LOGIN
Report
天霧鈴（あまぎりりん）、27歳。記憶喪失。自分の名前さえも忘れていた彼女を、病院から自分の別荘へと連れてきたのは、従兄の天霧晧司（あまぎりこうじ）、38歳。大変な資産家。鈴の回復に一喜一憂し、献身的に寄り添う。病院で意識を取り戻してから数か月、彼が教えてくれるものが世界のすべて。彼は甘く優しく世話をしてくれるけれど、この生活は、どこか山奥に閉じ込められているようにも思える。 ある日、鈴と同い年の男性、影野夕李（かげのゆうり）が現れたことにより、事態は大きく動き始める――。 全250話前後を予定。 【その他の登場人物】 春日雷斗（かすがらいと）、明吉七華（あきよしななか） 晧司の部下
View MoreChapter 1
第１章 年の離れた従兄 第１話
เสียงหอบหายใจของร่างบางดังกระแทกความเงียบของตรอก
นี่เหรอ...กรุงเทพฯ?เมืองที่ปักหมุดไว้ว่าจะเป็นที่เริ่มต้นชีวิตใหม่ กลับต้อนรับด้วยมุมที่มืดมิดและน่าสะพรึงกลัวที่สุด
"เฮ้ย! มันอยู่นั่น!"
เสียงตะโกนหยาบๆ ดังขึ้นไม่ไกล ทำให้ร่างทั้งร่างของลลิลสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม พวกมันตามมาทันแล้ว!
สัญชาตญาณดิบสั่งให้ร่างบางตะเกียกตะกายอีกครั้ง เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายถูกใช้พุ่งตัวเลี้ยวเข้ามุมตึกถัดไป ทว่าปลายทางคือความสิ้นหวัง กำแพงอิฐสูงตระหง่านปิดทึบ
...ทางตัน…
ขาทั้งสองข้างของลลิลทรุดลงกับพื้นเปียกแฉะทันที
หมดแรงแล้ว...หนีต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ
เงาร่างใหญ่สามร่างเดินเข้ามาปิดปากตรอกที่ลลิลเพิ่งเลี้ยวเข้ามา แสงไฟนีออนสีชมพูที่กะพริบจากร้านค้าฝั่งตรงข้ามถนน สาดส่องให้เห็นรอยยิ้มแสยะน่าขยะแขยงของพวกมัน พวกอันธพาลที่น้าเข้มส่งมา
"จะรีบไปไหนอีหนู" ชายที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้าก้าวเข้ามาใกล้ ย่อตัวลงมองร่างที่สั่นเทาด้วยสายตาโลมเลีย "น้าเข้มเขาคิดถึง บอกให้พากลับไปดีๆ"
ลลิลถอยกรูดจนแผ่นหลังบอบบางแนบสนิทกับกำแพงเย็นเฉียบ หญิงสาวส่ายหน้าทั้งน้ำตา น้ำตาแห่งความอัปยศและความกลัว
"ไม่...ไม่กลับ"
"ไม่กลับ ก็ต้องกลับ!"
เสียงนั้นกระแทกใส่หน้า มือหยาบกร้านกระชากต้นแขนของลลิลอย่างแรงจนร่างทั้งร่างปลิวไปตามแรง เสื้อยืดราคาถูกที่ใส่วิ่งมาตลอดทางขาดวิ่น เผยผิวเนื้อขาวเนียนตัดกับความโสโครกของตรอก
"เฮ้ย สวยนี่หว่าถึงว่าน้าเข้มมึงหวง" ชายอีกคนหัวเราะในลำคอ
ความอัปยศพุ่งขึ้นมาจุกที่อก ลลิลกรีดร้องสุดเสียง แต่เสียงกรีดร้องถูกกลบอย่างง่ายดายด้วยเสียงดนตรีอึกทึกที่ดังกระหึ่มจากบาร์ฝั่งตรงข้ามถนน ไม่มีใครได้ยิน ไม่มีใครสนใจดอกไม้ริมทางที่กำลังจะถูกขยี้
มือที่สอง...มือที่สาม...เริ่มลูบไล้ไปตามร่างกายที่สั่นเทา
'ไม่' ความคิดนั้นแหลมคมยิ่งกว่าความกลัวใดๆ 'ยอมตายดีกว่า'
ในวินาทีที่ชายหัวหน้าก้มหน้าลงมาเพื่อจะสูดดมซอกคอ ลลิลรวบรวมแรงทั้งหมด อ้าปาก และฝังคมฟันลงบนมือหยาบกร้านนั้นอย่างจงเกลียดจงชัง!
"โอ๊ย! อีเหี้ยนี่!"
เพี๊ยะ!
ฝ่ามือหนักๆ ฟาดลงบนใบหน้าจนชาหนึบ โลกทั้งใบหมุนคว้าง รสคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วปาก ลลิลล้มลงกองกับพื้นเปียกแฉะ ร่างกายสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง
"มึงกล้ากัดกูเหรอ! " ชายคนนั้นคำรามอย่างเดือดดาล เงื้อมือขึ้นสูงเตรียมจะตบซ้ำ แต่แล้ว…
เอี๊ยดดดดด!
เสียงเบรกดังเสียดแก้วหูจนน่าแสบรอน แสงไฟหน้าสว่างจ้าจนแสบตา สาดทะลุความมืดของตรอกเข้ามา จนพวกอันธพาลทั้งสามต้องยกแขนขึ้นบังหน้า
รถเบนท์ลีย์สีดำสนิทราวกับรัตติกาล จอดขวางปากตรอกไว้พอดิบพอดี ประตูรถติดตามที่ขับตามหลังมาเปิดออกพร้อมกัน ชายชุดดำร่างสูงใหญ่สี่คนก้าวลงมาอย่างพร้อมเพรียง รวดเร็ว และเงียบกริบ
"พวกมึงใครวะ!" ชายที่ถูกกัดตะโกนถาม เสียงสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับกลุ่มคนที่มาใหม่
ตุบ!
ทุกอย่างเกิดขึ้นและจบลง ภายในไม่ถึงสามสิบวินาที ความเงียบที่น่าอึดอัดกลับเข้ามาปกคลุมตรอกอีกครั้ง มีเพียงเสียงร้องครวญครางเบาๆ ของพวกอันธพาลที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น
ร่างบางคลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย พวกเขาอาจเป็นผู้มีอำนาจที่ผ่านมาพบ เลยยื่นมือมาช่วยให้เธอหลุดพ้นจากนรกขุมนี้ได้อย่างทันท่วงที
ประตูรถเบนท์ลีย์คันหรู ประตูหลังฝั่งคนขับก็เปิดออกอย่างเชื่องช้าและมั่นคง
รองเท้าหนังขัดมันวาวจนสะท้อนแสงไฟนีออนสีชมพู ก้าวเหยียบลงบนพื้นตรอกที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำครำ กลับไม่เปื้อนเปรอะเลยแม้แต่น้อย
ร่างสูงสง่าในชุดสูทไร้รอยยับก้าวตามออกมา แสงไฟจากหน้ารถสาดส่องจากด้านหลัง ทำให้ลลิลเห็นเพียงเงาดำมืดที่สูงตระหง่าน 'ธนาทัศ' บุรุษผู้เป็นนายใหญ่แห่งตระกูล 'อันธการกุล' ก้าวผ่านร่างบางไปราวกับเป็นเพียงกองขยะกองหนึ่ง แล้วไปหยุดตรงหน้าชายชุดดำที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้า เดช
"เรียบร้อยดีใช่ไหม"
น้ำเสียงนั้น ทุ้ม เรียบ และเย็นชา เป็นเสียงของคนที่คุ้นเคยกับการออกคำสั่ง ไร้ความตื่นตระหนกใดๆ
"ครับนาย การเจรจาที่บาร์ไม่มีปัญหา ของกำลังจะย้ายครับ" เดชรายงาน
"ดี"
บทสนทนาสั้นๆ นั้นจบลง และนั่นคือเวลาที่ธนาทัศหันมามองลลิลเป็นครั้งแรก ลลิลตัวแข็งทื่อภายใต้สายตานั้น
ดวงตาคู่นั้นเย็นชาเหมือนน้ำแข็งขั้วโลก ว่างเปล่า ไร้ความปรานี สายตานั้นกวาดมองตั้งแต่ศีรษะที่เปรอะเปื้อน เสื้อผ้าที่ขาดวิ่น จนถึงเท้าเปล่าที่สั่นเทา
ธนาทัศขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความสงสาร แต่เหมือนรำคาญใจกับภาพที่ไม่น่าดูตรงหน้า
ร่างสูงขมวดคิ้วเล็กน้อย ถอดสูทตัวนอกราคาแพงออก แล้ว 'โยน' คลุมลงบนร่างของลลิล
สูทตัวนั้นหนักอึ้ง และอุ่น มีกลิ่นหอมจางๆ ของโคโลญจน์ราคาแพงและกลิ่นยาสูบจางๆ ที่ลลิลไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน นี่คือความอบอุ่นที่ได้รับในรอบหลายวันที่ผ่านมา
ลลิลกำลังจะเงยหน้าขึ้นเพื่อขอบคุณ แต่ชายหนุ่มก็หันหลังกลับไปสนใจธุระของตนเอง ร่างสูงพูดกับเดชด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"จัดการให้เรียบร้อยซะ"
คำสั่งฆ่านั้นเบาบางแต่หนักแน่นราวกับค้อนที่ทุบลงมาบนโลกทั้งใบของลลิล
"ครับนาย" เดช ชายมือขวาคนนั้น ขานรับคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเดียวกับเจ้านาย
ลลิลรู้สึกถึงความตายที่คืบคลานเข้ามา ร่างทั้งร่างชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สูทราคาแพงที่เคยให้ความอบอุ่นเมื่อครู่ หล่นฮวบลงจากไหล่ กองลงบนพื้น เผยให้เห็นร่างที่บอบช้ำและเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นอีกครั้ง
ไม่นะ...หนีจากน้าเข้ม...รอดจากพวกอันธพาล...ไม่ใช่เพื่อมาตายอย่างหมาข้างถนนในตรอกมืดๆ นี้
ลลิลใช้แรงเฮือกสุดท้ายพุ่งเข้าหาร่างสูงของคนที่ดูเป็นหัวหน้า
ซบใบหน้าที่เปื้อนเลือดและน้ำตาลงบนรองเท้าหนังขัดมันราคาแพง กอดขากางเกงสแลคเนื้อดีไว้แน่นราวกับคนจมน้ำที่คว้าขอนไม้ท่อนสุดท้าย
ทุกอย่าง 'ชะงัก' เดชหยุดก้าว ธนาทัศนิ่งแม้แต่เสียงลมหายใจของลลิลก็ยังหยุดไปชั่วขณะ
นี่เป็นสิ่งเดียวในคืนนี้ ที่ทำให้ชายผู้เย็นชาคนนี้ประหลาดใจได้
ธนาทัศก้มลงมอง 'สิ่งมีชีวิต' ที่กำลังเกาะขาอยู่ สั่นเทา แต่ไม่ยอมปล่อย
"ได้โปรด..." เสียงที่แหบพร่าและสั่นเครือจนแทบไม่เป็นภาษา "ได้โปรด...อย่าฆ่าฉัน ฮึก..."
"ฉันจะไม่พูดอะไร ฉันสาบาน...ฉันทำได้ทุกอย่าง"
"ฉัน...ฉันไม่มีใคร จะไม่มีใครตามหา...ได้โปรด"
ร่างบางอ้อนวอนซ้ำไปซ้ำมา สติแตก แต่สัญชาตญาณยังคงสั่งให้เกาะขาชายผู้นั้นไว้แน่น
ร่างสูงมองหญิงสาวอยู่นานหลายวินาที ใบหน้าที่บอบช้ำกลับเผยความงดงามล้ำค่าที่ไม่อาจซ่อนได้ แสงไฟสลัวกระทบดวงตาคู่สวยที่สิ้นหวังราวกับเพชรในโคลนตม
แม้จะเป็นเพียงนางนกในกรงที่ไร้เจ้าของ แต่ความงามและรูปลักษณ์นี้ มีมูลค่าพอที่จะใช้เป็น 'ตัวประกันชั้นดี' …
"ฉันทำแต่เรื่องผลประโยชน์เท่านั้น"
ลลิลชะงักเงยหน้าขึ้นมองร่างสูง ดวงตาที่บวมช้ำเบิกกว้าง
ดวงตาคมกริบก้มมองดวงตาสวยที่สิ้นหวังคู่นั้น
"แล้วจะเอาอะไรมาแลกกับชีวิตของเธอ"
Latest chapter
愛は星影に抱かれて 第３章 あなたが好き 第26話＊
夕方から夜へと移る頃に、始まった行為。無我夢中で求め合い、時を忘れた。 夜中に、二人でシャワーを浴びた。それは、身を清めるというよりも、一層欲を煽るための行為だった。退院してから自分の居室として使ってきた部屋に、バス・トイレがついている理由がよくわかった。 さすがに空腹を感じ、何か軽いものを食べようという話になり、ムースとアイスクリームを思い出した。手をつないで、何も着ないで、冷蔵庫まで歩いた。 夕李が持ってきてくれたデザートを、晧司さんと、裸のままでキッチンに並んで食べる。曖昧な罪悪感は、ムースとともに舌の上でとろけていった。夕李へのごめんなさいの気持ちは、喉を通り過ぎていくアイスクリームとともに飲み込んだ。晧司さんは私の指についたアイスクリームを舐め、私は彼の甘い舌を求めた。バニラの味。この夜、彼は最初、キスをためらっていたようだけど、この時間になればもう関係なかった。 二人、生まれたままの姿で室内を歩くのは、恥ずかしさよりも落ち着く気持ちの方が大きかった。ひっそりと静まった山中。昨夜の台風が遠い昔のことのよう。 世界中に、私たちのほかに目を覚ましているものはないと思うほどの静けさ。エデンの園って、こういうところなのかなとさえ感じる。 体を隠すものは、私の長い髪だけ。口づけを繰り返し、じっと見つめ合う。キッチンでもリビングでも、もうどこで何をされたってかまわない……ただ、より深く交わりたい。燃える欲を互いの瞳の奥に読み取りながら、わざと軽いキスをする。クスクス笑って、探り合い。今夜もう一度燃え上る瞬間を待ち焦がれる。今すぐ……もう少し……我慢できない……あとちょっとだけ……吐息でくすぐり合って、熱い体を焦らし合う。 彼の胸の中心を、ぺろりと舐めた。 ね、晧司さん。 私、今夜あなたと、どこまでも堕ちていきたい――。
Last Updated : 2026-07-17愛は星影に抱かれて 第３章 あなたが好き 第25話＊
彼は慣れていた。この部屋で、私を抱くことに。二人の体重をしっかりと支える大きなベッド……普段一人で使っている時は、寂しくなるくらい大きい。そうだ……私は毎晩のようにここで晧司さんに抱かれていた……官能の波の芯とも言うべき部分に、うっすらと真実が見え始める。「もっと足を開いて……ん？ どうした？」「恥ずかしい……」「それが、いいんだろう？ こんなにして……」「アンッ……」 優しい意地悪に、甘く抗い引きずられていく。翻弄されることに悦びを覚えていく。心の防御がポロポロと剥がれ落ち、私の内面まで丸裸にされる……もう少し……もう少しだけ先を知りたいと口に出すことはできなくて、体で伝える……。足を絡め、腰をくねらせ、唇をねだる。「リン……かわいい、リン……」 言えないことも、彼は察して受け止めてくれる。心と体の会話が、完全に成り立っている。ああ、この部屋は晧司さんと私が愛し合うための場所なんだ……この体は彼にこんなにも応えている……。「晧司さん……それ、なくても、いいから……」「リン……」 薄い膜を隔てずに私の中で達してほしい……懇願する私を、彼は「いい子だから、今夜は我慢だ」となだめた。「我慢なんていや。お願い……」 何かに憑かれたように、私は願った。その行為が何をもたらすかわからないような子供でもないというのに。「たまらないな……」「あっ……あ、あぁっ」 彼は願いを聞き入れてはくれず、その代わりとでも言うように、ベッドでも何度も体位を変えて楽しませてくれた。私の羞恥心と欲望が、美しいと言いたくなるほどの完璧なバランスで剥き出しにされていく。彼が私をコントロールしているわけではなく、私自身が望み、限りなく彼を欲した。「もっと、見て……全部見て、晧司さん……」「見ているとも……綺麗だ、リン……」「うれ、し……はぁ、あん、そこ……もっと……」「かわいいよ、リン……すごいな、君のナカは……イき続けている……」「あぁぁっ、ンッ、気持ちいいっ……」 絶え間なく押し寄せる波。達して、またすぐに絶頂に追い込まれ、さらなる快楽の淵へと引きずり込まれていく。 晧司さん……晧司さん……私をあなただけのものにして……。
Last Updated : 2026-07-16愛は星影に抱かれて 第３章 あなたが好き 第24話＊
直接触りたいのに……直接触ってほしいのに、許してもらえない。せめてキスをしてくれたらいいのに、彼はそれもしない。服の上からなぞられる感触、世界の中に彼しか感じられないような圧倒的な存在感……。 頭の中を熱がめぐる。ここがベッドの上ではないことさえ忘れてしまう。どこであろうとかまわない、私をもっと欲しがって――と叫んでしまいそう。 晧司さんの手が、私の腰から下の丸みを撫でた。「あっ……」 彼がほんの少し力をこめただけで、私の体はガクガクと震えた。「おっと」 しゃがみこんでしまいそうになったのを、抱き止められる。こういうことが前にもあったのかどうかわからないけど、弛緩した私の体を抱えて彼は満足そう。「こっちは狭い……君の寝室へ行こうか」 頷くことしかできなかった。 前の晩以上に激しかった。彼も、私も。 部屋に入るなり、閉まった扉に背を押し付けられ、立ったままで着衣でつながった。いつ用意したのか、晧司さんはガウンのポケットに避妊具を忍ばせていた。自分の部屋を出てくる前から、私の情欲を見抜いていたのかもしれない……。「あんっ、あ、あっ……」 始まったばかりだというのに、獣のように声をあげてしまう。ベッドへ行くまでの間に体位を変えて何度も達した。息をつく間もなく、容赦なく攻められる。朝の憔悴ぶりが嘘のように、彼は回復していた。その凄まじい回復力に心の底ではホッとし、どこか恐ろしい気持ちもあり、焦点が定まらないまま私自身、彼にのめりこんでいく。 ようやくベッドにたどり着いた時には、二人とも汗びっしょり。床の上には、ガウンとワンピースと私の下着が落ちていた。
Last Updated : 2026-07-16愛は星影に抱かれて 第３章 あなたが好き 第23話＊
彼はバスローブからガウンに着替えていた。お昼過ぎに着ていたものよりも、体のラインがはっきりと出るタイプ。色は黒で、彼の男性的な部分を一層引き立てている。 飲み物を用意すると言ったのにそれをせず、彼の部屋の前で壁にもたれて欲を感じていたことを、ごまかす暇はなかった。私は、服の上から自分の胸を触ろうとしていたのだから……。クリーム色のワンピースは雲のようにふわふわと軽く、小さな動きでも大きく揺れる。 ガウンの下に、彼は何も着ていないように見える。全身から匂い立つような色気を、隠すのではなく強調するために、そのためだけにガウンを纏っている……そう思える。少しでも動けば露わになりそうな胸元から、目を離すことができない。ゆっくりと浮かべた笑みは、昨夜以上の嵐の訪れを予感させる。「どうしたのかな？ リン」「え……」「続きを」 腕を組んで、今出てきた扉に背を預けた晧司さん。彼の意図するところがわからない。いいえ、わかってしまうのが、怖い……。「怖がることはない。ここにいるのは君と私だけだ。……さあ、見せてごらん」 彼の言葉を、頭よりも早く心と体が理解した。自分でも驚いたことに、私は彼に見せつけながら自らを官能の海へと誘い始めた。「はぁ……ん……」 全身が感じやすくなっている。早く触りたくて、恥ずかしいけれど服をずらそうとすると、「まだだ。我慢しなさい」と制止される。もどかしさも興奮の材料となり、熱が高まっていく。見られながら自分を慰めることに、戸惑いつつも悦びを感じて止まらない。焦らされれば焦らされるだけ、欲しくなる……今日、私に対して遠慮がちにしていたのも、プレイの一環だったのかと勘繰ってしまいそうになる……。「今夜は休ませてあげたかった……そのつもりでいたんだが、これでは難しいな」「あっ……」 壁と彼との間に挟まれ、体が密着した。彼が本能的に私を欲しがっていることが、押し当てられた部分から伝わってくる。
Last Updated : 2026-07-12愛は星影に抱かれて 第１章 年の離れた従兄 第２話
『大きなリビング』からテラスへと出られる窓は、開け放たれていた。半分だけ屋根がある広いテラスには、朝食の支度が整っている。晧司さんは、柔らかな椅子に私をそっと下ろした。彼は、向かい側ではなく私の右隣。 七月上旬の光は強いけれど、適度に日陰ができる造りなのであまり気にならない。水面を渡るそよ風は涼気を含んでいる。 「気持ちいい……」 ほぅ、と息をついて、コーヒーのポットに手を伸ばした。晧司さんのカップを引き寄せ、ゆっくり注ぐ。彼は何か言いかけたけれど、黙って待ってくれた。ん……重いけど、大丈夫。ポットを置くと「ありがとう」と温かな声。彼はお返しにと、私にカフェオレを作ってくれた
愛は星影に抱かれて 第１章 年の離れた従兄 第１話
「リン、食事の支度ができたよ」 低く、穏やかな声が私を呼ぶ。「はい、今行きます」「こちらへ運ぼうか？」 戸口から姿を現したのは、従兄の天霧晧司さん。今日も優しい笑顔。「いえ、大丈夫です。今朝はとても気分がいいので」 本心からそう言ったのに、彼は心配そう。部屋の中へ静かに入ってきて、身支度を済ませた私を眩しげに見た。「今日は本当に調子がいいんです。洗顔も着替えも、途中で休むことなく済ませることができたんですよ」 クローゼットから、服を選ぶ余裕もあった。薄い緑色のサマードレス。「それはよかった。しかし、一度に動き過ぎてはいけないよ」「晧司さん、本当に過保護ですね。もうじき、あ
愛は星影に抱かれて 第１章 年の離れた従兄 第４話
退院するまで、ついにほかの親族と会うことはなかった。 別荘へ移ったのは、六月中旬のよく晴れた日。それまでは梅雨らしく、雨が降り続いていた。 時間がかかるからと、私が横になれる車が用意され、運転手は晧司さんの古い知り合いだという男性が務めた。春日雷斗と名乗った四十歳くらいの彼は、どこか、時代劇で殿様にお仕えする忍びのように思えた。晧司さんは、「当たらずといえども遠からず、だな」と笑った。 途中、何度か休憩を入れながらたどり着いた山中。開けた場所に広がる広大な湖。そのほとりに佇む瀟洒な建物は、初めて見るのにどこか懐かしく感じた。 出迎えてくれたのは、私と同じくらいの年頃の、きりっとした
愛は星影に抱かれて 第１章 年の離れた従兄 第３話
天霧鈴、二十七歳。十二月二十一日で、二十八歳を迎える。 今、わかっていることはそれだけ。職業も、元の住まいも、晧司さん以外の身内の存在も、一切知らされていない。先入観なく自分で思い出せるのならその方がよいから、と言われている。 あの日、お医者様に呼ばれた晧司さんは、「すぐ戻るよ」と私の手を握った。彼の体温だけが、この世で唯一、確かなものに感じられた。ほかに私を知っているという人が現れる様子もなく、看護師さんが何度か出入りした。自分が点滴だけで生かされてきたこと。それは、かなり長い期間であること。少しずつ状況がわかってきた。 病室は特別室で、晧司さんは親族用に仕切られた小部屋で寝泊
