LOGIN叔父一家は、かつて火事で私を助けるために命を落とした。 残された唯一の三歳の娘は私たち家族の大切な宝物となった。 私は彼女と一緒に交通事故に遭った。 血が羊水と混ざって滴るのを見ながら、激痛に耐えつつ震える手で夫を掴み、私と子供を助けて欲しいと頼んだ。 しかし、夫は苛立ちながら私の手を振り払った。 「由美が骨折しているのが分からないの?」と言い放った。 母も駆けつけて私を責めた。 「こんな時にまだ自分のことばかり考えて、なんて悪質なの? 由美を一生障害者にさせたいの?」 私は彼らが医者たち全員を連れて行くのを、ただ見つめるしかなかった。 私は死んだ。一度に三つの命が失われた。 腹の中のはかわいい双子の男の子と女の子だった。 その知らせを聞いた私を最も憎んでいた彼らは、正気を失った。
View More“Sayaw, Kikay… sige pa…” halos nakapikit na saad ng matanda.
Ngumiti ako nang pilit para itago ang pandidiri na umaakyat sa lalamunan ko. Nilunok ko ang lahat ng pride ko.
“Gusto mo ba 'to?” bulong ko, ginagawang malambing at mapanukso ang boses ko kahit na gusto ko nang masuka.
Tumango siya, tila na-hipnotismo. Ang mga nanginginig niyang kamay ay humigpit sa aking mga hita.
Dahan-dahan akong tumayo, sadyang idinidikit ang bawat pulgada ng katawan ko sa kanya bago muling lumayo. Panay ang paglagok niya ng laway.
I did it perfectly hot. Bilang isang highly-paid entertainer sa VIP room ng Crimson Cloud Nine, sanay na ako sa ganitong eksena. Pero hanggang sayaw at show lang ako.
Walang extra service. Walang kama.
“Gan’yan nga, baby girl…” malanding saad nito, akmang hahaplusin ang balat ko pero pilyo ko itong hinampas.
“Just stay still, Daddy. Hayaan mong ako ang gumalaw,” nakangiti kong banta para ilihis lang ang gumagapang niyang kamay.
Kung hindi lang talaga kailangan ng nanay ko ng limang daang libo para sa emergency craniotomy bukas at pangmatagalang chemotherapy hindi ako magtitiis sa ganitong trabaho.
Buhay ng nanay ko ang nakasalalay dito kaya kailangan kong lunukin ang hiya. Isang baso pa ng matapang na alak, sapat na para patayin ang kaba at manhidin ang sistema ko.
Pero bago ko pa matapos ang routine ko, biglang nag-iba ang ihip ng hangin sa loob ng bar.
Namula ang mga ilaw mula sa labas ng VIP room. Isang panibagong kanta ang pumailanlang mula sa main floor. Mas mabigat, mas malakas ang bass.
Dahil sa biglaang hiyawan ng mga babae sa ibaba, awtomatikong napalingon ako sa malapad na salamin ng kwarto namin na nakaharap sa stage.
At doon, parang biglang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko.
Isang lalaki ang umakyat sa stage. Nakasweatpants. Walang pang-itaas. Tanging itim na bowtie lang ang suot.
Isang bagong macho dancer.
Nanuyo ang lalamunan ko. Pamilyar ang malapad na balikat na iyon. Pamilyar ang matalim na panga. Pamilyar ang bawat linya ng katawan na kumikinang sa ilalim ng pulang ilaw.
Si Rhamesis.
Ang ex ko. Ang lalaking limang taon kong pilit ibinaon sa limot matapos niya akong iwan nang walang paalam, ngayon ay sumasayaw sa harap ko.
Nag-init ang buong katawan ko. Pinaghalo ang kalasingan, galit, sakit, at matinding pagkabigla. Hindi siya nakatingin sa mga babaeng nagwawala sa ibaba ng stage.
Nakatitig siya nang diretso… sa akin. Kahit nasa VIP room ako sa itaas, tila tumatagos ang mga mata niya sa suot kong maskara, hinuhubaran ang buong pagkatao ko.
Napakagat ako sa ibabang labi ko. He looks perfectly dangerous. Ang umbok sa ibaba ng v-line niya ay agresibong sumasabay sa bawat mapanukso niyang paggiling.
God. Bakit siya nandito?
Tulala pa rin ako nang biglang bumukas nang marahas ang pinto ng VIP room. Pumasok ang dalawang bouncer, kasunod si Sir Ayan, ang floor manager ng bar. May bitbit itong itim na briefcase.
“Anong ibig sabihin nito?!” galit na angil ni Mr. Tan.
“Nagbabayad ako ng malaki para sa oras ng babaeng ‘yan!”
Hindi sumagot si Sir Ayan. Sa halip, malamig siyang lumapit sa glass table at ibinagsak ang briefcase. Isang matunog na click ang umalingawngaw nang buksan niya ito.
Tumambad ang mga bundle ng tig-iisang libong piso na maayos na nakasalansan.
Natigilan ang matanda. Maging ako ay napigil ang hininga.
“One million pesos, Mr. Tan,” malamig na sambit ni Sir Ayan. “Bayad para sa abala, at bayad para tapusin na ang entertainment ni Miss Kikay sa kwartong ito. Makakaalis na kayo.”
Nanlaki ang mga mata ng matanda. Lumunok siya, ang galit kanina ay mabilis na napalitan ng kislap ng kasakiman.
Sinong tanga ang tatanggi sa isang milyon kapalit ng pag-alis sa isang bar? Mabilis niyang hinablot ang briefcase, hindi na ako tiningnan pa, at nagmamadaling lumabas ng VIP room kasama ang dalawang bouncer.
Naiwan kaming dalawa ni Sir Ayan. Nanginginig ang mga kamay kong inayos ang silk strap ng damit ko na kanina ay sadyang ibinaba ko.
“A-anong nangyayari, Sir A-Ayan?” garalgal kong tanong.
Humarap siya sa akin at may inilabas na isang makapal na sobreng brown mula sa loob ng kanyang coat.
“Don’t worry, you’ll still get your 500, 000 talent f*e for that client.” Panigurado nito bago inilapag ang isang maliit ng brown envelope sa parehong mesa kung saan nakapatong ang alak ko.
“And another one million in check for you, Kikay,” diretsong sabi niya.
Tiningnan ko ang sobre, at pagkatapos ay sa kanya. Halos lumabas ang puso ko sa dibdib ko dahil sa lakas ng tibok nito.
Isang milyon? Kalahating milyon lang ang usapan kanina. Isang milyon… sapat na ito para sa emergency craniotomy ni Mama at malaking tulong na para sa chemo niya.
Buhay ng nanay ko ang katumbas ng sobreng iyan.
“P-para saan?” kinakabahan kong tanong, kahit na may hinala na ako na hindi ito magiging madali.
“May isang VIP sa itaas. Isang mysterious billionaire na nakabili ng pinaka-exclusive na pwesto ngayong gabi. He specifically requested this,” paliwanag ni Sir Ayan.
Itinuro niya ang bintana na nakaharap sa stage sa ibaba.
“Gusto niyang sumayaw ka ng hot dance. Doon sa main stage. Kasama ng bagong macho dancer natin.”
Hot dance with him? After what happened five years ago? Makakaya ko ba? Para sa pera?
佐藤成は飲み過ぎてひどく吐き、椅子から滑り落ちてそのまま床で寝込んでしまった。母はまだ独り言をつぶやいていた。父は無言で立ち上がり、キッチンに向かった。しばらくして、彼はゆっくりと母の隣に戻ってきた。「あなた」父の声は淡々としていた。「子供たちも向こうに行ったんだ。俺たちも、そろそろ行こうか?」母は混乱した様子で、父の言葉を理解できなかった。父は焦りを見せ、さらに続けた。「美咲は生きているときにあんなに辛かったんだ。今、向こうでまた苦しんでいるかもしれない。守ってやらないと」そう言いながら、父は静かにナイフを持ち上げ、冷静に母に突き刺した。母は驚きのあまり正気に戻り、胸に激しい痛みを感じて恐怖から床に崩れ落ちた。手をつくと、濡れた感触があった。下を見ると、佐藤成が目を見開いて血を流しながら静かに横たわっていた。母は悲鳴を上げた。その叫び声が父の怒りを煽ったのか、彼は狂ったようにナイフを振り下ろし続けた。「みんな死ぬんだ!俺の娘のために、全員だ!」母の抵抗は次第に弱まり、やがて動かなくなった。父は血の海の中、一人座り込み、私の写真を見つめていた。「美咲、もう心配しなくていい。悪い奴らはみんなお父さんが片付けたからな。」私は早々に背を向け、その残酷な光景を見ないようにしていた。父の呟きが聞こえてきた。「まだ一人残っているんだ。最後の一人が」ナイフが体に突き刺さる音が響いた。私はため息をついた。目の前には、母の魂が漂っていた。「美咲!お母さんの美咲!」母は喜びに満ちた顔で私に駆け寄ろうとしたが、私は一歩下がって彼女を避けた。母は立ち尽くし、無力な子供のように見えた。「お母さん、もう分かったの。全部間違っていたんだよ。本当に。どうして美咲、私に触らせてくれないの?」母は困惑したまま、繰り返し謝り続けた。「美咲、本当にごめんなさい。昔はお母さんが悪かったの。来世でも、またお母さんが美咲のお母さんになるから。今度こそ、あなたを世界一幸せな女の子にしてあげるから」私はじっと母を見つめ、静かに言った。「私は一度もお母さんを恨んだことはないよ」母の顔に喜びが広がったが、私はさらに続けた。「でも、許すことは絶対にない。昔も、今も、そして来世でも。そ
中村由美は連行されたが、誰も彼女が死刑になることは予想していなかった。しかし、母は狂ったように大金を投じ、最高の弁護士を雇って、どうしても由美を死刑にしようとしていた。佐藤成も不眠不休で事件にかかわり、彼女の死刑を強く望んでいた。。偶然にも、母に連れられて、彼と一度だけ顔を合わせることができた。彼の顔は無精ひげで覆われ、目は血走っていて、とても恐ろしい印象だった。ついに彼らの尽力によって、中村由美は死刑を宣告された。処刑の日、母は最も整った服を着て、関係者に賄賂を渡し、自分の目で見届けると言い張った。そのおかげで、私も母に引きずられるようにして、その血生臭い光景を目の当たりにすることになった。母はとても嬉しそうに笑っていたが、突然笑いながら涙を流し始めた。「美咲、ママの大切な宝物、ごめんね。ママが間違ってたの!」母は泣きながらも笑い続け、涙が頬を伝っていた。「見たでしょ、美咲! ママがあなたのために仇を討ったのよ! あの女は、今日で終わりよ!」私はその場面を見ていると、魂が寒々しく感じて、厚いコートが欲しくなった。中村由美が死ぬ瞬間、彼女の魂が浮かび上がった。彼女は一目で私を見つけ、しばらくの間黙り込んだ後、こう呟いた。「ごめんね、長い間分別がなかったんだ」彼女が死ぬ間際にようやく事の真相を理解したのかと思うと不思議だった。でも、考えてみると、私も死んでからやっと、両親や夫の愛を求めることを諦めたのだ。「子供の頃から寄る辺ない生活がつらくて、お母さんの厳しい態度を通じて愛を感じようとしていた。それがあなたに多くの苦痛を与えた。本当にごめんなさい」彼女が深々と頭を下げるのを見て、私は静かに頷いた。「私は君を許さない。もし今君を許したら、これまでの自分の苦しみを裏切ることになる。それはとても耐えられないことだ。生きている間、私はずっと我慢してきたけれど、死んでからはもう我慢しなくていい」私の言葉を聞いた由美は、顔を歪め、何か言いたそうだった。しかし、その言葉を口にする前に、彼女の魂は灰となり、消えていった。同時に、彼女が消えた場所から白い光が私の身体に入ってきた。すぐに寒さは消え、また力強い魂になった感覚がした。家に帰ると、父は大きなテーブルにたくさんの料理を
父は身体を曲げて、死んだ私の写真に深くお辞儀をしていた。母は涙を流し、一瞬で何十年も老け込んだように見えた。「どうしてなの、田中由美?私はあなたに十分に良くしてきたじゃないの?あんたの両親が早く亡くなって、3歳で私たちのところに来た。私はあなたをここまで育てたのよ!これまで私があなたに良くしてきたと思ったけど、それじゃ足りなかったの?」母の声は高く、張り詰めたように響き、まるで鋭い針が耳を刺すようだった。田中由美は奇妙な笑みを浮かべ、母を憐れむような目で見た。「ずっと、私の両親が美咲を助けるために死んだと思っていたのね。本当に愚かで哀れだわ!」「どういうことなの?!」母の顔から血の気が引き、震える手が止まらなかった。田中由美は狂ったように笑い、まるで正気ではないかのように話し始めた。「私の両親は美咲を焼き殺そうとして、私があなたたちの娘になるために死んだのよ!お前たちの裕福な生活を見て、私が唯一の娘になることを望んでいたんだ。でもその日は、美咲のヘアバンドが欲しくなって、母に叱られたから、こっそり逃げたの。だから、両親は私を探しに火の中に戻って行ったけど、結局、命を落としたのよ!」突然、私の頭の中に強烈な記憶が蘇った。叔父と叔母が私の服を掴んでこう尋ねた。「由美はどこにいるの?」その時、私が何も知らないと首を振ると、彼らはすぐにドアを閉め、外から鍵をかけて言い残した「ここで死ねばいい!」私はどんなにドアを叩いても開かなかった。恐怖に駆られ、私はバルコニーに走った。私の部屋は2階にあり、下には大人たちが集まっていた。私は泣き叫び、助けを求めた。背後から迫る炎と煙がまるで巨大な獣のように迫ってきた。彼らが「飛び降りろ!」と叫ぶ声が聞こえたので、思わず飛び降りてしまった。どこから勇気が湧いてきたのか、今でも思い出せない。もしかしたら、煙に呑まれて気を失いながら落ちたのかもしれない。その無意識の行動が、私の命を救ったとは思わなかった。外の火の勢いは凄まじく、由美を探していた彼らは結局、脱出できなかった。突然、私の全身が軽くなった。「彼女の両親は君を助けるために死んだ」と言われ続けていた重荷が、ついに消え去った。私は彼女に何も借りていなかった。もう、彼女に譲歩する必
母はおそらく罪悪感から、私のために特別に盛大な葬儀を準備してくれた。母が発言する番になったその時、突然警察官の一団が葬儀場に入ってきた。彼らはまっすぐ中村由美のもとへ向かい、先頭の警察官が警察手帳を見せた。「中村由美さん、あなたは殺人を依頼した疑いでお話を伺います」母は驚き、慌てて壇上から降りて警官の前に立ちはだかった。「ちょっと待って、何かの間違いじゃないの?うちの子は本当に素直な子なの!」私も、顔が青ざめた冯甜を見つめて驚きを隠せなかった。若い警官が一人いて、母の言葉を聞くと驚いた顔をして、無遠慮に目を剥いた。「お母さん、彼女があなたの娘と孫を殺した可能性があるんですよ。それを知っているのかどうかは別として、今は凶悪犯を庇っているのです」そう言って、彼は私のモノクロ写真を一瞥し、同情の色を浮かべながら続けた。「実の娘には無関心なのに、凶悪犯を守るなんて、本当にお気の毒です」「慎みなさい!」先頭の警察官が振り向き、若い警察官を一喝した。私は何が起きているのか理解できなかった。周囲の人々もみな同様に茫然とし、事態の真相を知ろうと静かに見守っていた。母の頭の中は警察の言葉で真っ白になり、まるで雷に打たれたかのように衝撃を受け、声は震えだした。「何を言ってるの?」先頭の警察官は厳かに説明を始めた。「中村由美さんは殺人依頼の疑いがあります。彼女と事故を起こした運転手の間に多額の金銭のやり取りがあり、確実な証拠に基づき、中村由美さんが30万円で運転手を買収し、高橋美咲さんを殺害しようとしたことが確認されています。証拠は十分に揃っていますので、皆さんは捜査を妨害しないでください」母は突然狂ったように中村由美を平手打ちし、そのまま彼女の髪を引っ張って噛みついた。「この卑劣な女!クズ!どうしてそんなことができるの?どうして美咲を殺したの? 私たち家族全員はあんたに親切にしてきたはずじゃないの!」その場は一時的に大混乱となり、警察官たちは二人を引き離すのに苦労した。「どうしてそんなに酷いなの? 私たちはあなたに何をしたというの?」警察に引き離された母はまだヒステリックに叫び続けていた。髪は乱れ、顔には引っ掻き傷ができ、みすぼらしい姿になった中村由美は、ここまで事態が進んだ以上、も