Share

บทที่ 2

Author: ดอกมะลิ
ฉันนอนอยู่โรงพยาบาลทั้งวันเต็ม ๆ กู้ถิงเฉินก็ไม่มา

วันถัดมา ฉันจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลคนเดียว เสร็จแล้วเดินผ่านห้องผู้ป่วยวีไอพี ก็เห็นภาพหนึ่งที่บาดใจยิ่ง

พี่ชายกับพ่ออยู่ข้างกายจ้าวเสี่ยวเสวี่ย

คนหนึ่งป้อนผลไม้ให้เธอ อีกคนช่วยเปิดโทรทัศน์ เลือกหนังตลกที่เธอชอบ

ส่วนกู้ถิงเฉินกำลังปรึกษาแผนการรักษากับแพทย์ประจำตัวของเธอ สีหน้าจริงจัง

จ้าวเสี่ยวเสวี่ยดึงชายเสื้อของกู้ถิงเฉิน ชี้ไปที่ช็อกโกแลตข้าง ๆ กู้ถิงเฉินหยิบมา แกะห่อ แล้วป้อนให้เธอกิน

มองภาพที่อบอุ่นกลมเกลียวเช่นนั้น หัวใจฉันเจ็บเหมือนถูกเข็มแทง

พวกเขาต่างหากที่เป็นครอบครัว ส่วนฉันเป็นแค่คนนอก

ฉันนึกถึงตอนเด็ก ที่ฉันกับจ้าวเสี่ยวเสวี่ยป่วยเป็นปอดบวมพร้อมกัน ต้องนอนโรงพยาบาล

พี่ชายกับพ่อเฝ้าอยู่ข้างเตียงของเธอ วิ่งวุ่นดูแลไม่ห่าง

ส่วนฉันอยู่คนเดียวในห้องผู้ป่วยที่เย็นเฉียบ ไม่มีใครดูแล กระหายน้ำจนทนไม่ไหว ปากแห้งแตกจนเลือดซึมก็ไม่มีใครรู้ จนพยาบาลมาเห็นเข้า จึงรินน้ำให้ฉันหนึ่งแก้ว

ความเมินเฉยแบบนี้ ตั้งแต่เล็กจนโต นับไม่ถ้วน

กระทั่งแต่งงานกับกู้ถิงเฉิน ฉันถึงได้เริ่มถูกรัก เขาเอาใจใส่ฉันอย่างละเอียดอ่อน ของดีทุกอย่างล้วนให้ฉันก่อน

ฉันเคยคิดว่าฉันคือความรักหนึ่งเดียวของกู้ถิงเฉิน ไม่คิดเลยว่าเขาจะดีกับจ้าวเสี่ยวเสวี่ยถึงเพียงนี้ ท่าทางที่เขาป้อนช็อกโกแลตให้เธอ ช่างอ่อนโยนเหลือเกิน

ฉันเช็ดน้ำตา แล้วหันหลังกลับบ้าน

โทรหาที่ปรึกษามหาวิทยาลัย บอกเขาว่าฉันตกลงเข้าร่วมโครงการวิจัยแบบปิดของสถาบันวิจัยยุโรปเหนือ และยินยอมไม่กลับบ้านเป็นเวลา 10 ปี

อาจารย์ช่วยจองตั๋วเครื่องบินให้ฉันในอีก 3 วัน

เขาบอกให้ฉันลาครอบครัวให้เรียบร้อย เพราะ 10 ปีไม่อาจกลับบ้าน

เพิ่งวางสาย กู้ถิงเฉินก็กลับมา เขาโอบเอวฉันพลางถามอย่างเอ็นดู

“โทรไปจองตั๋วอะไรอยู่เหรอ”

“ตั๋วคอนเสิร์ตโอเปราที่เคยจองไว้น่ะ พอดีเข้าโรงพยาบาลเลยพลาด เลยขอคืนตั๋วไป”

“อย่างนั้นเอง แล้วทำไมคุณออกจากโรงพยาบาลคนเดียว ไม่ให้ผมไปรับล่ะ”

ฉันกำลังจะตอบ จ้าวเสี่ยวเสวี่ยก็ผลักประตูเข้ามา

“เหยียนเหยียน ไม่รู้จักคิดเอาเสียเลย จะออกจากโรงพยาบาลก็ไม่บอกพี่เขย ไปที่ห้องผู้ป่วยแล้วไม่เห็นเธอ พี่เขยเป็นห่วงแทบแย่ คิดว่าเธอเป็นอะไรไป”

“เขาเป็นหัวหน้ามาเฟีย มีองค์กรศัตรูจับตาอยู่เยอะ เขายังคิดเลยว่าเธออาจถูกฝ่ายตรงข้ามลักพาตัวไปแล้ว”

ฉันมองจ้าวเสี่ยวเสวี่ย เธอมักจะโยนความผิดบางอย่างมาใส่ฉันได้อย่างง่ายดาย ตั้งแต่เด็กจนโตเป็นแบบนี้เสมอ ตอนนี้ก็ยังเพิ่มข้อหา ‘ไม่รู้จักกาลเทศะ’ ให้ฉันอีก

ฉันเงยหน้ามองกู้ถิงเฉิน เขารีบอธิบาย

“สุขภาพเสี่ยวเสวี่ยไม่ค่อยดี หมอแนะนำให้กลับมาพักฟื้นที่บ้าน ปราสาทของเรามีป่าไม้ธรรมชาติ อากาศดี ก็เลยให้เธอมาพักไม่กี่วัน”

“น้องสาว ขอโทษนะที่มารบกวนโลกสองคนของเธอกับสามี”

จ้าวเสี่ยวเสวี่ยยิ้มอย่างได้ใจให้ฉัน

เธอกำลังรอให้ฉันโมโห เพื่อที่เธอจะได้ทำหน้าเวทนา แล้วกล่าวหาว่าฉันเอาแต่ใจ หยาบคาย ไม่รู้เหตุผล

นี่คือกลอุบายที่เธอถนัดที่สุด

แต่ฉันกลับพูดอย่างเรียบเฉย “เธออยากพักนานแค่ไหนก็ได้”

สีหน้าจ้าวเสี่ยวเสวี่ยชะงักไป ไม่คิดว่าวันนี้ฉันจะผิดปกติขนาดนี้

……

วันถัดมา กู้ถิงเฉินสั่งให้คนใช้จัดห้องให้จ้าวเสี่ยวเสวี่ย กำชับทุกอย่างอย่างละเอียด โดยเฉพาะเรื่องอาหารของเธอที่ต้องใส่ใจเป็นพิเศษ

ที่แท้ นอกจากเขาจะรู้ทุกความชอบของฉันแล้ว เขายังคุ้นเคยกับนิสัยของจ้าวเสี่ยวเสวี่ยเป็นอย่างดี

ฉันหลับตาลง รู้สึกว่าตัวเองช่างน่าขัน ทำไมถึงเพิ่งมองเห็นความห่วงใยที่กู้ถิงเฉินมีต่อจ้าวเสี่ยวเสวี่ยในวันนี้

ตอนเย็น ฉันกลับเข้าห้องก่อนเพื่อเก็บกระเป๋าเตรียมออกเดินทาง กำลังจะพักผ่อน กู้ถิงเฉินก็เปิดประตูเข้ามา ถือแก้วน้ำมา พร้อมเปิดขวดแคลเซียมให้ฉันอย่างเอาใจใส่

“กินแคลเซียมก่อนนอน ไม่งั้นถ้าแคลเซียมต่ำ กลางคืนขาจะเป็นตะคริวอีก;”
Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ไร้รัก   บทที่ 7

    ทั้งหมดเป็นเพราะคำโกหกของจ้าวเสี่ยวเสวี่ย จึงทำให้เขาจำคนผิด และทำให้ฉันต้องจากไปด้วยหัวใจที่แตกสลาย“เหยียนเหยียนไปแล้ว ไม่ต้องการฉันแล้ว ตอนนี้เธอพอใจแล้วใช่ไหม !”เห็นท่าว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรง พี่ชายกับพ่อจึงรีบเข้าไปห้ามในห้องผู้ป่วย นอกจากเสียงสะอื้นสะอื้นของจ้าวเสี่ยวเสวี่ยแล้ว ผู้ชายอีก 3 คนต่างเงียบงันใบหน้าของทุกคนเปื้อนไปด้วยน้ำตาสีหน้าล้วนเต็มไปด้วยความเสียใจและความเจ็บปวดไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไรพี่ชายเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน ร้องไห้มามากจนเสียงแหบ“เหยียนเหยียน…เธอ เธอสบายดีไหม แผลลวกที่แขน ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า”เขาเดิมทีตั้งใจจะส่งข้อความหาฉัน แต่กลับเพิ่งรู้ตัวว่า เขาไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของฉันเลย“ถิงเฉิน เมื่อวานพ่อเผลอตบเหยียนเหยียนไป 1 ที หน้าเธอยังบวมอยู่ไหม ได้เอาน้ำแข็งประคบหรือเปล่า…”พ่อร้องไห้สะอึกสะอื้น นับตั้งแต่รู้ความจริงจนถึงตอนนี้ เพียงไม่กี่ชั่วโมงก็เหมือนเขาแก่ลงไปมากในหัวของเขาฉายภาพสีหน้าสิ้นหวังและน้อยใจของฉันในคืนนั้นหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างถึงที่สุด“เหยียนเหยียนไปแล้ว ฉันหาเธอไม่เจอ ตำรวจตรวจพบประวัติการออกนอกประเทศของเ

  • ไร้รัก   บทที่ 6

    พี่ชายตาแดงก่ำ จ้องเขม็งไปที่จ้าวเสี่ยวเสวี่ย !“แม่ตายเพราะเธอใช่ไหม ! ”พี่ชายร้องไห้ออกมา ไม่รู้ว่าเขาเสียใจให้การจากไปของแม่
หรือเสียใจที่ฉันถูกปฏิบัติอย่างโหดร้ายมาหลายปี
หรือเสียใจที่ได้เห็นในวิดีโอว่าฉันถูกจ้าวเสี่ยวเสวี่ยรังแกหรือบางที…อาจจะทั้งหมด;พ่อก้าวเข้ามาอีกครั้ง แล้วตบเธออย่างแรงอีกหนึ่งทีฝ่ามือนั้นใช้แรงอย่างไม่ปรานี
“เธอเสแสร้งมาตั้งกี่ปี ทำให้พวกเราทำร้ายเหยียนเหยียนไปมากขนาดนี้
จ้าวเสี่ยวเสวี่ย เธอโหดร้ายจริง ๆ ! ”ในวินาทีนั้น จ้าวเสี่ยวเสวี่ยได้สติกลับมา
แววตาของเธอฉายความตื่นตระหนกวาบหนึ่งเธอไม่คิดว่าฉันจะเอาสิ่งที่เธอพูดในคืนนั้นไปบอกพ่อกับพี่ชายแต่ไม่นาน เธอก็ฝืนตั้งสติได้“พ่อ พี่ ฉันไม่เข้าใจว่าทุกคนพูดอะไร
ฉันทำให้แม่ตายอะไรกัน อะไรคือการเสแสร้ง
น้องสาวไปฟ้องอะไรอีกหรือเปล่า ถึงได้ใส่ร้ายฉัน…”เธอร้องไห้ได้น่าสงสาร ราวกับว่าเธอคือเหยื่อถ้าไม่มีหลักฐานวิดีโอ พ่อกับพี่ชายคงเชื่อเธออย่างไม่ลังเล
แต่เมื่อมีภาพหลักฐานอยู่ตรงหน้า ต่อให้จ้าวเสี่ยวเสวี่ยใส่ร้ายฉันอย่างไร ก็ไร้ประโยชน์“จ้าวเสี่ยวเสวี่ย…คืนนั้นเธอไม่ได้มานวดให้เหยียนเหยียนจริงๆ ใช่ไ

  • ไร้รัก   บทที่ 5

    ในโรงพยาบาล กู้ถิงเฉินรู้สึกใจสั่นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ มือที่กำลังรินน้ำอยู่สั่นระริก แก้วน้ำหล่นลงพื้น แตกกระจายเป็นเศษแก้วเต็มพื้น“ถิงเฉิน เป็นอะไรหรือเปล่า?ไม่โดนน้ำร้อนลวกใช่ไหม”จ้าวเสี่ยวเสวี่ยเข้ามาดูฝ่ามือของเขาอย่างเป็นห่วง“ไม่เป็นไร มือสั่นนิดหน่อย แค่รู้สึกไม่สบายใจ ผมเป็นห่วงเหยียนเหยียน ต้องกลับไปดูหน่อย”ในหัวของกู้ถิงเฉิน ปรากฏภาพของฉันเขาโทรหาฉันหลายครั้ง แต่ทุกสายไม่สามารถติดต่อได้“ถิงเฉิน อย่าเพิ่งไปได้ไหม…ฉันอยู่โรงพยาบาลคนเดียว กลัวจัง”จ้าวเสี่ยวเสวี่ยดึงมือเขาไว้ ไม่ยอมให้เขาไปพ่อกับพี่ชายเพิ่งออกไปได้ไม่นานกู้ถิงเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ได้ งั้นผมอยู่เป็นเพื่อนคุณอีกสักพัก”ทุกนาทีถัดจากนั้น สำหรับกู้ถิงเฉิน ล้วนทรมานเหลือเกินมองดูท่าทีร้อนรน วอกแวก ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวของเขา จ้าวเสี่ยวเสวี่ยก็ส่งข้อความด่าทอฉันมาอีกหลายข้อความแต่น่าเสียดาย ข้อความเหล่านั้น ฉันไม่ได้เห็นแม้แต่ข้อความเดียวเมื่อเห็นว่าฉันไม่ตอบโต้ การยั่วยุของเธอก็ไร้ผล จ้าวเสี่ยวเสวี่ยโกรธจนแทบคลั่ง แต่ก็ไม่มีที่ระบายจนถึงตี 1 พ่อกับพี่ชายถึงได้กลับมาที่ห้องผู้ป่วย หลั

  • ไร้รัก   บทที่ 4

    ฟ้ายังไม่สว่าง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดเข้ามาอย่างแรง“เพียะ!”พี่ชายกับพ่อพุ่งเข้ามา แล้วตบหน้าฉันอย่างแรงทันที“จ้าวเหยียน ! พี่สาวเธอหวังดีนวดให้ เธอกล้าดียังไงไปเตะเธอ เธอไม่รู้หรือไงว่าเธอยังป่วยอยู่”น้ำตาฉันไหลพรากออกมาทันที มองดูครอบครัวที่ไม่แยกแยะผิดถูก เข้ามาต่อว่าฉันตั้งแต่แรก ความเจ็บในใจหนักกว่าฝ่ามือตบหน้านั้นเสียอีกถ้าวันหนึ่งในอนาคต พี่ชายกับพ่อรู้ว่าการตายของแม่เป็นฝีมือของจ้าวเสี่ยวเสวี่ย พวกเขาจะเสียใจกับสิ่งที่ทำกับฉันในวันนี้ไหม“ตอนเกิดเธอก็ทำให้แม่ตาย ตอนนี้ยังคิดจะทำให้พี่สาวตายอีกหรือไง”“จ้าวเหยียน เธอช่างใจร้ายจริง ๆ ”คำตำหนิของพ่อถาโถมใส่ฉันไม่หยุด พร้อมยกมือขึ้นจะตบฉันอีกครั้ง บางทีอาจเห็นว่าฉันร้องไห้อย่างน่าสงสารสีหน้าพี่ชายฉายแววลังเลอยู่ครู่หนึ่งเขายื่นมือไปจับแขนพ่อไว้“พ่อ เธอยังตั้งครรภ์อยู่ ช่างเถอะ”พ่อขมวดคิ้ว แล้วชี้หน้าฉันต่อ“ถึงตอนนวดเสี่ยวเสวี่ยจะเผลอทำให้เธอเจ็บ เธอก็ไม่ควรเตะเธอ เธอกำลังป่วยนะ”“ไป ไปโรงพยาบาลกับฉัน ไปขอโทษเสี่ยวเสวี่ยเดี๋ยวนี้”ฉันหัวเราะขมขื่น มองพวกเขาแล้วพูดว่า “แผลไฟไหม้พวกนี้ จ้าวเสี่ยวเสวี่ยตั้งใจทำ

  • ไร้รัก   บทที่ 3

    เมื่อเห็นท่าทีที่เอาใจใส่ของเขา หัวใจฉันขมฝืด ความเอาใจใส่เหล่านี้ คงเป็นสิ่งที่เขาเรียนรู้มาเพื่อดูแลเสี่ยวเสวี่ยสินะฉันมองเขาแวบหนึ่ง แล้วกลืนแคลเซียมลงไป“เหยียนเหยียน น้องเขย พวกเธอนอนหรือยัง” ยังไม่ทันรอคำตอบ จ้าวเสี่ยวเสวี่ยก็ผลักประตูเข้ามาในมือถือขวดน้ำมันนวดบำรุง ยิ้มอย่างแสนอ่อนโยน“น้องสาวตั้งครรภ์ ร่างกายบวมน้ำง่าย ฉันเพิ่งไปเรียนวิธีทำกายภาพมา จะช่วยนวดให้น้องนะ”ฉันขมวดคิ้ว ปฏิเสธไป ฉันไม่คิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับจ้าวเสี่ยวเสวี่ยจะสนิทกันถึงขั้นที่เธอจะมานวดให้ฉัน“เธอไม่พอใจฝีมือฉันเหรอ”จ้าวเสี่ยวเสวี่ยทำหน้าเวทนา มองกู้ถิงเฉิน “น้องเขย ฉันรู้ว่าเธอไม่ค่อยชอบฉัน แต่ฉันไม่มีเจตนาร้ายจริง ๆ นะ…”กู้ถิงเฉินยิ้มอ่อน บีบแก้มฉันเบา ๆ “เสี่ยวเสวี่ยรู้สึกว่ามาอยู่บ้านเราแล้วรบกวนน่ะ เลยอยากทำอะไรชดเชยหน่อย ให้เธอนวดสักหน่อยเถอะ”ปลายจมูกฉันร้อนผ่าว ระหว่างฉันกับเสี่ยวเสวี่ย เขาเลือกเสี่ยวเสวี่ยแม้จะรู้ว่าฉันกับเสี่ยวเสวี่ยไม่ลงรอยกัน เขาก็ยังไม่ยืนหยัดเลือกข้างฉันวินาทีนั้น หัวใจฉันตายสนิท ไม่ดิ้นรนอีกต่อไป“งั้นก็ขอบคุณเสี่ยวเสวี่ยนะ”ฉันเลือกยอมรับไม่ว่

  • ไร้รัก   บทที่ 2

    ฉันนอนอยู่โรงพยาบาลทั้งวันเต็ม ๆ กู้ถิงเฉินก็ไม่มาวันถัดมา ฉันจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลคนเดียว เสร็จแล้วเดินผ่านห้องผู้ป่วยวีไอพี ก็เห็นภาพหนึ่งที่บาดใจยิ่งพี่ชายกับพ่ออยู่ข้างกายจ้าวเสี่ยวเสวี่ยคนหนึ่งป้อนผลไม้ให้เธอ อีกคนช่วยเปิดโทรทัศน์ เลือกหนังตลกที่เธอชอบส่วนกู้ถิงเฉินกำลังปรึกษาแผนการรักษากับแพทย์ประจำตัวของเธอ สีหน้าจริงจังจ้าวเสี่ยวเสวี่ยดึงชายเสื้อของกู้ถิงเฉิน ชี้ไปที่ช็อกโกแลตข้าง ๆ กู้ถิงเฉินหยิบมา แกะห่อ แล้วป้อนให้เธอกินมองภาพที่อบอุ่นกลมเกลียวเช่นนั้น หัวใจฉันเจ็บเหมือนถูกเข็มแทงพวกเขาต่างหากที่เป็นครอบครัว ส่วนฉันเป็นแค่คนนอกฉันนึกถึงตอนเด็ก ที่ฉันกับจ้าวเสี่ยวเสวี่ยป่วยเป็นปอดบวมพร้อมกัน ต้องนอนโรงพยาบาลพี่ชายกับพ่อเฝ้าอยู่ข้างเตียงของเธอ วิ่งวุ่นดูแลไม่ห่างส่วนฉันอยู่คนเดียวในห้องผู้ป่วยที่เย็นเฉียบ ไม่มีใครดูแล กระหายน้ำจนทนไม่ไหว ปากแห้งแตกจนเลือดซึมก็ไม่มีใครรู้ จนพยาบาลมาเห็นเข้า จึงรินน้ำให้ฉันหนึ่งแก้วความเมินเฉยแบบนี้ ตั้งแต่เล็กจนโต นับไม่ถ้วนกระทั่งแต่งงานกับกู้ถิงเฉิน ฉันถึงได้เริ่มถูกรัก เขาเอาใจใส่ฉันอย่างละเอียดอ่อน ของดีทุกอย่า

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status