บทที่8

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปกับการมาอยู่ที่บ้านของอดีตแม่เลี้ยง...ที่ตอนนี้ได้รับอำนาจเป็นผู้ปกครองของหอมหงส์

เธอมองเงาสะท้อนในกระจกแล้วยิ้มให้ตัวเอง

เด็กสาววัยสะพรั่ง หน้าตาสวยน่ารัก มีเสน่ห์

ที่มองตอบกลับมา ทำให้หอมหงส์ยิ่งมั่นอกมั่นใจว่าเธอจะทำให้ใครบางคน...หลงกับเสน่ห์ความใส ความสาวนี้ได้

เขาคือเป้าหมาย

เขาคือสิ่งที่เธอจะต้องพิชิต

หอมหงส์หมุนตัวอีกรอบ เธอเลือกจะใส่เชิ้ตตัวโคร่งลายสก็อตสีน้ำเงินสลับดำ กางเกงยีนขาสั้นอวดขาเรียวสวย ผิวของเธอดูขาวผ่องตัดกับชุดสีเข้มที่สวม เธอแทบไม่แต่งหน้านอกจากทาแป้งรองพื้นบางๆ กับลิปสติกสีชมพูเรื่อ ปัดมาสคาร่าอีกเล็กน้อย ธรรมชาติของวัยทำให้ไม่ต้องเติมแต่งอะไรมาก ก็สวยสดใสน่ามอง

หอมหงส์คว้าหมวกปีกกว้างมาสวม แล้วเดินก้าวออกไปจากห้อง ห้องของเธออยู่ตรงกันข้ามกับห้องของคุณป๊า...ใช่เขาคือคุณป๊าของเธอแล้วตอนนี้ ทุกคนในบ้าน และที่ทำงานรู้ว่าตอนนี้พ่อเลี้ยงอินทรมีลูกสาวหนึ่งคน ที่คอยติดหนึบกับเขา ลูกสาวคนสวย น่ารักเหลือเกิน และกำลังเป็นขวัญใจของคนในอาณาจักรของเขาภายในเวลาแค่อาทิตย์เดียว เพราะความช่างพูด ช่างฉอเลาะ สดใสของเธอ

และอีกอย่างหนึ่งที่ทำให้พ่อเลี้ยงอินทรนึกเอ็นดูและให้การสนิทสนมเปิดใจกับหอมหงส์ นั่นก็เพราะความ 'สงสาร'

หอมหงส์ยิ้มนิดๆ ขณะที่เคาะประตูห้องของพ่อเลี้ยงอินทรและมารดาเลี้ยงคนสวย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เธอยืนรอเพียงครู่ประตูก็เปิดออก เธอยิ้มรับคนที่มาเปิดประตูให้กับเธอ พ่อเลี้ยงหนุ่มยังอยู่ในชุดนอน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยที่เห็นเธอ ก่อนจะเอ่ยทักเสียงอ่อนโยน

"อรุณสวัสดิ์ เอ...มีนัดกับป๊าหรือเปล่าครับมาเคาะแต่เช้าเลย"

"ค่ะ วันนี้ป๊าบอกว่าจะพาหนูไปดูสวนอะโวคาโดใช่ไหมคะ"

เสียงใสเอ่ยตอบรับ ท่าทางดูตื่นเต้นของเธอทำให้เขานึกต่อว่าไม่ลงที่เธอถือวิสาสะมาเคาะห้องนอนของเขากับเฉิดโฉมทั้งที่ไม่ใช่เวลาที่ควรจะมารบกวนกัน มันยังเช้าเกินไป

"ครับ แต่นี่มันยังไม่หกโมงเลยนะครับหนูหงส์ เรานัดกันตอนไหนนะ?"

"เอ้า...หรือคะ"

เธอแสร้งทำหน้าตื่น แล้วก้มลงดูนาฬิกาข้อมือ

"อุ๊ย...จริงๆ ด้วยสิคะ หนูดูนาฬิกาผิดนึกว่านี่แปดโมงแล้ว ตายแล้ว...ยังไม่หกโมงเลย มิน่าล่ะลงไปข้างล่างก็ยังแปลกใจที่ไม่เห็นป๊าที่โต๊ะอาหาร หนูก็นึกว่าวันนี้ตั้งข้าวเลต"

"โธ่เอ๊ย!"

เขาหัวเราะ แล้วเอื้อมมือโคลงศีรษะเธออย่างนึกเอ็นดูกับสีหน้าของเธอ

"งั้นไหน ๆ ก็ตื่นเช้ากันขนาดนี้แล้ว ป๊าตื่นแล้วก็คงนอนไม่ได้ล่ะ อืม...เดี๋ยวป๊าจะพาไปชิมโจ๊กอร่อย ๆ"

"ว้าว...ดีเลยค่ะอยากชมบรรยากาศยามเช้าของเชียงใหม่มากๆ เลยค่ะ"

"ไปสิ...รอป๊าแป๊บหนึ่งนะครับ..."

"อะไรกันคะ? คุณอินใครมาเคาะแต่เช้า"

เสียงหวานๆ ค่อนข้างงัวเงียของเฉิดโฉมดังขึ้นมา หอมหงส์ถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป แล้วตรงไปยังเตียงที่มีร่างของแม่เลี้ยงสาวกำลังลุกขึ้นมาทรงตัวนั่ง

"พี่โฉมขา ไปด้วยกันไหมคะ"

เฉิดโฉมสะดุ้งน้อยๆ เมื่อเด็กสาวโถมขึ้นมาบนเตียงแล้วกอดรอบเอวเธอ เฉิดโฉมรีบตลบผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเองเพราะเธอเปลือยเปล่า...

"อุ๊ย"

หล่อนหน้าแดง ขณะที่หอมหงส์ทำตาโตเมื่อรับรู้ว่าฝ่ายนั้นเปลือย ก่อนจะอมยิ้มแล้วผละออกห่าง เธอมองเฉิดโฉมเหมือนรู้ว่าทำไมหล่อนถึงเปลือยกายนอน

"หนูขอตัวก่อนนะคะ ป๊าคะ ไปรอข้างล่างนะคะ พี่โฉมยังไงไปด้วยกันนะคะ จะได้ไปกินข้าวเช้านอกบ้านด้วยกันแบบครอบครัว"

ว่าแล้วก็เดินแกมวิ่งออกไปจากห้อง อินทรปิดประตูขณะที่เฉิดโฉมคิ้วขมวด หล่อนยังคงตกใจที่เด็กหอมหงส์เข้ามาถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้ เพราะระหว่างที่เธออยู่ในฐานะแม่เลี้ยง ตอนที่ยังอยู่กับพ่อของหอมหงส์ ทางนั้นไม่เคยถือสนิท ไม่เคยแม้กระทั่งจะเข้ามาสนทนาส่วนตัวอะไรด้วย

หอมหงส์ที่เธอเคยจำได้คือเด็กนิ่งๆ เก็บตัว วิ่งหนีขึ้นไปยังห้องของตัวเองทุกหน ยามเธอทักทาย ไม่ต้องคิดว่าจะชวนไปไหนมาไหนแบบที่คนในครอบครัวกันทำหรอก เพราะระยะห่างระหว่างเธอกับลูกเลี้ยง คือเยอะมาก แม้ว่าอดีตสามีจะพยายามให้ลูกและเมียใกล้ชิดกันแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยทำได้สักหน

เอาจริงๆ เธอก็แปลกใจว่าทำไมหอมหงส์ถึงกลายเป็นคนร่าเริง เข้ากับคนง่าย สดใสมากขึ้น แถมยังเข้าหาตีสนิทกับเธออีกด้วย

"ไปด้วยกันไหม"

อินทรเดินไปที่ห้องน้ำหันมาเอ่ยชวนภรรยาที่ยังคงนั่งหน้ายุ่งอยู่บนเตียง เฉิดโฉมเม้มปากเล็กน้อย แล้วก็สั่นหน้า เธอยังไม่อยากลุกจากที่นอน อีกอย่างสวนอะโวคาโดที่สามีพึ่งจะซื้อมาก็ไม่ได้มีอะไรน่าชมน่ามอง มันก็คือต้นไม้รกๆ มีอะไรน่าไปเที่ยวกัน ยุงเอยอะไรเอย เยอะไปหมด เธอนอนอยู่บ้าน แล้วก็ไปทำตามแพลนของเธอดีกว่า วันนี้เอ็ดกลับอเมริกาแล้วเธอจะต้องไปส่งสักหน่อย

ส่งท้าย...

หนนี้เขาอยู่นาน เธอรับหน้าที่คนพาเที่ยวเมืองไทย บอกกับสามีว่าไปกับเพื่อน พ่อเลี้ยงอินทรไม่ได้ระแคะระคายใดๆ ว่าเพื่อนของภรรยาคือเพศไหน เธอถ่ายรูป   เซลฟี่มาให้เขาดูบ้างยามที่บอกว่าไปหาหุ้นส่วน เขาก็ไม่ได้ถามอะไรมากมาย

เขาเป็นผัวที่ดีและน่ารักมาก

"ไม่ดีกว่าค่ะ วันนี้เพื่อนโฉมจะกลับบ้านแล้วคงจะต้องไปส่ง อินไปกับน้องหงส์เถอะค่ะ"

อินทรเข้าไปในห้องน้ำ ขณะที่เธอล้มตัวลงนอนต่อ หลับตาพริ้ม เนื้อตัวสั่นระริกนึกถึงบทรักของเอ็ด ที่ช่างดุดันถึงอกถึงใจ ห่างกันไปนานมาเจอกันใหม่อะไรๆ ก็ดุเด็ดเผ็ดมัน สองอาทิตย์นี้เหมือนเธอได้ทัวร์ฮันนีมูนกับชู้รัก

เอ็ดยังคงเด็ดเหมือนเดิม

เธอรอไปส่งเขาไม่ไหวแล้วตอนนี้