Share

บทที่32

last update Tanggal publikasi: 2026-06-04 20:10:09

"ไหวมั้ย"

"ไหว"

"ไม่ไหวบอกไหวรึเปล่า"

"หึ แค่ร้อน"

คนตัวเล็กเดินกางร่มพร้อมกับหมวกสานในมือตรงมาหาคน
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • ไรเดอร์มาเฟีย   บทที่33

    เกือบหนึ่งปีที่ผมเป็นไม้เบื่อไม้เมากับคุณพ่อตา ยอมให้ท่านหาเรื่องแกล้งกันสารพัดหวังว่าจะพิชิตใจท่านได้สักวัน ถึงแม้ภายในใจลึกๆ อยากะพาลูกสาวเขาหนีทุกวัน แต่คนที่อยากมีลูกสาวน่ารักๆ เหมือนเธออย่างผมก็กลัวเวรกรรมจะตามทันเลยได้แต่สงบเสงี่ยมใจเอาไว้ ก้มหน้าก้มตายอมให้ท่านแกล้ง แกล้งงัดข้อบ้างไม่ให้คุณพ่อตารู้สึกเหงาจนเกินไป เป็นฝ่ายแกล้งฝ่ายเดียวจะสนุกอะไร จริงไหม?จนวันนึงตอนที่เราไปออกรอบตีกอล์ฟด้วยกัน อยู่ๆ ท่านก็ถามเหตุผลว่าทำไมต้องเป็นแก้วตาดวงใจของท่าน ผมเองก็ไม่เคยพูดถึงเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมต้องเป็นมินินให้ใครฟังเหมือนกัน แม้แต่...เธอย้อนกลับไปเมื่อตอนที่ผมอายุประมาณ 7ขวบตอนนั้นผมจำได้ดีว่าการไปโรงเรียนเป็นเหมือนฝันร้ายในทุกวัน เด็กผู้ชายผิวขาวซีดดูป่วยง่ายที่เพื่อนร่วมชั้นและรุ่นพี่ต่างก็พากันแกล้ง ทั้งที่ผมสามารถสู้และหาทางเอาคืนได้แต่ผมเลือกที่จะหลบไปอ่านหนังสือคนเดียวเงียบๆ ตรงมุมลับในห้องสมุดเพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้ามาก่อกวนได้ง่าย เพราะความวุ่นวายขอผู้คนคือสิ่งที่ผมไม่ชอบมากที่สุดมาวันนึง วันที่ผมโดนผลักจนหกล้มคะมำอยู่ที่สนามเด็กเล่น มีเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารัก น่ารักมาก แ

  • ไรเดอร์มาเฟีย   บทที่32

    "ไหวมั้ย""ไหว""ไม่ไหวบอกไหวรึเปล่า""หึ แค่ร้อน"คนตัวเล็กเดินกางร่มพร้อมกับหมวกสานในมือตรงมาหาคนสวนจำเป็นอย่างผมที่โดนคุณพ่อตาใช้ให้ช่วยจัดสวนดอกไม้ที่คุณแม่ยายปลูกไว้ทั้งหมด ทั้งหมดก็คือยกกระถางต้นไม้จากตรงนี้ไปตรงนั้น จากตรงนั้นเปลี่ยนมาวางตรงนี้จนกว่าคุณพ่อตาจะพอใจ เท่านั้นยังไม่พอเปลี่ยนดินเติมดินหรือลงต้นกล้าใหม่ก็เป็นผมทั้งหมด ส่วนท่านนั่งจิบกาแฟกินขนมอร่อยๆ ฝีมือคุณแม่ยายอยู่ในศาลามีลมพัดเย็นๆ ไม่ไกลคอยสั่งงานผมสบายๆ ยกยิ้มบางเบาดูพอใจที่ได้แกล้งว่าที่ลูกเขยคนนี้ ไอ้ผมจะทำอะไรได้นอกจากก้มหน้าก้มตาทำไม่มีปากมีเสียง ถึงจะไม่เคยทำงานพวกนี้ด้วยตัวเองเพราะที่บ้านผมเองก็เลือกที่จะใช้เงินแก้ปัญหาให้ลูกน้องจัดการให้มาตลอด แต่พอเห็นรอยยิ้มหวานๆ เดินเข้ามาใกล้ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวให้ผมมีทางออกไว้รับมือกับคุณพ่อตาบ้างเหมือนกัน"พักก่อนมั้ย"แคร่ก แคร่ก แคร่กหมวกสานในมือเล็กวางลงบนศีรษะของผมอย่างเบามือตามมาด้วยผ้าเช็ดหน้าหอมๆ ช่วยซับเหม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาให้เห็นตามกรอบหน้า ผมเลยใช้จังหวะนี้ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าสวยๆ อีกหน่อยเว้นระยะห่างเพียงคืบให้พอมีช่องว่าง เธอจะได้เช็ด

  • ไรเดอร์มาเฟีย   บทที่31

    ปึก! "ไม่มีฤกษ์""..."เสียงแก้วกาแฟวางกระทบลงบนโต๊ะกระจกในห้องนั่งเล่นที่บ้านใหญ่ของมินิน กว่าสองชั่วโมงแล้วที่ผมนั่งตัวตรงต่อหน้าป๊าและมามี๊ของเธอ​ ไม่แม้แต่จะขยับตัวหรือลุกไปเข้าห้องห้องน้ำ​ เพราะเป็นครั้งแรกที่ผมได้มีโอกาสมาแนะนำตัวต่อหน้าผู้ใหญ่​ และเป็นผู้ใหญ่ของผู้หญิงคนแรกในชีวิต​ บรรยากาศ​ตอนแนะนำตัวในหนึ่งชั่วโมง​ มีบ้างที่อาจดูอึมครึม​รู้สึกหายใจไม่ค่อยสะดวก แต่สุดท้ายผมก็นำเสนอตัวเองได้ดีจนพอจะได้เห็นรอยยิ้มสวยๆ​ บนใบหน้าของมามี๊มินินบ้าง​ ไม่แปลกใจว่ารอยยิ้มสวยหวานของมินินได้มาจากใคร​ และก็ไม่แปลกใจว่าตริติณหน้านิ่งเหมือนใครแล้วผมก็ทำให้เมฆฝนเคลื่อนตัวมาปกคลุมทั่วห้องนั่งเล่นอีกครั้ง​ เพราะความใจร้อนของผมเอง​ ใจร้อนผลีผลาม​พูดถึงเรื่องขอแต่งงานกับเธอ​ไปตามความคิด​ ไอ้ผมมันก็มาเฟียเก่าคิดอะไรก็พูดไปอย่างนั้น​ อยากได้ลูกสาวเขาก็ขอกับคุณพ่อตาตรงๆ​ เพราะสำหรับผมการแสดงความจริงใจด้วยใจจริงถือเป็นสิ่งสำคัญที่สุด​ และหวังเพียงคุณพ่อตาและคุณแม่ยายจะเห็นในความจริงใจของลูกเขยคนนี้"วันเดียวกับตริติณก็ได้ครับ ผมพร้อม""ไม่สะดวก""ถ้างั้น...""ห้าปีมาว่ากันใหม่ รอได้ก็รอ รอไม่ได้ก

  • ไรเดอร์มาเฟีย   บทที่30

    "ตริติณอะ ทำมาตรฐานไว้สูงมากเลยนะ""คืออะไร""ก็ตริติณขอน้องโฟแต่งงานซีนใหญ่ขนาดนั้น แล้วมินินจะทำยังไงละ""ไม่ต้องทำยังไง ไม่ต้องแต่ง""..."เป็นอีกวันที่ตริติณมานั่งเล่นที่ร้านรอเวลาไปรับน้องโฟที่ไปทำสปาผิวเข้าคอร์สเจ้าสาวร้านข้างๆ ร้านฉันนี่แหละ และบังเอิญมาเจอคู่ปรับที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันอย่างคนหน้ามึนผู้ที่ทำตัวว่างงานทุกคน ฉันก็เลยต้องพาตัวเองมานั่งคั่นกลางระหว่างเสือกับสิงโตที่ดูท่าทางแล้วไม่มีทางยอมให้กันง่ายๆนึกภาพไม่ออกเลย ตอนที่บอกว่าเคยคุยธุรกิจด้วยกันมาเขาคุยกันยังไง ไม่น่าจะงัดกันไปกันมาแบบนี้หรอกใช่ไหม"อันนี้ปลอบใจกันถูกมั้ย""ตริติณพูดจริง ไม่ต้องแต่ง""..."เป็นฉันเองแหละ ที่ไม่น่าเริ่มบทสนทนาเรื่องแต่งงานตามที่ตัวเองรู้สึก เพราะทำเอาคนที่ถามฉันทุกวันนั่งหน้าหงิกคิ้วขมวดผูกเป็นปมแน่นมองตริติณตาขวางเหมือนใกล้จะทนไม่ไหวเต็มที"กวนตีนเก่ง""เห็นมีแต่ลูกพี่ลูกน้องผู้หญิง ที่โชว์รูมก็มีแต่สาวๆ""โชว์รูมมึงไม่มีผู้หญิงงั้นซิ""โชว์รูมกูไม่เหมือนโชว์รูมมึง""กู...""สวัสดีค่ะพี่มินิน พี่ภูผา""จ๊ะน้องโฟ"นั่งหันซ้ายมองขวาฟังผู้ชายตัวใหญ่สองคนเอาแต่เถียงกันอย่างไม่มีใครยอ

  • ไรเดอร์มาเฟีย   บทที่29

    เวลาผ่านไปเร็วเหมือนความฝัน เพราะเข้าสู่เดือนที่สิบเอ็ดแล้วที่ฉันมีเขาเข้ามาในชีวิต เป็นสิบเอ็ดเดือนที่เขาทำให้ฉันรู้จักครบทุกรสชาติเหมือนรู้จักกันมาหลายปีเลยก็ว่าได้ ถามว่าฉันให้อภัยเขาหรือยัง ฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจตัวเองเท่าไหร่ แต่ลองเอาเหตุผลของเขามาคิดทบทวนดูแล้ว เป็นฉันก็คงทำไม่ต่างกัน ใครจะอยากให้คนที่ตัวเองรักเป็นอันตรายกันละ และถ้าถามถึงเรื่องสถานะระหว่างฉันกับเขายังคงไม่มีคำเรียกที่ชัดเจนเหมือนเดิม เพราะฉันอยากมั่นใจอีกหน่อยว่าเขาจะไม่ล้อเล่นกับใจฉันอีก ที่สำคัญอยากจะดัดนิสัยคนเจ้าเล่ห์อย่างเขาด้วย มีอย่างที่ไหนกันหาช่างมาเปลี่ยนประตูห้องพักให้ฉัน เป็นประตูอย่างดีและแพงมากก็จริง แต่รหัสเปิดประตูเป็นวันเกิดของเขาโดยไม่ถามความสมัครใจจากเจ้าของห้องอย่างฉันเลยสักนิด"พี่มินิน อินขอไปซื้อข้าวกลางวันก่อนนะคะ""จ๊ะ เผื่อพี่กล่องนึงนะเอาเหมือนน้องอิน""ได้เลยค่ะ"ฉันแอบมองตามหลังน้องอินเดินออกไปขึ้นรถของใครบางคนจนลับตา เป็นอย่างนี้มาสักพักหนึ่งแล้วที่น้องอินมีคนมาคอยรับคอยส่งอย่างนี้ ใช่ว่าฉันจะไม่รู้จักเขาคนนั้นนะ แต่เมื่อเป็นเรื่องส่วนตัวของทั้งสองคนและน้องอินโตพอที่จะเรียนรู้ด้วยตั

  • ไรเดอร์มาเฟีย   บทที่28

    ผมสูดลมหายใจเข้าลึกจนรู้สึกเจ็บแปลบที่อก พยายามกลืนอารมณ์ร้อนรุ่มทั้งหมดลงไป ดวงตาคมจ้องมองเธออย่างไม่ละสายตา แสงไฟในห้องสาดกระทบใบหน้าหวานที่ผมคิดถึงทุกคืน แต่ในแววตาคู่นั้นไม่มีความอ่อนโยนเหมือนก่อน มีเพียงความแข็งกร้าวและระยะห่างที่ผมเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเอง​ "ตอบเฮีย พามันขึ้นมาทำอะไรบนห้อง" "ทำอะไรก็ได้​ ฉันโตแล้ว""มินิน" "...""โอเค​ เฮียยอม" "นี่​ อย่าเข้ามาใกล้นะ" ใบหน้าบึ้งตึงทำใจแกร่งปวดหนึบอย่างที่ไม่เคยเป็น จนผมต้องยกสองมือขึ้นยอมจำนนอย่างยอมแพ้​ ค่อยๆ​ ก้าวขาขยับเข้าไปใกล้อยากรวบตัวเธอมากอด​ แต่เธอกลับถอยหนีพยายามพองขนเหมือนเม่นน้อยที่พร้อมจะทำร้ายกัน​ ​จนผมต้องถอนหายใจระบายความอัดอั้นที่มีให้น้อยลง"เฮียไม่ได้อยากหายไป" "และไม่ได้รู้สึกรำคาญตามที่พูด" เสียงทุ้มต่ำลงโดยไม่รู้ตัว ตัดสินใจอธิบายอย่างใจเย็น​ แม้รู้ว่าเธอคงไม่เชื่อคำพูดของผมง่ายๆ"ถ้าเฮียไม่พูดแบบนั้น...""มาอธิบายอะไรตอนนี้" ขายาวก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าวจนแทบชิด ครั้งนี้​ เธอไม่ขยับถอยหนี​ ให้เห็นดวงตาคู่กลมแดงก่ำได้ชัดเจนถามกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่แฝงไปด้วยความน้อยใจและโกรธ​ จนผมร้อนรนแทบทำอะไรไม่ถ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status