LOGINสำนักเจียวเจี๋ย
&
แคว้นต้าห่าน สุสานราชวงศ์ต้าห่านเงียบสงบมาก ต้นไม้สีเขียวสดและรูปร่างงดงาม บ่งบอกว่าได้รับการดูแลเอาใจใส่ หญ้าและดอกไม้รอบๆ ต่างกำลังอวดโฉมอยู่เช่นเดียวกัน “ท่านแม่ นางคือภรรยาของข้า” หลี่เทียนเหยาเอ่ยพลางก้มตัวลงวางดอกไม้ที่หน้าสุสาน อวิ๋นเยว่เล่อก้มลงวางดอกไม้เช่นเดียวกัน “สวัสดีท่านแม่ ในที่สุดเราก็ได้พบกัน” นางเอ่ยพร้อมกับจับมือหลี่เทียนเหยาเอาไว้ “บุตรชายของท่านแม่รูปงามมาก ข้าอวิ๋นเยว่เล่อ จับจองเขาเมื่อสามปีก่อน ตอนนี้สำเร็จผลแล้วเจ้าค่ะ” หลี่เทียนเหยายกยิ้ม “เด็กน้อย เห็นได้ชัดว่าตอนนั้นเจ้าล่อลวงข้าให้แต่งกับเจ้าก่อน” “นี่ก็เหมือนกันแหละ ท่านแม่เข้าใจน่า” อวิ๋นเยว่เล่อเอ่ยพลางหัวเราะ “ท่านแม่ ข้าจะดูแลเทียนเหยาอย่าง
เช้าวันรุ่งขึ้น อวิ๋นเยว่เล่อ หลี่เทียนเหยา ไป่อิ๋งเยว่ อวิ๋นซีฉือ ศิษย์ตัวน้อย และตบท้ายด้วยเหิงหลินออกเดินทางตั้งแต่เช้า ตอนนี้การเข้าออกดินแดนเวหาศล้วนทำได้ง่ายราวกับเดินเล่นที่หน้าบ้าน นี่ต้องยกความดีความชอบให้กับเจ้าของกิจการร้านรับฝากเงิน ผู้กุมอำนาจทางการเงินคนใหม่ของดินแดนเวหาศอย่างหลี่เทียนเหยา! ณ ดินแดนสี่แคว้น แคว้นต้าเหลียง อวิ๋นเยว่เล่อยืนอยู่บนเรือบินลำใหญ่ ด้านล่างของนางคือแคว้นต้าเหลียงที่นางเคยมาเพียงครั้งเดียว และพระราชวังเองก็อยู่ด้านหน้าแล้ว “พร้อมหรือยัง?” หลี่เทียนเหยาเดินเข้ามาใกล้ มือไขว้หลังมองไปด้านหน้า “พร้อมแล้ว” อวิ๋นเยว่เล่อยกยิ้ม นาง
ไป่อิ๋งเยว่เขียนอักษรบางอย่างเล็กน้อย นิ้วมือที่จับพู่กันอยู่พลิ้วไหลครู่หนึ่งนางก็วางพู่กันลง สีหน้าไม่เปลี่ยน แม้สิ่งที่เขียนอยู่จะน่าตื่นตกใจเพียงใดก็ตาม ตึกๆๆ เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาในห้อง มือนุ่มของคนที่เข้ามาใหม่จับที่บ่าของไป่อิ๋งเยว่แผ่วเบา ลงมือนวดไปตามบ่า “เยว่เล่อ แม่...” ไป่อิ๋งเยว่จับมือบุตรสาวที่นวดให้นางอยู่เบาๆ นางคล้ายจะเอ่ยอะไร แต่สุดท้ายก็เอ่ยไม่ออก อวิ๋นเยว่เล่อยกยิ้ม ย่อตัวลงและกอดมารดาจากข้างหลัง ท่าทางออดอ้อนอย่างที่พบเห็นได้ยาก สายตาปะทะกับกระดาษที่มารดาตนเองพึ่งเขียนจบเมื่อครู่ “ท่านแม่ ในที่สุดท่านก็เขียนมันสักที” ไป่อิ๋งเยว่หัวเราะ “ที่แท้
“สำนักผู้พิทักษ์หรือ?” ซ่งหมิงทวนคำ อวิ๋นเยว่เล่อเอ่ยต่อ “แม้ว่าจะรู้ว่าใต้หล้ามีผู้พิทักษ์คอยปกป้อง แต่ข้าก็ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดทุกคนจึงหวาดกลัวถึงเพียงนี้ พวกเขาไม่เคยมาแสดงอำนาจ แต่ทุกคนกลับหวาดกลัว พวกเขามีพลังแบบใดกันแน่?” หลี่เทียนเหยาหลุบตาลง “พลังแปลกประหลาด ตามพลังพิทักษ์ที่ตนเองมี” ซ่งหมิงพยักหน้า “แม้ว่าผู้พิทักษ์จะไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน แต่ว่าหอคอยผู้พิทักษ์ด้านบนก็คือสิ่งที่พวกเราเห็นได้ชัดเจน และรู้ว่าผู้พิทักษ์ยังคงอยู่ คนที่เคยไปมีไม่มาก น่าจะเป็นผู้นำของห้าสำนักใหญ่แหละมั้ง” “แล้วเป็นไปได้หรือไม่ที่ผู้พิทักษ์จะสนับสนุนสำนักใดสำนักหนึ่ง” หลี่เทียนเหยาเอ่ยถามบ้าง แค่เสียงตอบกลับกลับไม่ใช่ซ่งหมิง เป็นไป่อิ๋งเยว่ที่เดินมาพร้อมอวิ๋นซีฉือ
บรรยากาศยามค่ำคืนในวันนี้คึกคักว่าทุกวัน วันนี้อวิ๋นเยว่เล่อตัดสินใจทำอาหารให้ทุกคนได้กินกัน หลังจากที่ผ่านสถานการณ์เคร่งเครียดกันมา ช่วงที่ผ่านมาทุกคนช่วยพวกนางเอาไว้มาก ซ่งหมิงเดินเอ้อระเหยเข้ามาส่องในครัวน้อย “ศิษย์รัก เจ้าจะทำอะไรเลี้ยงพวกเราหรือ? ไม่เห็นเจ้าก่อไฟเลย มีแต่น้ำซุปหม้อใหญ่เท่านั้น” อวิ๋นเยว่เล่อยกยิ้ม นางกับเหิงหลิน และศิษย์พี่อีกสามคนช่วยกันทำสิ่งนี้ตั้งแต่บ่ายแก่ๆ “ของกินที่รับรองว่าพวกท่านได้กินแล้วจะหยุดไม่อยู่เชียวละ” “มันคืออะไรหรือ?” ซ่งหมิงยังไม่ละความพยายาม มองแล้วก็ไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร “ศิษย์รัก มีแต่ของดิบทั้งนั้น เจ้าคงไม่ให้พวกข้ากินดิบๆ หรอกนะ” อวิ๋นเยว่เล่อเหลือบตาขึ้น “เดี๋ยวก็รู้เจ้าค่ะ”
ข่าวใหญ่สะเทือนดินแดนเวหาศ! สำนักหนี๋เจ๋อ สำนักฝึกยุทธอันดับสอง ล่มสลายลงภายในคืนเดียว! ณ ร้านน้ำชา “นี่ เจ้ารู้ข่าวหรือยังว่าสำนักหนี๋เจ๋อล่มสลายลงแล้ว! ข่าวนี้พึ่งออกมาเอง ได้ยินว่าผู้พิทักษ์กำลังสืบหาเบาะแสอยู่เชียวนะ” ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยกับสหายข้างกายระหว่างดื่มชา “เป็นไปได้อย่างไร? ผู้พิทักษ์ไม่เคยลงมายุ่งกับการแย่งชิงของสำนักฝึกยุทธมิใช่หรือ? แล้วเหตุใดถึงลงมาหาเบาะแสเล่า?” สหายตกใจจนหน้าซีด แต่เขาก็ยังสงสัยบางอย่างที่คนมองข้ามไป “จะอะไรเสียอีก นี่ก็เพราะว่าสำนักหนี๋เจ๋อมีผู้พิทักษ์อยู่เบื้องหลังนะสิ” ณ ร้านอาหาร&n







