ตอนที่ 5 ฟื้นฟูร่างกาย!

          อวิ๋นเยว่เล่อมองคนที่กำลังต้มยาแล้วหลับตาลง นางกำหนดจิตก่อนจะเข้าไปในดวงจิตของตนเอง การเข้าไปในดวงจิตของนางยากกว่าปกติเล็กน้อย นางพยายามเข้ามาตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่กลับไม่สำเร็จ

          มันถูกปิดกั้น!

          จนเมื่อนางพยายามทะลวงมันถึงสองวัน ในที่สุดวันนี้มันก็เกิดรอยแตก นางอาศัยเส้นสายพลังเข้าไปตามรอยแตกนั้นจนเข้าไปในดวงจิตของตนเองได้สำเร็จ!

          พื้นที่กว้างใหญ่เงียบสงบ อวิ๋นเยว่เล่อใบหน้าเย็นชามองรอบๆ และไม่พบสิ่งใดทั้งนั้น ความจริงมันเก็บของได้และก่อนที่นางจะตายมันมีของอยู่มากมาย

          แต่ตอนนี้มันไม่มีอะไรเลย!

          พรึ่บๆๆๆ

          บางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่บนหัวของอวิ๋นเยว่เล่อ ใบหน้างดงามเย็นชาเงยขึ้นด้านบน ในที่สุดนางก็กระตุกยิ้มมุมปาก

          “เสี่ยวเป่า เจ้ายังอยู่”

          เสี่ยวเป่าที่ว่าคือมังกร!

          มันคือมังกรตัวใหญ่ที่ว่ายวนอยู่ในดวงจิตของอวิ๋นเยว่เล่อ มังกรตัวนี้ตายลงพร้อมกับนาง เมื่อนางอ่อนแอมันก็อ่อนแอ เมื่อนางแข็งแกร่งมันก็แข็งแกร่ง

          โฮ้กกกกก!

          มังกรคำราม “อย่าเรียกข้าว่าเสี่ยวเป่า ข้าไม่ชอบชื่อนี้” เสียงมังกรขี้หงุดหงิดดังขึ้น ต่อมาร่างมังกรขนาดใหญ่ก็ย่อส่วนเป็นมังกรขนาดเล็ก มันลอยลงมาหาอวิ๋นเยว่เล่อด้านล่าง

          “ก็ข้อชอบชื่อนี้ เสี่ยวเป่า” อวิ๋นเยว่เล่อไม่สะเทือน นางเดินเข้าไปลูบหัวอันใหญ่โตของมังกรน้อย ที่ว่าน้อยคือน้อยในสายตานาง แต่ในสายตาคนอื่นก็คือ ใหญ่เท่าบ้านสามหลัง!

          น่าตายนัก! เสี่ยวเป่าเอียงหัวให้กับมือนุ่มนิ่ม

          “แต่ว่า พวกเรายังไม่ตาย อีกทั้งข้าสัมผัสได้ว่าดินแดนนี้โกลาหล สงครามและกลิ่นคาวเลือด เยว่เล่อ ท่านจะกลับมาก่อสงคราม?”

          ...แต่ข้าจำได้ว่า ต่อให้ท่านมีฉายาว่าเทพแห่งสงคราม ท่านก็ยังไม่ชื่นชอบสงคราม...

          เสี่ยวเป่าหยุดความคิดที่จะเอ่ยประโยคหลังเอาไว้

          “ข้า.. ไม่ก่อสงครามแล้ว บ้านเมืองจะเป็นเช่นไรแล้วเกี่ยวอันใดกับข้า ตอนนี้ข้ามิใช่จักรพรรดิแล้วเสียหน่อย ข้าเองต้องการอยู่อย่างสงบ จิบชา และฟังเสียงฝนตก”

          เสี่ยวเป่ากลอกตามองบน “ท่านคือเทพสงคราม ท่านจะหนีจากสงครามพ้นหรือ?”

          “พ้นสิ.. ก็แค่ไม่ต้องยุ่งกับมัน”

          ใช่ แค่นางไม่เข้าไปยุ่ง

          มุ่งหน้าแสวงหาชีวิตที่สงบสุขก็พอ!

          บัดซบ!

          นางไม่ยุ่งกับสงครามแต่ลงครามมายุ่งกับนาง!

          อวิ๋นเยว่เล่อออกจากดวงจิตก่อนจะหลับไป นางเดินพลังพร้อมกับหลับไปด้วย วิธีนี้เท่านั้นที่นางพอจะทำได้ แต่เมื่อตอนเช้ามาเยือน หลังจากให้อวิ๋นซีฉือดื่มยาแล้วก็เตรียมออกเดินทางต่อ

          แต่สายสืบของต่างแคว้นเดินทางมาเสียก่อน!พวกมันหมายจะฆ่าคนในขบวนอพยพ ด้วยพลังของนางในตอนนี้ นางทำได้เพียงยิงธนูป้องกันไว้เท่านั้น

          อวิ๋นเยว่เล่อตะโกนบอกผู้เฒ่าทั้งหลาย “วิ่งไปหลบหลังก้อนหิน ต้นไม้ใหญ่ๆ เร็วเข้า”

          ธนูในมือถูกยิงออกไปดอกแล้วดอกเล่า จนอวิ๋นเยว่เล่อเมื่อยแขน แต่นางก็ไม่อาจวางธนูลงได้ สายสืบขี่ม้าเข้ามาใกล้พวกนางแล้ว!

          ฟิ้วๆๆๆๆ

          อวิ๋นเยว่เล่อปล่อยธนูติดๆ กัน สอยคนร่วงไปอีกสามสี่คน แต่ยังมีสิบกว่าคนที่เหลือรอด คนผู้หนึ่งเห็นว่าเป็นหญิงสาวผู้หนึ่งยิงธนูเขาก็คว้ากระบี่ตนเองขึ้นมา ขว้างกระบี่มาที่อวิ๋นเยว่เล่อ!

          อวิ๋นเยว่เล่อถอยหลัง ก้มตัวหลบได้ทัน!

          จะฆ่านางหรือ? พวกเจ้ายังต้องฝึกอีกพันปี!

          แม้ไม่มีพลังมากมาย แต่ทักษะการรบคือสิ่งที่ติดตัวนางมา ไม่อย่างนั้นนางไม่สามารถช่วยหลี่เทียนเหยาเอาไว้ได้หรอก

          แต่สุดท้ายสายสืบที่เหลือก็ลงจากม้า วิ่งถือกระบี่เข้ามาฆ่าอวิ๋นเยว่เล่อ!

          บัดซบ! คนมากถึงเพียงนี้!

          ผู้เฒ่าที่หลบอยู่เบิกตากว้าง ครึ่งหนึ่งของขบวนคือคนจากหมู่บ้านเดียวกันกับอวิ๋นเยว่เล่อ เขาเห็นอวิ๋นเยว่เล่อมาตั้งแต่เล็กๆ ไม่อาจปล่อยให้นางตายได้

          ยังไม่ทันที่ผู้เฒ่าจะเสี่ยงตายเพื่ออวิ๋นเยว่เล่อ ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาก็เข้ามาขวางไว้เสียก่อน!

          กระบวนท่าสังหารถูกใช้ ในมือของหลี่เทียนเหยาคือกระบี่ของผู้เฒ่าคนหนึ่ง ในขณะที่ธนูของอวิ๋นเยว่เล่อก็คือของคนอื่นเช่นกัน

          ไม่นานสายสืบทั้งหมดก็ล้มตายลง ผู้เฒ่าทั้งหลายที่ค่อนข้างสนิทกับอวิ๋นเยว่เล่อก็วิ่งเข้ามาหาทั้งสอง อวิ๋นซีฉือน้ำตาอาบหน้า วิ่งเข้ามาจับตัวบุตรสาวเข้ามากอด

          “ลูกแม่ เจ้าบาดเจ็บหรือไม่?”

          “ท่านแม่ ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” อวิ๋นเยว่เล่อตบที่หลังของอวิ๋นซีฉือเบาๆ ความรู้สึกผูกพันก่อตัวขั้นมากกว่าเดิม

          ในขณะที่พ่อแม่แท้ๆ ของนางทอดทิ้ง หญิงตรงหน้ากลับเลี้ยงดูนางมาด้วยความรัก

          “เรารีบเดินทางไปเมืองถงหว่านเถอะเจ้าค่ะ สายสืบมาจากเส้นทางไปเมืองถงหว่าน ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือไม่?”

          “ได้ พวกเราไม่พักแล้ว รีบเดินทางกันเถอะ”

          ความหวังของทุกคนในขบวนคือเมืองถงหว่าน หากว่าเมืองถงหว่านเกิดเหตุการณ์ไม่ดีหรือไม่เปิดรับพวกเขา พวกเขาจะต้องเดินทางต่อ

          สิ่งที่ทุกคนภาวนาคืออย่าให้เกิดอันใดกับเมืองถงหว่านเลย ไม่อย่างนั้นขบวนอพยพนี้จะต้องลำบากกว่าเดิม คนมากกว่าเดิม และอันตรายกว่าเดิม

          การเดินทางครึ่งหลังมานี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็หยุดพักเพียงครู่เดียว เหล่าผู้เฒ่ารู้ดีว่าไม่อาจเจ็บ ไม่อาจป่วย หากจะเป็นอะไรไปก็ต้องเป็นที่เมืองถงหว่าน

          อวิ๋นเยว่เล่อจับมือมารดา ยื่นน้ำส่งให้ระหว่างที่เดินทาง “ท่านแม่ ดื่มน้ำก่อนเจ้าค่ะ”

          อวิ๋นซีฉือพยักหน้า ดื่มน้ำตามที่บุตรสาวบอก “ไม่รู้ว่าเมืองถงหว่านจะเปิดรับพวกเราหรือไม่? ได้ข่าวว่าเจ้าเมืองจิตใจดีมาก หากไม่มีเรื่องอะไรเขาจะต้องรับพวกเราเข้าเมืองแน่”

          อวิ๋นเยว่เล่อพยักหน้า “เจ้าเมืองจะต้องเปิดรับพวกเราแน่ ท่านแม่ ท่านอย่าคิดเรื่องไม่ดีเลย มันจะทำให้ท่านอาการแย่ลงนะ” นางตบที่หลังมือมารดาตนเองเบาๆ

          อวิ๋นซีฉือจับมือบุตรสาวไว้ “ตั้งแต่ที่เทียนเหยาจัดยาให้แม่ แม่ก็ดีขึ้นมากแล้ว ไม่หอบ ไม่หายใจติดขัด ดูสิ ยังแข็งแรงขึ้นมากด้วย” ไม่พอยังยกมือโบกไปโบกมาแสดงออกว่านางแข็งแรงมาก

          อวิ๋นเยว่เล่อหลุบตาลง

          เห็นทีหลี่เทียนเหยาจะต้องอยู่กับนางนานหน่อยแล้ว!