Lumipas ang anim na buwan.Ang amoy ng sunog na goma, usok, at basang abo sa talampas ng Tagaytay ay napalitan ng bango ng sariwang tabas na damo, halimuyak ng mga ligaw na sunflower, at ang malamig, malinis na simoy ng hanging-bundok. Ang dating sunog na container van na halos naging puntod nina Christel at Jake ay wala na; sa mismong puwesto nito ay nakatayo na ang nagtataasang steel frames at floor-to-ceiling tempered glass ng The Horizon Ridge Pavilion.Sa ibaba ng pavilion, tanaw na tanaw ang buong Lawa ng Taal—payapa, asul, at waring walang bahid ng anumang unos.Sa loob ng ginagawang grand lobby, abala ang mga trabahador sa paglalatag ng Italian porcelain tiles. Nakatayo si Christel sa gitna ng bulwagan, suot ang kaniyang signature white hard hat, fitted jeans, at safety boots. May hawak siyang digital stylus habang sinusuri ang curvature ng wood paneling sa reception desk. Wala na ang kaniyang sprain, at sa kaniyang kilos ay bumalik na ang dating liksi at kumpiyansa."Miss Chr
อ่านเพิ่มเติม
