากเป็นองค์หญิงหย่งจูก็อาจเป็นไปได้มากกว่าอีก หลายวันมานี้... นางก็มาเพ่นพ่านตำหนักของเราหลายหน จึงน่าสงสัยกว่าเป็นไหนไหน’ เซียนเซียนขบคิดขณะเป่าลมในน้ำดัง บุ๋ง บุ๋ง!

          “มู่อิน! เดี๋ยวมื้ออาหารช่วงหัวค่ำเจ้าเตรียมอาหารอ่อน ๆ กับข้าวเหนียวเผือกนึ่งใส่ถั่วแดงให้ข้าได้หรือไม่ ข้าอยากกินฝีมือเจ้าแบบที่เจ้าทำให้วันก่อน”

          องค์หญิงผุดขึ้นจากน้ำร้อน มอบหมายงานให้บ่าวด้วยรอยยิ้ม เมื่อรู้สึกว่าพระอุทรจะเริ่มร้องเสียแล้ว

          “ได้สิเพคะ! ข้านึกแล้วว่าองค์หญิงยังต้องโปรดข้าวเหนียวเผือกนึ่ง ไม่ว่าจะความจำกลับมาหรือไม่ องค์หญิงก็ยังเป็นองค์หญิงนะเพคะ” มู่อินยิ้มแก้มปริ

          คำพูดที่ไม่ปรุงแต่งของมู่อินนั้น ก็ทำให้องค์หญิงรู้สึกดีไม่น้อย

          “งั้นไปเตรียมเถิด ข้าจะแช่น้ำอีกไม่ประเดี๋ยว แล้วก็จะตามกลับ” เซียนแย้มสรวลบาง ๆ อย่างชื่นมื่น

          มู่อินขยับฉางอี้ไม้สำหรับพาดผ้าฝ้ายเช็ดกายและผ้าแพรคลุมไหล่มาไว้ใกล้ ๆ กับตำแหน่งทางขึ้นของสระหินอ่อน ก่อนจะถวายบังคมช้า ๆ ก่อนจะปลีกตัวออกไปทำตามรับสั่ง

-

-

-

-

-

-

          องค์หญิงเสวี่ยเซียนหนุนพระกรที่ริมขอบสระอย่างผ่อนคลาย ผิวเนียนสัมผัสหินอ่อนเนื้อเย็นที่อุณหภูมิต่างจากน้ำร้อนนั้นรู้สึกสบายดี

          เมื่อสตินั้นได้โอนอ่อนไปกับบรรยากาศที่ชวนฝันในละอองไอร้อน นางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ ก้าวเข้ามาในสายหมอก

          ตึก.. ตึก..

          “เฮือก...” ร่างบางสะดุ้ง แต่ก็รีบปิดพระโอษฐ์เอาไว้ไม่ให้ส่งเสียง

          นึกกลัวเสียจนผวา ร่างที่เปลือยเปล่าใต้น้ำนั้นสั่นไหว ในหทัยก็นึกไปถึงยามที่ถูกลอบฆ่าที่ตรอก หยิ่งเสี้ยว แล้วก็หนาวถึงขั้วหัวใจขึ้นมา ราวกับว่า...เลือดที่กระเซ็นสาดต่อหน้านั้นยังติดตาไม่จางหาย

          ชึบ ชึบ....

          เสียงฝีเท้านั้นเขยิบมาใกล้นางแล้ว ใบพระพักตร์สวยนั้นเริ่มซีดขาว ความหวั่นใจทำให้พระหัตถ์เรียวเผลอจิกขอบสระ ก่อนนางจะตัดสินใจดำดิ่งลงไปในน้ำร้อนเพื่อซ่อนตัว

-

-

-

-

-

-

          เมื่อยังฟ้ายังไม่ทันมืดดี จงเจี๋ยที่กำลังกลับตำหนักก็หยุดฝีเท้า แล้วเปลี่ยนทิศทางเดินอย่างกระทันหัน ไม่ทันรู้ตัวนัก ก็ไปถึงตำหนักนิรันดร์แห่งหยกขาวจนได้

          เดิมที่เพียงใคร่รู้...ว่ามันคือที่แบบไหน

          ไม่ได้คิดถึงใคร... จริง ๆ เลยแม้แต่น้อย

          แต่เมื่อเยือนถึงหน้าตำหนักที่สวยงามนั้น ความตั้งใจจะมาดูนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความสงสัย

          “แปลกจริงแฮะ ไม่เห็นมีคนเฝ้าหน้าตำหนัก... หรือว่า!” จงเจี๋ยพึมพำในลำคอ  

          ขณะฉุกใจคิดถึงความอันตรายที่อาจคืบคลานแก่นาง จึงตัดสินใจพรวดพราดเข้าไปในตำหนักด้วยความร้อนรน

          ‘นี่มันอะไรน่ะ’

          ขาคู่ยาวก้าวพ้นธรณีประตูเข้าไป! และเห็นเพียงหมอกควันขาวที่ตลบอบอวลบดบังทุกสิ่ง ภายในมีกลิ่นน้ำมันหอมระเหยที่หอมหวาน พวยพุ่งปะปนกับไอร้อนทำให้เขามึนหัวเล็กน้อย

          ควันพิษงั้นเรอะ!!!

          ในสมองคิดดีมิได้... จงเจี๋ยก้าวเนิบช้าไปตามทางเดิน โดยยกแขนขึ้นปิดจมูกไว้ แม้ความกลัวตายจะเกิดขึ้นในใจ แต่ความเป็นห่วงเป็นใยต่อหญิงสาวกลับเข้ามาแทนที่

          ทันใดนั้นเองขาที่ก้าวเข้าไปอย่างตั้งมั่นกลับหล่นวูบ! เมื่อสิ่งที่อยู่ด้านหน้ากลับไม่ใช้พื้นหินอ่อนแบบที่เดินเหยียบเข้ามาในทีแรก

          ตูม!!!!!

          จงเจี๋ยตกลงไปในน้ำอย่างเพิ่งตรัสรู้ได้ว่าที่นี่เป็นห้องราชาวารี ซึ่งควันที่เห็นไม่ใช่ควันพิษแต่เป็นเพียงม่านหมอก

          ‘ว๊ากกกก อะไรกันเนี่ย’ เขากรีดร้องในใจ อย่างเพิ่งรู้ว่า ได้เข้ามาในที่ ๆ ไม่สมควรจะเข้ามาเสียแล้ว

          และเขากำลังจมลงในพระสระส่วนพระองค์อย่างน่าขัน

          “แค่ก แค่ก แค่ก”

          “กรี๊ดดดดดด!!!!” เซียนเซียนลุกพรวดขึ้นจากน้ำ ร่างกายเปลือยเปล่านั้นยังคงถูกอำพรางในไอหมอก “ได้โปรด... อย่าทำอะไรข้าเลย..” นางส่งเสียงสั่นเครือออกไป

          “องค์หญิงเสวี่ยเซียนหรือพ่ะย่ะค่ะ!!! พระองค์สรงน้ำหรือพ่ะย่ะค่ะ พรูด”

          เขาพ่นน้ำออกจากปากเหมือนปลาโลมาน้อย สองแขนตะเกียกตะกาย เมื่อจุดที่อยู่ค่อนข้างลึกพอสมควร

          “เจ้า! มาทำอะไรที่นี่ ฮือ..ไม่ได้มีนักฆ่าใช่หรือไม่ อึก...ฮือ~” นางร้องไห้งอแงเหมือนเด็กออกมา ราวกับลืมไปว่าอยู่ในสภาพที่ไม่น่าหยุดคุยนัก

          “หม่อมฉันเห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบตำหนัก นึกเป็นห่วงพระองค์ว่าจะมีผู้ปองร้าย เลยพรวดพราดเข้ามาโดยไม่รู้ว่าเป็นพระสระพ่ะย่ะค่ะ แค่ก! แค่ก!” น้ำตาเขาแทบไหล จงเจี๋ยลุกขึ้นพรวด ความชุลมุนนั้นทำให้หมอกที่หนาแน่นเริ่มจางออกจากกัน จนทั้งคู่ต่างเห็นหน้ากันบางเบา

          ร่างสูงกลืนน้ำลาย ก่อนจะหลับตาลงในทันที แล้วรีบหันหลังกลับไปอย่างสำรวม ขณะที่องค์หญิงก็ได้แต่ปิดพระโอษฐ์เอาไว้ไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมาเป็นครั้งที่สอง

          “....” เซียนเซียนมองแผ่นหลังนั้นในความเงียบ ดวงหทัยบางแทบหลุดจากอก ใบพระพักตร์ขาวที่เคยซีดในทีแรก กลับเต็มไปด้วยเลือดฝาดทั่วใบหน้า

          ‘เขาเข้ามาได้อย่างไรกัน! ไม่มีใครเฝ้าหน้าตำหนักหรืออย่างไร’

          องค์หญิงร้องอยู่ในพระหทัย

          “ขอประทานอภัยที่ล่วงเกินพ่ะย่ะค่ะ” จงเจี๋ยเอ่ยขอโทษด้วยน้ำเสียงที่สงบลง

          ขณะหัวใจสองดวงเต้นตึกตักในความเงียบเชียบ เซียนเซียนก็น้ำตาไหลออกมาอย่างโล่งอก เพราะอย่างน้อยก็ไม่ใช่ผู้ร้ายที่ปองร้ายนาง

          “เจ้ามาเพราะห่วงข้า ข้าจะว่าอะไรเจ้าได้” เสียงหวานสั่นเครือ

          นางคงวางใจเขาได้ เมื่อเห็นว่าร่างสูงไม่ทำอะไร นอกจากหันหลังให้อย่างสุภาพเท่านั้น

          แกร็ก แกร็ก..

          เสียงรอบข้างขยับเพียงเล็กน้อย ก็เป็นเพียงเชื้อเพลิงที่เข้าไปกระตุ้นความกลัวยังแอบอยู่เบื้องลึกในจิตใต้สำนึกให้ลุกโชนดั่งไฟ ฉากการตายต่อหน้ายังคงหลงเหลือในความทรงจำ ตาคู่สวยกะพริบถี่และมองรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง แต่ไอหมอกสีขาวที่ลอยไปมานั้นยังคงดูเคลื่อนไหว

          พรึ่บ!!!

          เสียงเคลื่อนไหวของบางสิ่งดังขึ้น เซียนเซียนกระโจนตัวไปด้านหน้ากอดหลังร่างสูงเอาไว้อย่างหาที่ปลอดภัย ริมพระโอษฐ์สั่นจนพระทนต์ขบกัน พระขนาจิกลงไปที่กายร่างสูงอย่างเบามือ

          “อึก...ช่วยข้าด้วย” กายบางที่เปียกชุ่มทาบเข้ากับกายหนาอย่างไม่ตั้งใจ

          จงเจี๋ยนิ่งสงบไม่กล้าเคลื่อนไหว ได้แต่คุมลมหายใจก่อนจะเริ่มเอ่ย

          ตึก ตัก...

          “นะ..นก พ่ะย่ะค่ะ” เขากลั้นใจพูดออกไป แต่หัวใจที่แข็งแกร่งกับอ่อนยวบยาบ

          คำตอบของร่างสูงทำให้ร่างบางตั้งสติได้ พระหัตถ์ที่แตะกายเขาค่อย ๆ ผ่อนแรง และปล่อยช้า ๆ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบผ้าแพรคลุมไหล่ที่พาดเหนือฉางอี้ไม้ริมขอบสระมาพับทบ และยกมันข้ามศีรษะชายหนุ่มเพื่อผูกบังสายตาเขาไว้

          “รบกวนเจ้าปิดตาอยู่ตรงนี้ชั่วครู่.. ข้าจะไปสวมอาภรณ์” เซียนเซียนกลับมาหายใจเป็นปรกติ แม้จะไม่ค่อยวางพระทัยนัก

          “ได้” จงเจี๋ยตอบสั้น ๆ ตั้งใจหลับเปลือกตาให้แน่นที่สุด

          ชั่วครู่นั้นก็ได้กลิ่นหอมอันเฉพาะตัวจากผืนผ้าจนรู้สึกสั่นไหว หัวใจของจงเจี๋ยเต้นดังโครมคราม แม้เขาจะพยายามนิ่งไม่เคลื่อนไหว

          เขากำหมัดแน่น

          ถึงเขาจะกร่างอย่างไร... แต่ไม่หยาบคาย จนสามารถแอบดูสตรีในยามไม่พร้อมอย่างฉวยโอกาส...

          ท่ามกลางความเงียบที่แสนอึดอัดนั้น เซียนเซียนขึ้นจากขอบสระ โดยหยิบผ้าฝ้าย แล้วหลบไปยังหลักฉากหินอ่อน

          ซึ่งเมื่อนางกลับออกมา

          ก็ไม่หลงเหลือเงาของเขาอยู่ในตำหนักกว้างอีกต่อไปแล้ว