ログインตอนที่5 น้ารหัสฉันคือเฮ้ดว้าก!!
หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายก่อนหน้านั้นจบลง เสียงพูดคุยอื้ออึงในลานกิจกรรมก็ค่อย ๆ เบาลง รุ่นพี่หลายคนทยอยขึ้นไปยืนเรียงแถวด้านหน้า เวทีชั่วคราวถูกจัดไว้ตรงกลาง ลมเย็นยามเย็นพัดผ่าน ทำให้บรรยากาศตึงเครียดจากเมื่อครู่คลายลงไปบ้าง เหล่าน้องปีหนึ่งนั่งเรียงกันเป็นระเบียบ แม้สีหน้าจะยังเหนื่อยล้า แต่แววตาหลายคู่กลับเริ่มมีประกายตื่นเต้นขึ้นมาแทน “โอเคน้อง ๆ ฟังทางนี้หน่อยนะครับ” “...” เสียงรุ่นพี่คนหนึ่งดังขึ้นผ่านไมโครโฟน ทุกคนเงยหน้ามองพร้อมกันโดยอัตโนมัติ “ต่อไปจะเป็นช่วงสำคัญของการรับน้องเรา… การจับสายรหัส” “สายรหัส!!” “ห่ะ! สายรหัส ดีโคตร!!” เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที กะทิที่นั่งอยู่แถวกลางเผลอกำชายเสื้อแน่นโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล ทั้งที่เธอพยายามบอกตัวเองว่าแค่กิจกรรมธรรมดา แต่ความรู้สึกประหลาดกลับไหลวนอยู่ในอก รุ่นพี่เริ่มอธิบายขั้นตอนอย่างเป็นลำดับ พี่รหัสปีสอง น้ารหัสปีสาม และปู่รหัสปีสี่ จะถูกสุ่มจับจากรายชื่อที่จัดไว้แล้ว ทุกคนจะได้กระดาษหนึ่งแผ่น เมื่อเปิดออกมาก็จะรู้ว่าสายรหัสของตัวเองเป็นใคร กล่องกระดาษใบใหญ่ถูกส่งต่อกันไปทีละแถว เสียงหัวเราะ เสียงลุ้น ดังสลับกันไม่ขาดสาย บางคนแอบพนมมือ บางคนหลับตาเหมือนขอพรอะไรบางอย่าง จนกระทั่งกล่องนั้นมาหยุดอยู่ตรงหน้ากะทิ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะยื่นมือเล็ก ๆ ลงไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา นิ้วมือสั่นนิด ๆ อย่างห้ามไม่ได้ เธอค่อย ๆ คลี่มันออก บรรทัดแรกทำให้เธอเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย พี่รหัส : พิมพ์ดาว (ปี 2) ชื่อผู้หญิง ตัวหนังสือหวาน ดูน่ารักสมกับที่เธอจินตนาการไว้ บรรทัดถัดมา ปู่รหัส : ภาคิน (ปี 4) ผู้ชาย…โอเค เธอพยักหน้ากับตัวเอง ทุกอย่างดูปกติดีแต่พอสายตาเลื่อนลงไปยังบรรทัดกลางหัวใจของกะทิแทบหยุดเต้น !!! น้ารหัส : น่านน้ำ (ปี 3) โลกทั้งใบเหมือนเงียบลงในพริบตาเดียว เสียงรอบข้างหายไปหมด เหลือเพียงเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก กะทิกำกระดาษในมือแน่นจนยับ เธอไม่กล้าเงยหน้าขึ้น ไม่กล้าหันไปมองแม้แต่ทิศทางที่รู้ว่าเขายืนอยู่ น่านน้ำ… ชื่อที่เธอพยายามหลบ แต่กลับถูกดึงเข้ามาใกล้กว่าเดิมด้วยคำว่า สายรหัส มือเธอเย็นเฉียบ เหงื่อซึมออกมาที่ฝ่ามือ ทั้งตกใจ ทั้งอึ้ง ทั้งสับสน ความรู้สึกมันปนกันจนยุ่งเหยิงไปหมด “ทิ!” เสียงโดนัทดังขึ้นข้าง ๆ อย่างตื่นเต้น กะทิสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาเลิ่กลั่ก “...” “ทิดูนี่ดิ” โดนัทชะโงกหน้ามาใกล้ ก่อนจะเหลือบไปเห็นกระดาษในมือกะทิ แล้วดวงตาก็เบิกกว้าง “เดี๋ยวนะ… ทิ! ทิได้พี่น่านน้ำเฮดว้ากเป็นน้ารหัสเหรอ!” คำว่า เฮดว้าก ทำเอาหัวใจกะทิกระตุกแรงกว่าเดิม เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “อย่าเสียงดังสิ…” เธอกระซิบเบา ๆ “โห…เวรกรรมเพื่อนฉัน” โดนัทหัวเราะทั้งตกใจทั้งตื่นเต้น “คราวนี้คงต้องรับศึกหนักแน่เลย” กะทิฝืนยิ้มมุมปาก ทั้งที่ในใจกลับวุ่นวายไปหมด เธอคิดว่าจะถอยห่างจากเขาให้ได้ แต่ทำไมโชคชะตาถึงดึงเธอเข้าไปใกล้กว่าเดิมแบบนี้ กิจกรรมยังดำเนินต่อไป รุ่นพี่เริ่มอธิบายตารางกิจกรรมหลังเลิกเรียนในแต่ละวัน ทุกคนตั้งใจฟังอย่างจริงจัง จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงหนึ่งทุ่มตรง “โอเคครับ วันนี้พอแค่นี้ก่อน น้อง ๆ กลับบ้านได้ เดินทางปลอดภัยนะ” เสียงเฮดังขึ้นทันที ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันเหมือนถาโถมกลับมาในคราวเดียว กะทิกับโดนัทเดินออกมาจากลานกิจกรรมพร้อมกัน ขาทั้งสองคนแทบไม่มีแรงจะยก โดนัทบ่นไปตลอดทาง “ฉันปวดขาจะตายอยู่แล้ว รับน้องอะไรกันโหดชะมัด” “เราก็เหนื่อย…” กะทิถอนหายใจ น้ำเสียงแผ่วลง มีทั้งเหนื่อย ทั้งน้อยใจปนกันอยู่ลึก ๆ ทั้งสองเดินมาถึงรถของกะทิ เธออาสาจะไปส่งโดนัทที่บ้าน กำลังจะเปิดประตูรถอยู่แล้ว แต่ก็มีหญิงสาวสองคนเดินเข้ามาหา สีหน้าท่าทางดูมั่นใจ “น้องชื่อกะทิใช่ไหมคะ” “คะ?... ใช่ค่ะ” กะทิชะงักก่อนจะพยักหน้า “พี่อยากชวนคุยนิดหนึ่ง” อีกคนยิ้ม “สนใจเป็นตัวแทนดาวคณะไหม?” คำถามนั้นทำเอากะทิตกใจเล็กน้อย เธอส่ายหน้าทันที “มะ ไม่ค่ะ… หนูไม่ถนัดเรื่องแบบนี้เท่าไร” “ลองดูก่อนไหม” รุ่นพี่อีกคนพูดเสริม “น้องสวยมากนะ รูปร่างดี ผิวขาว ตัวเล็ก แบบนี้แหละที่คณะเราหาอยู่” กะทิหน้าแดงวาบ ทั้งเขินทั้งอาย รุ่นพี่ทั้งสองแนะนำตัวเองว่าชื่อ น้ำฟ้า กับ ปลายฝน “ไม่ต้องกลัวนะคะ” น้ำฟ้ายิ้มอ่อนลง “พี่ไม่ได้บอกให้น้องต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้ แค่อยากให้ลองเปิดใจดูเฉย ๆ” “ใช่เลย น้องอาจจะคิดว่ามันไม่ใช่ทางตัวเอง แต่หลายคนที่มาเป็นดาวคณะก็คิดแบบนี้กันทั้งนั้น ตอนแรกไม่มีใครมั่นใจหรอก” ปลายฝนพยักหน้าเสริม “หนูไม่ค่อยกล้าแสดงออกต่อหน้าคนเยอะ ๆ ค่ะ แล้วก็… ไม่ค่อยมั่นใจด้วย” กะทิกำสายกระเป๋าแน่นขึ้นเล็กน้อย “น้องรู้ไหม พี่ชอบคนแบบนี้นะ คนที่ไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่งหรือสวย แต่พอขึ้นเวทีจริง ๆ กลับมีเสน่ห์มากกว่าคนที่มั่นใจเกินไป” น้ำฟ้าหัวเราะเบา ๆ “น้องเป็นคนมีออร่านะ ไม่ใช่แค่สวยอย่างเดียว แต่ดูนุ่ม ดูละมุน เวลาอยู่เฉย ๆ คนก็อยากมองแล้ว แบบนี้แหละที่กรรมการชอบ” ปลายฝนมองกะทิตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพิจารณา “แต่ว่าหนู… กลัวจะไม่เหมาะ” กะทิหน้าแดงกว่าเดิม “เหมาะสิ” น้ำฟ้าตอบทันที “ยิ่งเป็นวิศวะยิ่งดีเลย ดาวคณะไม่จำเป็นต้องเป็นคนเก่งกิจกรรมที่สุด แต่อยู่ที่ภาพรวม บุคลิก ทัศนคติ แล้วก็ความตั้งใจ” “อีกอย่างนะ ถ้าน้องได้ลอง มันจะเป็นประสบการณ์ที่ดีมาก ไม่ใช่แค่เรื่องประกวด แต่ได้รู้จักคน ได้ฝึกพูด ฝึกกล้าแสดงออก ต่อไปทำอะไรก็จะมั่นใจขึ้น” ปลายฝนเสริมต่อ กะทิเงียบไป ใจเริ่มสั่นไหวโดยไม่รู้ตัว น้ำฟ้าเห็นท่าทีลังเลก็ลดเสียงลงอีก “พี่ไม่ได้บังคับจริงๆ นะ แค่อยากให้มาคุย มาลองดูตัวเองในกระจกอีกมุมหนึ่ง ถ้าน้องไม่โอเค พี่ก็ไม่ฝืน” “ถือว่าให้โอกาสตัวเองสักครั้งก็ได้ ไม่เสียหายอะไรเลย” ปลายฝนยิ้ม “ถ้า… แค่ลองคุยดูเฉย ๆ ได้ใช่ไหมคะ” กะทิเม้มปากแน่น ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ “ได้สิคะ แค่นั้นเลย” น้ำฟ้ากับปลายฝนสบตากันแล้วยิ้มทันที “งะ งั้นก็ได้ค่ะ” “งั้นพรุ่งนี้หลังเลิกกิจกรรม พี่รอที่ห้องสโมสรนะ” “ค่ะ…” กะทิรับเสียงเหนื่อย พอรุ่นพี่เดินไป โดนัทกรี๊ดขึ้นมาทันที “ทิ! เราจะมีเพื่อนเป็นดาวคณะแล้ว!” “เรายังไม่ได้ตกลงสักหน่อยนะ พรุ่งนี้จะปฏิเสธ” กะทิรีบพูด “อย่าปฏิเสธนะ!” โดนัทห้ามทันควัน “ทิเหมาะมาก ทิสวยจริง ๆ เราเห็นครั้งแรกยังงงเลยว่าคนอะไรจะสวยขนาดนี้!” คำชมทำให้กะทิเขินหนักกว่าเดิม เธอยกมือไปตีไหล่เพื่อนเบา ๆ “บ้า…” เสียงหัวเราะของทั้งสองดังขึ้น ก่อนที่กะทิจะสตาร์ทรถ พาทั้งคู่ขับออกไป กะทิขับรถเข้ามาจอดหน้าบ้านในเวลาสองทุ่มครึ่งพอดี ไฟหน้ารถดับลงพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่เงียบหาย ความเงียบของตัวบ้านทอดยาวอยู่ตรงหน้า แตกต่างจากทุกคืนที่ผ่านมาอย่างเห็นได้ชัด ปกติแล้วช่วงเวลานี้บ้านหลังใหญ่จะยังมีเสียงพูดคุย เสียงโทรทัศน์ หรือเสียงคนเดินไปมาอยู่บ้าง แต่คืนนี้กลับเงียบสนิทราวกับทั้งบ้านกำลังหลับใหล เธอลงจากรถ ปิดประตูเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในตัวบ้านด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวัน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของน้ำยาถูพื้นลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ไฟในโถงเปิดไว้เพียงบางจุด แสงสลัวสะท้อนพื้นหินอ่อนเป็นเงาเย็น ๆ พ่อกับแม่ของเธอไปงานเลี้ยงเปิดตัวบริษัทคู่ค้าตั้งแต่ช่วงเย็น บอกไว้ล่วงหน้าว่าคงกลับดึก บ้านหลังนี้จึงเหลือเพียงความเงียบและเสียงนาฬิกาเรือนใหญ่ที่เดินไปอย่างสม่ำเสมอ “คุณหนูกลับมาแล้วเหรอคะ” เสียงทักอ่อนโยนดังขึ้นจากด้านข้าง แม่บ้านวัยกลางคนเดินออกมาจากห้องครัว ใบหน้าใจดีประจำบ้านที่กะทิคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก “ป้าสายยังไม่นอนอีกเหรอคะ” กะทิยิ้มให้ ป้าสายหยุดแม่บ้านที่อยู่กับครอบครัวเธอมานานกว่ายี่สิบปี ยิ้มตอบกลับอย่างเอ็นดู ก่อนจะถามตามหน้าที่ด้วยน้ำเสียงห่วงใย “วันนี้คุณหนูทานอะไรมาหรือยังคะ ป้าจะได้อุ่นกับข้าวให้” “ทิทานจากข้างนอกมาแล้วค่ะ วันนี้รับน้องเหนื่อยมากเลย” กะทิส่ายหน้าเบา ๆ “งั้นรีบขึ้นไปพักผ่อนนะคะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” “ค่ะป้าสาย” กะทิเดินขึ้นบันไดไปชั้นบน เสียงฝีเท้าของตัวเองดังชัดในความเงียบ พอเข้ามาในห้องนอน เธอก็ปล่อยกระเป๋าลงข้างเตียง ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำล้างคราบเหงื่อและความเหนื่อยล้าออกจากร่างกาย ไม่นานนัก เธอก็ออกมาพร้อมชุดนอนตัวโปรดผมยาวถูกปล่อยสยายตามธรรมชาติ กลิ่นสบู่อ่อน ๆ ติดตัว เธอล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ๆ อย่างคนหมดแรง มือเล็กเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะหัวเตียงโดยไม่ต้องคิด หน้าจอสว่างขึ้น เธอเลื่อนหารายชื่อที่คุ้นตา ก่อนจะกดโทรออกทันที ไม่นาน เสียงปลายสายก็ดังขึ้นอย่างสดใส “ทิ! คิดถึงจังเลย!” เพียงได้ยินเสียงนั้น รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของกะทิโดยอัตโนมัติ ความเหนื่อยทั้งวันเหมือนถูกลดทอนลงไปครึ่งหนึ่ง “ฮืออ... คิดถึงอิงเหมือนกัน” “เป็นไงบ้าง ยัยเฟรชชี่” “เหนื่อยมาก…รับน้องโหดกว่าที่คิดไว้เยอะเลย” กะทิถอนหายใจยาว “ของเราก็โหดแสนโหด” น้ำอิงหัวเราะเบา ๆ “แล้วเป็นไงบ้าง ได้จับสายรหัสยัง” คำถามนั้นทำให้กะทิชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคง กอดหมอนแน่นขึ้นเล็กน้อย “ได้จับแล้ว…” “อ้าว ทำไมเสียงเป็นงั้นล่ะ หรือพี่รหัสทิโหดเกินไป” “พี่รหัสโอเคนะ เป็นผู้หญิงใจดีด้วย” กะทิพูดช้า ๆ ก่อนจะเว้นจังหวะ “แต่น้ารหัส…” “...” น้ำอิงเงียบไปนิดหนึ่ง เหมือนรอฟังต่อ “เราจับได้พี่น่าน” กะทิพูดชื่อออกมา ปลายสายเงียบไปก่อนจะตามมาด้วยเสียงกรี๊ดเบา ๆ เหมือนเป็นคำตอบที่เธอต้องการ “อ๊ายยย! จริงเหรอ! ทิได้พี่ชายเราเป็นน้ารหัสจริง ๆ เหรอ!” “อิง! อย่าเสียงดังสิ! พะ พี่น่านอยู่ด้วยรึเปล่า” กะทิรีบห้าม “อยู่ในห้องโน่น! โอ๊ยยย นี่มันพรหมลิขิตชัด ๆ” น้ำอิงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ว่าแต่…ได้เจอพี่น่านแล้วใช่ไหม” “เจอ…” กะทิเม้มปาก “เป็นไง เป็นไง ทิเล่าเดี๋ยวนี้เลย!” “ก็…” เธอลังเลนิดหนึ่ง “โดนเขาแกล้งนิดหน่อย” “แกล้งแบบไหน?” “จงใจแกล้งให้เราวิ่งรอบสนามตั้งสามรอบแหนะ!” กะทิพูดด้วยน้ำเสียงติดน้อยใจ “เราไม่ชอบพี่น่านแล้ว!” “อาจจะแกล้งเพราะรักก็ได้! ทิก็รู้ว่าพี่น่านเขาแสดงออกไม่เป็น” “อิง!” กะทิหน้าแดงทั้งที่อีกฝ่ายมองไม่เห็น “ไม่อยากพูดเรื่องนี้แล้ว!” “เราพูดจริงนะ” น้ำอิงทำเสียงจริงจังขึ้นนิดหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะต่อ “เรานี่เชียร์สุดใจเลย อยากได้ทิมาเป็นพี่สะใภ้” “พอเลย…” กะทิกลิ้งตัวไปมาอย่างเขินอาย “ก็พูดจริงนิหน่าา” น้ำอิงพูดเสียงอ่อนลง “แต่ถ้าทิมีอะไร อย่าลืมเล่าให้เราฟังนะ” “อือ ได้เลย! เราจะโทรไปเล่าให้อิงฟังทูกกกวันเล้ยย!” กะทิยิ้มบาง เสียงคุยกันยังดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่ อย่างเช่นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ต่างคนต่างเจอ แม้จะอยู่คนละที่ แต่ความสนิทสนมก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน จนกระทั่งสายเริ่มเงียบลง กะทิวางโทรศัพท์ไว้ข้างหมอน มองเพดานห้องนิ่ง ๆ ใจยังคงวุ่นวายกับชื่อหนึ่งที่วนเวียนไม่ยอมไปไหน น่านน้ำ…ตอนพิเศษ กาลเวลาพิสูจน์คนหนึ่งปีผ่านไปหลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้นน่านน้ำหายดีเกือบสนิท แผลภายนอกจางลง เหลือเพียงรอยบาง ๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้า เขากลับไปเรียนได้ตามปกติ กลับมายืนเป็นรุ่นพี่ขาโหดที่ใคร ๆ ก็เกรงใจ เสียงดุๆ สีหน้าเรียบขรึม ท่าทางนิ่งเย็นเหมือนเดิมแต่ทั้งหมดนั้น…ใช้ได้กับทุกคนยกเว้นกะทิเพราะเวลาที่อยู่กับเธอ เขาแทบจะกลายเป็นแมวตัวใหญ่เชื่อง ๆ ตัวหนึ่ง ซุกเก่ง อ้อนเก่ง หวงเก่ง และคลั่งรักแบบไม่ปิดบังเช้าวันนี้ ลานคณะเต็มไปด้วยรุ่นน้องกว่าห้าสิบคนที่กำลังเข้าแถวรับคำสั่งจากรุ่นพี่ น่านน้ำยืนอยู่ด้านหน้า แขนไขว้หลัง สีหน้าดุ ๆ ตามมาตรฐานแต่ถ้ามองดี ๆ จะเห็นว่าแววตาเขาไม่ได้ดุเท่าไรนัก มันดูเว้าวอนเสียมากกว่า สายตาคมเหลือบมองไปยังแถวด้านข้างกะทินั่งหอบเหนื่อยอยู่ในแถว แขนกอดอกแน่น ใบหน้าหวานบูดสนิท โทษที่เธอขอลายเซ็น “น้ารหัส” ไม่ได้ ซึ่งน้ารหัสคนนั้นก็คือน่านน้ำที่ยืนทำหน้าดุอยู่ตรงนี้ซึ่งเขายังไม่ยอมเซ็นให้ วายุที่ยืนข้าง ๆ เหลือบมองเพื่อนแล้วหลุดหัวเราะ“ไอ้เหี้ย มึงทำหน้าจะร้องไห้แล้ว”“เขาเรียกว่ากรรมตามสนอง” จอมพลพ่นลมหัวเราะเบา ๆ“หุบปากไปเลย” น่านน้ำหงุดหงิดแ
ตอนที่41 สองเรา...ตลอดไป THE END NC🔞💦บรรยากาศอบอุ่นของห้องนอนค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนละมุนที่ค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วผิวกาย ไม่ใช่ความเร่งรีบ ไม่ใช่ความหุนหัน แต่เป็นแรงดึงดูดของความคิดถึงที่สะสมมาหลายวันจนล้นเกินอ้อมแขนเล็กของกะทิสอดกอดแผ่นหลังน่านน้ำแน่นขึ้นโดยไม่ต้องมีคำพูดใด ๆ เป็นคำตอบจากจูบแผ่วเบากลายเป็นลึกซึ้งขึ้นทีละนิด ริมฝีปากของเขาแนบสนิทกว่าเดิม ลมหายใจอุ่นพัวพันกันช้า ๆ เหมือนทั้งโลกหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงเต้นประสานกัน“อยากให้หยุดมั้ย…” เขาถามชิดริมฝีปาก น้ำเสียงต่ำพร่า กะทิยังหลับตาอยู่ มือกำเสื้อเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย“ไม่รู้ค่ะ… แต่เค้าไม่อยากให้หยุด”คำตอบนั้นเหมือนประกายไฟเล็ก ๆ ที่ถูกเป่าลมเข้าไปน่านน้ำก้มลงจุมพิตซ้ำ ลึกขึ้นแต่ยังละมุน ปลายลมหายใจอุ่นไล้ผ่านพวงแก้มเธออย่างอ่อนโยน เขาไม่ได้เร่งจังหวะ แต่ปล่อยให้ความรู้สึกค่อย ๆ ไหลไปตามแรงคิดถึงที่สะสมไว้จากนั้นจูบก็ยาวนานขึ้นอีก ละมุนเหมือนคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่ง ครู่หนึ่งอ่อนโยน ครู่หนึ่งแน่นขึ้นตามแรงหัวใจ ความเจ้าเล่ห์ของเขาแฝงอยู่ในจังหวะที่ชี้นำอย่างไม่เร่งร้อน แต่ชัดเจนพอให้เธอเผลอตามไปโดยไม่รู้
ตอนที่40 ยอมแพ้แค่เธอคนเดียว“แล้วก่อนหน้านี้ คือแกล้งหลอกพี่ใช่ไหม”น้ำเสียงน่านน้ำยังเจือความขบขัน ดวงตาคมที่ตอนนี้ไม่ได้ปิดบังอะไรอีกแล้ว มองเธออย่างจับผิดปนเอ็นดู“หนูหลอกยังไง ยังไม่ได้ทำอะไรเลย” กะทิสะบัดหน้าเล็กน้อย“ยังไม่ได้ทำอะไร?” เขาเลิกคิ้ว “ก็หนูแก้ผ้าต่อหน้าพี่ รู้ไหม…ว่าหนูทำให้พี่แข็งไปทั้งตัว”“พี่น่าน!” เธอร้องเสียงหลง หน้าแดงจัดจนลามไปถึงใบหู “ใครใช้ให้แอบมองก่อนละ ก็พี่บอกว่ามองไม่เห็นนี่”“นั่นไง ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าแกล้งแก้ผ้าต่อหน้าพี่” เขาแกล้งจับคำกะทิอ้าปากจะเถียง แต่คำพูดดันสะดุดอยู่ตรงริมฝีปาก เธอทั้งอายทั้งขำในเวลาเดียวกัน“ฮือ… ก็ใครมาแกล้งก่อนละ ถ้าไม่โกหกว่ามองไม่เห็น หนูก็ไม่ทำแบบนั้นหรอก”น่านน้ำหัวเราะเบาๆ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความพอใจความจริงแล้ว ตอนนั้นเขาแทบต้องกลั้นหายใจ กลั้นอาการทุกอย่างไม่ให้หลุดพิรุธ ทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนคิดว่าเธอคงได้ยิน เขาเอื้อมมือไปกอดเธอแน่นขึ้น ดึงร่างบางเข้ามาซบอก“ขอโทษที่โกหกนะครับ” เขากระซิบใกล้ขมับบาง แล้วกดจูบลงอย่างรักใคร่ “พี่แค่…อยากอยู่ใกล้หนูนานๆ”น้ำเสียงเขาอ่อนลงอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้ยินเขารักเธอเหลือเก
ตอนที่39 จับพิรุธเด็กโกหกเวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้วตั้งแต่กะทิออกจากห้องไปคอนโดทั้งห้องเงียบผิดปกติน่านน้ำนอนแผ่หลาอยู่บนเตียง แขนพาดหน้าผาก สีหน้าเหมือนคนถูกโลกทั้งใบทอดทิ้ง ทั้งที่ความจริงแฟนเขาแค่ไปงานเลี้ยงคณะ“แค่ครึ่งชั่วโมงเอง…” เขาพึมพำกับตัวเอง “ทำไมแม่งนานขนาดนี้วะ”สุดท้ายความคิดถึงก็ชนะ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนหน้าจอเข้าแอปพลิเคชันหนึ่ง เช็กความเคลื่อนไหวในสตอรี่ เช็กว่ามีใครแท็กเธอบ้าง เช็กว่ามีผู้ชายหน้าไหนโผล่มาใกล้ๆ เธอหรือเปล่ารูปแรกที่เห็นคือภาพหมู่หน้าเวที รูปถัดมาคือเธอยืนยิ้มอยู่กลางกลุ่มเพื่อน เดรสสีขาวลายดอกเล็กๆ พริ้วเบาๆ ใต้แสงไฟสวยเกินไปแล้ว น่านน้ำกัดกรามเบาๆ“แต่งตัวสวยขนาดนี้ไปให้ใครดูวะ…”ยังไม่ทันจะไถหน้าจอต่อ เสียงออดหน้าประตูก็ดังขึ้นติ๊งต่องเขาหลับตา ถอนหายใจยาวอย่างเบื่อหน่ายพวกมันอีกแล้ว ถึงจะสบถในใจแบบนั้น แต่เจ้าตัวก็ลุกขึ้นไปเปิดประตูอยู่ดี ทันทีที่บิดลูกบิดเปิดออก“เฮ้ยย!! ไอ้คนตาบอดดดด!”เสียงโวยวายดังลั่นทางเดิน วายุผลักประตูเข้ามาก่อนใครเพื่อน เดินยิ้มกว้างอย่างคนไม่เกรงใจเจ้าของห้อง“ตอนนี้มึงหายตาบอดแล้วเนาะ?” เขาแซวเสียงกวน
ตอนที่38 ชายตาบอดและผู้หญิงของเขาสองอาทิตย์ผ่านไปกลิ่นยาฆ่าเชื้อจางลงจากความทรงจำ เหลือเพียงรอยแผลสีชมพูอ่อนที่หน้าอกของน่านน้ำ และผ้าพันแผลที่เล็กลงเรื่อยๆ ทุกวันอาการเขาดีขึ้นมากแล้ว หมอบอกว่าปอดฟื้นตัวได้ดี การหายใจเป็นปกติ แขนขาขยับได้คล่องกว่าเดิม ส่วนเรื่องการมองเห็น…ยังต้องติดตามอาการซึ่งแน่นอนว่า...คนไข้บางคนก็ “ติดตามอาการ” แบบมีเล่ห์เหลี่ยมนิดหน่อยตอนนี้กะทินั่งอยู่บนโซฟาในคอนโดตัวเอง กองหนังสือเรียนวางเต็มโต๊ะกลาง เธอกำลังง่วนกับการบ้านวิชาหนักที่ต้องส่งพรุ่งนี้และบนตักของเธอ มีศีรษะของแฟนหนุ่มวางหนุนอยู่น่านน้ำกำลังนอนตะแคง ซุกหน้าเข้ากับหน้าท้องแบนราบของเธอ เสื้อยืดตัวบางถูกเขาเลิกขึ้นสูงอย่างไม่เกรงใจ ก่อนจะมุดหน้าเข้าไปด้านใน“พี่น่าน!” กะทิสะดุ้ง “อยู่นิ่งๆ สิ ตัว!”“ไม่นิ่งตรงไหน” เสียงเขาอู้อี้อยู่ใต้เสื้อ “พี่แค่หาที่อุ่นๆ นอน”“ตัวอย่าขยับสิ เค้าเขียนไม่ถูกแล้วเนี่ย”เขาขยับยุกยิกอีกเล็กน้อย จงใจเอาจมูกไล้ผิวเธอเบาๆ แล้วสูดลมหายใจยาว“หอม…”“บ้า!” เธอเขินจนแก้มร้อน “อย่ามาดมแบบนี้นะ”“มองไม่เห็น ก็ต้องใช้จมูกแทนสิครับ” คำตอบหน้าตายทำเอากะทิพูดไม่ออกน้ำอิงเ
ตอนที่37 โลกที่มืดมิดเช้าวันถัดมา กะทิฝืนตัวเองลุกจากเตียงทั้งที่แทบไม่ได้นอนเต็มอิ่ม ใบหน้าในกระจกซีดกว่าปกติ ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้สองคืนติดกัน ภายในเวลาเพียงสองวัน เธอดูซูบลงไปมากอย่างเห็นได้ชัดไม่ใช่ว่าเธออยากอดอาหารแต่มันกลืนไม่ลงต่างหากทุกครั้งที่พยายามตักข้าวเข้าปาก มันเหมือนมีก้อนอะไรสักอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ ต่อให้ฝืนกลืนลงไป มันก็เจ็บแปลบเหมือนกลืนเศษแก้ว น้ำเปล่าที่เคยดื่มง่ายๆ ก็ขมจนฝาดคอเธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังประท้วงความเจ็บปวดในใจกะทิขับรถมาถึงตึกคณะในช่วงสาย ลมเช้าอ่อนๆ พัดผ่านลานกว้าง นักศึกษากลุ่มเล็กๆ นั่งคุยกันตามม้าหินอ่อน เสียงหัวเราะบางๆ ดังเป็นระยะ ชีวิตคนอื่นยังคงปกติแต่ของเธอ…เหมือนโลกหยุดหมุนไปตั้งแต่คืนนั้นโดนัทกับอคินนั่งรออยู่ที่ม้าหินอ่อนตัวเดิม ทันทีที่ทั้งสองเห็นเธอ โดนัทก็ลุกพรวดขึ้นมาแทบจะทันที“ทิ! ทำไมเป็นแบบนี้!”กะทิพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นบางเบาจนแทบมองไม่เห็น“เราไม่ได้เป็นไรนิ่…”“ไม่เป็นไรอะไรเล่า!” โดนัทเดินเข้ามาจับไหล่เธอ “ทิผอมลงไปเยอะมากเลยนะ”“เมื่อคืนได้นอนไหม” อคินเองก็ลุกขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใยกะทิส่ายหน้าเบาๆ“นิ







