บทที่31

ปึก! 

"ไม่มีฤกษ์"

"..."

เสียงแก้วกาแฟวางกระทบลงบนโต๊ะกระจกในห้องนั่งเล่นที่บ้านใหญ่ของมินิน กว่าสองชั่วโมงแล้วที่ผมนั่งตัวตรงต่อหน้าป๊าและมามี๊ของเธอ​ ไม่แม้แต่จะขยับตัวหรือลุกไปเข้าห้องห้องน้ำ​ เพราะเป็นครั้งแรกที่ผมได้มีโอกาสมาแนะนำตัวต่อหน้าผู้ใหญ่​ และเป็นผู้ใหญ่ของผู้หญิงคนแรกในชีวิต​ 

บรรยากาศ​ตอนแนะนำตัวในหนึ่งชั่วโมง​ มีบ้างที่อาจดูอึมครึม​รู้สึกหายใจไม่ค่อยสะดวก แต่สุดท้ายผมก็นำเสนอตัวเองได้ดีจนพอจะได้เห็นรอยยิ้มสวยๆ​ บนใบหน้าของมามี๊มินินบ้าง​ ไม่แปลกใจว่ารอยยิ้มสวยหวานของมินินได้มาจากใคร​ และก็ไม่แปลกใจว่าตริติณหน้านิ่งเหมือนใคร

แล้วผมก็ทำให้เมฆฝนเคลื่อนตัวมาปกคลุมทั่วห้องนั่งเล่นอีกครั้ง​ เพราะความใจร้อนของผมเอง​ ใจร้อนผลีผลาม​พูดถึงเรื่องขอแต่งงานกับเธอ​ไปตามความคิด​ ไอ้ผมมันก็มาเฟียเก่าคิดอะไรก็พูดไปอย่างนั้น​ อยากได้ลูกสาวเขาก็ขอกับคุณพ่อตาตรงๆ​ เพราะสำหรับผมการแสดงความจริงใจด้วยใจจริงถือเป็นสิ่งสำคัญที่สุด​ และหวังเพียงคุณพ่อตาและคุณแม่ยายจะเห็นในความจริงใจของลูกเขยคนนี้

"วันเดียวกับตริติณก็ได้ครับ ผมพร้อม"

"ไม่สะดวก"

"ถ้างั้น..."

"ห้าปีมาว่ากันใหม่ รอได้ก็รอ รอไม่ได้ก็แยกย้าย"

"..."

แต่เหมือนทุกอย่างจะไม่ง่ายอย่างที่ผมคิด​ จริงอย่างที่มินินบอก​ คุณพ่อตาหวงมินินมาก มากเสียจนไม่ปล่อยผ่านเรื่องของผมไปง่ายๆ​ ไม่ว่าผมจะยื่นข้อเสนออะไร​ คุณพ่อตาก็ปัดตกทุกข้อ​ จจนผมคิดหาทางออกให้ตัวเองไม่ทันทำเส้นเลือดตรงขมับปวดหนึบไปหมด​ 

อยากมีเมียสักคน... ทำไมมันยากขนาดนี้วะ

"คุณป๊าขา"

"ป๊าพูดจริง"

"คุณมี๊ขา" 

"เตอร์​ มินอยากเล่นกับหลานๆ​ นะ" 

เวลานี้น้ำเสียงไพเราะฟังดูใจเย็นของคุณแม่ยายก็เปรียบเสมือนเส้นรุ้งบนฟ้าหลังฝนให้ผมพอชื้นใจขึ้นมาบ้าง​ ไม่ต้องนั่งตากฝนที่โหมกระหน่ำจนเปียกปอนให้รู้สึกหนาว​ เป็นมินินที่หันไปขอความช่วยเหลือจากท่านให้​ ผมถึงได้หายใจได้โล่งขึ้นมาบ้าง​ 

"รีบกลับมั้ยเรา" 

"ไม่รีบครับ" 

"อยู่กินข้าวเย็นเป็นเพื่อนป๊ากับมามี๊ก่อนนะ"

"ครับ​ ขอบคุณ​ครับ" 

"ไม่จำเป็น" 

"เตอร์!" 

"..." 

อย่างน้อยผมก็ไม่ได้โดดเดี่ยวอยู่คนเดียว​ เมื่อได้รับโอกาสดีดีจากคุณ​แม่ยาย​ แน่นอนว่าผมต้องรีบรับไว้​ เผื่อว่าจะมีช่องทางให้ผมได้เข้าหาคุณ​พ่อตาง่ายขึ้นอีกหน่อย​ ชอบทานอะไร​ ไม่ชอบอะไร​ วันนี้ผมคงได้รู้ เพื่อผมจะได้มีโอกาสทำคะแนนเพิ่มให้ตัวเองขึ้นหน่อย

"ตัวเองกินเผ็ดไม่ได้​ แล้วกินพริกที่คุณป๊าตักให้ทำไม"

"เผื่อป๊าจะใจอ่อน" 

"คุณป๊าจะแกล้งหนักกว่าเดิมหน่ะสิ" 

"ไม่เป็นไร" 

จะว่าไปท่าทีของคุณพ่อตาเหนือกว่าที่ผมคิดเอาไว้มาก​ และถ้าเดาไม่ผิดคงเป็นตริติณ ด่านสำคัญที่ผมเจอมาตลอดหลายเดือนเป็นคนคอยรายงานเรื่องราวของผมให้ท่านฟัง​ เพราะทั้งคุณพ่อตาและคุณแม่ยายไม่มีท่าทีตกใจหรือแปลกในการปรากฏ​ตัวของผมเลยสักนิด​ ถึงจะเดินหมากให้ผมเดินตามยากไปสักหน่อยก็ตาม​ แต่ก็ไม่ถึงกับล้มกระดานไม่ให้ผมเล่นต่อ​ เพราะงั้น​ จะโดนแกล้งนิดนิดหน่อยหน่อย​ ก็ไม่เป็นไร

"หาอะไรกินอุ่นๆ​ ท้องมั้ย" 

"กินเผ็ดขนาดนั้น​ จะปวดท้องเอา"

"เป็นห่วงเฮีย?" 

เพี๊ยะ! 

"ยังจะเล่นอีก" 

"หึ" 

มือใหญ่คว้ามือนุ่มนิ่มที่เพิ่งฟาดลงบนต้นแขนมากุมเอาไว้บนตักแกร่ง​ ปล่อยให้มืออีกข้างทำหน้าที่จับพวงมาลัยพาเราสองคนไปจุดหมาย​ เห็นทีคงต้องแวะหาข้ามต้มกินให้อุ่นท้องสักหน่อย​ เพราะความเผ็ดของพริกที่คุณพ่อตาตักให้​ ทำผมเริ่มรู้สึกแสบท้องขึ้นมาบ้างแล้ว

"กินเป็นเพื่อนเฮียหน่อย" 

"อิ่มอะ​ ดูพุงมินินสิ" 

"หึ​ น่ารักดี" 

"ใช่เหรอ​ กัดฟันชมกันรึเปล่า" 

"เฮียจริงใจมากครับ" 

ข้าวต้มอีกถ้วยที่ผมสั่งมาเผื่อคนตัวเล็กถูกยกไปวางตรงหน้าอย่างเอาใจ​ อยากให้เธอกินด้วยกันแทนการนั่งมองตาปริบๆ​ แล้วปล่อยให้ผมนั่งกินคนเดียว​ มันอดรู้สึกแปลกๆ​ ไม่ได้​ ถึงจะรู้ว่ามื้อเย็นตอนอยู่ที่บ้านใหญ่เธอจะเจริญอาหาร​มาก​ จนมีพุงนุ่มๆ​ ออกมานิดหน่อย​ ไม่เห็นเป็นไร​ ผมว่าแบบนี้​ก็กอดอุ่นดี

"อุ๊ย! มีโรตีด้วย" 

"เมื่อกี้ใครบอกอิ่ม" 

"ของหวาน​ ไม่เหมือนกัน" 

พูดยังไม่ทันขาดคำคนที่บ่นอิ่มเมื่อครู่​ก็ลุกซอยเท้าเดินตรงไปยังร้านโรตีข้างๆ​ ทำผมมองตามหลังอย่างงุนงง​ ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวต้มรอเธอไปเรื่อยๆ​ ไม่นานเธอก็กลับมาพร้อมโรตีกรอบในมือหนึ่งถาด​ คงรู้ว่าผมไม่ค่อยชอบกินของหวานแบบนี้เท่าไหร่​ ถึงได้ไม่ซื้อมาเผื่อผม

"เฮียภูผา​ขา" 

"... ครับ" 

แต่อยู่ๆ​ ผมก็รู้สึกขนลุกแปลกๆ​ นานแล้วที่เธอไม่เรียกผมด้วยน้ำเสียงหวานหูขนาดนี้​ จนทำให้ผมค่อยๆ​ เหลือบตามองด้วยความสงสัย​ จนกระทั่งสบตากลมโตที่มองตาปริบๆ อยู่ก่อน มือเล็กค่อยๆ เลื่อนถาดโรตีที่เต็มไปด้วยน้ำข้นหวานและน้ำตาลมาอยู่ตรงหน้าผม พร้อมกับรอยยิ้มหวานๆ แข่งกับความหวานของโรตีราวกับอยากสะกดให้ผมหยิบไม้จิ้มขนมในถาด

"ช่วยกินหน่อยสิ"

"ไม่อร่อย?"

"อร่อย แต่อิ่มหน่ะ"

"..."

"นะ อะ อ้าปาก"

"..."

โรตีกรอบคำแล้วคำเล่าถูกป้อนเข้าปากผมอย่างเอาใจจนหมดถาด อย่างนี้ใช่ไหมที่เขาว่ากันว่าความรักทำได้ทุกอย่าง คนไม่ชอบกินขนมหวานอย่างผม แต่พอมีเธอป้อนผมก็สามารถกินได้จนหมดลืมรสชาติที่ไม่คุ้นชินไปอย่างง่ายดาย 

หลังจากอิ่มทั้งของคาวและของหวาน คนตัวเล็กก็ปล่อยให้ผมขับรถกลับคนเดียวมีเสียงรายการลี้ลับย้อนหลังคลอเป็นเพื่อนไม่ให้รู้สึกเงียบจนเกินไป ส่วนเธอพอขึ้นรถปุ๊บก็หลับตาพริ้มปั๊บเหมือนง่วงมานานเต็มที และจุดหมายของคืนนี้คือคอนโดของเธอ คอนโดที่ผมขนเสื้อผ้ามาอยู่ด้วยนานหลายเดือนแล้ว

"มินิน ถึงแล้ว"

"..."

ดูท่าวันนี้เธอจะอิ่มเกินไปถึงได้หลับสนิทจนผมไม่กล้าที่จะปลุกอีกครั้ง จัดการปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองและรีบลงจากรถวิ่งอ้อมไปยังฝั่งข้างคนขับโน้ตัวไปปลดเข็มขัดให้เธอ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากแก้มนุ่มๆ ลอยมาแตะจมูกจนผมเผลอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด มองใบหน้ายามหลับปุ๋ยของเธอเหมือนเด็กน้อยที่ไม่มีเรื่องให้ต้องกังวล ต่างกับผมที่ตอนนี้ในหัวมีแต่ภาพใบหน้าเคร่งขรึมของคุณพ่อตาและเงื่อนไข "ห้าปี" ที่ยังวนเวียนอยู่ซ้ำๆ

แขนแกร่งค่อยๆ สอดแขนเข้าใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังบาง ช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกอย่างเบามือแต่ยังทำให้คนในอ้อมกอดขยับตัวยุกยิกเล็กน้อย ซุกหน้าเข้าหาแผงอกเหมือนกำลังหาที่อุ่นๆ ให้หลับสบาย ก่อนจะพึมพัมออกมาเบาๆ ให้พอได้ยิน

"เฮียภูผา ไม่กินเผ็ดนะ พอแล้วๆ มินินเป็นห่วง..."

คำพูดละเมอเบาๆ นั้นทำให้ความปวดหนึบที่ขมับจากเหตุการณ์ที่บ้านใหญ่สลายไปจนหมดสิ้นทำใจแกร่งที่มันห่อเหี่ยวมาตอดทั้งวันให้เต้นแรงอีกครั้ง

จุ๊บ

"ห้าปีก็ห้าปี นานกว่านี้เฮียก็รอได้"

ไม่นานผมก็พาร่างเล็กขึ้นมาบนห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเธอ วางเธอลงบนเตียงนุ่มอย่างทะนุถนอม แล้วจัดแจงเช็ดหน้าเช็ดตาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คนขี้เซาเสร็จสรรพ ก่อนจะเข้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำและกลับออกมาทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ดึงเธอเข้ามากอดไว้หลวมๆ ให้กลิ่นหอมๆ ทำลายความเหนื่อยล้าจากการต่อกรกับคุณพ่อตามาทั้งวันหายไป มือเล็กขยับมาเกาะแขนแกร่งไว้แน่นแม้ในยามหลับ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเคยชินหรือกำลังฝันเรื่องอะไรอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำมุมปากได้รูปยกยิ้มออกมาในความมืดบางเบา พรุ่งนี้คงต้องตื่นเช้าหน่อย เพราะมีนัดตีกอล์ฟกับคุณพ่อตา 'ตีห้า ข้ามขาดและข้ามเกิน'

 

#เฮียภูผากับน้องมินินใกล้จบละน้าาา ตอนด้วยตอนพิเศษแซ่บๆ ของเฮียชาลกับ.....รอน้าาาา