ตอนที่ 4 เมืองถงหว่าน!

          หากจะบอกว่าแคว้นต้าเฉินเป็นชิ้นเนื้ออันหวานมันก็ไม่ผิดนัก!

          อวิ๋นเยว่เล่อวิเคราะห์สถานการณ์รบไปพลางเดินไปพลาง แคว้นต้าเฉินมีจักรพรรดิบ้าอำนาจอยู่คนหนึ่ง ครบสูตรจักรพรรดิชั่วทุกข้อ มัวเมา บ้าสตรี และหลงใหลในอำนาจ

          แต่แคว้นกับมีแต่บัณฑิตและนักปราชญ์ ที่เลวร้ายที่สุดคือแม่ทัพฝีมือดีล้วนถูกฆ่าตายเพราะไม่ยอมรับจักรพรรดิไปหมดแล้ว!

          อวิ๋นเยว่เล่อคิดหาทางออก หรือไม่งั้นนางและท่านแม่หนีไปแคว้นอื่น?

          ตอนนี้ขบวนเริ่มเดินทางไปยังเมืองถงหว่านแล้ว ทุกครอบครัวเก็บของป่าและกรอกน้ำเก็บไว้แล้วก็เดินทางต่อ จากคำบอกเล่าของอวิ๋นซีฉือ เดินอีกสามวันก็น่าจะถึงเมืองถงหว่าน

          เมื่อวานหลี่เทียนเหยาลงมือต้มยาเอง ส่วนอวิ๋นซีฉือลากตัวบุตรสาวไปทำความสะอาดจนใบหน้ากลับมางดงามเหมือนเดิม

          หลี่เทียนเหยาสัมผัสได้ว่ามีคนกำลังมองเขาอยู่ “มองพอหรือยัง?”

          อวิ๋นเยว่เล่อเลิกคิ้ว “ข้าว่าท่านก็หล่อไม่เบา? ไม่สนใจแต่งกับข้า?”

          หลี่เทียนเหยาพึ่งเคยเจอหญิงสาวหน้าไม่อายเป็นครั้งแรก เห็นได้ชัดว่าเมื่อวานตอนที่เขารู้อาการป่วยของแม่นาง นางยังแผ่ไอสังหารออกมาอยู่เลย

          วันนี้กลับเอ่ยเรื่องแต่งงาน!

          “ไม่แต่ง”

          “น่าเบื่อเสียจริง” อวิ๋นเยว่เล่อเดินไปปัดใบไม้ไป ดูเหมือนว่าการหยอกล่อเขาจะไม่ทำให้เขาเผยสิ่งใดออกมาเลย แต่มีสิ่งหนึ่งที่นางรู้คือเขาคล้าย เม่น แผ่หนามแหลมออกมาเมื่อคนอื่นเข้าใกล้

          คนผู้นี้ แต่ก่อนจะต้องเป็นคนที่ใครก็ไม่กล้าเขาใกล้แน่!

          พักกินข้าวเที่ยงก่อนจะออกเดินทางต่อ ตลอดเส้นทางมีอวิ๋นเยว่เล่อเอ่ยเล่นกับยายๆ ทั้งหลายทำให้บรรยากาศไม่เงียบจนเกินไป

          แม้จะเหนื่อย แต่เห็นได้ชัดว่าอวิ๋นเยว่เล่อทำให้ทุกคนไม่เครียดจนเกินไป ไม่พอนางยังเดินไปพยุงยายๆ ทั้งหลายที่เดินไม่ไหว สักพักก็เปลี่ยนคน ขบวนอพยพนี้ถือว่าเดินช้าสักหน่อย แต่กลับไม่มีคนล้มระหว่างทาง

          บุคลิกของอวิ๋นเยว่เล่อก่อกวนจิตใจของหลี่เทียนเหยา ไม่ว่าจะสีหน้ายิ้มแย้ม หรี่ตาลง หรือว่าแผ่ไอสังหาร สิ่งเหล่านี้ไม่น่าจะอยู่ด้วยกันได้!

          และนางเปลี่ยนสีหน้าเร็วยิ่งกว่าสิ่งใด!

          ค่ำวันที่หนึ่ง

          ทุกคนต่างกางที่พักง่ายๆ หาไม้มากางและมุงผ้าเช่นเดิม เพิ่มเติมคือหลี่เทียนเหยาเข้าป่าและหาสมุนไพรมาบด ก่อนจะส่งให้กับอวิ๋นเยว่เล่อ

          “อะไร?” อวิ๋นเยว่เล่อมองห่อสมุนไพรที่ถูกบดนิ่ง ในมือของนางยังมีปลาตากแห้งอยู่ ด้านหน้ามีกองไฟ

          นางกำลังจะย่างปลา!

          “ยาไล่แมลงและสัตว์มีพิษ เจ้าเอาไปโรยรอบๆ ที่พักของชาวบ้าน” หลี่เทียนเหยาวางห่อยาลง จับปลามาย่างเอง แต่แล้วก็เกิดบางอย่างขึ้น

          ปลาไหม้!

          อวิ๋นเยว่เล่อตบหน้าผากตนเองแล้วก็หัวเราะ “ในที่สุดข้าก็รู้แล้วว่าท่านไม่ได้เก่งไปทุกอย่าง ฮ่าๆๆ ย่างปลาง่ายๆ เพียงนี้ท่านก็ทำมันไหม้เสียได้”

          “ต้มยาง่ายๆ ใครก็ทำได้ เจ้ากลับทำหม้อระเบิด” หลี่เทียนเหยาเอ่ย

          “นี่เหมือนกันหรือ?” อวิ๋นเยว่เล่อไม่ยอม

          “เหมือนสิ” หลี่เทียนเหยาก็ไม่ยอม!

          อวิ๋นซีฉือมองทั้งสองคนก่อนจะยกมือห้าม “พอ! พวกเจ้านี่ยังไง ความสามารถไม่เหมือนกันก็ยังจะทะเลาะกันอีก? โตจนป่านนี้แล้ว เดี๋ยวแม่จะเอาไปโรยเอง พวกเจ้าอยู่ดีๆ เล่า อย่าทะเลาะกันอีก”

          อวิ๋นเยว่เล่อเอ่ย “ใครอยากทะเลาะกับเขากัน”

          “......” หลี่เทียนเหยามองปลาที่อวิ๋นเยว่เล่อเอาไปย่างเอง นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าดุเขา และสั่งสอนเขาราวกับเขาคือเด็กตัวเล็กๆ

          ทั้งสองเงียบกันไปนาน จนอวิ๋นเยว่เล่อย่างปลาสุกแล้วก็ยื่นให้กับหลี่เทียนเหยา นางเอ่ยขึ้นมาก่อนราวกับลืมเรื่องก่อนหน้านี้ไปแล้ว

          “เจ้ารู้เรื่องพลังบ้างไหม? เล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ”

          หลี่เทียนเหยารับปลามาถือไว้ “อื้ม”

          “อื้ม? เจ้าควรจะเล่ามากกว่านี้สิ” อวิ๋นเยว่เล่อเอ่ยไปกินปลาไป แต่ดูเหมือนว่านางจะไม่พอใจ นางหันไปหยิบผักดองออกมา ก่อนจะแบ่งให้กับหลี่เทียนเหยาด้วย

          “เจ้าต้องการรู้เรื่องอะไร สายพลัง หรือขั้นพลังละ?” หลี่เทียนเหยาชิมผักดอง เขาพบว่าผักดองนี้อร่อยมาก ปฏิเสธไม่ได้ว่าอวิ๋นเยว่เล่อมีพรสวรรค์ในการทำอาหารมาก!

          “ทั้งหมด” อวิ๋นเยว่เล่อตอบสั้นๆ มือเลาะก้างปลาออก

          หลี่เทียนเหยาชะงัก เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่านางจะถามทั้งหมด “เจ้าไม่รู้เรื่องอะไรเลยหรือ?” เมื่อเห็นว่าอวิ๋นเยว่เล่อส่ายหน้า หลี่เทียนเหยาก็เอ่ยอย่างใจเย็น “สายพลังมีทั้งหมด 6 สาย ก็คือ ธาตุดิน ธาตุน้ำ ธาตุไฟ ธาตุลม ธาตุอากาศ และธาตุวิญญาณ”

          “อ่อ แล้วระดับพลังละ?”

          “ขั้นพลังซับซ้อนมาก เอาเป็นว่ามี 6 ขั้น แต่ละขั้นมี 20 ระดับ ทุกๆ ระดับพลังที่ 20 เจ้าจะเลื่อนขั้นพลัง และขั้นพลังนี้จะบ่งบอกว่าเจ้ามีความกว้างใหญ่ของพลังเท่าไหร่”

          “ความกว้างใหญ่ของพลัง?”

          “ใช่ แต่ละคนมีคุณสมบัติเฉพาะของแต่ละธาตุ พลังของแต่ละคนไม่เหมือนกัน....” หลังจากนั้นทั้งสองคนก็พูดคุยกันถึงขั้นพลังและระดับพลังจนอวิ๋นเยว่เล่อเข้าใจแล้ว

          ขั้นพลังมี 6 ขั้น คือ

          ขั้นพลังปราณนภา ระดับ 1-20

          ขั้นจ้าวสงคราม ระดับ 21-40

          ขั้นราชันสงคราม ระดับ 41-60

          ขั้นจักรพรรดิสงคราม ระดับ 61-80

          ขั้นนักรบบรรพกาล ระดับ 81-100 และขั้นพลังระดับเซียนไม่ระบุระดับ

          “แล้วข้าเล่า มีพลังหรือไม่?” อวิ๋นเยว่เล่อกางมือออก ให้หลี่เทียนเหยามองดูร่างกายตัวเอง

          หลี่เทียนเหยาขมวดคิ้ว “ข้าไม่รู้”

          “เอ้า เจ้าต่อสู้กับมือสังหารเสียขนาดนั้น เจ้าจะมองไม่ออกว่าข้ามีพลังหรือไม่มีเชียวหรือ? ทักษะของเจ้าชักจะไร้ประโยชน์ไปหน่อยแล้ว” ว่าแล้วอวิ๋นเยว่เล่อก็กินปลาต่อ หยิบปลาไม้หนึ่งส่งให้หลี่เทียนเหยา อีกสองไม้ที่เหลือเก็บไว้ให้มารดานาง!

          หลี่เทียนเหยามองปลาที่ตนเองรับมา ไร้คำจะโต้ตอบทันใด

          ด้วยความสามารถของเขา นางคือคนแรกที่กล้าว่าเขาไร้ประโยชน์!

          “อ่อ จริงสิ อย่าลืมต้มสมุนไพรเล่า”

          “......”

          นี่สินะ สิ่งที่มีประโยชน์สำหรับนาง!

          หลี่เทียนเหยากินปลากับผักดองเสร็จก็ไปนำหม้อมาต้มยา!